Shomyo is een Boeddhistische tekst dat door mannelijke monniken en priesters bij Boeddhistische ceremoniën in tempels melodische wordt opgezegd en gezongen. Je zou kunnen zeggen dat het een lofzang aan de Boeddha en de Boeddhistische Leer is. Het is uit India afkomstig en met de ontwikkeling van het Boeddhisme zo opeenvolgend naar China en Korea gebracht. Het Boeddhisme kwam in de 6 de eeuw naar Japan maar al eerder is in de geschiedenis te lezen kwam Shomyo in Japan voor bij de viering van de Grote Boeddha in de Todaiji tempel in 752 AD. Hier stond geschreven dat 1000 priesters en monniken vanuit heel Japan zich hier verzameld hadden en 420 van hen zongen de geschriften in de Shomyo stijl. Het woord Shomyo kan teruggevoerd worden naar het Sanskriet woord sabda-vidya als studie van de taal.
Vroeg in de 9 de eeuw bracht Kôbô Daishi Shingon Shomyo naar Japan.In midden 9de eeuw bracht Ennin, Jikaku Daishi introduceerde Tendai Shomyo in Japan. De meest belangrijke periode dat Shomyo zich ontwikkelde was van de Heina Periode 9de tot 12 de eeuw naar de Kamakura periode 12 eeuw. Onder de muziektradities hebben de Japans Boeddhistische gezangen net zo’n faam als het gregoriaans verkregem.
De gezongen teksten zijn een vorm van meditatie. Tot nu toe kon men alleen in tempels Shomyo horen maar een groep priesters brengen deze zangvorm nu ook in concert naar het publiek toe.
Alle Japanse families zijn bekend met het chanten van teksten maar Shomyo is tamelijk
 onbekend.
Er zijn drie soorten Shomyo gezangen een daarvan zijn de Sanskriet gezangen in India de tweede is in het Chinees en de laatste is in het Japans.
In Japan wordt op het ogenblik een mix van deze drie gebruikt in de Boeddhistische ceremonieën. De Shichi Bongo no San is terug te voeren naar de 7 de eeuw in India. De oudste is de Shari San Dan,
In de verschillende esotherische tradities Shingon en Tendai wordt er Shomyo gezongen. De Shingon Shomyo is meer mannelijk en dynamisch, in Tendai is meer vrouwelijker en eleganter.


www.youtube.com/watch?v=A1evxMA7yYw

http://nl.youtube.com/watch?v=w4UbCkRsy3c

In Gassho
Acalanatha

 :)In het esoterische Boeddhisme is een Mandala een afbeelding met veel details. Op de Mandala’s kan men godheden zien, zij beelden het onzichtbare universum uit en de kracht waarmee de kosmos bestuurd wordt. De lichaamshouding die een Boeddhistische godheid bij een beeld of afbeelding heeft asanas. Deze kunnen zeer verschillend zijn en zijn in twee hoofdgroepen te verdelen. Statische en dynamische asanas. Deze asana wordt soms door een troon of een verhoging, voetstuk ondersteund. Dit zijn b.v. de lotustroon, standaard of stoelen, demonen en lagere godheden. Soms ook dieren zoals een leeuw, olifant, pauw, enz. De halo of lichtschijn of aura duidt op de heiligheid van een persoon en is meestal achter het beeld of afbeelding te zien. Hier zijn ook vele variaties mogelijk.
Dan worden sommige mudra’s door bepaalde utensiliën en assecoires begeleid die naar lichamelijke en spirituele eigenschappen verwijzen. De meest belangrijke zijn de lotusbloem, verschillende kleuren, donderscepters of Vajra’s, of andere verschillende soorten verwijzingen als bel, rad, wapens en pot.

Bedenk dat het thema mudra nogal complex is en dat de meest bekende mudra’s een heel klein topje van de berg is.
De oorsprong van het woord Mudra is niet precies aan te geven en ook niet de ontwikkeling van de betekenis. In de literatuur uit de post Vedische tijd wordt een Mudra beschreven als een zegel of (in)druk dat een zegel achterlaat. Later werd het: een manier om de handen en vingers te houden, zo te zeggen een ritueel gebaar. Het Pali woord voor Mudra, muddika afgeleid van mudda, betekent autoriteit. Er is dus een verband in de evolutie van de betekenis van dit gebaar dat het gesproken woord met mystieke en magische waarde bekrachtigt. Het gebaar is teken, een rituele zegel. Een zegel verwijst dat het authentiek is. Toen het Boeddhisme zich naar China uitbreidde werd een Mudra een vorm van identiteit die de personificatie van de godheid.

De symbolische handgebaren (mudra’s) zijn n twee groepen te verdelen. Als eerste de meest oude groep die uit de preboeddhistische tijd stamt, en de groep die als symbolisch teken van de metafysische aspecten van esoterische ceremoniën. De mudra’s uit deze groep zijn zeer belangrijk in de rituelen van het Tibetaanse tantrisme, Chinees Chen – Yen en Shingon Boeddhisme.
Dit is natuurlijk in een grotere context van de tantrische meditatie waarbij de Drie Mysteries, (body,speech,mind) op één doel gericht zijn: Verlichting. Mudra’s samen met asanas, mandala’s en mantra’s verschaffen een snelle manier op weg naar de verlichting. Naast de bevestiging hoe belangrijk het rituele gebruik van mudra’s is in bepaalde Boeddhistische tradities en de belangrijkheid van het tantrisme voor het vermeerderde gebruik van mudra’s trekken de meer algemene mudra’s onze aandacht, die puur de visueel is ter ondersteuning van het beeld of de afbeelding.

De mudra’s in de eerste beelden van de Boeddha hadden geen duidelijke betekenis. Een paar mudra’s die gebruikt werden ondergingen een bepaalde ontwikkeling en men had ervoor ook iets meer woordenschat en kennis van de betekenis nodig. In midden van de 7 de eeuw CE melde de Mahâvairocana sutra vam meer dan 130 verschillende mudra’s: 31 voor de Grote Boeddha’s en 57 voor grote godheden en 45 voor anderen.

Door de verspreiding van het Boeddhisme door Azië onderging de Mudra natuurlijk verschillende veranderingen. De functie van de Mudra bleef echter hetzelfde. Het was voor gelovigen gewoon een eenvoudige manier te weten wat de aard van de godheid is en waar deze voor staat.
We kunnen zeggen dat er 6 basis mudra’s zijn en daar is weinig discussie over. Hun namen worden in het Sanskriet, Chinees of Japans gegeven. Hier zijn ze in Sanskriet.

Dhyana Mudra is de meditatie mudra, concentratie op de Goede weg, op    spirituele perfectie, op Bodhi of verlichting .
Bhumisparsa Mudra is de mudra van het aanraken van de aarde. De Boeddha roept de aarde op als getuige van Zijn verlichting.
Dharmacakra Mudra is de mudra het draaien van het Dharmawiel.
Abhaya Mudra is de mudra van het onbevreesd zijn en het geven van bescherming
Varada Mudra is de mudra het in vervulling gaan van wensen.
Vitarka Mudra is de mudra van onderwijzen, leren.
Buddhapatra Mudra is de mudra van de Boeddha’s bedelnap.
Vajra Mudra is de mudra van de Vuist der Wijsheid.
Anjali Mudra is de mudra de diamant handgreep.

http://nl.youtube.com/watch?v=EQ7PAUlRNSM

In Gassho
Acalanatha

 
Mantra in Shingon Buddhism
Kukai evolueerde een algemene taal theorie gebasseerd op zijn analyse van twee Boeddhistische rituele talen: dharani  en mantra. Mantra behoort aan de esoterisch boeddhistische praktijk terwijl dharani zowel het de esoterisch als exoterisch ritueel te vinden is. Dharanis .v. zijn ook in het Pali Kanon te vinden. Kukai zag van het woord Shingon ( ware woord) als de Japanse vertaling betekenis van mantra.

Het woord dharani is afkomstig  van de Sanskriet wortel dh.r dat vasthouden of behouden betekent. Er wordt verondersteld dat men het algemeen kan begrijpen dat het een manier is om een gedeelte van een sutra hoofdstuk bevat te behouden. Dit is misschien in relatie te brengen met het gebruik van een verzameling va verzen zoals in de Udana dat over het algemeen als het oudste gedeelte van het Pali kanon gezien kan worden. Van Dharanis wordt er ook gezegd dat het de persoon die het reciteert tegen ziekelijke invloeden en calamiteiten beschermt.

Van mantra’s wordt er gewoonlijk gezegd dat het van twee wortels afkomstig is: man = denken; en de actie georiënteerde “tra”. Dus een mantra wordt gezien als een spraakmogelijkheid om de gedachten te verdiepen, of in de boeddhistische context gezien het ontwikkelen van de verlichte geest. Hoewel er ook gezegd moet worden dat mantra’s ook voor andere doeleinden gebruikt is.
He is niet eenvoudig precies het verschil tussen dharanis en mantra’s aan te geven. We kunnen zeggen dat alle mantra’s dharanis zijn maar niet alle dharanis zijn mantra’s. Mantra’s zijn doorgaans korter. In beide zijn onbegrijpelijke fragmenten te horen als OM of HUM en dat waarschijnlijk de reden is dat sommige mensen zeggen dat ze in essentie geen betekenis hebben.

Kukai maakte van de mantra een speciale dharani dat liet zien dat ieder lettergreep een manifestatie was van de ware natuur van de werkelijkheid – in boeddhistische termen dat ieder geluid is een manifestatie van Sunyata of een leegte natuur heeft. (geen zelf). Dus in tegenstelling dat het geen betekenis zou hebben zei Kukai dat dharanis in feite met betekenis verzadigd zijn – iedere lettergreep is op verschillende niveaus symbolisch.
Kukai belangrijke toevoeging hieraan is dat hij de symbolische associatie verder door voerde door te zeggen dat er geen essentieel verschil bestaat tussen de lettergrepen in mantra’s, de heilig teksten en de gewone taal. Als men de werking van mantra’s begreep dan kon ieder geluid een representatie zijn van de ultieme realiteit. Deze visie betreffende geluid was een van de dragers voor Kukai voor het succes van het fonetische schrijfsysteem KANA dat ten tijde van Kukai zijn intrede deed.

Deze op mantra gebaseerde theorie had een krachtig effect op het Japanse denken en maatschappij dat tot de komst van Kukai door een sterke Chinese Cultuur en een klassieke taalvorm dat aan het Chinese hof, door geleerden en in het Confucianisme werd gebruikt. Kukai was specifiek in staat om door dit nieuwe taalgebruik een link te leggen tussen de autochtone Japanse cultuur en het boeddhisme. B.v. hij legde de link tussen de Boeddha Mahâvairocana en de Shinto godin Amateseru. Kukai ontdekte een hier een krachtig middel om de keizer erbij te betrekken en het Shintoïsme in het Boeddhisme te integreren. Dat was met het Confucianisme niet gebeurd. Het boeddhisme werd een Japanse geloof. Door de taal en het gebruik van de mantra was dat dit mogelijk. Kukai kon de betekenis van mantra een verklaring geven die nog niet eerder gegeven was, jij verwees naar de fundamentele vraag wat een tekst is, hoe tekens werkten en boven alles wat een taal is.  Hoewel hij andere conclusies had deed hij hetzelfde als de moderne schriftgeleerden.

In deze denkwijze zijn alle geluiden afkomstig van de letter “A” dat als een korte a wordt uitgesproken zoals in “hart”. Voor het esotherische boeddhisme heeft de letter A een speciale functie omdat het met Shunyata of de gedachte dat niets op zichzelf bestaat maar dankzij oorzaken en condities er is. In het Sanskriet is de A de basis dat de betekenis van een woord veranderd in het tegenovergestelde. B.v “vidya”is begrip of wijsheid. “Avidya”is onwetendheid. Netzoals in het Griekse woord atheïsme, het is een samengaan van theïsme en pathos .
De letter A wordt gevisualiseerd in Siddham en uitgesproken in rituelen en meditaties. In de Maha Vairocana Sutra dat centraal in het Shingon boeddhisme staat wordt er gezegd dat dankzij de originele intenties van de Boeddha’s en Bodhisattva’s dat mantra’s een wonderbaarlijke kracht bezitten zodat bij het reciteren ervan men oneindig veel voordelen ervan heeft.

Om Bodhicittam Utpadayami

Groeten
Acalanatha

Hallo allemaal.
Bijna altijd als men over Vajrayana praat dan refereert men automatisch en direct naar de Tibetaanse traditie. Heb gemeend ook het Japans Vajrayana een beetje aandacht te geven. Heb een stukje over mijn traditie, Shingon Shu geschreven.

Vajrayana
Tantrisch Boeddhisme in Japan
Het Vajrayana, ook wel Diamantweg Boeddhisme genoemd is in 500 AD uit het Mahayana Boeddhisme in Noord west India ontstaan. Vandaaruit ging het naar Tibet en China. In de achste eeuw kwam het in Japan terecht dankzij de inspanningen van Kobo Daishi ( Kukai) 774-835, de grondlegger van het Shingon boeddhisme en Dengyo Daishi ( Saicho) (767 - 822) de grondlegger van de Tendai traditie. Beide monniken brachten het Vajrayana vanuit China naar Japan. Kukai keerde naar Japan terug met veel tantrische teksten en kunstwerken. De Shingon en Tendai tradities hebben nog steeds veel van het Vajrayana Boeddhisme.
Shingon betekent : true word, ware woord en Tendai is naar de berg Tientai in China genoemd en wordt ook wel de lotus sutra school genoemd.

Voor de Shingon traditie zijn er twee sutra’s het meest belangrijk en dat zijn de Mahavairocana  en de Vajrasekhara sutra. En net zoals iniedere Mahayana traditie speelt ook de Hart sutra  een belangrijke rol.
Het Vajrayana boeddhisme kan men de verlichting in dit leven bereiken en Kukai vult het nog aan met in dit lichaam. In tegenstelling tot het Theravada boeddhisme dat zegt dat men de verlichting alleen kan bereiken met meditatie en monniksschap. Voor leken is er geen verlichting weggelegd. Door goed te leven kan men een beter karma krijgen en zo ieder keer een stukje dichter bij de verlichting te komen. Het Mahayana Boeddhisme zegt dat zowel monniken als leken de verlichting kunnen bereiken maar men moet eerst heel veel verdiensten hebben om de verlichting te kunnen bereiken. Het duurt nogal een tijd. Vajrayana is het snelle pad naar de verlichting.
 
Het principe van het Vajrayana boeddhisme berust op de drie mysteries: body,speech en mind. Oftewel Mudra,Mantra en Meditatie/visualisatieHet gehele systeem is weergegeven in de kunst van de Mandala’s. Er zijn vier Mandala’s. 1. De grote Mandala, 2. de Samaya Mandala, 3. de Dharma Mandala en 4. de Karma mandala.Op de grote Mandala staan allen Boeddha’s, Tathagatas, Bodhisattva’s en andere godheden . De Samaya Mandala laat de symbolen van de Boeddha’s eed zien. B.v. een stupa of pagode staat voor Mâhavairocana Boeddha en een zwaard staat voor Acalanatha. De derde, de Dharma Mandala is een Siddham geschreven mandala. B.v de A staat voor Mahavairocana boeddha en HA voor Ksitigarbha oftewel Jizo. En als laatste de Karma Mandala, hier worden de acties bedoeld. Het is geen afbeelding maar driedimensionaal. B.v. Gegraveerd in metal of stenen. De bedoeling van deze mandala is dat al activiteit van alle phenomenen, ook de onze, het bewegen van planten en wolken, sterren, seizoenen zijn allemaal Mahavairocana Boeddha. De vier mandala’s zijn allemaal met elkaar verbonden.

Dan zijn er in de het Shingon Boeddhisme twee Mandala’s te zien.
De Vajradhatu of Diamant Mandala en de Garbhakosa Mandala of Matrix Mandala.De eerste Mandala symbolissert de wijsheid van de boeddha en de tweede is als een moederschoot dat kinderen baart met in het midden de lotusbloem als symbool voor de compassie van de boeddha. Het representeert ook het principe van de wereld.
Deze twee Mandala’s zijn als twee zijdes van een vel papier. Zij zijn één. En symbool voor non-dualiteit.

In het Shingon boeddhisme staat Mahavairocana boeddha centraal en dan 13 Boeddha's en Bodhisattva's. Het principe van de toornige verschijning, typerend voor het tantrisch boeddhisme is ook in de Shingon traditie terug te vinden.
Kukai was niet alleen een monnik en priester maar ook een dichter, schilder, schrijver maar deed ook veel sociaal werk. Richte de eerste openbare school in Japan op en bouwde verschillende tempels en kloosters.
Kukai is de patriarch van het Shingon Boeddhisme. Zijn meester was Huigo. Kukai keerde in 806 terug naar Japan en bouwde zijn klooster op Mt (berg) Koya.
  

In Gassho
Acalanatha

 :DHallo
Het waarderen of het waarde geven aan iets ontstaat vaak uit een goed gemeende overtuiging. Echter het kan bij iemand anders die een andere goed gemeende overtuiging heeft vraagtekens oproepen. In een Forum zoals deze gebeurt het heel vaak. Als je bv zegt : ik vind een sutra/sutta belangrijker dan een mantra dan kan dit je goed gemeende overtuiging zijn maar een mantrayana aanhanger heeft daar volstrekt een andere mening over.

Denken jullie ook niet dat het goed is om met aandacht en achtzaam te schrijven. En proberen niet te waarderen, het een is beter dan het andere. Deze manier van schrijven voorkomt ook onnodige niet relevante discussies.

 :)Groeten
Acalanatha