Boeddha Forum

Algemeen => Voorstellen => Topic gestart door: Leegte op 05-08-2019 19:53

Titel: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 05-08-2019 19:53
Goedendag, leden van dit forum.

Hoe stel je de Leegte voor?  Nou, niet dus.  Dat kun je alleen maar zijn.  Ik ben al jarenlang met spiritualiteit bezig en wil eens kijken of dat wat ik ontdekt heb raakvlakken heeft met het boeddhisme.  Ik weet eigenlijk niet veel af van boeddhisme, dus ik ben wat dat betreft zo groen als gras.

Waarom de Leegte?  In mijn ontdekkingen heb ik ontdekt dat "degene die de wereld in kijkt" nergens op gebaseerd is.  Hetgeen waar men meent op gebaseerd te zijn is een van de tegenstellingen van de verschijningsvormen.  Maar het zijn juist de vormen waar ik naar kijk!  (Je moet het even zien, maar dan is het ook super eenvoudig.)

Degene die kijkt is non-lokaal en alle vormen die ik zie zijn lokaal.  Doordrongen van dit besef is er ook rust.  Immers, als ik leeg ben van mijzelf is er niets wat in beweging hoeft te komen.  En dit laatste is dan weer niet waar, want er komen weer andere beroeringen van buiten de verschijningsvormen.   Dit is een van de vele paradoxen welke ik tegen kom in de Leegte.  Want dat de Leegte roerloos is, is ook waar.

Enfin, dit is in een notendop waar ik mij zo'n beetje bevind.  Er valt nog veel meer te vertellen, maar dat komt vanzelf wel.  Of niet.  Want de Leegte doet niets, die kijkt.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Bodhiboom op 06-08-2019 08:59
Goedendag Leegte,

Het klinkt zo alsof die dingen zeker raakvlakken hebben met het boeddhisme. Leegte zelf is een welbekende term vooral in het Mahayana boeddhisme, je zult er wel achter komen dat veel termen een vrij specifieke betekenis hebben in het boeddhisme.

Met koele doch heldere groet,
Bodhiboom
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 06-08-2019 12:23
Dank, Bodhiboom

Ik hoop ook door het leren van termen de zaken in verstandelijke zin beter te begrijpen.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Bodhiboom op 06-08-2019 15:18
De meeste kennis van het boeddhisme heb ik opgedaan bij een cursus basisbegrippen bij een Tibetaans boeddhistisch centrum. Ook wel een beetje uit een Boeddhisme voor Dummies boek.

Zeker een gestructureerde aanpak bij het leren van begrippen en termen is wel aan te raden  ;) Maar kijk rustig rond op het forum, er is hier een weelde aan informatie en links, en behulpzame mensen, alhoewel het gespreks tempo vaak niet al te hoog ligt.

Met stralend zonnige groet,
Bodhiboom
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: MaartenD op 11-08-2019 17:36
Beste Leegte,

Nogmaals welkom. Bodhiboom beschrijft het goed; 'Leegte' met een hoofdletter L is een (technische) term die je vooral in mahayana tegenkomt met een vrij bepaalde uitleg. Theravada zou het anders uitdrukken, met een ander woord. (Vermoedelijk meer vanuit de Drie Karakteristieken (tilakkahana), denk ik... maar dat terzijde.)

De Boeddha toont zich in de teksten (volgens mijn inzicht dan) voornamelijk als een redder. Zijn onderwijs is vooral en bovenal soteriologisch van aard. Dat wil zeggen dat hij mensen (toen en daar) wilde helpen tot begrip te komen met behulp van de cultuur waarin ze al leefden en die ze al in hun gedachten hadden. Mogelijk was die cultuur bij uitstek al geschikt om de laatste stap te maken? Mogelijk ook niet, het doet er niet toe.

Het is ook best lastig. We gebruiken ons (illusie-van-)ik om te kijken naar niet-ik, we gebruiken onze mentale concepten om door te krijgen dat diezelfde concepten ten diepste leeg zijn, en zo voort en zo voort.

Spreken helpt. Het is bekend dat iets leren begrijpen vaak makkelijker gaat als je het als het ware uitlegt. Je ziet vanzelf waar je een keer vastloopt. Dit gaat echter wel om intellectueel begrijpen en niet om nog dieper begrip. Dat komt op uit leven en oefenen en ervaren. We zien dan inderdaad dat elke keer spreken gedrag is dat de illusies erkent.

Leegte, als je het goed vindt om erover te vertellen, wat doe je op het moment aan boeddhistische oefening?

Met warme groet,

Maarten
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 12-08-2019 00:15
Hallo, Maarten.

Ik herken dat ergens over spreken/schrijven helpt om te begrijpen.  Ik ben niet bekend met boeddhistische termen.  Ik weet de boeddhistische term voor Leegte niet eens.  Op het gebied van oefeningen doe en deed ik wel een aantal zaken, maar ook meditaties ken ik niet van naam. Ik kan ze dus alleen in beschrijvende zin omschrijven.

Ik heb een aantal jaren een meditatie gedaan welke ik zou omschrijven als een verzinken in de stilte en daar vanuit de contemplatie (al dan niet) toe laten.  Het is een meditatie welke niet actief gedaan kan worden, immers je denken tot stilstand brengen is geen actie.  Je doet eigenlijk juist niets.  In mijn optiek kun je deze meditatie ook niet doen van:  ik ga zitten en nu moet het gebeuren.  Het is een meditatie welke je onbepaald jezelf laat overkomen.  Vanuit contemplatie wordt duidelijk dat de gedachtenwereld gescheiden kan worden van de stilte en dat dit de wijze is waarop een mens dieper in zichzelf kijkt.  Dit heeft geresulteerd in een "op een meditatieve manier" de dag door brengen.  In feite kun je dan stellen dat de meditatie een einde heeft genomen en geïntegreerd is in je doen en laten.

De laatste paar jaar ben ik gericht op het subject in mijzelf.  Deze bevindt zich in de Leegte.  Het subject kijkt vanúit de leegte naar de objectenwereld.   En dat is een stukje waar ik graag over zou willen wisselen met wie het interesseert.  Omdat ik het niet helemaal begrijp.  Het is mogelijk (maar dat ligt diep verscholen in mij) om naar het subject te kijken.  Maar hoe kan ik het zien zelf zien?  Subject kan zichzelf niet zien omdat  subject degene is die naar de objecten kijkt.   Door het kijken zélf ontstaat het "ik ben" (subject).

Ik zie dus twee zaken, te weten het subject wat het richten/ gerichtheid zelf is én ledig is van zichzelf.
Maar dat het subject ook in een staat van ongerichtheid kan verkeren.  En dat laatste is nieuw voor me.  Van de laatste paar jaar dus en dat is wat me bezig houdt.

Daarnaast zijn er nog wat 'subzaken' zoals het kijken naar gedachten.  Kijken naar emoties en dat wat we de wil noemen daar ben ik al langer mee bekend.  Maar ik ontdek dat je naar veel zaken kunt kijken.  Naar mijn eigen gedachten kijken is echter een lastigere oefening en  nieuw voor me.

Hartelijke groet.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: MaartenD op 12-08-2019 10:00
Beste Leegte,

Het helpt om de standaard meest gebruikte boeddhistische termen wel te kennen als je gemakkelijker wilt communiceren op dit forum. Gelukkig zijn er sites genoeg die inleidingen geven. Dit forum zelf flink wat informatie maar ook heel wat discussie. Lees gewoon wat, zou ik zeggen.

Voor de anderen kan ik niet zo goed spreken maar ik zelf reageer altijd goed op concrete vragen. Wat kan ik precies doen om je te helpen het gat in je kennis of je begrip te helpen opvullen?

Wat meditatie betreft zou ik je willen aanraden wat basisinformatie te zoeken over anapanasati enerzijds en vipassana anderzijds. Er zijn stapels boeddhistische meditaties te noemen maar dit zijn wel zo'n beetje de twee grote noemers. Ga eens kijken wat je daar herkent. Trek je vooral niks aan van lieden die zeggen dat één van de twee de allerbeste is. Dat verschilt per persoon en mijns inziens zijn ze vervlochten met elkaar.

Over Leegte als boeddhistisch begrip zijn hele boekenkasten volgeschreven. Ik begin er niet eens aan dat samen te vatten. Daar zijn anderen voor. Ik zie wel met genoegen dat je een zeker inzicht hebt opgedaan. Geweldig!

Met warme groet,

Maarten
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 12-08-2019 20:06
Hallo Maarten,

Als ik zoek op anapanasati en vipassana dan zie ik dat anapanasati observatie van de ademhaling is en de andere is observatie van het lichaam.   De laatste kan resulteren in het wegnemen van ziekteverschijnselen.  Dergelijke meditaties kan men op eigen gelegenheid uit laten meanderen.  Het is bijvoorbeeld mogelijk om een hand te visualiseren en deze over een plaats te laten strijken waar mogelijk een opstopping  zit in de eigen energiebanen.
In feite is het bewustwording van het eigen lichaam i.cm. de eigen geest.  Waarvan het waarnemende deel de kern is.

Er is iets (het subject) in ons wat aandacht kan geven, observeren, kijken, waar nemen of hoe men dat ook noemen wilt.  Kennelijk zijn  genoemde meditaties er op gericht om het subject in ons zelf te ontdekken.

Je zou kunnen stellen dat wij vanuit de Leegte ons richten op van alles en nog wat.  Daarom is de Leegte ook zo moeilijk te vinden, want dat is de 'positie’ waar vandaan we kijken.  Onze gerichtheid is altijd gericht op objecten van welke aard dan ook.  Waar ik mee worstel en waar misschien jij of iemand anders iets over zou kunnen zeggen  is als het subject (ik dus) ongericht of beter gezegd op zichzelf gericht is.

Waarbij ik wil opmerken dat door de gerichtheid op objecten er een 'idee van’ positie ontstaat. (Lokaliteit)
Maar in ongerichtheid er een gevoel van zijn ontstaat, ondanks dat de objecten evengoed aanwezig zijn.

Hartelijke groet.

P.S.  Ik weet niet of ik blijf reageren.  Ik heb moeite met verzenden.  5e poging.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: MaartenD op 13-08-2019 08:16
Hallo Leegte,

(Dit is wel erg meta.  ;) )

Hopelijk gaat het beter met verzenden. Tja.. Je allereerste blik op vipassana en anapanasati is niet verkeerd. Een ander onderscheid dat wordt gemaakt is dat tussen wijsheid en aandacht. Beide technieken zijn zeer geschikt om ons 'monkey mind' iets te doen te geven zodat het tenminste even stopt met als een dolle in het rond te springen. Eén van mijn leraren schreef over de beide technieken als twee manieren om een berg te beklimmen. De ene klimmer wil omhoog voor het uitzicht, de andere voor de rust. Toch komen ze beiden aan de top, misschien via verschillende routes overigens, maar dan op de top dan krijgen ze alle twee én uitzicht én rust.

De Boeddha zei over objecten dat ze veranderlijk zijn, niet-stabiel, onvast, dat ze ons lijden brengen en dat ze niet-zelf zijn. (Zie de drie Kenmerken.) Er is heel wat over te zeggen en een precieze uitleg is vrijwel onmogelijk. Echter, ik wijs je er nogmaals op omdat je veel over 'objecten' spreekt. Objecten, in mijn eigen ervaring, kun je ook zien als processen.

Het is ten diepste een waanidee om te denken dat we vaste objecten beschouwen. Alles maar dan ook alles komt op, heeft een ontwikkeling en verdwijnt ook weer. Zelfs dat is een versimpeling, trouwens, omdat het er vanuit gaat dat er een precies moment is dat iets ontstaat. Wij mensen denken verhalend en lijken te willen dat alles een begin heeft zoals een boek een begin heeft.

Als het 'ik' op zichzelf gericht raakt dan zou je dit kunnen beschouwen als observatie van observatie. Ik zie het in elk geval als een procesmatige aangelegenheid, niet als een homunculus die in zichzelf keert. Dat is narratief denken, juist iets waarvan ik los probeer te komen.

Het zijn armzalige pogingen hier en ik bied op voorhand excuus aan als ik te stellend overkom. Er zijn genoeg teksten hier te vinden van mensen die meer begrijpen dan ik.

Met warme groet,

Maarten
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Dorje op 13-08-2019 12:00
Er is iets (het subject) in ons wat aandacht kan geven, observeren, kijken, waar nemen of hoe men dat ook noemen wilt.  Kennelijk zijn  genoemde meditaties er op gericht om het subject in ons zelf te ontdekken.

Je zou kunnen stellen dat wij vanuit de Leegte ons richten op van alles en nog wat.  Daarom is de Leegte ook zo moeilijk te vinden, want dat is de 'positie’ waar vandaan we kijken.  Onze gerichtheid is altijd gericht op objecten van welke aard dan ook.  Waar ik mee worstel en waar misschien jij of iemand anders iets over zou kunnen zeggen  is als het subject (ik dus) ongericht of beter gezegd op zichzelf gericht is.

Waarbij ik wil opmerken dat door de gerichtheid op objecten er een 'idee van’ positie ontstaat. (Lokaliteit)
Maar in ongerichtheid er een gevoel van zijn ontstaat, ondanks dat de objecten evengoed aanwezig zijn.

Hallo Leegte en welkom!

Ik omschrijf de leegte vaak, en ik doe dit op basis van manieren van uitdrukken die je terugkomt zowel bij Mahayana als bij Theravada beoefenaars (in dit laatste geval dan voornamelijk de ervaringsgerichten zoals de Forest monks), als dat wat overblijft als het referentiepunt (subject) is weggevallen. Er is dan geen lokaliteit, noch een subject, noch iets dat zich richt op de objecten, noch op zichzelf. Zelfs als die gerichtheid op objecten er niet meer is (diepe meditatie), blijft er meestal nog een referentiepunt, een subject over, dat wat de niet gerichtheid ervaart. Dit referentiepunt kan leegte nooit vinden, want het vult de leegte al in. De leegte is dus maar te vinden in het wegvallen van het referentiepunt (het subject), maar er is dan niemand meer die de leegte vind. Daarom, leegte kan nooit een subjectieve ervaring zijn. Dus eigenlijk kan niemand (zelfs de Boeddha niet) leegte kennen.

Wat gekend kan worden is het terug verschijnen van een referentiepunt (subject/zelf) in die leegte. Dat wat verschijnt kan dus zijn hoedanigheid van iets te zijn dat verschijnt en dus ook weer verdwijnt wel kennen. Of anders uitgedrukt: het zelf dat verschijnt kan het niet-zelf van dit verschijnend zelf kennen, realiseren en dus de hechting eraan laten varen, wat overblijft is dan een zelfloos zelf, een zelf dat wel zo nu en dan verschijnt zolang er lichaam is, maar doordat het niet-zelf ervan gerealiseerd is, is het niet meer gericht op dit zelf, misschien enkel nog in die mate dat het lichaam en daarmee dus ook de mogelijkheid om als zelf te verschijnen in stand wordt gehouden ten einde zij die hun niet-zelf van hun zelf niet zien te helpen dit te zien. Om dit zo goed mogelijk te kunnen doen, moet niet alleen de zelf-loosheid van het zelf gerealiseerd worden, maar ook het verschijnen van zelf in de zelf-loosheid, de mogelijkheid te verschijnen als zelf. Dit maakt de realisatie van leegte compleet in boeddhistische zin: niet enkel je zelf willen bevrijden in de leegte, maar ook leegte zo goed als mogelijk vorm te laten krijgen door je lichaam (zolang het er nog is) ten goede te stellen van andere levende wezens. Daarvoor is het nodig dat neigingen die nog steeds in het lichaam verscholen liggen, hoewel doorzien als leeg, toch volledig tot uitdoving komen. En is het dus geen kwestie van te blijven hangen in die zelfloosheid en je lichaam zijn neigingen maar te laten botvieren omdat het toch als leeg is doorzien.

Volgens mij is dit de kern van zowel Theravada als Mahayana Boeddhismr. Het Mahayana drukt dit gewoon anders uit, duidelijker voor sommigen, en juist verwarrender voor weer anderen.

Voor mij zit in de Mahayana uitspraak (hartsutra) "vorm is leegte, en leegte is vorm" bovenstaande helemaal vervat: realiseren dat alles leeg/niet-zelf is, inclusief het subject, is maar een halve realisatie, realiseren dat zelf wel degelijk verschijnt uit leegte en dit dus als dusdanig te laten verschijnen dat het zinvol wordt voor zij dit dit nog niet realiseren, en dus met alle zuivering die hiervoor nodig is om dit ten volle te kunnen doen, is de volledige realisatie, de volledige verlichting zoals Boeddha ons deze heeft aangewezen.

In andere tradities die de realisatie van leegte beogen of in de leegte zoals wij die zelf vaak begrijpen, komt de nadruk vaak voornamelijk of zelfs exclusief op het eerste te liggen (vorm is leegte), het ontwikkelen van inzicht, maar ontbreekt vaak het tweede (leegte is vorm), het ontwikkelen van mededogen.

Wat de Boeddha ons echter getoond heeft is dat beiden niet los van elkaar staan en het ene dus het andere nodig heeft om volledige verlichting te realiseren. Maar ook omgekeerd: het ene (leegte realiseren in wijsheid) blijft iets dat erg onstabiel is, komt en gaat, gewonnen wordt en weer verloren wordt, als dit inzicht niet verankerd wordt in de vorm (leegte realiseren in mededogen). Of om het anders uit te drukken: het is niet zo heel erg moeilijk om leegte te realiseren in wijsheid, het moeilijkste is deze realisatie blijvend te houden en daarvoor heb je die verankering nodig in mededogen.

Dus zelfs als je het als "wat is nu het voordeligste voor mezelf" bekijkt, dan is de gerealiseerde wijsheid ten dienste stellen van anderen en al wat daar voor nodig is om dit zo goed mogelijk te kunnen doen (alle neigingen tot uitdoven brengen) toch in the end zelfs nog het beste ook voor jezelf.

Of, en daarmee ga ik echt afronden, als je hier en daar een kleine of grote realisatie tegenkomt en je voelt dit na een tijdje weer door je vingers glippen (de veelvoorkomende frustratie: "ik heb het; ik ben het weer kwijt"), weet dan dat de enige manier om dit levendig te houden is: hetgeen gerealiseerd is (vorm is leegte) te verankeren in je leven van alle dag (leegte is vorm), in je manier van omgaan met anderen en met de wereld. In plaats van het inzicht te gebruiken om het leven van alledag, je relaties met anderen en de wereld te overstijgen. Die ballon gaat maar op tot er iets gebeurt in je leven die de ballon doet springen en dan ben je weer naar af.

Mededogende groeten,

Dorje.


Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 13-08-2019 12:38
Hallo Leegte,


De Boeddha zei over objecten dat ze veranderlijk zijn, niet-stabiel, onvast, dat ze ons lijden brengen en dat ze niet-zelf zijn. (Zie de drie Kenmerken.) Er is heel wat over te zeggen en een precieze uitleg is vrijwel onmogelijk. Echter, ik wijs je er nogmaals op omdat je veel over 'objecten' spreekt. Objecten, in mijn eigen ervaring, kun je ook zien als processen.

Ik spreek inderdaad veel over objecten omdat dat de weg is welke ik tot dusver heb afgelegd.
Ik bedoel met objecten dan ook niet alleen objecten die je ziet, maar ook zaken of processen die je als object kan némen.  De hand welke ik in mijn reactie van gisteren visualiseerde is een denkobject van mijzelf.
Ik maak gebruik van een principe (en volgens mij verwijzen de door jou genoemde mediaties daar ook naar) wat men de subject-object scheiding kan noemen.  Zuiver en alleen door het kijken naar bijvoorbeeld een auto ontstaat er ik én de auto.  Het is altijd ik én.

Pas je dit toe in meditatie, dan wordt het:
Ik én mijn ademhaling.
Ik én mijn gevisualiseerde hand.

Je kan ook naar iedere willekeurig deel van je lichaam en deze van binnen uit met je aandacht bekijken.
En in het dagelijkse leven kan je op dezelfde wijze naar je eigen lijden kijken en je eigen oordelen kijken:

Ik én het lijden.
Ik én mijn eigen oordeel.
Ik én mijn jaloezie.

Wat er feitelijk gebeurd is dat men zich onttrekt aan eigenaarschap.  Alles wat zich voordoet, van welke aard dan ook, kan rustig geobserveerd worden.

Citaat
Het is ten diepste een waanidee om te denken dat we vaste objecten beschouwen. Alles maar dan ook alles komt op, heeft een ontwikkeling en verdwijnt ook weer. Zelfs dat is een versimpeling, trouwens, omdat het er vanuit gaat dat er een precies moment is dat iets ontstaat. Wij mensen denken verhalend en lijken te willen dat alles een begin heeft zoals een boek een begin heeft.

In mijn  optiek zijn er twee werkelijkheden.  Het verhalende beschouwen en het opgaan in de waan dat alles een begin een een einde heeft.  Eigenlijk zoals iedereen het leven ervaart.   Daarnaast is er het schouwen zélf wat een andere werkelijkheid schept.  Het schouwen zélf (van het leven)  is niet geïnteresseerd in een begin of einde of veranderlijkheid van de dingen.  Twee werkelijkheden welke in elkaar overvloeien en één werkelijkheid vormen.  Zonder verdieping in het leven loopt de mens a.h.w. op 1 been.

Vriendelijke groet.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 13-08-2019 12:54

Hallo Leegte en welkom!

Hallo Dorje en dank voor de verwelkoming.
Ik heb je reactie gelezen en ik begrijp hem maar half als ik eerlijk ben.  Mogelijk kom ik er later nog eens op terug als ik vragen heb.  Op een stukje zou ik  wel willen reageren:




Citaat
In andere tradities die de realisatie van leegte beogen of in de leegte zoals wij die zelf vaak begrijpen, komt de nadruk vaak voornamelijk of zelfs exclusief op het eerste te liggen (vorm is leegte), het ontwikkelen van inzicht, maar ontbreekt vaak het tweede (leegte is vorm), het ontwikkelen van mededogen.

Wat de Boeddha ons echter getoond heeft is dat beiden niet los van elkaar staan en het ene dus het andere nodig heeft om volledige verlichting te realiseren. Maar ook omgekeerd: het ene (leegte realiseren in wijsheid) blijft iets dat erg onstabiel is, komt en gaat, gewonnen wordt en weer verloren wordt, als dit inzicht niet verankerd wordt in de vorm (leegte realiseren in mededogen). Of om het anders uit te drukken: het is niet zo heel erg moeilijk om leegte te realiseren in wijsheid, het moeilijkste is deze realisatie blijvend te houden en daarvoor heb je die verankering nodig in mededogen.



Ik heb gemerkt in mijn contacten met sommige mensen dat er een 'hogere vorm' van mededogen is welke niet afkomstig is van mijzelf.  In mijzelf is er nog een oordeel aanwezig over andere mensen.  Een oordeel staat mijn inziens mededogen in de weg.  Wat er dan feitelijk gebeurd is dat er tegelijkertijd twee vormen van mededogen in mij aanwezig zijn.  Is die 'hogere vorm' het anker waar ik me op kan richten?  Om zo het eigen oordeel te laten sterven?  Of herken je dit niet?
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Dorje op 13-08-2019 14:44
Ik heb je reactie gelezen en ik begrijp hem maar half als ik eerlijk ben. 

Eerlijkheid is ook een vorm van verankering, fijn dus.

Ik heb gemerkt in mijn contacten met sommige mensen dat er een 'hogere vorm' van mededogen is welke niet afkomstig is van mijzelf.  In mijzelf is er nog een oordeel aanwezig over andere mensen.  Een oordeel staat mijn inziens mededogen in de weg.  Wat er dan feitelijk gebeurd is dat er tegelijkertijd twee vormen van mededogen in mij aanwezig zijn.  Is die 'hogere vorm' het anker waar ik me op kan richten?  Om zo het eigen oordeel te laten sterven?  Of herken je dit niet?

Dat is erg mooi omschreven, en zeker herkenbaar. Er zijn inderdaad twee soorten mededogen, het mededogen dat we doen, en het mededogen dat er is. Het mededogen dat we doen, wordt in het Boeddhisme wereldlijk mededogen genoemd. Het is iets dat we beoefenen, proberen te maken, omdat we begrijpen dat het beter is voor (voornamelijk) onszelf, er kan daar ook een soort altruisme in zitten, maar als we eerlijk zijn met onszelf merken we dat we dit mededogen vooral proberen ontwikkelen voor onszelf, uit verlangen naar er beter van te worden of uit angst voor de gevolgen van egoïstisch handelen, zeker voor boeddhisten speelt deze laatste sterk mee. En dat is ook ok, het is goed gemotiveerd te zijn het goed te willen doen voor anderen, al is het om er zelf mee vooruit te komen. Moest de wereld vol zijn van zulke mensen, zouden we al een heel andere, mooiere wereld hebben, niet? Maar het is ook goed realistisch te zijn: wereldse beoefening, komt met wereldse beperkingen. Ons werelds oordeel zal altijd zijn kop opsteken, no matter what, en dus verweven geraken met ons werelds mededogen. Dat is menselijk, en gezien we mensen zijn is dat ook niet iets waar we de strijd mee moeten aangaan, eenvoudigweg zien zoals het is, maakt de verankering van bovenwerelds mededogen mogelijk. Dat laatste kunnen we niet doen, we kunnen het niet produceren of reproduceren, we kunnen er enkel steeds meer open voor komen, steeds meer zien wat er werkelijk speelt en meer als dat, we kunnen dit zien onze acties "laten informeren", in plaats van onze wereldlijke kijk op de dingen onze acties te laten informeren, de woordkeuze is hier belangrijk "laten informeren", want hoewel het lijkt dat we ageren en reageren op zichzelf, is het in werkelijkheid eigenlijk onze kijk op de dingen die onze acties gaan sturen. M.a.w. wereldlijk mededogen komt voort uit onze acties willen sturen, en daar kan je maar beperkt resultaat mee bereiken. Bovenwerelds mededogen komt voort uit onze kijk op de dingen die verandert (bovenwereldser wordt), en deelt deze beperkingen niet.

Ik gebruik hier werelds en bovenwerelds omdat dit termen zijn die hier op dit forum wel eens gebruikt worden, maar bovenwerelds is niets speciaals, niets transcendents, of mystiek, het is gewoon dat wat voortkomt uit de tijdelijke of blijvende realisatie van leegte (zowel vorm is leegte, als leegte is vorm), je kan het ook "hoger" noemen zoals jij doet.

Ik ben dus erg blij te lezen dat je dit hogere voelt, dat wat niet afkomstig is van ons zelf. Het komt dus van de leegte of van niet-zelf of het Absolute of God of welke naam er ook maar allemaal al aan is gegeven. Het is iets dat voorafgaat aan die "mijzelf".

Als je eerlijk bent, en je dit hoger mededogen echt voelt, dan moet je ooit eens weggevallen zijn in deze leegte, al was het maar een fractie van een seconde, of er op een andere manier mee in contact gekomen zijn, hoe dan ook, dan moet je dat andere perspectief al eens gehad hebben. Welnu, wil je niet het gevoel hebben dat je het verliest (gevoel, want je kan nooit echt verliezen), dan is het goed dit te verankeren in je dagelijks leven, en niet in de grote dingen (daar zijn we allemaal op uit), maar juist in de kleine dingen van je leven, voornamelijk de manier waarop je omgaat met anderen, of met tegenslagen of zelfs met gelukkige momenten. En dit verankeren is dus geen doen, geen creëren, niets maken, maar je bewust worden van dat dit ander perspectief altijd aanwezig is en zo kan het je acties gaan informeren. Zie je dat in de kleine dingen (die altijd beschikbaar zijn, 24h/24h, je hoeft dus niet de juiste moment af te wachten of te wachten dat je op je kussen kan mediteren), dan ga je merken dat de reactie op die kleine dingen daardoor geïnformeerd wordt (jouw acties gaat beïnvloeden), en als je merkt dat dit (op lange termijn toch) ten goede is voor jezelf én de mensen rond je, dan weet je dat het van dit ander perspectief komt. Oordelen kunnen dan nog steeds opkomen, maar als ze gezien worden als zaken die opkomen en ook weer weggaan als je er niet naar grijpt, noch ze wegduwt, dan gaan ze je acties niet meer informeren. En zo zie je, dat het uiteindelijk het herkennen van dat ander perspectief is, en niet iets wat je doet, probeert te bereiken, probeert te manipuleren dat jouw acties gaat bepalen, en dat dit spontaner loopt dan het wereldlijk beoefenen van mededogen.

Het één sluit het ander echter niet uit, het één is gewoon beperkt, en het is goed dat te weten (en ons dus niet te frustreren als we tegen die beperkingen aanlopen), maar het geeft wel de rust en de stabiliteit (tenzij we ons frustreren) om het ander beter te herkennen.

Om nog even op jouw verwoording in te gaan: het oordeel zelf staat mededogen eigenlijk dus niet in de weg, het er op ingaan door ofwel er in mee te gaan of het weg te willen duwen, dat staat hoger mededogen in de weg. Dus het zien dat het mededogen verschijnt en dat het verschijnt in leegte en daarin ook verdwijnt als je het niet aanhaalt, dat is het hogere zien, en dit hogere zien indien verankerd, steeds opnieuw herkend, steeds opnieuw gericht op dat wat zich voordoet in het dagdagelijkse leven (in plaats van er een filosofisch afkooksel van te houden in je geheugen), kan daardoor steeds verder groeien.

Neem het niet van mij aan, test het gewoon uit. In de volgende situatie dat je tegenkomt dat je die hogere vorm van mededogen/inzicht voelt tegelijkertijd met de oordelen die opkomen, probeer dan naar de situatie te kijken vanuit dit eerste, en zelfs naar de oordelen die opkomen en kijk gewoon wat er gebeurt (ontdek, in plaats van te doen).

Ontdekkende groeten,

Dorje.




 
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 14-08-2019 00:06


Ik ben dus erg blij te lezen dat je dit hogere voelt, dat wat niet afkomstig is van ons zelf. Het komt dus van de leegte of van niet-zelf of het Absolute of God of welke naam er ook maar allemaal al aan is gegeven. Het is iets dat voorafgaat aan die "mijzelf".

Als je eerlijk bent, en je dit hoger mededogen echt voelt, dan moet je ooit eens weggevallen zijn in deze leegte, al was het maar een fractie van een seconde, of er op een andere manier mee in contact gekomen zijn, hoe dan ook, dan moet je dat andere perspectief al eens gehad hebben.

Er is inderdaad een dag geweest dat ik dit geïnitieerd heb.  Het valt alleen niet te omschrijven anders dan het opgeven van heel mijn zelf inclusief existentie, alles.  Niet als een meditatie, niet als iets met een bedoeling.  Maar daarna ben ik weer in mijn oude staat teruggekeerd.  Maar deze vorm van leegte is anders dan de leegte waar vandaan ik kijk.  De kijkende leegte is het subject, dat ben ik. 

Het wegvallen in de leegte, zoals jij dat noemt, is het opgeven van iedere houvast.  Sinds die tijd weet ik ook dat alles wat ik meende te zijn is ontleend aan alles wat ik ooit heb waargenomen, bedacht enzovoorts.  Je zou dat het tijdelijke ik kunnen noemen welke proefondervindelijk tot stand is gekomen.   Tegelijkertijd met het wegvallen in de leegte ontstond er een gevoel van liefde in mij wat nergens op gericht was.

Voor de duidelijkheid nogmaals: deze leegte is nadrukkelijk anders dan de leegte waarvandaan ik kijk.
Dat komt uit een diepe meditatieve toestand vandaan wat in het dagelijkse leven weggedrukt is.
Misschien zijn er in het boeddhisme verschillende woorden voor, want ik kan me voorstellen dat het verwarrend overkomt.

Citaat
Welnu, wil je niet het gevoel hebben dat je het verliest (gevoel, want je kan nooit echt verliezen), dan is het goed dit te verankeren in je dagelijks leven, en niet in de grote dingen (daar zijn we allemaal op uit), maar juist in de kleine dingen van je leven, voornamelijk de manier waarop je omgaat met anderen, of met tegenslagen of zelfs met gelukkige momenten. En dit verankeren is dus geen doen, geen creëren, niets maken, maar je bewust worden van dat dit ander perspectief altijd aanwezig is en zo kan het je acties gaan informeren. Zie je dat in de kleine dingen (die altijd beschikbaar zijn, 24h/24h, je hoeft dus niet de juiste moment af te wachten of te wachten dat je op je kussen kan mediteren), dan ga je merken dat de reactie op die kleine dingen daardoor geïnformeerd wordt (jouw acties gaat beïnvloeden), en als je merkt dat dit (op lange termijn toch) ten goede is voor jezelf én de mensen rond je, dan weet je dat het van dit ander perspectief komt. Oordelen kunnen dan nog steeds opkomen, maar als ze gezien worden als zaken die opkomen en ook weer weggaan als je er niet naar grijpt, noch ze wegduwt, dan gaan ze je acties niet meer informeren. En zo zie je, dat het uiteindelijk het herkennen van dat ander perspectief is, en niet iets wat je doet, probeert te bereiken, probeert te manipuleren dat jouw acties gaat bepalen, en dat dit spontaner loopt dan het wereldlijk beoefenen van mededogen.

Het één sluit het ander echter niet uit, het één is gewoon beperkt, en het is goed dat te weten (en ons dus niet te frustreren als we tegen die beperkingen aanlopen), maar het geeft wel de rust en de stabiliteit (tenzij we ons frustreren) om het ander beter te herkennen.

Om nog even op jouw verwoording in te gaan: het oordeel zelf staat mededogen eigenlijk dus niet in de weg, het er op ingaan door ofwel er in mee te gaan of het weg te willen duwen, dat staat hoger mededogen in de weg. Dus het zien dat het mededogen verschijnt en dat het verschijnt in leegte en daarin ook verdwijnt als je het niet aanhaalt, dat is het hogere zien, en dit hogere zien indien verankerd, steeds opnieuw herkend, steeds opnieuw gericht op dat wat zich voordoet in het dagdagelijkse leven (in plaats van er een filosofisch afkooksel van te houden in je geheugen), kan daardoor steeds verder groeien.

Neem het niet van mij aan, test het gewoon uit. In de volgende situatie dat je tegenkomt dat je die hogere vorm van mededogen/inzicht voelt tegelijkertijd met de oordelen die opkomen, probeer dan naar de situatie te kijken vanuit dit eerste, en zelfs naar de oordelen die opkomen en kijk gewoon wat er gebeurt (ontdek, in plaats van te doen).

Dank voor deze raadgevingen, ik zal dat trachten te integreren in mijn dagelijkse leven.
Hoewel ik niet echt bang ben om 'het’ te verliezen.  Het is leven vanuit het hart.

Hartelijke groet.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Dorje op 14-08-2019 10:14
Maar daarna ben ik weer in mijn oude staat teruggekeerd.
Dat kan ook niet anders hee? Daar kan je niet blijven of beter gezegd: daar kan je niet in weg blijven. Daar kan je niet functioneren, het lichaam zou niet meer onderhouden worden en afsterven, wat bijna gebeurde bij Ramana Maharashi bijvoorbeeld.

Het is dan ook niet de bedoeling daar te blijven, maar bewust het zelf dat weer verschijnt in die leegte te zien verschijnen. Dan weet het subject dat het eigenlijk leeg is aan werkelijk bestaan. In Dzogchen (een vorm van Mahayana Boeddhisme) omschrijft men dit als: het zelf dat verschijnt is leeg, maar verschijnt wel of in werkelijkheid bestaat er geen subject, maar het subject verschijnt wel degelijk.

Maar deze vorm van leegte is anders dan de leegte waar vandaan ik kijk.  De kijkende leegte is het subject, dat ben ik. 

Het wegvallen in de leegte, zoals jij dat noemt, is het opgeven van iedere houvast.  Sinds die tijd weet ik ook dat alles wat ik meende te zijn is ontleend aan alles wat ik ooit heb waargenomen, bedacht enzovoorts.  Je zou dat het tijdelijke ik kunnen noemen welke proefondervindelijk tot stand is gekomen.   Tegelijkertijd met het wegvallen in de leegte ontstond er een gevoel van liefde in mij wat nergens op gericht was.

Voor de duidelijkheid nogmaals: deze leegte is nadrukkelijk anders dan de leegte waarvandaan ik kijk.
Dat komt uit een diepe meditatieve toestand vandaan wat in het dagelijkse leven weggedrukt is.
Misschien zijn er in het boeddhisme verschillende woorden voor, want ik kan me voorstellen dat het verwarrend overkomt.


Misschien kan Boeddhisme helpen om de verwarring te verhelderen. Hoe dan ook, de leegte in het Boeddhisme slaat op "niet-zelf", op wegvallen van zelf dus, of het wegvallen van subject. Het slaat op dat er in werkelijkheid geen zelf (subject) is, niets heeft werkelijk een zelf, noch de objecten, noch het subject.

Maar gezien dit erg moeilijk te bevatten is, en niet te ervaren is (in het wegvallen van het zelf is er geen ervaarder meer, en dus ook geen ervaring), heeft Mahayana een experimenteel te ervaren begrip toegevoegd: het ware zelf. Het ware zelf is volgens mij hetzelfde als wat jij de kijkende leegte noemt. Het is leegte met een referentiepunt (ik ben), het is dus al niet meer zo leeg meer, het referentiepunt ("ik ben") is een verschijning in die leegte. Iets dat verschijnt, verdwijnt ook weer, en is dus ook tijdelijk. Het is dus anders dan de leegte waar Boeddhisme over spreekt en toch ook weer niet en daar slaat het zinnetje "vorm ("ik ben") is leegte, en leegte is vorm (leegte kan "ik ben" voortbrengen). Vorm slaat hier (in Mahayana toch) niet op een fysieke vorm, maar eerder op een manifestatie van leegte, een verschijning. Maar, zo zegt de hartsutra, deze verschijning is niet anders dan leegte, het is leegte die verschijnt. Anders uitgedrukt: alles is leeg, maar er is leegte in rust en er is leegte in beweging, de leegte in rust is de Boeddhistische leegte, de grond, het potentieel vanwaaruit alles kan ontstaan, maar nog geen vorm heeft, daar is er geen oog, geen oor, geen neus (zoals de hart sutra vertelt) en zelfs geen lijden, maar ook geen bevrijding van lijden, en zelfs geen bewustzijn. Het is dat wat aan dit alles voorafgaat. Maar het is geen doodse, gapende leegte, want het is de grond waaruit alles juist kan verschijnen, kan ontstaan. Enkel deze grond is nooit weg, alles wat in die grond verschijnt, zelfs het subject (de ware aard) verschijnt en verdwijnt. Te vergelijken met de stilte die nooit weg is, maar de basis is waarin geluiden kunnen ontstaan, geluiden ontstaan en vergaan, maar de stilte is nooit echt weg, je hooft hem alleen niet meer met al dat lawaai en het is de grond waarin het lawaai kon ontstaan, zonder stilte, kon er geen geluid ontstaan.

Waar je de echte leegte dus eigenlijk niet kan kennen, kan je er wel in wegvallen en kan je je "zelf" bewust terug zien verschijnen. Wat dan verschijnt is wat men je "ware natuur" noemt in Mahayana (vooral in Dzogchen en Zen Boeddhisme). Je ware natuur is dus ook nog iets dat verschijnt en dus ook tijdelijk, maar, het is de zuiverste ervaring die wij als subject van leegte kunnen hebben en dus als het ware een poort tussen leegte en verschijning. Het is deze ware natuur die wij in ons leven kunnen ontdekken en wel degelijk ervaren (terwijl we de echte leegte niet kunnen ervaren) en heel Dzogchen en Zen is daar dus op gericht. Niet het wegvallen in de leegte en daar blijven, maar het wegvallen in de leegte om je ware zelf te zien verschijnen. Als wat verschijnt dan gerealiseerd is als ook iets dat verschijnt en verdwijnt, dus leeg is, dan heb je als het ware een zelfloos zelf. En dat is waar "ware natuur" of "ware zelf" op slaat. Het is de subjectieve beleving van eigenlijk leeg te zijn en toch te verschijnen als subject. De realisatie is dat wat verschijnt leeg is, er is dus geen vasthouden meer aan die "ware natuur" voor zichzelf, enkel nog voor de anderen (vandaar zelfloos). En het is deze ware natuur die je kan ervaren, waar je contact meer kan krijgen, waar je vanuit kan kijken en die je handelingen kunnen informeren, in plaats van je te laten informeren door "ik ben dit of dat, ik ben Dorje, man, boeddhist, ...", al die invullingen, zonder al die invullingen ben je gewoon "Ik ben" en zelfs dit "Ik ben" is maar iets tijdelijk, dat realiseren is leegte volledig realiseren in Boeddhistische zin: Mijn ware natuur is leeg (bestaat niet echt op zichzelf), maar het verschijnt wel, en deze verschijning kan gebruikt worden om anderen ook tot hun ware zelf en de grond ervan waaruit het is ontstaan te brengen.

En om even op je woorden terug te komen: de leegte waarin je weggevallen was, de grond van alle bestaan, zo kan je het ook noemen, komt dus niet voort uit een meditatieve toestand, maar is er altijd, het is er in elke meditatieve toestand, net als het er ook is in het dagdagelijkse leven, het is er als je gelukklg bent, het is er als je diep ongelukkig bent, het is er als je goed doet, het is er als je slecht doet. Maar goed doen, is als gefluister, terwijl slecht doen als geschreeuw is. Je kan de grond van zijn gemakkelijker ontdekken als je veel fluistert.

In dien zin is het niets dat je creert in meditatie, maar is het dat wat meditatie en dagelijks leven mogelijk maakt, het kan niet gemaakt worden, het is de grond dat alles mogelijk maakt. Je kan het niet worden, want je bent het al, zelfs als je tijdelijke ik, "ik ben dit en dat" (ook dat is vorm, en vorm is leegte, leegte die verschijnt als vorm). En het is het ontdekken van je ware natuur, "ik ben", dat wat kijkt vanuit de leegte, is de ervaringsgerichte poort tussen leegte en vorm, het is je zelfloze zelf, een zelf dat wel verschijnt als zelf, maar in werkelijkheid zonder zelf is. Dit is veel stabieler als de "ik ben dit en dat", dat steeds verandert en steeds gevoed en gecreerd wordt. De "Ik ben" is de "ik ben dit en dat" ontdaan van alles dits en dats, en dus gewoon "ik ben", subject. Als je van daaruit leeft, dan geef je leegte de kans vorm te krijgen, zonder tussenkomst van ego. Maar, de meest diepzinnige Mahayana Boeddhistische instructies blijven er op wijzen dat de ware natuur ook iets is dat opkomt in leegte en ook weer weg kan vallen in leegte, en dus leeg is en dus toch geen absolute houvast. 

Hopelijk geeft dit meer verduidelijking dan nog meer verwarring.

Dank voor deze raadgevingen, ik zal dat trachten te integreren in mijn dagelijkse leven.
Hoewel ik niet echt bang ben om 'het’ te verliezen.  Het is leven vanuit het hart.

Fijn dat je die angst niet hebt, is ook niet nodig, en ja, zo is het, leven vanuit het hart.
Fijn dat je hier bij bent gekomen!

Hartelijke groet terug,

Dorje.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: MaartenD op 14-08-2019 14:14
Dorje, mooi geschreven.

Mag ik een speldenprik uitdelen nu? Het viel me in dat je de hele vraag ook niet kunt stellen. In meditatie zijn kan ook zonder vragen, zonder een stemmetje dat wil weten 'hoe zit het nu?'

Ook dit is boeddhisme, of kan het zijn in elk geval. De min of meer geoefende mediteerder krijgt van alles voorgeschotelt in de waarneming, soms afschrikwekkend, soms overweldigend mooi, soms vragen, soms een gevoel van eindeloosheid.. Wat het ook is, je kunt gewoon blijven zitten en steeds maar weer terugkeren naar je meditatieobject (meestal de ademhaling) met vriendelijke stelligheid.

Wie ademt er echter? Wat ademt? Dat is niet belangrijk op dat moment. Een kleine tip voor de iets verder gevorderde dan wel: het kan heilzaam zijn om het hele ademende lichaam te beschouwen en niet scherp (meer) te letten op de neus of de buik. Probeer het eens, zou ik zeggen. Binnen vipassana wordt aandacht altijd om te beginnen bij het lichaam gelegd. Pure sensatie is een heilzamere focus dan gedachten of gevoelens, is de gedachte meen ik.

Met warme groet,

Maarten
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Leegte op 14-08-2019 20:58
Hallo Dorje,

Bedankt voor je uitgebreide reactie.  Ik zie wel een puntje waar ik wat vraagtekens bij plaats.

Citaat
  Maar gezien dit erg moeilijk te bevatten is, en niet te ervaren is (in het wegvallen van het zelf is er geen ervaarder meer, en dus ook geen ervaring), heeft Mahayana een experimenteel te ervaren begrip toegevoegd: het ware zelf.

Er is mij gebleken dat er een mogelijkheid is om het 'ik ben' (existentie) op te geven.  Maar dat kan geen bewuste actie zijn.  Bij iedere bewuste actie is er namelijk een eigenbelang van de identificatie.  Dan zou mijn bewering  in tegenspraak zijn met wat Mahayana beweert.  Hoe ik er dan toch gekomen ben?  Dat is door gebruik te maken van rituelen en door mij terug te trekken in de diepste eenzaamheid welke te vinden is.  Het is de mystiek van de dood.  (Maar dat is misschien niet aan de orde in  het boeddhisme?)

Is men  in staat het 'ik ben' daadwerkelijk op te geven, dan geraakt men met het zelf in het niet-zelf.
Het zelf kan namelijk niet wegvallen omdat het 'ik ben' ontstaat als subject een object waar neemt.
Wat ik nu schrijf is in feite in tegenspraak met elkaar.  In de mystiek noemt men dat de twee één maken.
(je merkt misschien dat ik deels ben gevormd in de mystiek)  De goddelijke natuur en de aardse natuur komen samen.  In de beschouwingen van de nieuwe mens neemt men plaats achter de ogen van de Ene.

Het zijn wat verschillen tussen de verschillende tradities.  In het hindoeïsme spreekt men van Atman en Brahman die wezensindentiek zouden zijn.  Daar is (voor zo ver mij bekend) geen sprake van het samenvoegen van twee naturen.

Zoals ik het zelf zie komt het subject op uit de leegte en krijgt positie door het object wat gezien wordt.
Het zien zelf veroorzaakt het 'ik ben'.  Dit werkt bij ieder mens hetzelfde.  Jouw 'ik ben' is identiek aan het mijne.  Maar de Ene kan niet gekend worden.  We kunnen trachten met zijn  ogen te kijken.  En de Ene mag men ook best Brahman, Tao, Allah of anders noemen.  Dat maakt niet zo uit.   

Door met Zijn ogen te kijken treed er een mildheid in de mens die mededogen bewerkstelligt.
Iets als racisme is eigenlijk niet meer mogelijk, immers mijn 'ik ben' is identiek aan alles wat ik niet ben in identificatie.  Dat is een diepgeworteld gevoel wat langzaam het denken verovert.

Hartelijks.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Dorje op 15-08-2019 11:31
Mag ik een speldenprik uitdelen nu? Het viel me in dat je de hele vraag ook niet kunt stellen. In meditatie zijn kan ook zonder vragen, zonder een stemmetje dat wil weten 'hoe zit het nu?'

Jij mag altijd speldenprikken uitdelen, en wanneer je maar wil, beste Maarten. Alleen begrijp ik de prik niet zo goed. Welke vraag moet er volgens mij dan gesteld worden?

Mediteren is voor mij ook "just sitting", eigenlijk niets doen, niets bevragen, niets bewerkstelligen. Zelfs meditatie objecten kan je loslaten, zelfs ademhaling (je focus erop toch, de rest gaat wel vanzelf), enkel zo kan het wegvallen van die wat focust gebeuren en er is dan geen vraag wie of wat er dan overblijft, dat alles komt maar achteraf als invulling van iets dat niet in te vullen valt, gewoon als een manier om erover te delen, dat is alles.

Warme groet,

Dorje.



Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: Dorje op 15-08-2019 11:53
Leegte,

Ik vind het zeer boeiend wat je schrijft. Zou er graag uitgebreid op ingaan, maar ben op vakantie nu, dus ga wat minder reageren en minder uitgebreid reageren nu.

Kort, ik denk niet dat er zoveel verschillen zijn. Het definitief wegvallen van het zelf (de notie "ik ben") wordt ook beschreven in het Boeddhisme, en in sommige strekkingen zelfs als een soort sterven voor je sterft, maar daar kan ik uit eigen.ervaring niets over zeggen, dus probeer ik dat ook niet te doen.

Het enige dat ik uit eigen ervaring kan zeggen is dat het zelf tijdelijk weg kan vallen en het weer verschijnen ervan dan veel transparanter is, er blijft een soort van woordsprelijk parfum van niet-zelf hangen waardoor het zelf dat verschijnt (en wel degelijk gevoeld wordt) niet meer zo sterk aan zichzelf gehecht is. En ook dit blijft meestal niet zo lang duren, bij mij toch. Dus ik kan weer helemaal in het zelf opgaan en het contact met dit parfum verliezen, maar wat blijft is dat ik weet dat het (niet-zelf) in werkelijkheid nooit weg is.

Zelfloze groeten,

Dorje.
Titel: Re: Stel eens de Leegte voor.
Bericht door: MaartenD op 16-08-2019 12:48
Citaat
Citaat
Mag ik een speldenprik uitdelen nu? Het viel me in dat je de hele vraag ook niet kunt stellen. In meditatie zijn kan ook zonder vragen, zonder een stemmetje dat wil weten 'hoe zit het nu?'

Jij mag altijd speldenprikken uitdelen, en wanneer je maar wil, beste Maarten. Alleen begrijp ik de prik niet zo goed. Welke vraag moet er volgens mij dan gesteld worden?

De prik is de hele conversatie over hoe het nou precies zit met Leegte door de vraag ernaar gewoon helemaal niet te stellen. Het zo te laten. Ik realiseerde me dat dit verkeerd kan overkomen - zo van, jullie intellectuele werk is overbodig en nonsens - dus ik noemde het een speldenprik.

Met warme groet,

Maarten