Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - Sybe

Pagina's: [1] 2 3 ... 57
1
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Gepost op: Gisteren om 18:55 »
Dank broeder Dorje. Terwijl we zaterdag allemaal het idee hadden dat Caroline op sterven lag, is er toch zeker iets van herstel gaande . Het is allemaal nog pril en het oogt nog broos, maar ze hebben wel meteen de oorzaak kunnen aanpakken. Ze is weer wat aanspreekbaar. Vandaag was ze erg moe merkte ik. Niet zo gek, ook omdat een patient naast haar met longproblemen erg onrustig was in de nacht, begreep ik van de verpleegster. De kritieke waarden zoals bloeddruk en zuurstof zijn ook weer een stuk beter. Ze spreken al over een verplaatsing van de IC naar een verpleegafdeling.

Ik ben met een serie posten bezig over verdienste en dat gaat erg veel over weder geboorte. Het is zo sterk verankerd in de leer van de Boeddha, besef ik me steeds beter. Dat lezend, denk ik wel eens, waarom hangen we zo aan dit leven? Hierna is volgens de Boeddha gewoon een nieuw leven. Waarom verlengen we dit vaak lastige leven zo, met allerlei technieken, als het leven niet eindigt bij de dood? We maken van sterven een heel drama maar is het dat wel?

Als geliefden iets overkomt, en ze lijden erg, dan raakt dat je toch, niet? Je wilt toch niet dat mensen, of andere wezens lijden. Dat is toch, vind ik, nauwelijks te verdragen. Het raakt je. Het brengt je toch van je stuk. Nou moet ik ook wel bekennen dat het van mij, op dit moment, ook niet anders hoeft ook. Ik hoef niet perse altijd onaangedaan te zijn. Ik ervaar verdriet ook niet echt als lijden. Lijden is agressie ervaren, haat, eigenwaan, obsessie, teveel drang, wanhoop dat soort dingen. Dat vergiftigt maar verdriet spoelt eerder schoon. Misschien als je het niet uit dat het ook vergiftigt. Het is ergens ook wel mooi dat je geraakt kan worden toch?


Siebe





2
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Gepost op: 20-04-2019 19:25 »
Bedankt!

Ze hebben de oorzaak inmiddels gevonden. Door een niersteen kon een nier zich niet goed legen.
Door die ophoping heeft ze een urosepsis gekregen, een bloedvergiftiging tgv van een urineweginfectie.
Door het aanleggen van een drain is die ophoping verholpen. Nu ze de oorzaak hebben aangepakt, is er in ieder geval een mogelijkheid, aldus de arts, dat ze er door komt. Het hangt er maar net vanaf hoeveel kracht en energie er nog over is. Een broer zei dat als ze hier doorheen komt, dan moet je haar wel doodknuppelen om haar dood te krijgen. Moesten we samen wel even om lachen.

'Ook ik ben van de natuur van ziekte, verval, verouderen en dood'. Zo is het Boeddha. Geluk is in de praktijk niet veel meer dan leven in een roes van gezondheid, in een roes van leven, in een roes van jeugd, in een roes van controle en macht. Dat geeft nog wat sjeu aan het leven. Dankzij de roes.
Het klopt allemaal wel, die oude teksten.

groet,
Siebe


3
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Gepost op: 20-04-2019 13:20 »
Een vriendin van mij ligt op dit moment op de IC in kritieke toestand. Ze heeft al 20 jaar MS en elk jaar gaat ze wat achteruit in lichamelijke en cognitieve functies. Ze was altijd behoorlijk optimistisch ondanks dat benen uitvielen en vrijwel alle kracht uit haar armen. Ze heeft bij alles hulp nodig, ook bij eten en drinken.
Ze is vatbaar voor infecties door een peg-sonde en katheter. Gistermiddag is ze met spoed opgenomen. Ze wordt behandeld voor sepsis. Gedurende de nacht is de te lage bloeddruk niet hersteld. De dokter vond haar situatie zo zorgelijk dat ze me vanmorgen belde. Vanmorgen hebben we haar bezocht, ik en haar familie. Ze reageerde niet. Verdrietig allemaal wat ze moet doormaken, Caroline. Ben er zelf ook verdrietig onder maar dat geeft niet.

Siebe

4
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Gepost op: 19-04-2019 22:15 »
Ik denk dat ik je wel begrijp Dorje. Kun je het niet ook zo zeggen dat het soort bewustzijn waarin de bijkomstige bezoedeling asmi mana stevig is gevestigd (de notie Ik ben), dat kenmerkt zich door een hele sterke subject-object indeling. Als asmi mana stevig is gevestigd dan is er een sterke Ik-perceptie, alsof je een mannetje of vrouwtje bent in je hoofd. Hierdoor is er ook een sterke object perceptie. Het Ik versus het Andere. Subject versus Object. Waarnemer versus waargenomene. Zoiets?


5
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Gepost op: 19-04-2019 17:47 »
Dat ben ik wel eerder tegen gekomen, het gezegde dat verlichte mensen een groot ego hadden. Tenminste het werd over Osho gezegd. Maar ik ben er lang niet zeker van dat dat ook werkelijk waar is, in het geval van de Boeddha of dat van Osho. Als je kijkt naar wat er gezegd word dan is er ook veel dat de aanwezigheid van een groot ego tegenspreekt.

Volgens mij is het karakter of de persoonlijkheid van 'gewone' mensen overwegend gebaseerd op de wil, dus op emoties en neigingen. Ik denk dat dit door beoefening steeds meer verschuift naar een hele sterke persoonlijkheid gebaseerd op wijsheid. Een Boeddha staat in mijn beleving heel stevig in het leven, heeft een ongelofelijk sterk karakter of persoonlijkheid maar niet meer gebaseerd op wil.

Maar het doet mij wel denken aan Tseng’can’s gedicht de Hsin Hsin Ming, waar de derde Zen Patriarch duidelijk zegt “als je zelfs maar een klein oordeel velt, dan zijn de hemel en de hel mijlen ver apart”. Je zou best kunnen stellen dat het vellen van oordelen ervoor zorgt dat je goed en slecht scheidt, dat je doelen stelt voor jezelf, en dat je daardoor samsara blijft zien. Dorje en Siebe zullen hier vast een opinie over hebben.

Ja, wat verdienstelijk en onverdienstelijk is bevrijdt opzichzelf niet van samsara. Wat verdienstelijk is, heilzaam, dat leidt naar geluk, in dit leven en na dood, bijvoorbeeld als geboorte in een hemels rijk.
Het lijkt er op dat sommige scholen hier heel minzaam over doen. Maar dat zie ik niet in de Pali sutta's. Het is heel belangrijk voortdurend verdienste te verzamelen en afstand te doen van alles wat onverdienstelijk is. Nogmaals dat bevrijdt niet samsara, maar indirect leidt het wel tot bevrijding. Kennelijk hebben we die verdienste nodig en is het nodig om afstand te doen van onverdienstelijke zaken, om op een punt te komen dat we voorbij verdienste en onverdienste gaan (arahantschap).




6
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Gepost op: 19-04-2019 12:32 »
Hoi Dorje,

Ik wil je graag iets vertellen over hoe ik ben komen aanvliegen.

Je kunt ook te weinig denken en handelen in termen van wat moreel is en immoreel, onheilzaam en heilzaam etc. Te naief en onnadenkend leven. Maar wat doen. De moraal van de wereld maar volgend, of de moraal op het werk, of de moraal van een clubje vrienden. Wie is daar niet gevoelig voor? Voor afwijzing. Voor goedkeuring?

Toen ik scholier was werkte ik in een legbatterij. Dat deed je nou eenmaal...Daar dacht je niet over na. Dat, die mentaliteit, dat onnadenkende.

Zo leven dieren ook. Ze volgen vooral hun instincten of neigingen of groepsmoraal zonder er bij stil te staan wat onheilzaam en heilzaam, juist en verkeerd.
Ik denk dat het goed is dat we het dierenrijk te boven komen en dat begint met meer wijsheid ontwikkelen over wat moreel is en immoreel, heilzaam en onheilzaam etc.

Het heeft voor mijn gevoel ook te maken met dat je als mens (ik wel in ieder geval) een persoonlijk karakter, ruggengraat, nog moet ontwikkelen. Je bent als jong iemand, ik zeker, extreem beinvloedbaar, en je gaat dan heel gemakkelijk over grenzen heen. Je bent dan eigenlijk nog te slap. Je gaat zelfs zover dat je eigenlijk met je keuzes en daden jezelf verminkt, iets aandoet, en anderen ook. Je bent dan gevoelig voor de verkeerde dingen. Gevoelig voor wat anderen van je vinden, bijvoorbeeld, maar niet voor je eigen en andermans welzijn. Alles is nog zo onrijp, zie je?

Ik heb het nodig gehad en heb het nog nodig, te zien hoe dom dit is, hoe je jezelf verwondt,  hoe je zo alleen maar onheil over jezelf afroept. Dus ik heb het zo beleefd, en beleef het nog zo, dat het juist hard nodig is te zien wat heilzaam is en niet, wat moreel is en niet, wat leidt tot welbevinden en wat niet.
Ik heb niet automatisch wel goed voor mezelf en anderen gezorgd. Wijsheid was ver te zoeken vaak.

Ik heb zo veel interesse ontwikkeld in het onderricht over kamma. Ik ben het helemaal met de teksten eens die onderwijzen dat je je door je eigen manieren van denken, door je gedrag, door je neigingen, visies in een toestand kan brengen van verwonding, van jezelf constant iets aandoen.

Dat is de realiteit van waaruit ik dit onderwerp aanvlieg. En in deze context denk ik dat het heel goed is voor jezelf te onderzoeken, met de Boeddha-Dhamma als leidraad, hoe dit werkt. Hoe je jezelf in een toestand van verwonding brengt en hoe je dit eindigt. Zien wat heilzaam is en wat onheilzaam is speelt dan een cruciale rol. 

Toen ik me verdiepte in Mahayana leerde ik Manjushri kennen, de Bodhisattva die wijsheid symboliseert. Hij vertegenwoordigt vijf soorten wijsheid. Ik herinner me niet meer alle, maar onderscheidende wijsheid behoort er ook bij. In dat licht zie ik ook onderricht over verdienste en onverdienste, het heilzame en niet-heilzame, het bevorderlijke en niet bevorderlijke etc. Ik denk dat onderscheidende wijsheid ook een aspect is van de wijsheidsgeest van een volledig verlichte.


Siebe

7
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Gepost op: 18-04-2019 20:40 »
Beste forumleden,

Heeft iemand ervaring om het "ware zelf mee te laten draaien"op de achtergrond? Het ego denkt duaal, het "ware zelf'ziet de dingen zoals ze zijn. Heeft iemand een idee hoe ik dit toe kan passen in het dagelijks leven?

Het is niet echt je vraag maar het valt me op.

Als het ego duaal denkt, stel, had de Boeddha na diens volledige verlichting dan niet het grootste ego van alle wezens in samsara?

Waarom? Talloze sutta's gaan immers over heilzaam versus onheilzaam, moreel versus immoreel, juist versus verkeerd, onberispelijk versus laakbaar, gezond versus ongezond, bevorderlijk versus niet-bevorderlijk, neerwaarts versus opwaarts, verward versus niet-verward, bezoedeld versus smetteloos, verdienstelijk versus onverdienstelijk, vaardig versus niet-vaardig.

Is het wel zo dat ego duaal denkt?




8
Theravada Boeddhisme / Re: Mara, een verkennend onderzoek
« Gepost op: 18-04-2019 14:15 »
De macht van Mara overwinnen, beschouwde de Boeddha als de sterkste macht om te overwinnen (DN26§28)

9
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 17-04-2019 20:24 »
Ik kwam dit tegen:

-Wanneer de bevrijding van geest door liefdevolle vriendelijkheid is ontwikkeld en gecultiveerd, tot voertuig gemaakt, en juist ondernomen zijn acht voordelen te verwachten:
Je slaapt goed; je wordt gelukkig wakker; je hebt geen slechte dromen; je bent geliefd bij mensen; je bent geliefd bij geesten, godheden beschermen je; vuur, vergif en wapens verwonden je niet; als je niet verder [in de Dhamma] doordringt, ga je verder naar de Brahma wereld (AN8.1)
AN11.15 noemt ook nog drie voordelen: je geest wordt snel geconcentreerd; je gezichtsuitdrukking is sereen; je sterft niet verward.

https://suttacentral.net/an11.15/en/sujato

Siebe



11
Theravada Boeddhisme / Re: Uit het Sutta Nipata
« Gepost op: 12-04-2019 21:49 »
Eindopmerking

     Zoals men uit de voorgaande suttas heeft kunnen opmaken, hoeft men niet bang ervoor te zijn dat men verdwijnt na het bereiken van Nibbana. Het onbeweeglijke, het onwrikbare, het oord van opperste vrede is geen opgaan in een niets.
     En het is ook niet een soort eeuwig bestaan. Wanneer het hart, het gemoed bevrijd is van datgene waarmee het normaal omgeven is, dan komt er een heel grote gemoedsrust, een onbeschrijfelijke vrede.

Wie met veel bagage reist,
heeft het zwaar.
Licht gaat degene die weinig meeneemt.
Wie de last van het “ik”  heeft afgelegd,
gaat moeiteloos en zorgenvrij.

Wat samengesteld is, is vergankelijk.
Streef naar wat niet is samengesteld.
Streef naar het enkelvoudige.
Dat is blijvend, dat is het doodloze,
het zorgenvrije oord.

Met vriendelijke groet
Nico

__________________

Bedankt Nico. Mooi werk.
Alle goeds,
Siebe



12
Kennis komt voort uit bewustzijn van iets. Inzicht komt niet voort uit bewustzijn van iets, maar doet zich voor als kennis wegvalt, m.a.w. als kennis niet meer in de weg staat, als het bewustzijn van iets even wegvallen is (of de gerichtheid op iets even wegvallen is) en er alleen bewustzijn overblijft zonder iemand die bewust is van iets. Dit is geen Vinnana.

Nou dat weet ik allemaal niet hoor. Is dat zo?

Bij inzicht meditatie denk ik aan het volgende: wat je dan ook ervaart, aan rupa, vedana, sanna, sankhara's, vinnana, je bent dat allereerst indachtig en beschouwt dat als leeg, als niet-zelf (anatta-nupassana) of je kunt dat ook beschouwen als leedvol (dukkhanupassana) of vergankelijk/instabiel (aniccaupassana).

Als je op die manier de verschijnselen die je ervaart indachtig bent en zo beschouwt, pas je, volgens mij, inzicht-meditatie toe in de praktijk. De sutta's geven aan dat dit leidt tot een proces van ontnuchteren. De gebruikelijke obsessie met wat wordt ervaren, met wat wordt waargenomen, dat neemt langzaam maar zeker af. Hierdoor wordt er steeds minder instinctief gegrepen naar die opkomende verschijnselen, omdat de voeding daarvan, begeerte, ook vermindert. Toe-eigenen zwakt af.  Er ontstaat hartstochtloosheid en je gaat de poort van het ongeconditioneerde steeds meer binnen, d.w.z. je ervaart steeds meer vrede in je gemoed. Een vrede die steeds meer onaantastbaar wordt naarmate je die poort verder binnengaat. De gebruikelijke obsessie en gerichtheid op de wereld, op ervaringen, het brokkelt af. Wat zo ook verandert is inzicht in wat heilzaam is en onheilzaam, voordelig en onvoordelig, bevorderlijke en niet-bevorderlijk.

Inzicht-meditatie is volgens mij een actieve wijze manier van beschouwen van verschijnselen, ze in het zicht nemen en zien als anicca, dhukkha en anatta. Gezegd wordt dat iemand vanwege zijn aanleg zal neigen ofwel naar anatta, ofwel dukkha ofwel anicca. Mensen met een sterk ontwikkeld vermogen van wijsheid neigen naar anatta nupassana, wordt gezegd.

Je kunt inzicht zien als een resultaat, maar dat hoeft volgens mij niet. Bij inzicht-meditatie speelt dat niet zo volgens mij. Inzicht verwijst dan eerder naar in- zicht, het innerlijk zien en op wijze manier omgaan met wat je ervaart.


Siebe

13
Wat inzichtmeditatie betreft waag ik mij wel aan een reactie. Inzichtmeditatie is een actie, iets dat je bewust doet. Deze actie leidt maar tot inzicht op het moment dat de actie zelf wegvalt, op het moment dat het doen en de doener wegvallen. Dan kan inzicht zich voordoen.

Waar heb je dit zo geleerd?

Siebe

14
Dus hoewel Siebe gelijk heeft, dat inzichtsmeditatie een formatie is en dus beperkt,

dat zei ik niet en bedoelde ik ook niet.

Iets anders. Ik denk wel dat in sannavedayitanirodha geen bewustzijn (vinnana) meer aanwezig is. Ik las dit op internet en het klopt ook met MN43 die zegt:

§9 “Gevoel (vedana), waarneming (sanna) en bewustzijn (vinnana), vriend- zijn deze staten verbonden of onverbonden? En is het mogelijk om deze staten van elkaar te scheiden om de verschillen tussen hen te beschrijven?”.
“Gevoel, waarneming en bewustzijn, vriend- deze staten zijn verbonden, niet onverbonden, en het is onmogelijk om deze staten van elkaar te scheiden om vervolgens de verschillen te beschrijven. Want wat men voelt, dan neemt men waar; en wat men waarneemt, daar is men bewust van. Dat is waarom deze staten verbonden zijn, niet onverbonden, en het is onmogelijk om deze staten van elkaar te scheiden om vervolgens de verschillen tussen hen te beschrijven.”

In sannavedayita is sanna en vedana geeindigd, dus dan ook vinnana.
Vinnana is een bewustzijn van iets.

Of je bewustzijn (vinnana) moet scheiden van gewaarzijn weet ik niet.

Of er nog een soort gewaarzijn is in sannavedayitanirodha weet ik niet.

Ik kwam ook dit fragment tegen wat me aan het denken zette:

DN9 zegt

20. 'Lord, does perception arise before knowledge, or knowledge arise before perception, or do both arise simultaneously? 'Perception arises first, Potthapada, then knowledge, and from the arising of perception comes the arising of knowledge. And one knows: "Thus conditioned, knowledge arises." In this way you can see how perception arises first, and then knowledge, and that from the arising of perception comes the
arising of knowledge.'

Dit fragment verdient ook uitleg van een deskundige.

Siebe




15
Dat zich (alleen) nog hitte en vitaliteit voordoen, is het negeren van de overwegingen van de arahants. Want welke toestanden treden in verschijning? Iemand die in die geestelijke toestand is, bij hem is de geest zozeer ontwikkeld dat ze hem uit die meditatieve toestand voert.
Er is dus ook geest, en het inzicht van anatta, anicca, en dukkha.

'er is dus ook geest'....wat betekent dit tijdens sannavedayitanirodha? Geest is geen entiteit, toch? Dus wat is er dan tijdens sannavedayitanirodha als er geest is? Is er toch een soort waarnemen, is dat wat je bedoelt als je zegt dat er geest is?

Wat inzichtmeditatie betreft. Ik heb ooit ergens gelezen (heb het opgezocht maar kon het helaas niet meer vinden) dat inzichtmeditatie een grens heeft qua toepassingsgebied. Het kan volgens mij niet meer toegepast worden als men bijvoorbeeld in de sfeer van noch waarneming noch niet waarneming is omdat je daar eigenlijk niet meer goed kunt spreken van het waarnemen van iets, maar ook weer niet van het volledig ontbreken van waarneming. Maar je kunt volgens mij in die sfeer niet meer over de vergankelijkheid, leedvolheid en niet-zelf karakter van daarin opkomende verschijnselen contempleren, want deze staat schijnt hiervoor te subtiel te zijn. Dat er inzichtmeditatie zou zijn in sannavedayitanirodha lijkt me daarom sterk. Volgens mij zijn hier helemaal geen waarnemingen waarop je inzichtmeditatie zou kunnen toepassen.

Maar goed, ik ken deze staat helaas niet, dus vanuit ervaring kan er niet met kennis over spreken.
Misschien kunnen we er met elkaar uitkomen.

Siebe




16
Oke, er doen zich nog hitte voor en vitaliteit. Goed punt.
Bedankt,
Siebe

17
Meditatie / Re: Zonder woorden zijn
« Gepost op: 10-04-2019 11:37 »
Mijn ervaring is dat zonder woorden zijn niet een vastomlijnde toestand is.

Zonder woorden zijn is een toestand die kan samengaan met bedruktheid, gebrek aan frisheid, geslotenheid, stress, mentaal lijden.
Maar zonder woorden zijn kan ook heel open zijn, ruim, verfrissend, zonder stress en bedruktheid.

Gedachteloosheid is echter, naar mijn ervaring, zeker niet gelijk aan een tijdelijke bevrijding of mentale ontspanning.

Siebe



18
Beste Siebe,

          De staat van beëindiging van waarneming en gevoel is NIET leeg van geconditioneerde verschijnselen. Men kan het dus niet “leegte” noemen.

Ik vind het prima om verbeterd te worden want een juist begrip van de Dhamma is belangrijk maar welke geconditioneerde verschijnselen zijn dan aanwezig in sannavedayitanirodha?

Siebe

19
Voor wie meer info wil, o.a. MN44 behandelt sannavedayitanirodha.


20
Als ik het goed begrijp, Nico, dan zeg jij dat ook de beeindiging van waarneming en gevoel een geconditioneerde staat of toestand is. Dat denk ik ook, want het bestaat bijvoorbeeld dankzij de gratie dat er geen zintuiglijke waarnemingen en gevoelens zijn. Alles is volgens mij volkomen verstild, beeindigd.
Gedachten zijn beeindigd, zelf de ademhaling eindigt en voor zover ik het begrijp uit de boeken zijn er ook geen mentale formaties aanwezig.

Jij geeft aan dat sannavedayitanirodha niet leeg is van geconditioneerde verschijnselen. Welke geconditioneerde verschijnselen doen zich dan in deze staat voor?

Siebe

21
Dit is een bericht naar aanleiding van Dorjes reactie in de draad met Nico's vertaalde teksten uit de Sutta Nipata: http://www.boeddhaforum.nl/index.php?topic=2839.msg24093#msg24093
Het leek me goed die draad niet te vervuilen met allerlei andere zaken. Omdat het onderwerp voor mij ook nog vooral filosofie is, heb ik het hier maar geplaatst.
----------------------------------------------------------------------------------------

De sfeer van nietsheid is een arupa jhana. Net als de andere (rupa en arupa) jhana's is het een geconditioneerde staat. Het ontstaat, bestaat en verdwijnt op basis van oorzaken en voorwaarden. Het bestaat ook op basis van wil. 

De Boeddha leerde de sfeer van nietsheid van zijn leraar Alara Kalama kennen. Hij leerde de nog subtielere staat/sfeer van noch-waarneming noch niet-waarneming later kennen van zijn leraar Ramaputta. Binnen korte tijd kon de Boeddha die staten binnengaan en er in verwijlen.

Beide leraren zagen die staten ook als bevrijding, en waren volledig tevreden met deze realisatie. De Boeddha niet, kennelijk omdat hij begreep dat het uiteindelijk 'maar' geconditioneerde staten zijn. Ze houden weer op, eindigen. Hoe kan dat dan doorgaan voor bevrijding? Hoe kan zoiets wat eindigt een toevlucht zijn? Hoe kan het instabiele ooit een betrouwbare basis zijn?

Dus wat die leraren als bevrijding zagen, dat zag de Boeddha niet als ware bevrijding. De Boeddha aanvaardde niet hun aanbod om te blijven en als leraar op te treden. Hij was niet tevreden met deze realisaties en zocht verder.

Toen de Boeddha zelf bevrijding realiseerde, volledige verlichting onder de Bodhiboom, wilde hij dit na enige aandrang van een godheid delen met deze eerste leraren maar die waren toen al overleden.

De arupa jhana's kunnen dienen als een soort springplank naar sannavedayitanirodha. Dat wordt wel vertaald als de beeindiging van waarneming & gevoel (cessation of perception and feeling).
Het schijnt dat iemand niet langer dan 7 dagen kan doorbrengen in de staat van sannavedayita nirodha.

Je kunt die staat van beeindiging van waarneming en gevoel waarschijnlijk best leegte noemen omdat er helemaal geen waarnemingen zijn en gevoelens, geen geconditioneerde verschijnselen. Dus leeg van het geconditioneerde zou je dan kunnen zeggen denk ik. (als iemand dit niet juist vind hoor ik het graag).

Waarschijnlijk is er ook geen bewustzijn (vinnana) in deze staat omdat bewustzijn, waarnemen en voelen ook altijd samengaan. Is er een Ik-getuige van die leegte? Waarschijnlijk niet.
Is die leegte zelf waarnemend of zelf-gewaar? Misschien, maar dan is er toch een soort waarnemen en dat zou weer niet logisch zijn met de beeindiging van waarneming en gevoel toch? Misschien zit dit ook vast aan wat je precies waarnemen noemt. Als iemand hier vanuit ervaring over zou kunnen spreken, graag.
(Ik heb zelf het vermoeden dat er wel zoiets is als gewaarzijn maar niet van een object maar meer als een oneindig veld van gewaarzijn).

Verder geven de sutta's aan dat als iemand de beeindiging van waarneming en gevoel 'meemaakt' en met wijsheid beziet, dan kunnen de asava's eindigen.

- “Verder, vriend, met het volledig te boven komen van de basis van noch-waarneming-noch-niet-waarneming gaat een bhikkhu de beëindiging van waarneming en gevoel binnen en verblijft er in, en met wijsheid gezien hebbend, worden zijn asava’s volkomen vernietigd. In zoverre, vriend, heeft de Gezegende gesproken over een op directe wijze zichtbaar Nibbana in een niet-voorlopige zin”.
[fragment AN9.47]

Misschien sluit dit laatste ook aan op wat Adhysanti zegt. Ik kan er vanuit ervaring niet over spreken.

Overigens, de sutta's presenteren dit volgens mij (corrigeer me ajb al ik dit fout zie) niet als HET mechanisme tot bevrijding. Waarom niet? Omdat er ook arahant zijn die niet beheersing hebben over de arupa jhana's en sannavedayitanirodha. Zij realiseren bevrijding door inzicht in de drie kenmerken van bestaan. Dat inzicht leidt tot ontgoocheling, ontnuchtering en het wens en passieloos worden ten aanzien van al het geconditioneerde. En in de passieloze geest, de geest zonder begeerte, is geen gehechtheid, en daarin komt vervolgens de kennis op, "bevrijd...". Zo wordt dat ongeveer beschreven.

Dus, het schijnt niet perse nodig te zijn dat iemand al deze hele subtiele staten kent en kan binnengaan om bevrijding te realiseren.


tot zover,
Siebe

22
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 07-04-2019 13:44 »
Hoe kan men door zichzelf te beschermen, anderen beschermen? Het is door het ontwikkelen en cultiveren van de vier vestigingen van mindfulness (meditatie vertaalt Sujato).

Hoe kan men door anderen te beschermen zichzelf beschermen? Door geduld, door geweldloosheid/mededogen (harmlessness), liefdevolle vriendelijkheid en sympathie te ontwikkelen en cultiveren.
bron: https://suttacentral.net/sn47.19/en/bodhi

------------------

Zonder metta ben je onbeschermd tegen niet-menselijke wezens
https://suttacentral.net/sn20.3/en/sujato
Met metta ben je beschermd
https://suttacentral.net/sn20.5/en/sujato
--------------------

de verdienste van een kort moment metta beoefening is groter dat elke dag rijst doneren
https://suttacentral.net/sn20.4/en/sujato

---------------------

voor een monnik zijn de vier onmetelijken rijkdom (DN26§28)








23
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 06-04-2019 20:42 »
Dit vind ik ook interessante sutta's:

https://suttacentral.net/an4.125/en/sujato

Bovenstaande sutta geeft mijns inziens aan dat zolang je niet een vrucht hebt gerealiseerd, dan kun je weliswaar ook gelukzalige staten bereiken, maar omdat er geen echte structurele veranderingen zijn gerealiseerd in je geest, zoals het afwerpen van de eerste drie ketens, val je weer terug in de lagere rijken als je levensduur in die gelukzalige rijken voorbij is. Dit geldt niet voor een edele, iemand die minimaal stroom-intrede heeft bereikt. Hier zie je ook weer hoe super belangrijk dat concept van weder geboorte is in de leer van de Boeddha. Talloze sutta's sluiten hier op aan. Deze sutta maakt ook duidelijk dat je niet alleen als mens Nibbana, de volledige bevrijding van samsara, kunt realiseren. 

In de onderstaande sutta zie je ook het advies om die staten inzichtmeditatie toe te passen.
https://suttacentral.net/an4.126/en/sujato

Het is niet mogelijk dat iemands geest nog altijd bezet wordt door kwade wil en die persoon tegelijkertijd liefdevolle vriendelijkheid door en door heeft gecultiveerd.
Het is niet mogelijk dat iemands geest nog altijd  bezet wordt door de gedachte om anderen leed te berokkenen en die persoon tegelijkertijd mededogen door en door heeft gecultiveerd.
Het is niet mogelijk dat iemands geest nog altijd bezet wordt door ontevredenheid/negativiteit en die persoon tegelijkertijd medevreugde door en door heeft gecultiveerd.
Het is niet mogelijk dat iemands geest nog altijd bezet wordt door verlangen en die persoon tegelijkertijd gelijkmoedigheid door en door heeft gecultiveerd.
zie: https://suttacentral.net/an6.13/en/sujato

Acht voordelen van het door en door ontwikkelen van metta
Zie: https://suttacentral.net/an8.1/en/sujato

Elf voordelen van het door en door ontwikkelen van metta
zie: https://suttacentral.net/an11.15/en/sujato

Ook de brahmavihara's zijn geconditioneerde staten, vergankelijk, onderhevig aan beeindiging. Indien iemand dit goed beseft, hierin ferm is,  kan dat leiden tot de beeindiging van de bezoedelingen.
https://suttacentral.net/an11.16/en/sujato

groet,
Siebe

24
Theravada Boeddhisme / Re: Uit het Sutta Nipata
« Gepost op: 06-04-2019 14:06 »
Mooie teksten
 Bedankt

25
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 05-04-2019 22:21 »
Stel dat iemand zich helemaal niet toelegt op de beoefening van metta, karuna, upekkha, en mudita. Die persoon is er gewoonweg niet mee bezig. Heeft het niet tot diens praktijk gemaakt. Cultiveert niet bewust die mentale factoren en vier onmetelijke mentaliteiten. Kan het nu toch tot bloei komen?

Siebe

26
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 05-04-2019 13:51 »
Ik heb van Lal mooie inhoudsvolle wensen geleerd. Een soortgelijke formulering gebruik ik tegenwoordig.

-"Moge ik en alle wezens de stroom-intreden of minimaal sotapanna anugami niveau bereiken"....dit is de beste manier om iemands welzijn te verzekeren en toe te wensen. Want als iemand dit bereikt is zowel in dit leven als na de dood een enorme last afgelegd. Men zal nooit meer (!) geboren worden in lagere rijken en is bestemd voor volledig verlichting. Bedenk dat dit niet perse geldt voor gelukkige en gezonde mensen. Gelukkige en gezonde mensen kunnen best na de dood in een deva staat terecht komen, maar daarna wel eindeloos lang in de lagere rijken moeten rondzwerven en daar intens langdurig lijden moeten meemaken. Dus het belangrijkste voor ieders toekomstig welzijn is dat de eerste drie ketens verbroken worden (sakkaya dithhi, viccikicca, en gehechtheid aan regels en rituelen of een verkeerd begrip daarvan), en lobha, dosa en moha moeten al wat gereduceerd zijn. Het is vooral belangrijk dat de heftigheid uit je geest weg is, de gretigheid, het vurige fanatisme, want die zorgt voor erg veel ellende, in dit leven en na de dood. Een sotapanna heeft nog wel verlangen maar niet meer zo hevig dat ie verblind wordt daardoor en wandaden begaat. Dus, als onze begeerte nog erg hevig is en we verblind door verlangens nog in staat zijn meedogenloze dingen te doen, dan zijn we niet veilig (en anderen natuurlijk ook niet). Als morele verblinding door verlangens of boosheid of luiheid of twijfels or rusteloosheid plaatsvindt, en we makkelijk gevoelloos worden, meedogenloos, empathieloos, gewetenloos, dan kunnen we ons daar het beste op richten. Dat aanpakken. Het kan ook zijn dat je heel doelgericht bent en alles en iedereen op je pad moet wijken om dat doel te bereiken. Die mentaliteit, dat is eerste grote zorg, dat je zo ongevoelig kan worden.

-"Moge ik en alle wezen de vrucht van sakadagami realiseren, de eenmaal terugkeerder"... Dit is de beste manier om de wens van gezondheid in vervulling te laten gaan. Als mens hoef je daar niet echt op te rekenen want je wordt waarschijnlijk toch wel ziek en zal aftakelen en lijden. Maar wat je als mens wel kunt doen is zorgen de je geen wangedrag vertoont en dat  in de toekomst niet weer het lijden van ziekte, verouderen, aftakelen plaatsvindt. Dat doe je door de geest te zuiveren van de drie eerste ketens en door kwaadheid en zintuiglijk verlangen nog verder te reduceren. Als dat lukt zul je na de dood niet meer in een lagere staat en ook niet meer als mens worden wedergeboren en je bent bestemd tot verlichting. Je zal niet meer een grof lichaam hebben zoals een mens dat zo vatbaar is voor ziekten en aftakeling. Dus wens je iemand gezondheid toe, wens iemand dan een geest die zo zuiver is dat in de toekomst geen ziekten meer zich kunnen voordoen. Een mens geen ziekte toewensen klinkt leuk, maar is ook niet zo realistisch.

-"Moge ik en alle wezens de vrucht van anagami realiseren, de niet-terugkeerder". ..dan komt iemand niet meer terug in de kama-loka, de relatief grove bestaansvormen, waar lijden intens kan zijn. Een anagami is verlost van alle kwaadheid (patigha) en ook zintuiglijk verlangen (kama raga). Vijf ketens of neigingen zijn dus nu verdwenen. Hierdoor is een enorme last verdwenen uit de geest. Geboorte zal na de dood plaatsvinden in de zogenaamd zuivere verblijven, de hoogste rijken van de rupa loka, de fijnstoffelijke wereld. Men zal in die bestaansvorm volledig verlichting realiseren. Na de dood zal er nauwelijks nog lijden zijn.

-"Moge ik en alle wezens de vrucht van de arahant realiseren"...de geest is nu ultiem ontlast. Niet alleen is de zware last van kwaadheid en zintuiglijk verlangen verdwenen maar zelfs de last door de eigenwaan, het verlangen en de onderliggende neiging Ik ben. Er is geen gehechtheid meer, geen Ik-maken en mijn-maken. Begeerte is verdwenen. In dit leven is een diep welzijn gerealiseerd. De bezoedelingen die de geest gewoonlijk zo teisteren zijn verdwenen. Na de dood vindt geen geboorte meer ergens plaats in samsara.

Voor mij zit inhoud in deze wensen. Ik gun iedereen geluk en gezondheid maar ik besef ook hoe betrekkelijk dit is. Zeker als mens, en ook zeker als je weer terugkeert als mens of lager wezen is die kans nihil. Het is allemaal zo betrekkelijk. In dit leven als mens gaan we misschien bij iemand op bezoek die ALS heeft, MS, dementie, maar in een volgend leven kunnen we dit zelf wel krijgen.

De echte bescherming, geven de sutta's aan, moet komen van het realiseren van een vrucht. Daar heb ik vertrouwen in. De dhamma-volgeling en de vertrouwen-volgeling zijn ook vruchten, de vrucht van sotapanna-anugami. Zo iemand is nog niet echt een sotapanna, een stroom-intreder, maar dankzij resp. diens (nog niet zo diepe) begrip van de Dhamma en diens vertrouwen, zal volgens Lal zo iemand niet meer worden geboren worden in de lagere rijken. Hierdoor is heel veel toekomstig leed afgesneden.

Wat vindt je van deze wensen?

Siebe









27
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 04-04-2019 21:44 »
Behalve boven Vlaanderen. Daar zit een soort metta zwart gat.

...sorry, heb een Dorje obsessie ontwikkeld. Dit zijn afkickverschijnselen.

Siebe, rillerig

28
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 03-04-2019 20:03 »
Maarten, ik ben het helemaal met je eens dat metta van groot nut is in de beoefening.

Bij het praktiseren er van geloof ik dat het belangrijk is metta, liefdevolle vriendelijkheid, niet te verwarren met geluk (ik zeg niet dat jij dat doet!). Vroeger haalde ik die twee door elkaar. In plaats van liefdevolle vriendelijkheid uit te stralen en te delen in alle windrichtingen, deed ik dat met geluksgevoelens.
Dat leidt alleen maar tot waanzin, manie, onbescheidenheid. Ik ben gaan inzien dat de basis van die vier onmetelijken, bescheidenheid is, eenvoud, nuchterheid. Zonder poespas zijn.

Hoe zie jij dit?

Siebe

29
Algemeen / Re: Is de Boeddha te pessimistisch?
« Gepost op: 03-04-2019 19:29 »
De moderne weg van het leven is om te zoeken naar een goede balans om zo lang mogelijk zo gezond mogelijk te blijven. Ons word gevraagd niet te roken, minder te drinken, meer te sporten en gezond te eten, waar de meeste mensen ook wel in meegaan, en dus gerust gezond doorleven tot in de tachtig. Dus is een deel van de leer van het boeddhisme niet een beetje achterhaald?

[knip overwegingen over gehechtheid]

Alles hangt denk ik af van levensvisie. Het lijkt er sterk op dat de levensvisie van de Boeddha diep doordrongen was van weder geboorte, en niet als iets symbolisch, maar als iets wat werkelijk plaatsvindt zolang er oorzaken voor bestaan.

Dit betekent ook dat de dood geen vernietiging is, zoals veel mensen nu wel denken. Omdat de dood geen vernietiging is, ligt de focus ook niet op het verlengen van leven of gezondheid maar vooral op morele hygiene, op zuivering, op deugdzaam leven, op goede daden want die geven vorm aan je toekomst, niet ziekten of de jaren dat je leeft.

Al wordt je 200 jaar, zoiets zou helemaal niet eens gunstig zijn als je veel wandaden zou begaan gedurende die 200 jaar. En al ben je gezond, als dat leidt tot hooghartigheid, trots, je superieur voelen aan de zieken, tot wandaden, is ook dat niet eens gunstig.

Anders dan de wereldvisie zegt de levensvisie van de Boeddha eigenlijk dat verlies van gezondheid niet het
ergste is wat iemand kan overkomen. Het is eerder iets onvermijdelijks. Misschien zijn we in dit leven gezond maarkrijgen wij in een volgend leven MS, ALS, kanker, dementie. Het kan maar zo.
Ik las eens in een sutta dat verlies van moraliteit en wijsheid/juiste visie veel erger is dan verlies van gezondheid, jeugd, het leven (dit leven).

Iin de levensvisie van de Boeddha is de menselijke vorm maar 1 van de vele levensvormen. Qua gezondheid treft een mens het niet t.o.v, van hogere wezens. Zij hebben niet een lichaam dat zulke hevige pijnen en ziekten ontwikkelt als het menselijke. Het menselijke is eigenlijk een bestaansvorm die op de grens zit van overwegend lijden en geluk. Het is vooral een mix van lijden en geluk wat een mens ervaart waar hogere wezens overwegend geluk ervaren en lagere wezens overwegend lijden, gemiddeld gezien. Veel wezens hebben niet zoveel te verduren, lichamelijk maar ook mentaal, als een mens.

Is dit achterhaald? Ik geloof van niet.

Siebe






30
Algemeen / Re: Is de Boeddha te pessimistisch?
« Gepost op: 03-04-2019 14:37 »
Ik voel wel mee met de teksten die spreken over een bedwelming van de jeugd, van gezondheid en van het leven. Je kunt er door bedwelmd zijn, in een roes van jeugdigheid en kracht leven, een roes van gezondheid, een roes van het leuke leven.

Als ik terugkijk op wat ik geluk noemde en als geluk ervoer en soms nog ervaar is dat eigenlijk ook vrijwel altijd roes. Geluk is aan de ene kant prettig maar ik zie het vaak ook als begoocheling.

Je kunt zo met het voorjaar ook weer zo'n bedwelming krijgen van levenslust, van allerlei plannen. Of, als alles goed gaat, naar je zin, dan ben je ergens ook bedwelmd door die perceptie van controle en macht. Of geluk is een soort staat van manie bij mezelf. Eigenlijk ben ik anders gaan zien naar geluk.

Oke, ik ben nooit de vrolijkste geweest en de levenslustigste, en zal dat ook niet worden, maar zo ervaar ik het nu. De leukste bedwelming is die van levenslust.

-(55) 'Three intoxications: with health, with youth, with life (iirogya-mado, yobbana-mado, jmita-mado).
DN33§1.10(55)

Als je ontevreden bent, ongelukkig, het zwaar hebt, dan komt het verlangen naar die intoxifications, vanzelf weer op, vind ik.

Siebe, zelden niet bedwelmd

31
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 02-04-2019 17:49 »
Wat bij mij meer speelt, Maarten, is dat wij bij een liefdevol iemand waarschijnlijk ook denken aan iemand die erg steunend is, begripvol, betrokken bij onze ups en downs, bij onze emoties, grillen, meelevend in alle omstandigheden, troostend. Iemand die een luisterend oor heeft voor onze noden, een schouder om op te huilen, die er altijd voor ons is, die klaar staat etc.

Misschien zouden wij een Boeddha best wel kil kunnen vinden omdat diens gedrag niet aan onze verwachtingen voldoet van een liefdevol iemand?

Het doet me denken aan dat verhaal van het verdriet van een moeder die haar kind verloor. Sloeg de Boeddha een arm om haar heen? Troostte hij haar? Het verhaal gaat dat hij de moeder de opdracht gaf (ik meen) een zaadje mee te nemen uit elk huis waarin niemand was gestorven. Op een moment drong het tot de vrouw door dat elk huis zijn kruisje had. Dat was het moment dat ze begon los te laten. Maar je kunt je ook voorstellen dat als iemand aandacht opeist voor dat verdriet, dat Boeddha's respons misschien wel als harteloos zou worden ervaren. Dus wat verwacht je van iemand?

En zo zitten we denk ik toch in elkaar. Wij zoeken vaak steun en troost en als we dat niet krijgen vinden we iemand harteloos. Vanuit die mentaliteit betwijfel ik of we de Boeddha wel zo'n liefdevol mens zouden vinden. Misschien zouden we wel weerzin ervaren bij diens onverstoorbaarheid.

Maarten, over dat doctrinaire, wat zag de Boeddha onder de Bodhiboom Zag hij toen niet zijn vorige levens, geheel samsara, de werking van wedergeboorte en kamma? Ik vind het gewoon nodig daar recht aan te doen. Het is de soort kennis die Boeddha's onwetendheid verdreef. Zo wordt dat beschreven. Anderen kunnen wel denken dat alleen de kennis van een ware zelf, grote zelf, oerstaat, onwetendheid verdreef, maar dan vergeet je volgens mij iets. Kennis van de relatieve werkelijkheid is minstens net zo belangrijk als van Nibbana, zeker als je het welzijn van anderen op het oog hebt.

Siebe






32
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 02-04-2019 17:31 »
Ja, maar dat is volgens mij enkel een kwestie van taalgebruik, conventie. Zo gebruikt een volledig verlichte ook nog wel uitdrukkingen als Ik en mijn, terwijl er geen Ik en mijn-maken meer is.

Het is handig, versimpeld, om te zeggen dat wezens hier heengaan en weer in een bepaalde bestaansvorm verrijzen, maar volgens de leer is er niet een wezen (een ziel, Ik/zelf) dat heengaat en weer verrijst maar er is van leven op leven een continuiteit in mentale en fysieke processen. Als dat hier als mens eindigt continueert dat na de dood bijvoorbeeld in een deva staat, met deva fysieke en mentale processen.

Op een versimpelde manier wordt dat in de taal zo gegoten dat een wezen hier heengaat en daar weer verrijst.





33
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 02-04-2019 12:08 »
Dus er is een hele directe relatie tussen hoe onze geest als mens nu functioneert en hoe het na de dood continueert.

Wat wezens voeden, aandacht geven, versterken, cultiveren is cruciaal want dat gaat vormgeven aan hun toekomst, in dit leven en na de dood.

Dit principe zie je ook hier uitgelegd worden:  http://www.sleuteltotinzicht.nl/m057.htm

Siebe


34
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 01-04-2019 20:16 »
Ik heb wel eens een filmpje gezien van leerlingen van de 16e Karmapa. Hij werd wel gezien als een volledige gerealiseerd meester. Er circuleren ook op internet wel video's van hem. Maar wat ik van die leerlingen begreep is dat ze nogal wat bangig waren voor hem, vanwege diens uitstraling, zo no-nonsense, zo krachtig.

35
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 01-04-2019 20:11 »
Ik heb me niet verdiept in de beschreven man maar ik vond dit een interessant artikel:
https://boeddhistischdagblad.nl/dharma-en-filosofie/12606-buddhavacana-maha-saccaka-sutta/

Dat je de hel ook als mens kan ervaren terwijl je leeft is een belangrijk onderdeel van Boeddha's onderricht van paticca samuppada. Maar de leer is pas compleet als je snapt dat wanneer je vaak in een hel leeft, dus als mens al neigt naar hel-staten, de kans erg groot is dat je na de dood ook in een hel belandt.

Dat is eigenlijk wat de Boeddha zag, lijkt me, toen hij zag hoe wezens door daden en visies in bepaalde bestaansvormen terecht komen. Dus wat wij als mens nu erg sterk maken in dit leven, welke neigingen, dat wordt weer een basis voor bewustzijn in een volgend leven. 
https://suttacentral.net/sn12.38/en/sujato

Dus er is een hele directe relatie tussen hoe onze geest als mens nu functioneert en hoe het na de dood continueert. Als we in dit leven overwegend neigen naar vriendelijkheid, welwillend zijn, dan is de kans groot dat na de dood, bewustzijn continueert in een hemelse staat, omdat dat de energie is die jij als mens al hebt gevoed. Als we nu overwegend leven als een dier, als onze mentaliteit zo is, onze plannen, voornemen, neigingen, dan is de kans groot dat na de dood een geboorte als dier volgt, etc.

Dit is wat de Boeddha volgens mij zag. Dit is wat mij betreft het complete plaatje! Het plaatje is niet compleet als je alleen over de hellen, hemelen en dierenrijken etc praat als menselijke staten.

Het hele idee dat boeddha-dhamma over de mens gaat is niet oke. Want wat hier boven wordt beschreven geldt ook voor andere wezens. Ook deva's hebben bepaalde neigingen die na de dood er voor zorgen dat ze hier of daar geboren worden. Ook andere wezens realiseren Nibbana, en vrijwel geen mens.

Wat wezens voeden, aandacht geven, versterken, cultiveren is cruciaal want dat gaat vormgeven aan hun toekomst, in dit leven en na de dood.

Dus ja, hemel en hel kun je als mens ervaren. Als jij in een rupa jhana staat bent ervaar je de fijnstoffelijke sfeer. Als jij in een arupa jhana bent- stel de sfeer van nietsheid- ervaar je een onstoffelijke sfeer. Als je in dit leven die capaciteit niet verliest, kun je op basis van dat positief kamma van die jhana's, na de dood, geboren worden in overeenkomstige sferen.

Misschien spreekt het woord sferen je meer aan dan rijken?


Siebe









36
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 01-04-2019 19:29 »
Het lijkt me allemaal niet los van elkaar te zien. De Boeddha wist wat samsara, de wereld is, en hoe het werkt en hoe het eindigt. Hierdoor was hij in staat echt op te treden als een gids voor mensen en andere wezens, lijkt me.

Mijn indruk is dat de Boeddha zijn levensvisie met de wereld deelde als iets wat te onderzoeken is maar ook onaantastbaar is, onbetwijfelbaar, geen mening, onwrikbaar, feitelijk waar, geldig, ter zake.
Hij sprak met gezag.

Of de Boeddha bij anderen echt zo bekend werd vanwege zijn grenzeloze liefde? Ik heb er wel twijfels bij.

Siebe

37
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 01-04-2019 13:04 »
Volgens de Pali overlevering openbaarde zich aan de Boeddha tijdens diens volledige verlichting onder de Bodhiboom zijn eigen vorige levens. Ook openbaarde zich aan hem het heengaan en weer verrijzen van wezens overeenkomstig hun daden en visies. Hij zag hoe wezens in hemelen komen, in hellen, in andere staten.

Hij zag dus niet alleen dat wat voorbij geboorte en dood is en de weg, maar hij zag ook, zo vertaal ik dat, hoe het werkt zolang er nog voorwaarden en oorzaken van geboorte in de geest aanwezig zijn. Hij zag hoe samsara is en werkt. Wat de levensvormen zijn in samsara, en hoe hij zelf en andere wezens al sinds beginloze tijd rondzwerven in die cyclus van geboorte en dood.

De teksten geven aan dat al deze kennis diens onwetendheid verdreef. Het is niet zo dat de Boeddha alleen een ware zelf zag en dat diens onwetendheid verdreef. Zo wordt dat duidelijk niet beschreven.
Lees het verslag maar na van wat er gebeurde onder de Bodhiboom.  Ook diens kennis van hoe alles op een relatieve manier werkt, bevrijdde hem. Letterlijk staat er zoiets als 'licht kwam op, duisternis werd verdreven'. Weten hoe zaken op een relatieve manier werken, in dit bestaan, verdreef zijn onwetendheid.

Als een zenmeester, of wie dan ook, niet weet hoe zaken werken, prima, maar zeg dat gewoon. Ga niet een zen antwoord geven maar geef een eerlijk antwoord.

Wat ik meen te zien is dat mensen deze kennis van de Boeddha over hoe samsara is en functioneert, lijken willen te vergeten of trivialiseren. Ze doen net alsof dit niet tot de volledige verlichting van de Boeddha onder de Bodhiboom behoort of niet belangrijk is. Maar het is wat mij betreft essentieel. Mijn indruk is ook dat de Boeddha deze kennis essentieel vond, of in ieder geval nooit onbetekenend. .

Talloze teksten beschrijven levensvormen anders dan mens en dier. De Boeddha, en andere meesters ook, hadden het vermogen om astraal te reizen en ook met zulke wezens in contact te staan.

De zuivere geest is volgens mij echt een wonderbaarlijke geest. Het zijn de kilesa's, de bezoedelingen waardoor de geest grof blijft, onzuiver, onkneedbaar, niet goed te hanteren. Ook dat geven de sutta's duidelijk aan. Ik heb daar ook alle vertrouwen in. Dat wij nu niet over water kunnen lopen, komt enkel door kilesa's maar heeft niks met zwaartekracht te maken. Dat wij nu nog niet kunnen vliegen komt niet omdat we niet kunnen vliegen maar omdat bezoedelingen ons zo onvermogend maken.

In het onderricht zie ik ook dat de vruchten van het heilige leven gekoppeld zijn aan het concept van weder geboorte en andere bestaansvormen. De sotapanna heeft bijvoorbeeld de eerste drie ketens verbroken en wordt hierdoor, aldus talloze teksten, niet meer geboren in de vier lagere rijken. Als iemand het niveau van sakadagami bereikt, d.w.z. de eerste drie ketens verbreekt en hebzucht en haat afzwakt, dan komt ie niet meer als mens terug maar zal in andere bestaansvormen Nibbana realiseren. Als iemand de geest nog verder gezuiverd heeft, tot het niveau van anagami, niet meer terugkeren, zijn de eerste vijf lagere ketens verbroken. Er is geen zintuiglijk verlangen meer en neiging tot kwaadheid. Na de dood wordt zo iemand geboren in de zuivere verblijven, komt niet als mens terug. In de hoogste rijken van de rupa loka wordt die geboren en bereikt daar volledig verlichting. Een arahant wordt na de dood niet meer in samsara geboren.

Hier zie je dus ook duidelijk dat volgens de overlevering Nibbana niet alleen door mensen wordt gerealiseerd, sterker, die kans is erg klein.

Het belangrijkste mechanisme binnen paticca samuppada is dat we door bepaalde sankhara's steeds een bepaalde geboorte nemen in een mentale staat. Het kan zijn dat we vaak agressief worden of vriendelijk.
Hoe dat nu in dit leven gaat, dat gaat ook zo door na de dood, geeft het onderricht aan. Dus neig je in dit leven naar vriendelijkheid, mildheid, en neig je niet naar agressie en vijandigheid, dan krijgt je bewustzijnsstroom waarschijnlijk een vervolg in een deva staat. Er is dus een correspondentie tussen weder geboorte in dit leven en na de dood.

Wat metingen aangaat, volgens mij zijn er wel apparaten die geesten kunnen meten maar ik hou me er niet mee bezig. Ik vertrouw er op dat dit wel goed is overgeleverd.







38
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 31-03-2019 22:59 »
ach, ik stop wel met zeuren.
Siebe

39
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 31-03-2019 22:58 »
Ik vind het eerder waanzin te denken dat er echt alleen maar die bestaansvormen zijn die wij kunnen zien met onze blote ogen. Zelfs biologen weten dat er meer bestaansvormen zijn dan wij met de ogen kunnen zien. Dat er fijnstoffelijke wezens zijn en zelfs onstoffelijke, het lijkt me bijzonder aannemelijk. Ik heb zelf ook wel wat ervaring op die gebied en beschouw het niet als achterhaald. Er zijn ook zoveel andere mensen die getuigen van ervaringen met andere wezens dan alleen mens en dier en Vlamingen.

Siebe

40
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 31-03-2019 20:11 »
Het is zoals je zelf zegt. Je doet je best om wat respect op te brengen maar dat ligt moeilijk. Geeft niet, maar het is wel voelbaar natuurlijk.

Siebe



41
Algemeen / Re: Het belang van mettā
« Gepost op: 31-03-2019 17:34 »
We volgen de Leer van een bijzondere man die door zijn volgelingen boeddha werd genoemd, afgeleid van bodhi, ontwaken. De boeddha's zijn niet bekend geworden omdat ze gelijk hadden maar omdat ze vervuld waren van een onbegrensde, onmetelijke liefde voor alle wezens.

Ik geloof dat de Boeddha altijd de beste bedoelingen heeft met anderen en altijd andermans welzijn wil bevorderen. Maar dit kan niet zonder de juiste visie, het gelijk aan je hand hebben, lijkt me.

Siebe

42
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 31-03-2019 16:52 »
Mijn vader heeft bijvoorbeeld net een boek aangeschaft over de kunst van de Zen Meester Hakuin, die toch wel fraaie schilderijen maakte.

En niet alleen dat... hij had de creativiteit om iets over te brengen op een veel directere manier dan het geven van woordelijk onderricht:

Citaat
Een soldaat kwam naar Hakuin en vroeg:" Is er echt een paradijs en een hel?"
"Wie ben je?" vroeg Hakuin.

"Ik ben een samurai," antwoordde de krijger.

"Jij, een samurai!" riep Hakuin uit. "Wat voor soort heerser zou jou als zijn bewaker hebben? Je gezicht lijkt op dat van een bedelaar!"

De soldaat werd zo boos dat hij zijn zwaard begon te trekken, maar Hakuin ging verder. "Dus je hebt een zwaard! Je wapen is waarschijnlijk zo saai als je hoofd!"

Toen de soldaat zijn zwaard trok, merkte Hakuin op: "Kijk, zo open je de poorten van de hel!"

Bij deze woorden, begreep de samoerai de wijsheid van de meester, verborg zijn zwaard en boog.

"Kijk, zo openen je de poorten van het paradijs," zei Hakuin

De ware vraag vind ik of de leraar Hakuin, net als de Boeddha, uit eigen ervaring en inzicht, weet of er hemelen en hellen bestaan. Het zou zomaar kunnen dat hij dit niet weet. Dat het hem ontbreekt aan werkelijk inzicht in deze kwestie. Het zou zomaar kunnen dat ie daarom maar zo reageert en niet gewoon aan de man zegt: "beste man, ik weet het niet, ik kan er uit eigen ervaring en inzicht niet iets zinnigs over zeggen of er echt hemelen en hellen bestaan".

Siebe






43
Algemeen / Re: Is de Boeddha te pessimistisch?
« Gepost op: 31-03-2019 14:15 »
Voor mij leeft het ontsnappen aan een kringloop van geboorte en dood niet zo. Wat mij aanspreekt in boeddhisme is dat ik geloof/aanvoel dat het de weg van en naar de waarheid is. Het is denk ik in staat de waarheid te onthullen over mezelf en dit leven. Een waarheid die je niet via redeneren of metingen ontdekt kan worden maar eerder via verstilling en zuivering van geest. Als deze onthulling van waarheid bevrijdt van samsara en lijden, het zei zo, maar ik merk dat ik daar niet op voorhand op gericht ben.

Misschien was de Boeddha pessimistisch over dit bestaan. In bepaalde buien speelt dit thema voor mij ook wel eens. In een bui van levenslust kan ik het wel eens het somber inzien met boeddhisme. Maar dit gebeuren van aantrekken en afstoten zie ik meer ook als een soort gril. Het zal wel bij me horen. Ik denk het bij meer mensen te zien. In een vlaag van optimisme of levenslust wil men even niks meer weten van boeddhisme of keert misschien de dhamma de rug wel toe.

In al die emotie, in al die wisselende stemmingen, in dit aantrekken en afstoten, blijft voor mij het gevoel overeind dat de Boeddha de waarheid heeft gevonden en belichaamt. Dat gaat denk ik niet zonder slag en stoot. Al dat aantrekken en afstoten, de twijfels, de vertwijfeling, wellicht het intensiveren van lijden, het hoort er bij, denk ik. De waarheid geeft zich niet zomaar prijs.

Het bestaan als mens lijkt niet bedoeld om de waarheid te ontdekken, maar om voort te planten, plezier te maken, te leven, een gezin te stichten. Wie de waarheid wil ontdekken lijkt al die gistingen, die asava's, tegen te komen. Ze laten zich sterker voelen dan ook. Het is alsof geheel je natuur schreeuwt dat je met het zoeken van de waarheid op het verkeerde pad zit. Dit zie ik als Mara.

Siebe



44
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 31-03-2019 13:50 »
Helaas denk jij te denken wat ik zou denken en is misschien het enige wat er te betreuren valt (?) dat ik weiger te voldoen aan wat jij denkt dat ik zou moeten denken.

Ik ben gewoon heel anders dan jou, totaal anders, niet beter, niet slechter, niet gelijk, gewoon anders. Ik zie bepaalde dingen anders, niet beter, niet slechter, niet gelijk, gewoon anders. Ik probeer jou te respecteren daarin, wat mij lang niet altijd lukt, maar ik probeer, probeer dat gewoon ook bij mij, we hoeven het daarom lang niet altijd eens te zijn.

Ik heb twee leraren die zich zorgen kunnen maken over hoe fataal het met mij aan het aflopen is, laat die zorg bij hen, bevrijd je van wat je betreurt bij mij en waar je zoveel energie in steekt en rusteloosheid om het aan mij terug te geven. En gebruik die vrijgekomen energie om je bezig te houden met wat veel nuttiger is voor jou. Ik zal hetzelfde doen.

Ik heb eigenlijk vanaf onze eerste contact het gevoel dat je mij hebt ingedeeld/geframed als de typische schriftgeleerde, de verdeler, de sektarist, de man van de letter, het woord en niet de geest. De persoon die niet let op waar de vinger naar wijst maar let op de vinger. De geleerde. De persoon die onderscheid uitvergroot ipv de persoon onderscheid door wijsheid opheft. En het is me ook wel duidelijk dat jij jezelf daar het tegendeel van vindt. In onze ontmoetingen sta jij altijd in het groene hokje en ik sta eigenlijk altijd in het rode, of zeker het oranje hokje. Het hokje dat niet helemaal deugt.

Wat er ook precies in je omgaat, er is altijd Code Orange als het mij betreft. Dat komt heel duidelijk op me af.

Echt vrijuit en onbevangen met elkaar spreken, echt open, komt er zo niet van.

Maar misschien gaat dat wel eens lukken.

Siebe



45
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 31-03-2019 13:16 »
Is er creativiteit zonder hechten?

Siebe

46
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 30-03-2019 20:37 »
Ach, als wij  slechts zouden blijven bij wat we weten, zijn we snel uitgeluld. Helaas denk jij nog dat dit bij jou heel anders zit. Dat betreur ik.

Siebe

47
Algemeen / Re: Is de Boeddha te pessimistisch?
« Gepost op: 30-03-2019 20:01 »
Ik denk dat je wel mag zeggen dat voor de Boeddha de perceptie van een eindeloos proces van geboorte en dood wel belangrijk was. Voor de meesten van ons speelt dit waarschijnlijk niet of nauwelijks. Wij willen meer een einde maken aan de pijn die we nu als mens voelen, de frustraties, de onvrede, de neurotische neigingen.

Onze insteek met de Dhamma wordt dan meer iets psychologisch. Maar dit was denk ik voor de Boeddha anders. Boeddha was niet ziek, niet oud, had geen pijn. Hij was waarschijnlijk wel in een situatie dat hij erg geschokt was dat dat hem ook allemaal te wachten stond.

Voor hem was denk ik vanaf het begin zijn zoektocht iets existentieels. Het zit in het constant maar weer geboren worden, verouderen, ziekten meemaken, ellende en dan weer sterven. Kennelijk zocht de Boeddha een uitweg daaruit. Kennelijk was zijn perceptie dat deze wereld in een droevige staat verkeert vanwege geboorte en dood.

Je kunt dan wel zeggen, 'maar het ligt niet aan de wereld', maar eigenlijk was dat toch wel de perceptie van de Boeddha volgens mij. Hij was toch niet alleen maar op zoek naar acceptatie van hoe de wereld is (met pijn, ziekte, verouderen, sterven, verlies etc), maar hij wilde volgens mij ook niet meer in die wereld geboren worden. Dat gaat toch een stukje verder. Want hij zag dat met geboorte onvermijdelijk die hoop ellende volgt.

Nu kan dit misschien allemaal heel negatief overkomen, pessimistisch, maar ik denk toch dat je op basis van de sutta's eigenlijk niet veel anders kunt concluderen dan dat de Boeddha geboorte in de wereld niet meer wilde meemaken, niet weer een geboorte, niet weer een ziekte, niet weer verouderen, niet weer dood. Ja, en kun je dan zeggen dat er niks mis is met de wereld, als je in die wereld niet meer geboren wilt worden?

Siebe





48
Meditatie / Re: Verbeelding
« Gepost op: 30-03-2019 19:46 »
-“Bhikkhu, door zich voor te stellen/zich te verbeelden wordt men gebonden door Mara, door zich niet voor te stellen/verbeelden wordt men bevrijd van de Kwaadaardige”. In het voorstellen van wat? De vijf khandha’ (SN22.64)

“Zo subtiel, bhikkhu’s, was de ketening van Vepacitti, maar zelfs nog subtieler dan dat is een ketening door Mara. Door te verbeelden/zich voor te stellen wordt men gebonden door Mara; door niet te verbeelden, wordt men bevrijd van de Kwaadaardige.”
“Bhikkhu’s, ‘Ik ben’ is een voorstelling; ‘Ik ben dit’ is een voorstelling: ‘Ik zal zijn’ is een voorstelling; ‘Ik zal niet zijn’ is een voorstelling; ‘Ik zal uit vorm bestaan’...’Ik zal vormloos zijn’...’Ik zal waarnemend zijn’...’Ik zal niet waarnemend zijn’...'Ik zal noch waarnemend noch niet waarnemend zijn’...Zich voorstellen is een ziekte, een gezwel, een pijl. Daarom, bhikkhu’s jullie moeten jezelf zo trainen: ‘We zullen met een geest verstoken van verbeelding verblijven.’(SN35.248)

http://www.boeddhaforum.nl/index.php?topic=2465.msg18534#msg18534

stel dat jij je wat rot voelt en je stelt je daarna de heerlijke smaak van ijs voor, dan ben je eigenlijk op dat moment al begeesterd door Mara. Als je dan ook nog dat ijs gaat kopen en de smaak gaat genieten ben je helemaal van Mara. Het klinkt wat heftig, nogal, maar begeerte zit natuurlijk heel erg gekoppeld aan zulke voorstellingen.

De grootste en meest krachtige voorstelling is wel die van "Ik ben dit" of "Ik ben", asmi mana.

Ik denk dat je wel kunt zeggen dat samsara het rijk is van verbeelding en ook het rijk van Mara. Ik heb ooit eens een onderwerp gemaakt van Mara en opvallend vond ik dat Mara wordt gezien als de machtigste heerser van alle heersers. Dus niet goedheid, niet waarheid, niet God, niet de Boeddha, niet wijsheid maar de machtigste heerser is Mara en ik denk de machtigste heersende kracht binnen samsara is verbeelding.

Wat in de wereld draait nou niet om verbeelding? Zelfs verliefdheid. Je ziet iemand en meteen komt een stroom van positieve beelden op gang. Ook ideeen over hoe aantrekkelijk iets of iemands is, of afstotelijk, het draait alleen om verbeelding. Kijk eens hoe vaak je als mens eigenlijk een voorstelling wordt.

Creativiteit vind ik zelf grenzen aan obsessie. Voor veel creatieve mensen is kunst maken ook niet iets wat ze uit vrijheid doen. Het is meer een moeten. Ik heb wel eens gedacht dat dit de invloed is van bepaalde deva's op mensen. Het lijkt wel bezetenheid.

Ik ben zelf niet geheel creativiteitsloos. Ik maakte wel eens gedichten en in beeldhouwen heb ik wel een talent, schijnt, maar ik vind het vreselijk. Ik kan het niet zonder obsessie. Ik vind het belastend, naar. Al komt er dan wat moois uit, ik vind het proces zo onvrij, zo obsessief dat ik er niks meer mee doe. Er zit vaak zoveel druk  achter vind ik. Ja, ik vind het echt grenzen aan bezetenheid.

Voor mij is wat dat betreft het creatieve proces een proces van waanzin, bezetenheid, obsessie, dwang, neurose en niet de moeite waard om te voeden. Het kunstenaarschap lijkt misschien vrij, mijns inziens is het slavernij, bezetenheid. Ik wil dat niet eren. Ik eer niet de gekke kunstenaar, de waanzinnige, de onconventionele, de verwarde, de gekwelde. Het is eer niet waard, vind ik. Het is allemaal zo gekweld.

Siebe




49
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 30-03-2019 12:59 »
Ik voel het zo aan dat het beste is niet te speculeren over wat de Thai Forest Meester Maha Boowa heeft ontdekt en probeert te verwoorden. Geen nieuwe visies laten ontstaan. Waarschijnlijk zitten we wat dit betreft best wel op 1 lijn. Jij vindt volgens mij ook dat we dit pas weten als we dit zelf ontdekken. Ontdekken is het beste. Alleen jij kan het toch niet laten weer los te gaan en weer het struikgewas van meningen binnen te gaan. Typisch Vlaams :)

Beginnen over een leegte nog voorafgaand aan kennen, is al weer de start van nieuwe interpretatie, weer een nieuw woud van woorden trekt op, een theorie, een visie. Waarschijnlijk voel je nu al weer de behoefte ook om die visie te verdedigen en duidelijk te maken dat dit niet volledig uit de duim gezogen is.
En zo gaat het steeds. Wat geen werkelijke ontdekking is, wordt vurig verdedigd en verpakt als begrip, als aanvoelen van de leer, als wijsheid, als oprecht weten, als iets diepzinnigs.
Ik bedoel dit niet lelijk, volgens mij is het zo. Het is gewoon een menselijke neiging.

Het probleem is toch, denk ik, dat wij via de avijja citta, de citta die constant onder invloed staat van begoocheling, willen proberen te begrijpen wat het is als avijja helemaal wegvalt. Wat zich dan openbaart.
Nou, het eerlijk antwoord is, geen idee.

De Thai meester geeft wel aan dat het wegvallen van avijja, en wat zich dan openbaart, dat had hij nog nooit meegemaakt, nog nooit gezien.

Siebe

50
Algemeen / Re: Sila, Samadhi, Pañña
« Gepost op: 29-03-2019 20:35 »
De Thai Forest meester Maha Boowa onderwijst dat de ware natuur van de citta zijn eigen domein heeft. Dit betekent concreet dat alles wat de aard heeft van ontstaan, dat is bijkomstig, als een wolk aan de hemel.
De hemel is 1 ding, wat er in verschijnt is iets anders. Het mengt zich nooit echt met elkaar. Als de wolken verdwijnen verdwijnt de hemel niet.

Dit betekent ook dat wanneer er bijvoorbeeld een zeer onaangenaam gevoel ontstaat, hevige pijn, dan is het mogelijk dat de ware aard van de citta, onbewogen blijft, want het heeft zijn eigen domein. Het is niet de pijn die het kent. Het wordt pas de pijn onder invloed van kilesa's.

Maar in principe is de ware aard van de citta in staat om die hevige pijn alleen maar te ervaren, zonder reactie.

Volgens mij hebben wij hier beide vertrouwen in.

Hij gaat verder, en geeft ook aan dat de ware aard van de citta, ook niet betrokken is bij de aangelegenheid van geboorte en dood. Geboorte en dood is ook enkel een aangelegenheid van een citta die onder invloed is gekomen van kilesa's, wat gebruikelijk is. Gebruikelijk is bijvoorbeeld dat pijn meteen weerzin oproept. Dit gaat volautomatisch omdat er een onderliggende neiging wordt geactiveerd, patigha anusaya. Ook de neiging tot eigenwaan wordt actief, waardoor er een notie is van een Ik die die pijn ervaart. Dat mixt zich allemaal en op dat moment is er een citta die helemaal onder invloed is van kilesa's. Zolang die kilesa's, zoals de baas avijja, de citta nog kunnen beinvloeden, is er geboorte en dood, geeft hij ergens aan.

Het lijkt mij dat dit betekent dat als avijja volledig is verdwenen door wijsheid, dat in dit leven, en na de dood, geboorte en dood zijn overstegen.

Ik vind ook aanwijzingen hiervoor in de sutta's zoals verwoord in:
http://www.boeddhaforum.nl/index.php?topic=2622.msg20036#msg20036

Het is avijja dat de ware ongeboren aard van de citta verborgen houdt, zo geeft hij dat ongeveer aan. En deze ware aard van de citta is volgens hem ook niks anders dan de Boeddha, Dhamma en Sangha.
Dus de Dhamma (maar dat is wellicht wat overbodig te vermelden) is niet te vinden in boeken.

Hij zegt: "wat dan ook ontstaat moet verdwijnen; wat dan ook waar is, wat dan ook een natuurlijk principe in en van zichzelf is (natural principle in and of itself) zal niet verdwijnen. In andere woorden, de zuivere citta zal niet verdwijnen. Alles van welke soort ook kan verdwijnen, maar dat wat diens verdwijnen kent, verdwijnt niet. Dit verdwijnt, dat verdwijnt, maar degene (the one that knows) die hun verdwijnen kent, verdwijnt niet. Of we het nu wel of niet proberen onaangeraakt te laten, het blijft kennen [Uit: straight from the heart, blz. 229)

Ik heb hier wel wat moeite mee maar ik kan hier niet over oordelen want deze ervaringen zijn mij onbekend. 

siebe


Pagina's: [1] 2 3 ... 57