Author Topic: Een casus  (Read 2049 times)

0 Members en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Esta

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Posts: 19
  • Gender: Female
    • View Profile
Een casus
« on: 09-05-2007 12:27 »
Hallo,

Ik heb een vraag waar ik vaak over na moet denken.
Ik werk als oproepkracht bij een kinderdagverblijf (naschoolse opvang). Nu verschillen de leeftijden van 4 tot ongeveer 10 jaar met uiteraard allemaal hun eigen karakter. Dat zorgt vaak voor botsingen. De meeste akkefietjes zijn zo opgelost maar sommige kinderen hebben voortdurend conflict met een ander. Deze conflicten los ik dan op?door er over te praten en uit te leggen waarom dat zus of zo niet kan. Maar 5 minuten later is het weer raak, en weer, en soms houdt het maar niet op. Dan weet je soms als leidster niet meer wat je kan doen. Soms wordt ik ook erg boos of moet een kind even apart gaan zitten (voor straf dus). Ik probeer alles altijd wel zo positief mogelijk te benaderen en ze complimentjes te geven zodra het ook maar even goed gaat..maar ja, ook dat voorkomt het volgende conflict niet (ze dagen elkaar constant uit). Als ik boos moet worden voel ik me daar helemaal niet prettig bij?ik heb het al gauw te doen met het kind, vooral aangezien sommige kinderen het thuis ook al niet zo gezellig hebben?en dan zit ik nog eens op ze te mopperen hier!
Ik kan mij erg vinden in Boeddhistische visies?over ?liefdevol? en ?compassie? e.d. Hoe zou een boeddhist met deze situatie omgaan? Of..hoe zou ik de boeddhistische visie hierbij kunnen gebruiken? Hebben jullie tips?
Ik weet niet zo goed hoe ik het nog duidelijk moet uitleggen?ik hoop dat jullie het begrijpen?laat het anders weten dan doe ik nog een poging mezelf te verduidelijken.

Alvast bedankt.

Offline Viriya

  • Sangha lid
  • ****
  • Posts: 472
  • Gender: Male
  • Zoek!
    • View Profile
    • Toegang tot Inzicht (De verzamel site van Boeddhistische Geschriften)
Re: Een casus
« Reply #1 on: 09-05-2007 16:20 »
Hey Esta,

Ik kan niks zeggen over wat nou de beste manier is om met de kinderen om te gaan. Maar ik zou er wel voor zorgen dat jezelf nooit echt boos wordt . Welke keuze je ook maakt over hoe je met de kinderen om moet gaan, moet altijd gebaseerd zijn op een positieve insteek. Dus zelfs als je ze moet straffen, doet dat dan altijd omdat je de kinderen wilt helpen. De manier waarop je met de situatie omgaat kan jezelf vormen, maar de situatie kan je moeilijk veranderen omdat je eenvoudig weg niet de mogelijkheid hebt om constant bij de kinderen te zijn en ieder kind de juiste bagage mee te geven.

Probeer de conflicten erna van je af te zetten. Ze gebeuren gewoon zonder dat je er veel aan kan doen op dat moment. Meestal duurt het wat langer voordat je echt gevolgen ziet van je daden. Ik denk dat je aanpak op de langere duur toch voor het juiste effect ga zorgen, als je maar positief blijft!

Met metta,
Django 

 
http://www.toegangtotinzicht.nl
 De Verzamelsite van Alle Nederlandse Boeddhistische Geschriften

Offline Dirk Knol

  • Global Moderator
  • Eerwaarde
  • *****
  • Posts: 2069
  • Gender: Male
  • be simple
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #2 on: 09-05-2007 18:25 »
hallo Esta,

het is me niet duidelijk wat precies je vraag is.
De vraag die het eerst bij me opkomt is:heb je ook intervisie ofzo op het werk?

Daarnaast lijkt je vraag te gaan over boosheid.
Soms is het nodig om boos te zijn,om duidelijk een grens aan te geven en dat is in het belang van het kind en van de anderen.De omgeving moet veilig zijn.
Dus je hoeft je niet nog eens schuldig te voelen omdat je boos bent geweest.Wees boos als dat nodig is en ga daarna over tot de orde der dingen.
Misschien moet je iets eerder boos en duidelijk zijn...dan hoef je ook niet zo heel boos te worden.
Voor de rest is het natuurlijk belangrijk dat kinderen ook gewaardeerd worden,dus spreek ze aan op het ongewenste gedrag en waardeer het kind daarnaast.

Sinds kort ben ik in aanraking gekomen met de LOA,hierin wordt gesproken over visualisatie.
Je kunt je gaan voorstellen,bedenken,wat de ideale situatie is bij de opvang.En verheug je daarover.
Zie hoe kinderen elkaar corrigeren,hoe ze harmonieus met elkaar omgaan enz.

Gewoon af en toe eens proberen...?

groetjes




Met een been in het graf,het ander op een bananenschil 

Offline Viriya

  • Sangha lid
  • ****
  • Posts: 472
  • Gender: Male
  • Zoek!
    • View Profile
    • Toegang tot Inzicht (De verzamel site van Boeddhistische Geschriften)
Re: Een casus
« Reply #3 on: 09-05-2007 21:44 »
hallo Esta,

het is me niet duidelijk wat precies je vraag is.
De vraag die het eerst bij me opkomt is:heb je ook intervisie ofzo op het werk?

Daarnaast lijkt je vraag te gaan over boosheid.
Soms is het nodig om boos te zijn,om duidelijk een grens aan te geven en dat is in het belang van het kind en van de anderen.De omgeving moet veilig zijn.
Dus je hoeft je niet nog eens schuldig te voelen omdat je boos bent geweest.Wees boos als dat nodig is en ga daarna over tot de orde der dingen.
Misschien moet je iets eerder boos en duidelijk zijn...dan hoef je ook niet zo heel boos te worden.
Voor de rest is het natuurlijk belangrijk dat kinderen ook gewaardeerd worden,dus spreek ze aan op het ongewenste gedrag en waardeer het kind daarnaast.

Sinds kort ben ik in aanraking gekomen met de LOA,hierin wordt gesproken over visualisatie.
Je kunt je gaan voorstellen,bedenken,wat de ideale situatie is bij de opvang.En verheug je daarover.
Zie hoe kinderen elkaar corrigeren,hoe ze harmonieus met elkaar omgaan enz.

Gewoon af en toe eens proberen...?

groetjes



De weinige docenten bij ons die echt boos worden zijn meestal het meest labiel en minst betrouwbaar, de meesten van de docenten en vooral de goeden worden nooit boos, maar spelen slechts een toneelstukje (wat je na zes jaar wel door hebt ;)). Dus op basis van mijn eigen ervaring zou ik nooit voorstellen om boos te worden, ook vanuit Boeddhistische visie leidt boosheid alleen tot slechte dingen. Boosheid komt nooit voort uit compassie, het leidt alleen tot meer negativiteit. Straffen kunnen wel uit compassie gebeuren, maar ik denk dat zeer goed overdacht moet zijn voordat je dit goed kan toepassen. Daarom kan je nooit vanuit een gevoel reageren, vooral niet als je zo'n voorbeeldfunctie hebt voor die kinderen. Dus ik ben het niet eens met jou, Lord Rainbow, dat soms boosheid nodig is.

MAAR, als je al boos bent, probeer dan eerst even, al is het maar voor een seconde of drie, tot rust te komen voordat je reageer.

Met metta,
Django
http://www.toegangtotinzicht.nl
 De Verzamelsite van Alle Nederlandse Boeddhistische Geschriften

Offline Winnetoe

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Posts: 162
  • Gender: Male
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #4 on: 10-05-2007 00:01 »
Hallo,

De methode om met dit soort problemen om te gaan is door het beoefenen van je compassie en acceptatie dat het soms niet gaat zoals wij het willen. Compassie betekent dat je andermans leed erkent, dit leed toelaat en de ander onvoorwaardelijk liefhebt.

Helaas is het niet mogelijk voor ons om het leed van anderen weg te nemen. Het is onmogelijk voor ons om de pijnlijke gevoelens van anderen weg te nemen. Als ik van een fiets val en mijn sleutelbeen breek dan is het onmogelijk voor jullie om mijn pijn weg te nemen.  De vergissing die we echter veelal maken is dat we dit toch proberen.

Telkens als dit gebeurt cre?ren we echter een probleem voor onszelf en de ander. Ik vind dat de ander geen pijn mag ervaren. IK vind dat de wereld anders moet zijn, namelijk zodanig dat JIJ geen pijn meer hebt. Hiermee maak IK het lastig voor mezelf en de ander. JIJ mag je niet voelen zoals je voelt, en ik wil dat JOUW ervaring anders is.  :'(

Dit verzet tegen de werkelijkheid maakt het bijzonder moeilijk voor ons om liefde en acceptatie van de huidige situatie te ervaren. Dit verzet is juist uiterst onplezierig. In de Boeddhistische leer wordt dit verzet "lijden" genoemd.

De eenvoudigste wijze om dit verzet los te laten is door te lachen om hoe je het voor jezelf weer ingewikkeld maakt. Och, daar gaan de kinderen weer met elkaar in de haren! Wie neemt dit allemaal serieus? Wie wil het dat het allemaal anders is? Wie wil dat de kinderen zich anders gedragen? Oeps, tijd om te lachen!  ;)

Lach om hoe je het allemaal zo ingewikkeld maakt, haal de kinderen weer uit elkaar, leg het nog maar eens uit en begin weer opnieuw. Naarmate het je meer en meer lukt om de frustratie los te laten, door middel van lachen en het niet serieus nemen, zal je merken dat er minder afkeer in jezelf is. Door dat er minder afkeer en verzet tegen de realiteit is zal je merken dat je dit overbrengt op de kinderen, die waarschijnlijk heel goed aanvoelen hoe jij je voelt. 

Naarmate jij opgewekter en meer plezier ervaart wordt het gemakkelijker om de negatieve gevoelens van de kinderen toe te laten (compassie!). Okee, jij wilt vandaag vervelend en chagrijnig zijn? Dat is jouw keus, geen probleem.

Dit lachen is niet iets conceptueels, het is niet een glimlach die je op je gezicht plakt. Lachen is "a state of being!" Probeer ten alle tijden te lachen. Het maakt niet uit wat we doen, lach me je ogen, gezicht en hart. In het begin is dit misschien lastig, maar zoals de monnink Tich Nhat Hanh zegt: "Soms is vreugde de oorzaak van een lach en soms is een lach de oorzaak van vreugde."  :)

Lachen tilt je gemoedstoestand boven het gevecht met het verleden en toekomst. Het brengt ons terug naar het huidige moment. Zo snel als je geest wederkeert naar het heden ontstaat er staat van balans en gemoedelijkheid. Het is eindelijk ok?.

Je kunt dit voelen in je lichaam en geest. Zo snel als je de connectie hiermee maakt is het niet meer iets wat je doet. Je bent dan de glimlach. Deze toestand cre?ert acceptatie in plaats van verzet. De geest opereert dan met liefde en compassie. Op deze wijze breng je geluk naar jezelf en naar iedereen met wie je in contact komt.

Het beoefenen van lachen is cumulatief. Hoe vaker en hoe meer je het doet des te eenvoudiger en makkelijker het word. Hoe meer je je lach weggeeft, des te vaker deze terug zal komen. Mensen zullen complimentjes gaan maken: "Goh, Esta, jij hebt ook altijd goede zin zeg!"  ;)

Ik verzeker je dat dit zal gebeuren. Mijn garantie staat hier op papier.. (Als je het uitprint  :D)

Groeten,
Erwin.



Hatred can never be overcome by hatred. Hatred can only be overcome by love!

Offline Esta

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Posts: 19
  • Gender: Female
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #5 on: 10-05-2007 17:30 »
Ik vind het fijn te horen hoe jullie over die situatie denken. Het zet mij weer verder aan tot nadenken en daarmee zal ik hopelijk uiteindelijk een aanpak krijgen waar ik helemaal achter sta. Ik vind het al best moeilijk om achter de opvang te staan?ik weet gewoon dat sommige kinderen er 4 dagen in de week zitten (tot half 7 ?s avonds) terwijl de ouders soms gewoon thuis zijn of eigenlijk al rond 5 uur thuis zijn. Maar goed, ik probeer er verder maar niet teveel over te oordelen..het is nou eenmaal zo en ik probeer het voor de kinderen zo gezellig mogelijk te maken.

Laatst zei een vriendin ook al tegen mij: dat als je boos bent op een kind dat je dan moet proberen om toneel te spelen voor jezelf. Zodat je zelf niet teveel je gevoel laat meespelen. Ook neem ik het mezelf niet kwalijk als een dag niet loopt zoals ik had gewild. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan en meer kan ik niet doen?het gaat erom dat je doet wat jij denkt dat goed is..denk ik.
En indd Winnetoe?ik moet niet willen dat een ander zich perse goed voelt?daar moet ik me wat bewuster van worden.

Ik ga nu ook proberen z.s.m. in te grijpen als ik zie dat het misgaat bij de kinderen..(of ik hou het even in de gaten, misschien lossen ze het zelf al op, da?s natuurlijk het beste). Dan voorkom ik hevige conflicten en word ik denk ik ook minder snel boos. Maar ja..soms is dat erg moeilijk als er 26 kinderen rondlopen.

Bedankt voor jullie reacties, daar kan ik wel wat mee.

Offline Pieter

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Posts: 54
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #6 on: 10-05-2007 17:38 »
Hallo,

Ik ben leraar aan een VMBO (BB en KB-niveau) ?n boeddhist in de traditie van Thich Nhat Hanh. Ik ben het met Erwin eens dat een glimlach heel belangrijk is, vooral in het onderwijs; de leerlingen zien dat je je openstelt en benaderbaar bent (althans, dat is mijn ervaring). Dat wil echter niet zeggen dat ik 'dus' niet boos kan worden. Ik word zelden boos, maar die ene keer in het jaar dat het nodig is, ben ik het en ik ga me daar dan ook niet schuldig over voelen. Mijn Dharma-naam is T?m M?n L?, 'Volledig Pad van het Hart', tijdens een meditatie, een tijdje terug, realiseerde ik mij dat dat pad pas werkelijk volledig is als er ook pijn, verdriet, en lijden kan zijn. En misschien, als het nodig is, s?ms wat boosheid.

Even een, op het eerste gezicht in dit verband, misschien vreemde vergelijking. In 'The Mindfulness Bell', een Amerikaans blad uitgegegeven door een sangha aldaar in de traditie van Thich Nhat Hanh (TNH), stond een keer een Dharma-lezing afgedrukt waarin het o.a. ging over het gebruik van geweld door gevangenisbewaarders. Het kan volgens TNH een vorm van mededogen zijn om in bepaalde situaties geweld te gebruiken om de gevangene tegen zichzelf te beschermen, om hem te behoeden voor erger (let op, ik heb het hier dus niet over zinloos gevangenisbewaardersgeweld zoals in 'The Green Mile' of 'The Shawshank Redemption' of zoals zelfs in wekelijkheid voorkomt!). Dat is gerechtvaardigd, functioneel geweld dat je op dat moment een vorm van mededogen kunt noemen.

Zo kan ik me voorstellen dat het in bepaalde situaties nodig is dat je even, functioneel, boos wordt. Ik geef in het begin van het schooljaar altijd heel vriendelijk, maar ook heel duidelijk, grenzen aan. De leerlingen vinden dat ook prettig, ze weten waar ze aan toe zijn. Maar er is natuurlijk niets zo uitdagend als het kijken of-ie het ook meent. En dan is het belangrijk om consequent te zijn en te blijven (Dat kan overigens heel goed met een glimlach!); 'dit is mijn grens, houd je daar aan', en voor degenen die maar bl?jven proberen, kan het gebeuren dat ik dan even heel duidelijk moet zijn. En als het dan n?g niet wordt opgepakt vind ik dat ik boos mag worden. Om deze leerling te beschermen voor de consequenties die uit zijn gedrag kunnen volgen, niet alleen voor hem, maar ook voor anderen die door zijn gedrag gedupeerd kunnen worden. De laatste optie is dan uitsturen. Overigens is dat de laatste paar jaar niet meer voorgekomen.

Ik heb bij mezelf een interessante verandering geconstateerd; Zo'n 24 jaar geleden, toen ik begon, was een klas een groep potenti?le lastpakken, een meerkoppig monster waartegen je je staande moest houden. Door ervaring, maar zeker ook door mijn beoefening van het boeddhisme heb ik een klas leren zien als een verzameling individuen, allen met hun eigen geschiedenis, hun eigen verhaal, hun eigen lijden. Als ik nu naar een klas kijk voel ik liefdevolle vriendelijkheid en mededogen (maar ook niet altijd hoor... ;)) . En vanuit die gevoelens handel ik, geef ik les, bepaal ik mijn 'klassenmanagement', zoals dat heet. Als dat, vanuit die visie, betekent dat ik impopulaire maatregelen moet nemen, en dat kan dus ook boos worden betekenen, doe ik dat. Want ik heb ook te zorgen dat er geleerd wordt, ik heb ??k te maken met verwachtingen en prestaties die geleverd moeten worden.

Maar wat heeft Esta hier nu aan? Esta, ik kan me erg goed voorstellen dat je ze soms achter het behang wilt plakken of ze met de kopjes tegen elkaar kan tikken, maar dat is geen optie. Naast de tips van Erwin zou ik je willen aanraden om heel duidelijk je grenzen te stellen en te bewaken. Liefdevolle vriendelijkheid, mededogen en vooral geduld zijn hierbij onmisbaar. Blijf rustig en duidelijk. Maar soms is het in het belang van het desbetreffende kind, ?n wellicht andere kinderen, dat je boos wordt. Daar zou ik me dan niet schuldig over voelen. Het moet soms even...

En ook heel belangrijk, zorg voor je ontspanning. Als je thuiskomt zet je je tas in de hal, dat is je werk en dat blijft daar staan tot de volgende dag. Binnen ben je jezelf, zorg je voor je rust, mediteer je of doe je andere dingen waar je baat bij hebt. Dan zal er een moment komen dat je ook op je werk helemaal 'jezelf' bent en kunt reageren vanuit rust.

Veel succes!

Pieter
« Last Edit: 10-05-2007 17:53 by Pieter »

Offline Dirk Knol

  • Global Moderator
  • Eerwaarde
  • *****
  • Posts: 2069
  • Gender: Male
  • be simple
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #7 on: 10-05-2007 18:54 »
Ik vind het fijn te horen hoe jullie over die situatie denken. Het zet mij weer verder aan tot nadenken en daarmee zal ik hopelijk uiteindelijk een aanpak krijgen waar ik helemaal achter sta. Ik vind het al best moeilijk om achter de opvang te staan?ik weet gewoon dat sommige kinderen er 4 dagen in de week zitten (tot half 7 ?s avonds) terwijl de ouders soms gewoon thuis zijn of eigenlijk al rond 5 uur thuis zijn. Maar goed, ik probeer er verder maar niet teveel over te oordelen..het is nou eenmaal zo en ik probeer het voor de kinderen zo gezellig mogelijk te maken.

Laatst zei een vriendin ook al tegen mij: dat als je boos bent op een kind dat je dan moet proberen om toneel te spelen voor jezelf. Zodat je zelf niet teveel je gevoel laat meespelen. Ook neem ik het mezelf niet kwalijk als een dag niet loopt zoals ik had gewild. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan en meer kan ik niet doen?het gaat erom dat je doet wat jij denkt dat goed is..denk ik.
En indd Winnetoe?ik moet niet willen dat een ander zich perse goed voelt?daar moet ik me wat bewuster van worden.

Ik ga nu ook proberen z.s.m. in te grijpen als ik zie dat het misgaat bij de kinderen..(of ik hou het even in de gaten, misschien lossen ze het zelf al op, da?s natuurlijk het beste). Dan voorkom ik hevige conflicten en word ik denk ik ook minder snel boos. Maar ja..soms is dat erg moeilijk als er 26 kinderen rondlopen.

Bedankt voor jullie reacties, daar kan ik wel wat mee.


sukses Esta,het gaat je lukken.


Met een been in het graf,het ander op een bananenschil 

Offline Esta

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Posts: 19
  • Gender: Female
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #8 on: 12-05-2007 16:43 »
Dank je wel.

Ik probeer er in de praktijk steeds aan te denken:'hoe kan ik dit het beste oplossen', of ik bedenk me dat ik het even moet relativeren. Dat helpt me (gisteren al!) om minder snel m'n eigen gevoel mee te laten spelen.
Verder probeer ik, in het belang van de kinderen en mezelf, steeds heel duidelijk de grenzen aan te geven. Het is soms wat te makkelijk voor ze om door m'n grens te gaan...ik ben denk ik iets te 'zachtaardig'.
Ook probeer ik het werken nu niet als obstakel te zien..maar als leermoment (en niet te hechten aan het feit dat ik liever niet wil werken, omdat ik bang ben het niet goed te doen)!
Gelukkig ben ik ook 'maar' oproepkracht...dus ik ben er niet dagelijks. Aan de ene kant fijn voor mij, aan de andere kant ook weer lastig omdat de kinderen dan natuurlijk geen 'regelmaat' hebben en steeds weer willen uitproberen.
Eigenlijk komt de omgang met kinderen ""als boeddhist"" grotendeels overeen met de pedagogiek die je overal leert. Ik vind het alleen fijn te horen hoe jullie er over dachten, omdat ik die 2 dingen nu beter kan 'matchen' met elkaar...en dat wil ik.

Offline Mayanda

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Posts: 57
  • Lid van het boeddhaforum!
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #9 on: 12-05-2007 21:36 »
Neem de twee kemphaantjes apart; zorg dat anderen even niet kunnen storen.
Spreek af dat elk pas mag praten als jij het zegt; beloof beiden evenveel tijd en aandacht.
Laat het eerste kind vertellen waarom ie zo boos is (niet aanwijzen, degene die zelf begint is het eerste kind). Vraag een klein beetje door, vooral naar de gevoelens die de gebeurtenis oproept. Vergeet niet af en toe ook het tweede kind aan te kijken.
Vat het verhaaltje zo goed mogelijk samen (inhoud, maar vooral de gevoelens) en vraag de verteller of het klopt.
Vraag nu het tweede kind of het kan samenvatten waarom het eerste kind boos was. Wees niet te snel tevreden als het niet klopt, help het zo goed mogelijk samen te vatten, dus ook de gevoelens.

Laat nu het tweede kind zijn verhaal vertellen en doe dezelfde procedure.

Dit is de eerste fase van een mediationaanpak. Hier zou je je in kunnen verdiepen. De kern is dat je veel aandacht geeft, waardoor je laat merken dat je om de kinderen geeft. Je bent rechtvaardig, want je geeft geen oordeel. Waar je naartoe werkt is dat de kinderen zelf hun gedrag beoordelen en (met jouw hulp) afspraken gaan maken.

Met zo'n aanpak verdwijnt je eigen boosheid vanzelf omdat je de macht van ze overneemt. Boosheid is immers onmacht. ;)
Het echte leven begint hier een halve meter vandaan

Offline Esta

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Posts: 19
  • Gender: Female
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #10 on: 12-05-2007 23:42 »
Ja daar kan ik me helemaal in vinden. Meestal doe ik dat ook al wel. Een voor een mogen ze hun kant van het verhaal vertellen en tenslotte laat ik ze samen, met mijn hulp, tot een oplossing komen waar ze beiden mee kunnen leven.
Bij de meeste kinderen zal dit werken. Bij enkelen ook totaal niet, die zijn zo over de rooie dat je ze eigenlijk even moet 'negeren' (af laten koelen) en pas later in staat zijn erover na te denken.

Offline Mayanda

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Posts: 57
  • Lid van het boeddhaforum!
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #11 on: 13-05-2007 11:39 »
Volgens mij sluit je daarmee dus al aan op 'de Boeddhistische visie'  ;)
Het echte leven begint hier een halve meter vandaan

Offline Esta

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Posts: 19
  • Gender: Female
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #12 on: 13-05-2007 20:43 »
Hihi..Ja..toch wel meer dan ik dacht he?!  ;D

Offline Pieter

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Posts: 54
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #13 on: 14-05-2007 13:32 »
Je houdt je in ieder geval al aan het laatste gedeelte van de vierde oefening van de Vijf Aandachtsoefeningen:


'Ik zal mijn uiterste best doen om elk conflict -hoe klein ook- te helpen oplossen en verzoening tot stand te brengen.'


Dat 'hoe klein ook' kan je hier dus ook letterlijk nemen!  ;)

Groeten,

Pieter

Offline redwasp

  • arme zondaar
  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Posts: 86
  • Gender: Male
  • Bog jest milosca
    • View Profile
Re: Een casus
« Reply #14 on: 11-06-2007 05:06 »
slm,

Deze conflicten los ik dan op?door er over te praten en uit te leggen waarom dat zus of zo niet kan. Maar 5 minuten later is het weer raak, en weer, en soms houdt het maar niet op.

bij ons in de klei van west-vlaanderen zeggen de mensen: spreken is zilver, zwijgen is goud. als wij zwijgen, geven we onszelf de kans om naar de anderen te luisteren.

slm,

redwasp
zeg: "god is ??n, god is volledig onafhankelijk, hij verwekt niet en werd zelf niet verwekt en niet ??n is als hij." (heilige koran, hoofdstuk al iqlaas)