Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Berichten - gouden middenweg & de wilde natuur

Pagina's: [1] 2 3 ... 12
1
In zekere zin is de boeddhistische boodschap voor ons westerlingen een saaie boodschap. Het is niet nieuw, fris, verrassend. We hebben het allemaal al gehoord, gelezen en dan niet in een boeddhistische context maar in onze tijdsgeest.

Om het verontrustende innerlijke vuur te doven, om onze bestemming te vinden, om tot waarachtige innerlijke vrede te komen is het onze geest en enkel onze geest die er toe doet. It’s all in the mind.

Volgens de overlevering was de boodschap zelfs in de tijd van Boeddha niet nieuw, het was al te vinden in de overgeleverde teksten. Hij had niets nieuws ontdekt, eerder herontdekt, of afgestoft.
boeddhisme is in essentie geen metafysica, in de betekenis van theoretische bespiegelingen omtrent het ontstaan van de werkelijkheid, maar iedereen kan de ontdekking voor zichzelf maken.  Hoe de mind invloed uitoefent op het innerlijk.

Het snobistische boeddhisme heeft van het boeddhisme een wondermiddel gemaakt, langs de ene kant omhoog geprezen tot een oneindige dimensie, waar geen enkel menselijk bouwsel aan kan voldoen en juist daardoor krachteloos en tot nonsens gemaakt.

Het keerpunt voor Boeddha volgens de overlevering was simpel, hij kwam tot ontdekking dat hij veel te fanatisch bezig was en dat het hem niet  bracht en gaf wat hij zocht. Dit is geen metafysica maar een nuchtere constatatie.

Iedereen ziet en kan zien hoe zijn eigen mind een invloed uitoefent op de onvrede. Soms is het inzicht primair en oppervlakkig, soms zijn de inzichten in de processen concreet en diep.

Het superman boeddhisme heeft van boeddha een … gemaakt. Welk mens kan daar aan voldoen ? boeddhistische inzichten zijn geen wondermiddel, heel vaak zijn ze simpel, rudimentair, primitief. En toch kunnen ze het begin van een kentering betekenen.

2
ik heb de oorspronkelijke tekst een beetje aangepast onder invloed van de commentaren.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Religie omhelst meerdere zaken onder andere is het  de menselijke uitdrukking van verschillende zoektochten. We noemen het spirituele zoektochten omdat het een zoektocht naar iets onstoffelijk, geestelijk, innerlijk is.

Dit kan de zoektocht naar een zinvol leven zijn, of het kan de zoektocht naar een hoger doel zijn, of het kan de zoektocht zijn naar een levensdoel dat dood en menselijk lijden kan overstijgen.

Dit overstijgen kan eventueel letterlijk genomen worden (bv het eeuwig leven in een toestand van geluk in de hemel) maar kan ook figuurlijk genomen worden, (bv. Je leven geven voor een ideaal, waarbij je zelf geen extra beloning voor krijgt behalve dat het je leven een zingeving geeft waarbij de dood en het lijden weliswaar aanwezig zijn maar dat het de klank, kleur van geest en innerlijk niet aantast maar helder en krachtig blijft. ).

In India is men zeer ver gegaan in de zoektocht, tot op de rand van het nihilisme.  Elk werelds streven eindigt in verderf en dood. Er is geen hemelse uitweg uit de verschrikking van het lijden, de eindigheid van het bestaan.

Ik zeg India in plaats van boeddha of boeddhisme omdat de boeddhistische teksten een weerspiegeling zijn van de tijdsgeest maar ook dat er verschillende denkbeelden  reeds terug te vinden zijn in oudere teksten, niet specifiek boeddhistisch.

Andere religies zijn minder ver gegaan in hun zoektocht, niet tot op de bodem. Voor veel ongelovige westerlingen op zoek naar een zinvol leven die zich niet wensen vast te houden aan een god, niet aan een eeuwig leven na de dood, maar in vol besef van de eindigheid van het leven is dit toch wel herkenbaar.

Wat is het hogere doel, wanneer er geen hoger doel is ?

Er is niet slechts één antwoord op spirituele vraagstukken  in de boeddhistische teksten, er zijn diverse antwoorden, die dan ook niet allemaal met elkaar verenigbaar zijn, of zelfs volledig tegenstrijdig. Boeddhistische teksten zijn dan ook niet geschreven door één en dezelfde persoon, maar is een verzameling van vele spirituele teksten, sommige ouder dan het boeddhisme, sommigen afkomstig van andere stromingen, sommige van vijanden, sommige van dwazen, list, leugen en bedrog.



Het verhaal van Boeddha (of moet ik het Indische verhaal van weleer zeggen) is een dubbel verhaal.
Elke religie geeft “religie” als antwoord op de spirituele vraagstukken : wat is het hogere doel ? ,  Stop met zoeken en geef je over aan de religie. Schenk je vertrouwen, geloof. Omarm de visie, de overtuiging, de grondbeginselen.
Het boeddhistische verhaal lijkt anders te zijn, vraagt niet om blindelings te geloven, maar nodigt juist uit om tot bevestiging te komen door het zelf allemaal te ontdekken.

En toch is de religie van Boeddha voor miljoenen een religie van vertrouwen, geloof, en ze hebben zelf ontdekt en zijn zelf tot bevestiging gekomen dat het omarmen van de visie, de overtuiging, de grondbeginselen een hoger doel schenkt.

Het verhaal van Boeddha is een verhaal van tot op het bot, en daarna schenkt hij de wereld een religie waarmee hij bevestigt dat religie het hogere doel is.

3
Religie is de menselijke uitdrukking van zijn zoektocht naar een zinvol leven, het hogere doel, het levensdoel dat de dood en het menselijke lijden kan overstijgen.
In India is men zeer ver gegaan in de zoektocht, tot op de rand van het nihilisme.

Wat is het hogere doel ?
Wat is het hogere doel, wanneer er geen hoger doel is ?
Hoe dieper je graaft, op een moment kom je bij het niet-weten terecht.
De gelovige laat het niet-weten los en laat zich vallen in vertrouwen en geloof. Hij weet niet wat het hogere doel is, maar denkt het te weten of schenkt zijn vertrouwen in een verhaal, een visie, een overtuiging.

Het verhaal van Boeddha, of moet ik zeggen een verhaal uit India, daar ergens in lang vervlogen tijden, is een dubbel verhaal.

---


4
Controverse en verandering / Re: wedergeboorte
« Gepost op: 27-06-2019 22:27 »

En eigenlijk zijn de teksten niet vaag. Ze zeggen eigenlijk...dus er is geen beëindiging aan lijden zolang geboorte blijft plaatsvinden ergens in samsara. Wil je de beëindiging van lijden realiseren dan kan het niet anders of je moet zorgen dat je na de dood niet weer ergens geboren wordt in samsara of dit leven.
 
Dit zal misschien niet veel mensen aanspreken, het klinkt somber, negatief, niet levens-bevestigend, eng, maar eigenlijk bestaat er voor mij geen twijfel meer over dat de Pali sutta's deze boodschap overdragen.
...

. Dus de waarheid van de beëindiging van lijden lijkt vooral gericht op het beëindigen van toekomstig-lijden doordat na de dood bij een Boeddha en arahant geen geboorte in samsara meer plaatsvindt.

Je kunt denk ik ook zeggen, het ongeconditioneerde is gerealiseerd maar dat is geen levensvorm meer, geen uniek zelfstandig wezen.

Hoe dan ook, ik denk wel dat weder geboorte een cruciaal aspect is van de leer is en best wel wat debat over mag zijn ook. Niet voor niets wordt denk ik over de kennis van bevrijding zo gesproken: 'geboorte is beëindigd, gedaan is wat gedaan moest worden...'.



Je hebt enigszins gelijk en tegelijkertijd zie je iets over het hoofd.

De basis van de boeddhistische heilsleer is : "zoek je toevlucht tot de Dharma, de Sangha, de Boeddha".

De Boeddha en de leden van de Sangha (in strikte zin=de Arahants) weten hoe ze een einde kunnen maken aan een wedergeboorte in onwetende toestand in de wereld der verschijnselen.
Op dat punt heb je gelijk  dat dit de ultieme verlossing is van het lijden namelijk dat de (wonderbaarlijke) geest niet wederverschijnt in een onwetende (blinde) toestand in de wereld der verschijnselen.

Je kunt zeggen dat er twee kringlopen zijn, de ene is het steeds wederom verschijnen in onwetende/blinde toestand van de (wonderbaarlijke) geest in de wereld der verschijnselen, en de tweede kringloop is wanneer de transformatie van blinde (wonderbaarlijke) geest in bewuste (wonderbaarlijke) geest zich voltrekt.

Ja, jij sterft voor eeuwig, maar je sterven is tegelijkertijd een offerande, namelijk de verwerkelijking van de Dharma, en door die verwerkelijking zullen andere wezens (=onbewuste, blinde, onwetende verschijningen van de wonderbaarlijke geest in de wereld der verschijnselen) tot kennis van de Dharma kunnen komen om zo de noodlottige kringloop te beëindigen.

Hoewel de onwetende geest voor eeuwig sterft, komt de bewuste wonderbaarlijke geest iedere keer opnieuw tot wederverschijnen bij de transformatie.= de overwinning op het lijden.=beëindiging van de lijdensspiraal/kringloop.

Zoek toevlucht in de Dharma, Sangha en Boeddha, De beëindiging van het lijden is slechts mogelijk wanneer het hebzuchtige streven zich transformeert in een niet ik zuchtig, onbaatzuchtig streven . De verwerkelijking van de Dharma, de verwerkelijking van de bevrijding, het wederverschijnen van de bewuste geest in de wereld der verschijnselen.

5
Media en Nieuws / Re: Vier edele waarheden volgens Alan Watts
« Gepost op: 10-02-2019 22:42 »

Mooi hoe hij beschrijft dat het onmogelijk is bevrijding van ego na te streven voor jezelf, omdat de motivatie het project verknoeid. Dat het streven zelf de enige val is die je voor jezelf opzet. En dat als je dat begrijpt er geen val meer is. Als je begrijpt dat het geen zin heeft bevrijding (voor jezelf) na te streven.

 stop met streven, beoefen gewoon voor de beoefening, zonder streefdoel en beoefen niet voor je egoïstische zelf, doorbreek je egoïsme door niet te oefenen voor jezelf.

Het is zo eenvoudig en toch zo moeilijk voor het strevende ik. Voedt dit strevende ik dan simpelweg niet meer.

Verlang niet meer verlangen op te geven dan je capabel bent, en als je dat een probleem vind, verlang dan niet om succesvol te zijn in het opgeven van meer verlangen dan je kan.

Echt mooi!
Bedankt voor het delen.

🙏
Ben blij dat je het forum toch niet verlaten hebt.

Boeddha schijnt gezegd te hebben dat hij een lichte last op onze schouders legt, makkelijk te dragen. En tegelijkertijd schijnt hij ook gezegd te hebben dat ze moeilijk te zien is.

mvg

6
Varia / Re: bevrijding en succes
« Gepost op: 04-02-2019 21:00 »
Voor mij is het beoefening.

Ik kan het ook onthechten of loslaten noemen.
of vertrouwen hebben.



Maar tegelijkertijd moet een mens een rustpunt hebben waar hij zichzelf op volkomen en onvoorwaardelijke wijze kan omarmen. Waar hij de medemens volkomen en onvoorwaardelijk kan omarmen en waar hij de werkelijkheid zoals ze is kan omarmen.

Mooi. Wat is dat rustpunt dan voor jou, als ik vragen mag?

7
Varia / Re: bevrijding en succes
« Gepost op: 03-02-2019 23:15 »
spiritualiteit heeft ook altijd iets met zelfoverwinning(en) te maken. Groeien als mens, sterker worden.
Maar tegelijkertijd moet een mens een rustpunt hebben waar hij zichzelf op volkomen en onvoorwaardelijke wijze kan omarmen. Waar hij de medemens volkomen en onvoorwaardelijk kan omarmen en waar hij de werkelijkheid zoals ze is kan omarmen.

Ik ben dankbaar voor wat ik heb verkregen maar voel me ook licht gefrustreerd over hoe weinig ik heb kunnen brengen, ondanks pogingen daartoe.



Maarten

Over het algemeen wil de mens graag veel kunnen brengen. De spirituele medemens wil dit graag op het spirituele vlak. En als de mens weinig of niets kan brengen dan geraakt een mens ontmoedigt.

Wanneer we de spirituele teksten lezen, de verhalen van Boeddha, dan is toch alles zo geweldig, zo fantastisch. Net zoals we willen zijn, mega.  Veel willen brengen. Zoals de superman Boeddha.
Alleen is Boeddha een held in een helden-epos, weliswaar een spiritueel helden-epos dat zich afspeelt in het verre India. Kortom een Hollywood verhaal. Net wat we willen zijn, de held.

En wat is de realiteit ? Een held die valt over rozijnen.
In onze fantasie vallen helden niet over rozijnen.

Zoek je toevlucht tot Boeddha, schijnt het boeddhisme te zeggen, schijnt, omdat we toch voorzichtig moeten zijn met al te vaste uitspraken.

Zoek je toevlucht tot Boeddha is een oefening.
Een oefening die vrede schenkt.
Geen succes, maar vrede.
En de held blijft  over die rozijnen vallen.

Zoek je toevlucht tot Boeddha is een gebed.
Een gebed dat vrij is van rozijnen.
Maar de rozijnen verdwijnen niet door het gebed.

In zijn illusie, de eeuwige held, maakt de mens het zichzelf ontzettend zwaar.
En toch is dat wat mensen doen, het zichzelf ontzettend zwaar maken.
En tegelijkertijd heeft een mens ook een gebed zonder rozijnen nodig.
Voldoende dosis zwaar, voldoende dosis gebed.

Het gebrek aan succes brengt een mens in de war. Het is de taak van spiritualiteit om de mens naar zichzelf te voeren. Wat een metafoor is voor evenwicht en balans  vinden in die realiteit die zo vaak verwarrend, stressvol, zwaar enz . is.
Een mens kan op een materialistische wijze achter succes blijven aanlopen, en toch zullen de rozijnen niet verdwijnen.
Er is niets mis mee om op een materialistische wijze achter succes  te lopen, maar het mag niet domineren, het mag niet op de eerste plaats staan.

Spiritualiteit is geen wonderpilletje, hoewel de Hollywoodreclame het heldendom belooft. En toch zal iedereen oefeningen ontdekken die inderdaad kracht geven.

8
Varia / bevrijding en succes
« Gepost op: 02-02-2019 00:13 »
Ik ben dankbaar voor wat ik heb verkregen maar voel me ook licht gefrustreerd over hoe weinig ik heb kunnen brengen, ondanks pogingen daartoe.



Maarten

Over het algemeen wil de mens graag veel kunnen brengen. De spirituele medemens wil dit graag op het spirituele vlak. En als de mens weinig of niets kan brengen dan geraakt een mens ontmoedigt.

Wanneer we de spirituele teksten lezen, de verhalen van Boeddha, dan is toch alles zo geweldig, zo fantastisch. Net zoals we willen zijn, mega.  Veel willen brengen. Zoals de superman Boeddha.
Alleen is Boeddha een held in een helden-epos, weliswaar een spiritueel helden-epos dat zich afspeelt in het verre India. Kortom een Hollywood verhaal. Net wat we willen zijn, de held.

En wat is de realiteit ? Een held die valt over rozijnen.
In onze fantasie vallen helden niet over rozijnen.

Zoek je toevlucht tot Boeddha, schijnt het boeddhisme te zeggen, schijnt, omdat we toch voorzichtig moeten zijn met al te vaste uitspraken.

Zoek je toevlucht tot Boeddha is een oefening.
Een oefening die vrede schenkt.
Geen succes, maar vrede.
En de held blijft  over die rozijnen vallen.

Zoek je toevlucht tot Boeddha is een gebed.
Een gebed dat vrij is van rozijnen.
Maar de rozijnen verdwijnen niet door het gebed.

In zijn illusie, de eeuwige held, maakt de mens het zichzelf ontzettend zwaar.
En toch is dat wat mensen doen, het zichzelf ontzettend zwaar maken.
En tegelijkertijd heeft een mens ook een gebed zonder rozijnen nodig.
Voldoende dosis zwaar, voldoende dosis gebed.

Het gebrek aan succes brengt een mens in de war. Het is de taak van spiritualiteit om de mens naar zichzelf te voeren. Wat een metafoor is voor evenwicht en balans  vinden in die realiteit die zo vaak verwarrend, stressvol, zwaar enz . is.
Een mens kan op een materialistische wijze achter succes blijven aanlopen, en toch zullen de rozijnen niet verdwijnen.
Er is niets mis mee om op een materialistische wijze achter succes  te lopen, maar het mag niet domineren, het mag niet op de eerste plaats staan.

Spiritualiteit is geen wonderpilletje, hoewel de Hollywoodreclame het heldendom belooft. En toch zal iedereen oefeningen ontdekken die inderdaad kracht geven.


9
Controverse en verandering / Re: Nibbana is Samsara?
« Gepost op: 07-01-2019 22:46 »

Nibbana is Samsara


ik weet niet of Boeddha ooit gezegd heeft dat Nibbana is Samsara, Ik weet ook niet uit welke cultuur de bewering voortkomt.


Nibbana is Samsara, is een one-liner, met een spirituele boodschap met weliswaar een kern van waarheid,.

Men kan zich de vraag stellen of goedheid ook de zonde omvat.
Men kan niet zeggen dat zonde identiek is aan goedheid.
Maar ik denk dat goedheid wel ook de zonde omvat. We kennen daar een uitdrukking voor : "noodzakelijk kwaad". Er is geen andere mogelijkheid, er is geen andere uitweg dan deze, ze is niet goed te noemen, maar wel noodzakelijk en uiteindelijk voert het naar het juiste, het goede, het heilige.

Sommige waarheidzoekers worden zozeer omvergeblazen door de realiteit dat het een kwelling is, ze zien geen licht meer, hun denken, hun voelen, hun handelen is zozeer in duisternis dat ze als het ware in een spiraal gevangen zitten.
Boeddha zegt : keer je af van de wereld. Maar  sommigen zijn zo afkerig geworden van de wereld dat ze in een hel zitten.

Hoewel Nibbana het hoogste weerspiegelt, moet een mens toch in en via Samsara gaan. Die vreselijke andere, in de gedaante van een moeder of vader, broer of zus, leraar, werkgever, collega blijken geen van alle de toetsteen te doorstaan. En hoe graag de spirituele zoeker ook een wonderpilletje zou willen hebben, dat pilletje verschijnt niet.

Spirituele zoeker je zoekt het hoogste, en in je woede, frustratie en ergernis geraak je niet verder dan geweeklaag en gejammer. Vergeet niet dat Samsara het noodzakelijke kwaad is dat jou, ondanks je geweeklaag en gejammer toch maar tot het eind blijft ondersteunen op ontelbare wijzen.

10
Voorstellen / Re: Old Bhikkhu
« Gepost op: 20-12-2018 22:23 »
Hallo allemaal, ik ben een tijdje afwezig geweest. Heb zelfs mijn account helemaal opgeheven, omdat ik niet het gevoel had dat ik "begrepen" werd in mijn bijdragen. Dat klinkt misschien arrogant, maar zo bedoel ik het niet. Ik kreeg het nare gevoel dat ik op eieren aan het lopen was, dat is nu inmiddels gezakt. Ik wilde ook geenszins conflictueus in aanraking komen met andere leden. Mij werd immers gevraagd of ik wat minder als het ware met softe handschoenen in te veel algemeenheden wilde vervallen. En stelliger wilde optreden, althans, als ik dat goed begrepen heb. Ik stel dat daar totaal niets achter zat (achter die "algemeenheden"), maar ik achtte het destijds beter om te vertrekken. Ik ga er verder niet teveel over uitleggen, ik ga het hier opnieuw proberen.

Met vriendelijke groet,

[Old Bhikkhu]  ;)

Na al die jaren van verschijnen en verdwijnen en wederverschijnen. Ik heb je altijd weten te waarderen voor de heldere inzichten die je in mijn leven hebt doen inzien Maar ook voor de enorme belezenheid en theoretische kennis van de onderwerpen.

ik mis je als je wegblijft en ben blij als je terugkomt.

Ik denk dat de waardering, zowel van mij als van anderen, veel groter is dan je kunt vermoeden.

11
Algemeen / Re: geloven jullie allemaal in Reïncarnatie?
« Gepost op: 10-05-2018 07:53 »

het achtvoudig pad maakt volgens mij dat je een beter mens voor jezelf als voor anderen bent.
is het achtvoudig pad dan zo ingewikkeld? misschien niet, in een notendop doe een ander geen kwaad.
is het echt allemaal veel ingewikkelder als dit?

misschien is het zijn van een beginneling juist het fijnst omdat je dan de moeite nog neemt om zelf na te denken over wat wil ik? zodat het lijden in die hoeveelheid, in mijn leven, aanwezig is zodat ik er mee kan leven?
wat denken jullie forumleden? snijdt dit enig hout voor jullie?
Ik lees in jou schrijven dat de boodschap : "een beter mens voor jezelf als voor de anderen" jou aanspreekt. Dit zijn voor jou levende woorden, het raakt jou, het geeft een spirituele kracht om de boodschap in de praktijk om te zetten in concrete acties. Ik veronderstel dat je op een bewuste manier op diverse vlakken de boodschap tot leven brengt.
Je schenkt misschien mensen een luisterend oor, of je probeert extra attent te zijn in je spreken, enz. enz, Je levert een positieve bijdrage en tegelijkertijd schenkt het ook vreugde om die positieve bijdrage te leveren.
Zo simpel en eenvoudig is het.

Waarom doen ze dan zo moeilijk ?
Naast de zaken die ik reeds tot ontwikkeling heb gebracht, zijn er ook ontelbare zaken die binnen mijn bereik liggen maar net buiten de comfortzone liggen. Zaken waar ik bang voor ben, zaken waar ik net iets te lui voor ben of nog geen zin in heb, zaken die ik nog niet begrijp, zaken waar ik net iets langer op moet trainen.

Toen ik bij het boeddhisme ben terechtgekomen was ik een zware drug-en alcohol verslaafde, mijn leven was een totale puinhoop, ik lag letterlijk en figuurlijk in de goot, natuurlijk  ging ik mediteren om zo snel mogelijk verlichting te bereiken. Raar maar waar dat lukte dus niet.
Op een heldere woensdag kreeg ik opeens het idee dat ik misschien toch eerst iets aan mijn verslaving moest doen en daarna andere facetten van mijn leven terug op het juiste spoor zetten.

Ik denk dat men de oude teksten zeer kritisch moet bekijken, voor mij is kritisch zijn ook een levend woord. Een levend woord moet altijd iets positief zijn, het is niet kritisch zijn om kritisch te zijn, maar wel om de ware toedracht te ontdekken, de waarheid te ontdekken. waarheidsgetrouw zijn.

Voor mij is het duidelijk dat de boeddhistische teksten in zekere zin een onjuiste weergave zijn van de boodschappen van boeddha. Dit neemt niet weg dat het stichtende boodschappen zijn voor grote groepen mensen.

Sommige mensen moeten om spiritueel te groeien juist kritischer zijn, maar andere mensen zijn op een negatieve manier kritisch en moeten om spiritueel te groeien juist anders kritischer zijn.
Eén mens moet zijn verslaving aanpakken, een ander moet juist wat meer vreugde in zijn leven toelaten om uit zijn verzuring te geraken.
De één heeft een luie, lakse, nalatige, oppervlakkige spiritualiteit, een ander heeft een krampachtige, obsessieve, fanatische spiritualiteit.

Mijn vermoeden is dat de oude teksten eerder zijn doorgegeven, samengesteld, vormgegeven door mensen met een krampachtige, obsessieve, fanatische spiritualiteit. Mensen men een luie, lakse, nalatige, oppervlakkige spiritualiteit gaan zich daar echt niet mee bezig houden.

Boeddha behoorde zelf tot de krampachtige, obsessieve, fanatische spirituele mensen, het is pas toen hij dit had losgelaten dat er ruimte ontstond om de middenweg te zien, de weg tussen de uitersten.

Mensen die een luie, lakse, nalatige, oppervlakkige spiritualiteit hebben, denken al snel van zichzelf dat ze de middenweg bewandelen. Het is zeer moeilijk om die groep te motiveren en dit zijn echt wel de meeste mensen. Juist omdat ze echt wel nog zeer grote (hoewel binnen hun mogelijkheden) inspanningen moeten doen.
De mensen met een krampachtige, obsessieve, fanatische spiritualiteit moeten juist minder inspanningen doen en staan dus eigenlijk veel dichter bij de middenweg.

En daarom is het zo ingewikkeld. De teksten bevatten boodschappen voor beide groepen. De leraar moet de ene groep zwaar motiveren en de andere groep lichtjes bijsturen. Daar komt bij dat dit zich allemaal heeft afgespeeld in een bepaalde tijdsgeest. De zaken die mensen toen motiveerde zijn niet meer dezelfde zaken die mensen nu motiveert.

12
Alleen geloof ik niet in verlichting en denk dat het leven 1 grote onzin is. Het liefst zou ik geloven dat het wel zin had, maar op het moment geloof ik dat niet.

Liefs

Moesa

Eén van de eerste lessen die ik gelezen heb omtrent Boeddhisme was : "onpersoonlijke blinde processen liggen aan de basis van de verschijnselen".

Dit sprak me onmiddellijk aan vooral omdat ik zeer sterk de zinloosheid van het bestaan ervoer. Het gaf me onmiddellijk een zekere rust, er is gewoonweg niets of niemand iets te verwijten. De realiteit is zoals ze is, daar kun je je kwaad over maken, daar kun je je over ergeren, daar kun je over treuren. En wie is het grootste slachtoffer van mijn kwaadheid, ergernis, getreur ? Ikzelf en al die anderen die net als ik in hetzelfde schuitje zitten.
Ik merkte ook dat mijn gevoel van zinloosheid eigenlijk relatief was, want als ik een leuke film aan het kijken was dat voelde ik die zinloosheid niet. ik merkte dat die zinloosheid eigenlijk iets was dat ik mezelf aandeed.

Ik hoef niet  in verlichting te geloven, ik weet 100% zeker dat sommige van mijn opinies een obstakel zijn om innerlijke vrede te ervaren, te herstellen.
Logisch gezien heb ik nu ook opinies die een belemmering zijn, en logisch gezien zullen er ook in de toekomst nog opinies zijn die een belemmering zijn.

Sommige mensen hebben de mening dat innerlijk vrede pas "echt" is wanneer dat absoluut is. Maar mensen zijn niet in staat tot absolute zaken, mensen zijn slechts mensen, mensen zijn een onvolkomen, kwetsbaar verschijnsel.  Binnen het relatieve kunnen mensen wel enorm groeien. Vanaf een bepaald moment hoeft de zinloosheid van het bestaan geen probleem meer te vormen.

Een mens kan groeien, en kan gaan zien dat die kwellende zinloosheid van het bestaan, ook voor een stuk zelfmedelijden is, maar ook voor een stuk lafheid, maar ook voor een stuk luiheid, en ook voor stuk bandeloosheid, en ook voor stuk egoïsme. enz. enz.
Men kan gaan zien dat een mens zich kan verschuilen achter de kreet "zinloosheid" om dingen niet te doen waar men eigenlijk bang voor is om te doen. Of om zaken niet te doen die men wel degelijk kan doen.

Innerlijke vrede is afhankelijk.
Innerlijke vrede is afhankelijk , en sommige zaken zal men moeten accepteren, maar andere zaken die binnen het menselijk mogelijke vallen zal men eerder moeten realiseren,verwerkelijken.

13
Algemeen / Re: geloven jullie allemaal in Reïncarnatie?
« Gepost op: 07-05-2018 21:28 »
Beste forumleden.

Dat ge-karma daar vind ik wat van. Wat zeg je tegen een moeder die een kind heeft met een terminale ziekte? ga je dan zeggen: ja, dat is het karma in een vorig leven. Ik heb hier moeite mee, want ik zou dat verhaal ook niet kunnen accepteren, als moeder zijnde.

Op het moment lees ik boeken over boeddhisme en daar wordt gezegd dat het beter is om niet te geloven. Dat begrijp ik.

Karma is dan ook een stukje begoocheling, want dan komt er weer dat stukje magie aan te pas.

Want, hoe komt karma dan? Wie stuurt jou karma?

Grt Moesa

1. Karma  is een leuk thema voor een boeddhaforum.
2. 99,99999999 % van de mensen, of ze nu Boeddhist zijn of niet , hebben niets zinnigs te vertellen over Karma.
3. Ik voel me niet geroepen om dingen te vertellen waar ik niets zinnigs over weet aan moeders die in vol lijden zitten met een terminaal kind.


14
Beste forumleden,

Zijn we al wat verder als we oordeelloos kunnen zijn/accepteren wat "is"? ...

Ik kan het totaal niet, ...



Groet Moesa

Mijn ervaring is dat men spirituele boodschappen beter kan opvatten als middel dan als doel. Als ik het als doel bekijk "ik moet oordeelloos kunnen zijn, ik moet accepteren wat "is"" dan krijg ik altijd het gevoel dat ik tekortschiet, er ontbreekt iets aan, het bezorgt me complexen omdat het me niet lukt.

Maar als ik het als middel bekijk, dan kan ik eigenlijk niets verkeerd doen, dan is mijn manier waarop ik het beoefen best prima. Dan heb ik ook meer plezier aan de oefening en ervaar ik veel beter de spirituele kracht van de boodschap.

15
beste allen,

ik zit me zo eens af te vragen, is verlichting/ontwaken uberhaupt wel mogelijk in ons normale bestaan?
ik bedoel daarmee, in ons gezinsleven, werk, sociale contacten etc etc. of is dit slechts mogelijk als men zich volledig toewijdt als bijv. een monnik of non?

is verlichting/ontwaken een doel an sich?
of is het streven naar verlichting/ontwaken? ik denk dan aan het pad daar toe zou kunnen leiden.
is verlichting/ontwaken uberhaupt te omschrijven?
ik zelf denk dat er een hele hoop valt of staat met het belijden van compassie.

hoe zien jullie dit?

grt

Het tot leven komen van de Dharma in hart en geest van een mens, alsook het verder ontwikkelen van het inzicht in de Dharma kan zowel vanuit het gewone leven als vanuit het monniken leven.

Het probleem met het begrip verlichting is dat het nu een status heeft verkregen van een geestelijke toestand van (onbereikbare) perfectie. Een soort van bovennatuurlijke transcendente bevrijding. Maar eigenlijk gaat het niet over een perfecte geestelijke toestand, maar wel over een voldoende hoog inzicht in de Dharma. Voldoende hoog inzicht in de Dharma volstaat als mens.


Om een antwoord op jou vraag te formuleren moeten we ons verplaatsen naar de tijd van Boeddha.

Je had enerzijds de officiële religie. de priesters van die religie waren priester omdat ze binnen een bepaalde groep (de priesters) waren geboren. de kaste van de Brahmanen. Zij hadden het monopolie om de Dharma aan de mensen te verkondigen. Alleen zij konden een hoger inzicht in de Dharma verwerven.

Naast deze groep had je ook een tegenstroming. Onafhankelijke verkondigers van de Dharma. De waarheid zoekers. Bedelmonniken. Onafhankelijke leraren van de mensheid. Boeddha was één van de ontelbare onafhankelijke verkondigers van de Dharma, die hun interpretatie van de Dharma aan de mensheid gingen verkondigen.

Het is niet zo dat de verlichting binnen het normale bestaan, anders is dan de verlichting van een monnik. De maatschappelijke opdracht is echter anders. Niet iedereen voelt of ervaart de roeping om een leraar van de mensheid te zijn.  Maar als je een leraar wenst te zijn van de mensheid dan is dat niet zo makkelijk te combineren met een normaal bestaan. 
Zeker niet als je geen officieel inkomen kunt krijgen van je spiritueel leraarschap omdat dit is voorbehouden aan de priesters die geboren werden in de groep van de priesters.
Hoe zou je zonder inkomen een gezin  kunnen stichten, hoe zou je zonder inkomen een vrouw en kinderen kunnen onderhouden ?

In de tijd van Boeddha was het de gangbare mening dat alleen de kaste van de Brahmanen hoger inzicht in de Dharma (=verlichting) konden verwerven/hebben. De interpretatie van Boeddha is juist populair geworden omdat het een leer was die vertelde dat iedereen hoger inzicht in de Dharma kan verwerven/hebben. Het maakt niet uit of je in de kaste van de Brahmanen bent geboren of niet. De Dharma is niet voorbehouden aan een elite, maar de Dharma is er voor iedereen.

In een later stadium van de ontwikkeling van "de Dharma van Boeddha" is er terug een elitair aspect verschenen, "alleen monniken kunnen het hoger inzicht in de Dharma verwerven".

Het probleem met het begrip verlichting is dat het nu een status heeft verkregen van een geestelijke toestand van onbereikbare perfectie. Een soort van bovennatuurlijke transcendente bevrijding. Maar eigenlijk gaat het niet over een perfecte geestelijke toestand, maar wel over een voldoende hoog inzicht in de Dharma. Voldoende hoog inzicht in de Dharma volstaat als mens.

En dit voldoende hoog inzicht in de Dharma kun je als gewoon mensen verwerven, via lering, studie, oefening maar kun je ook als monnik verwerven via lering, studie, oefening. Een monnik heeft daarnaast ook nog eens een extra lering, studie, oefening van de monnik  omdat de monnik ook nog eens een maatschappelijke taak als leraar wil opnemen.

Maar de essentie, het tot leven komen van de Dharma in hart en geest van een mens, alsook het verder ontwikkelen van het inzicht in de Dharma kan zowel vanuit het gewone leven als vanuit het monniken leven.

16

Dat lijkt me een uitdaging. Daarom wil ik van iedereen hier weten: wat betekent toevlucht nemen tot de Boeddha (en de Dhamma en de Sangha) voor jou zelf?

.

Met warme groet,


Maarten
Vertrouwen hebben ervaar ik als een spirituele kracht. De basis van die spirituele kracht is vertrouwen hebben in het onbekende. Maar ik kan ook zeggen vertrouwen hebben in het leven of in het heilige.

Boeddha is voor mij de aardse realisatie/manifestatie van de Dharma. Maar ik kan ook zeggen : "het komt goed".
In vertrouwen kan ik alles loslaten.
Wanneer ik zie hoe vreselijk de wereld kan zijn, dan ben ik gerustgesteld : "het komt goed".

De Dharma is de heilige eeuwige wet, en zoals sommige boeddhisten zeggen : "ze leeft".
Naarmate ze meer en meer tot leven komt krijgt het bestaan een andere klank, kleur, smaak, glans, rijkdom. Ze moet tot leven komen in hart en geest.

De Sangha dat zijn de mensen waarin de Dharma tot leven is gekomen. En misschien nog correcter , ze is dusdanig tot leven gekomen dat er geen weg terug meer kan zijn want je hebt ze tot in je binnenste gezien en je kunt ze nooit meer kwijtspelen.

17
Filosofie en Metafysica / Re: Ratio en boeddhisme
« Gepost op: 13-04-2018 00:25 »
Een mens streeft naar kennis omtrent de werkelijkheid.

In zijn denken ontmoet de mens de grenzen van zijn bevattingsvermogen, de werkelijkheid is ondoorgrondelijk. De mens ervaart onmacht in zijn streven naar volledige en nauwkeurige kennis omtrent de werkelijkheid.

Geeft religie ons  volledige en nauwkeurige kennis omtrent de werkelijkheid ?

Religie weerspiegelt antwoorden van mensen om onze relatie met onszelf en de relatie met de werkelijkheid te herstellen.
 In onze onmacht ervaren we teleurstelling omtrent onszelf omdat het niet lukt, hoe hard we ook proberen om de werkelijkheid te doorgronden, teleurstelling omtrent de werkelijkheid omdat ze zo ondoorgrondelijk, zo gigantisch, zo complex blijkt te zijn. Het streven naar kennis en de onmacht die we er bij ervaren brengt ons van ons stuk.

Streven naar kennis omtrent de werkelijkheid is een natuurlijk streven, en tegelijkertijd is mentaal helder en  in balans blijven noodzakelijk.

Religie dat zijn slogans. Een eenvoudig antwoord op een complex probleem.

"Laat het los", is een slogan en tegelijkertijd ervaren ontieglijk veel mensen baat bij die slogan, want inderdaad wanneer je de frustraties, de onmacht loslaat herstelt de mentale helderheid zich als vanzelf.

Maar religie is geen wondermiddel dat uit de lucht komt vallen, want het is een product van mensen, één slogan is helder, duizenden en duizenden slogans in diverse vormen maakt alweer ontzettend complex en ondoorgrondelijk.

Ik kan me zeer goed voorstellen dat er mensen zijn die ontzettend veel baat ervaren bij het  "vorige levens" als religieuze slogan. Mij doet het niets.
sommige mensen ervaren zeer veel baat bij de slogan "God". mij doet dat ook niets.
Ik ervaar baat bij de slogan "zoek je toevlucht tot de Dharma", voor mij is dat betekenisvol. en voor een ander is dit klinkklare nonsens.

Religieuze discussies zijn vaak verhitte discussies, juist omdat iedereen andere slogans omarmt als waardevol. Het omarmen van een slogan is niet louter rationeel. Iemand die de slogan "god" omarmt is geen expert op vlak van god, heeft geen bijzondere kennis omtrent god, maar ze heeft wel een grote innerlijke betekenis en waarde.

Ratio is één deel van het verhaal hoe we het menszijn vormgeven. Religie is niet zuiver rationeel juist door de innerlijke betekenis en waarde.

18
Filosofie en Metafysica / Re: Ratio en boeddhisme
« Gepost op: 11-04-2018 01:06 »
Mensen ervaren zichzelf als zichzelf, alhoewel er duizend en één zaken veranderen, toch blijft dit zelfgevoel gelijk. Ik blijf mezelf als ik ervaren op 20 jarige leeftijd, bij veertig, bij vijftig. Waar ik ook naartoe ga overal gaat dit ik-gevoel ook daar naartoe.
De anderen ervaren zich ook als ik, ook bij hun blijft dit zelfgevoel gelijk.


Ik woon in een stad die gesticht is door de romeinen, er zijn duidelijke bewijsmiddelen dat handelingen uit het verleden invloed hebben op het heden.  Er is dus op bepaalde wijze inderdaad een causaal verband tussen het verleden en het heden. Men kan zelfs aanduiden dat gevoelens van de romeinen die de stad hebben gesticht een effect hebben dat reikt tot het heden, want er is een stadsomwalling, wat erop wijst dat er een onveiligheidsgevoel was. Men kan steeds verder gaan in het leggen van causale verbanden tussen het verleden en het heden. Dat kan gaan van woorden die overgebleven zijn, ideeën die zijn overgebleven, dieren en planten die zijn ingevoerd enz. enz.

Het causaliteitsdenken is een stap in de evolutie van de mensheid. Verbanden leggen tussen het heden en verleden.

Een betekenis van het woord Dharma is plicht, levenstaak. Wanneer je ziet dat het verleden een invloed heeft op het heden, dan hebben mijn handelingen, denken, spreken enz. ook een invloed op de toekomst. En wie ontvangt die toekomst ? Mensen die net als mij dat voortdurende ik-gevoel hebben. 

Het Boeddhisme is een stap in de evolutie van religie. Een Dharma die niet louter gericht is op een egoïstisch spiritueel streven, maar ook een plicht ten aanzien van de medemens. De Dharma van Boeddha kan niet losgezien worden van de tijd waarin ze geboren is. Op bepaalde wijze is ze gelijk aan de tijd, maar op andere punten is ze alweer anders. Is ze een reactie op de tijdsgeest.

Religie is een weerspiegeling van de zoektocht van de individuele mens naar zijn bestemming, maar is tegelijkertijd ook de zoektocht van de mensheid naar zijn bestemming.
Voor sommige gelovigen is het Boeddhisme het einde van het einde. Maar aangezien andere gelovigen van andere strekkingen dit ook zo zien zijn ze logisch gezien allemaal eigenlijk eerder tijdelijke uitingen, met hun sterktes maar ook met hun zwakheden, beperkingen.
Een mens is een egoïst, maar een mens heeft ook plichtsbesef. In het plichtsbesef overstijgt de mens zijn egoïsme, zijn doodsangsten, zijn vrees voor lijden. Het einddoel van het leven is onbekend. Maar in het plichtsbesef kan het einddoel ook nu beleefd worden, juist door het opnemen van zijn plichten.

Er is altijd een grote kloof tussen de theorie en de praktijk. De theorie is Boeddha, Boeddha is het ideaal.Het is niet erg dat het allemaal vaag is. Want op bepaalde wijze is religie altijd vaag. Het is ook leren leven met die vaagheid. De twijfels ruimen plaats door de invulling, door de beoefening. En toch blijven er altijd twijfels, vragen. En tegelijkertijd ontvouwt de dharma zich juist door de beoefening. Ervaring baart kunst, ook bij religie.

Het volksboeddhisme spreekt over vorige levens, en ik lees dat de mens deel uitmaakt van de evolutie en een rol speelt in die evolutie.
Sommigen zoeken een fantastische uitweg uit het lijden, en sommigen zijn eerder tevreden met een bescheiden rol.
99.99% van de boeddhisten zullen nooit verder geraken dan een bescheiden rol en juist daar mee kunnen leven maakt het ook alweer fantastisch.

19
Filosofie en Metafysica / Re: Ratio en boeddhisme
« Gepost op: 02-04-2018 23:33 »
Ik geloof niet in vorige of volgende levens.

Althans, zo'n concept kan ik in mijn denken niet verwerken.

Laat ik de Verhevene eens echt tegenspreken: ik snap niet waarom je zonder geloof in het overgaan van kamma na het opbreken van dit lichaam niet kunt werken aan je geest. Het nut daarvan zie ik zo ook wel, ook als ik - of hoe je dat ook wilt zien - na de lichamelijke dood er geen vruchten van zal plukken. Mijn menslievendheid is groot genoeg om deze wereld mooier te willen achterlaten dan ik haar aantrof. In zekere zin zijn alle menselijke levens verbonden met elkaar in één gigantisch netwerk. Invloeden over en weer doorkruisen de bevolking in een eindeloze warreling van concepten, neigingen, impulsen, gedachtes, gevoelens.. en zo voort. Wat is daadwerkelijk 'mij'? Komt dat niet voor een fors gedeelte voort uit hoe anderen zich met mij verhielden? Over en weer? Naarmate ik heel langzaam begin te realiseren wat anatta betekent, hoe minder ik me zorgen maak over volgende levens.

Kom aan, laten we mediteren, laten we oefenen, mild zijn, menslievend, liefdevol en vriendelijk, vol mededogen en medevreugde en natuurlijk gelijkmoedigheid. Onze rationele talenten zullen ons alleen maar tot steun zijn.

Met warme groet,

Maarten

Religie is een product van mensen, de menselijke natuur is onwetend, religie is een reflectie van die onwetendheid. Of anders gezegd, alle religies bevatten nonsens, tegenstrijdigheden, onwaarheden, leugens, bedrog ... . Toch is de zoektocht van de mensheid naar waarheid oprecht. In die zin is religie ook een reflectie van die oprechte zoektocht naar waarheid.

de zoektocht naar waarheid speelt op zeer diverse manieren bij mensen, wat voor mij belangrijk is, speelt niet voor een ander, en omgekeerd. Voor denkers is ratio belangrijk, maar er zijn anderen die nadruk leggen op devotie, nog anderen op geloof, nog anderen op vertrouwen, ga zo maar verder.

Er was een tijd dat ik me druk maakte over de nonsens, tegenstijdigheden, onwaarheden, leugens, bedrog van religies, ook van het Boeddhisme. Maar ook in mijn denken zie ik die nonsens, onwaarheden, tegenstijdigheden, leugens, bedrog, ... .

Een religieus leven schenkt een mens zinvolheid, een innerlijke rust, een religieus leven brengt een mens naar zijn bestemming. Ik ervaar die zinvolheid, ik ervaar de magie door het religieuze leven. Binnen het religieuze leven heeft ook de ratio zijn plaats. De ratio behoort tot het juiste denken.

het Boeddhisme zegt : zoek je toevlucht tot de Dharma. De boeddhistische geschriften zijn niet de Dharma, ze zijn slechts een menselijke en daardoor ook onjuiste weergave van de Dharma. Maar dit verandert niets aan mijn vertrouwen in de Dharma. Dit neemt niet weg dat een onderdeel van mijn religieuze praktijk uit het lezen, nadenken, bestuderen,  contempleren van de Boeddhistische teksten bestaat.

20
Filosofie en Metafysica / Re: anatta
« Gepost op: 21-11-2017 22:59 »
Betekent het leerstuk van anatta echt dat er niks in of aan ons is wat onveranderlijk, onveranderbaar, stabiel, onder alle omstandigheden zichzelf is?

groet,
Het begrip anatta is op de eerste plaats een spirituele boodschap en niet zozeer een metafysische stelling omtrent de realiteit.
Een spirituele boodschap is een gouden raad om te doen.

De raad van Boeddha is om de wereldse drijfveren, zuchten, verlangens te relativeren, los te laten (rekening houdende met een andere gouden raad, de gouden middenweg) en je denken, handelen, streven, spreken, bewuste blik te richten op de Dharma, te leven overeenkomstig de Dharma.
Dit is iets anders dan eindeloos nadenken of er nu wel of niet een zelf is, al dan niet eeuwig, al dan niet permanent, veranderlijk enz.

Nu is het niet makkelijk voor een Westerling om het begrip Dharma te begrijpen, per definitie is Dharma gelijk aan bevrijding. Als de oefening geen bevrijding schenkt dan is die oefening ook geen "waarheid".
Hoewel een mens de Dharma niet haar geheel kan vatten, kan die specifieke oefening wel bevrijding schenken. De oefening die bevrijding schenkt zal wederom nieuw ontwaken schenken.
Inzichten omtrent andere oefeningen die ook alweer bevrijding schenken.

De Dharma-oefeningen hebben de kracht om de negatieve lijdensspiraal te stoppen of om te keren richting bevrijding.
Zie voor jezelf zegt Boeddha, iedereen kan voor zichzelf zien of een specifieke oefening al dan niet bevrijding schenkt. Schenkt ze geen bevrijding dan dient men de oefening aan te passen.

Een andere vertaling voor het begrip anatta zou ik omschrijven als : "het loslaten van al te hoge en onrealistische spirituele verwachtingen en ambities", wat ook alweer een oefening kan zijn en iedereen kan voor zichzelf zien of de oefening al dan niet bevrijding schenkt.

Nu is het niet volledig correct om het begrip Dharma volledig te omschrijven als oefening (die bevrijding schenkt), want in de oudheid werd de Dharma op een zeer devote wijze bekeken. Belangrijker dan de eigen ambities, zuchten, drijfveren. In het Japans Boeddhisme zegt men : "de Dharma leeft".

In die context wil anatta zeggen : "je kunt de Dharma niet bezitten, je kunt ze wel gehoorzamen, je kunt wel de vruchten plukken van de gehoorzaamheid, ze voert je naar je heilige bestemming. Maar je kunt ze niet claimen "van mij". Je bent en blijft een verschijnsel."

Men kan anatta een leerstuk noemen, wat dan ook alweer een aanduiding geeft hoe men het ziet, zelf zie ik het liever in de context van spirituele therapie of medicijn of gouden raad.

21
Theravada Boeddhisme / Re: Thema: Boosheid
« Gepost op: 23-09-2017 02:04 »
Ik wil benadrukken dat de overwinning op boosheid/kwade wil voor mij een topprioriteit heeft. Ik neem dit zeer ernstig en minimaliseer dit niet. Dat is dus het basis uitgangspunt. Ik zeg dit zodat we daar niet meer op moeten terugkomen, alsof je zou moeten betwijfelen dat dit niet zo is.

Als ik spreek over nuance, dan wil dit niet zeggen dat ik de ernst van zaak wil nuanceren. Maar wel dat een "boze" reactie van mensen veel meer is dan boosheid/kwade wil.
Ik benadruk de complexiteit van menselijke reacties omdat ik denk dat een nauwkeurige, objectieve, heldere analyse van de reactie juist helpt om te ontgiften.

Ik merk bv. dat ik kan boos worden wanneer ik bepaalde wantoestanden op tv zie, of in de krant lees. Maar als ik het dieper analyseer dan zie ik dat een deel van die boosheid te maken heeft met machteloosheid ten aanzien van die wantoestanden. En van daaruit kan ik dan verder. Wanneer ik dan volgende keer me alweer boos voel worden omtrent zaken die ik zie op tv of lees in de krant, dan besef ik, ah ja, dat is mijn machteloosheid. Mijn machteloosheid om het onrecht in de wereld, omtrent de vreselijke zaken die sommige mensen meemaken.
Als ik mijn machteloosheid verder analyseer dan zie ik dat het een gefrustreerde wens is. Verdriet dat mensen dit moeten meemaken. ik zou willen dat het anders was maar het is niet anders.
Maar ook teleurstelling in mezelf. schuldgevoel, doe ik wel genoeg, doe ik wel het juiste.
Mijn boosheid om bepaalde wantoestanden, is ook een soort zelfverwijt, welke positieve rol speel ik ? Of speel ik juist niet. Mijn schuldgevoel, zelfverwijt, machteloosheid kanaliseert zich in boosheid omtrent bepaalde zaken die ik op tv zie of in de krant lees.
Die complexiteit roept ook verwarring en ontmoediging op.

En dat is wat ik wil zeggen ( en nog veel meer) dat men boosheid niet moet verengen tot kwade wil, maar dat het eerder een mengelmoes van zeer diverse zaken is, dat zich kanaliseert in een explosieve reactie "boos".
Toch is de explosie niet alleen "boos", maar ook angst, verdriet, machteloosheid, schuldgevoel, verwarring, ontmoediging enz.

Ik geloof niet zozeer in de negatieve mens. Ik denk eerder dat het negatieve  een zeer complexe uiting van iets positiefs is.

Mensen zoeken geen vijandschap, maar wanneer de vriendschap onder druk geraakt verliest een mens zich in vijandschap. Wanneer een mens het allemaal teveel aan het worden is kanaliseert het zich in iets negatiefs, maar aan de basis ligt toch iets positiefs.

Ook als je hart een steen is geworden, was er toch eerst het hart.

Ik denk wel dat je begrijpt dat ik hiermee de negatieve kanalisatie niet goedpraat.  De boodschap is toch juist het herstellen en bewaren van het hart.



22
Theravada Boeddhisme / Re: Thema: Boosheid
« Gepost op: 22-09-2017 19:27 »
Mijn ervaring met de menselijke natuur is dat er weinig mensen willens nillens van kwade wil zijn.  De meeste mensen ervaren schaamte, teleurstelling in zichzelf, verwarring wanneer de "kwade wil" zich expliciet uit..

Is het ook niet onderdeel van de menselijk natuur dat een mens liever niet ziet dat er bij hem/haar sprake is van kwade wil, vijandigheid, neigingen tot wreedheid, sluwheid?
Is het niet juist een kwaliteit wanneer je kwade wil gewoon bij jezelf herkent als kwade wil en het ook niet mooier maakt dan het is?

groet,

Ik zie bv. dat mensen last hebben van toornigheid wanneer ze kritiek ontmoeten. De menselijke natuur is lichtgeraakt bij kritiek. Ze ervaren het als een aanval en ze gaan in verdediging. Je kunt het kwade wil noemen. Maar je kunt het ook kwetsbaar noemen.

Wanneer ik het kwade wil noem, dan voel ik me meer boos dan wanneer ik het kwetsbaar noem. Wanneer ik het kwade wil noem, dan heb ik meer de neiging om afstand te nemen van de ander. Het wekt ook "gevaar" op. Ik sta dan meer klaar met mijn wapens, paraat voor het gevaar.

Wanneer ik het kwetsbaar noem, dan ik het ook beter verdragen, er begrip voor opbrengen. Dan zie ik de mens meer als kwetsbaar mens. Geen "gevaar", maar "kwetsbaar"  ik moet oppassen, opletten, voorzichtig zijn om hem niet te kwetsen.

23
Theravada Boeddhisme / Re: Thema: Boosheid
« Gepost op: 20-09-2017 20:39 »
Mijn ervaring met de menselijke natuur is dat er weinig mensen willens nillens van kwade wil zijn.  De meeste mensen ervaren schaamte, teleurstelling in zichzelf, verwarring wanneer de "kwade wil" zich expliciet uit.

Om van kwade wil te spreken, denk ik moet men zich doelbewust en expliciet, zonder schaamte, het kwade willen. Men moet zich bewust zijn dat dit kwaad is. En ik denk dat de meeste mensen toch hun kwade wil proberen goed te praten. Dit goed praten wijst erop dat ze eigenlijk niet het kwade willen, maar juist het goede.
Mij lijkt het de meeste uitingen van boosheid, impulsief van aard zijn.

Iemand zegt iets dat me raakt, een woord van kritiek, een uiting van minachting. En daar reageer ik dan impulsief op. Ben ik boos, ja ik ben boos, maar toch is er ook die gekwetstheid. En niets kwetst zo hard als de waarheid. Wanneer ik me schuldig voel zal ik extra hard reageren.
Wanneer ik in de impulsiviteitsmodus zit ervaar ik boosheid, kwade plannen, verontwaardiging, wraaklust. Dit is per definitie een blinde toestand, blinde woede.

Hoeveel mensen brengen echt hun kwade plannen, hun wraaklust tot uiting wanneer de innerlijke rust is wedergekeerd ? bitter weinig, pas wanneer ze terug in de "blinde woede" toestand zitten begaan ze soms zware fouten, waar ze achteraf altijd spijt van hebben.
Dit proces is geen kwade wil, maar onmacht, onvermogen, blindheid.

24
Theravada Boeddhisme / Re: Thema: Boosheid
« Gepost op: 20-09-2017 00:51 »
quote author=Sybe link=topic=2559.msg19254#msg19254 date=1505829230]

Maar ik zie toch in de teksten aangegeven worden dat wanneer bevrijding je het meest lief is, boven alles, dan moet je juist niet dat pad opgaan van het rechtvaardigen (positief waarderen) van je eigen sluwheid, boosheid, hebzucht, geweld, trots, vijandigheid etc...

[/quote]

Ik denk niet dat het gaat over positief waarderen. Het gaat ook niet over negatief waarderen. Maar over helder, neutraal, objectief inzicht in de processen.

En als ik neutraal kijk naar boosheid dan zie ik dat boosheid niet alleen wortelt in kwade wil. Of dat het 100% zuivere kwade wil is. En dat was toch je vraag : "In hoeverre verschilt kwade wil van boosheid vinden jullie? "

Er zijn mensen die zeer angstig zijn, of zeer snel in paniek slaan, en natuurlijk kun je hun reacties verengen tot kwade wil, maar dan negeer je wel het gegeven dat er angst en paniek ten dele aan de basis ligt van bepaalde reacties.

Ons denken neigt naar zwart/wit denken, nuance brengt een mens in de war. Nuance maakt complex, complex ontmoedigt mensen. Mensen reageren ook vanuit hun verwarring, vanuit hun ontmoediging, vanuit hun frustraties. Ik denk niet dat het correct is om het grote pallet van menselijke reacties allemaal te simplificeren tot "kwade wil", zelfs als er ten dele kwade wil bij aanwezig is.





25
Theravada Boeddhisme / Re: Thema: Boosheid en Kwade wil
« Gepost op: 18-09-2017 23:38 »
In hoeverre verschilt kwade wil van boosheid vinden jullie?
Zijn er overeenkomsten?

groet,

Men kan kwade wil als een vorm van boosheid zien. Maar omgekeerd kan ook, namelijk boosheid als een vorm van kwade wil. Toch kan men ook zeggen dat boosheid en kwade wil synoniemen zijn. Wil jij echter beide onderscheiden dan kan dat ook.

Iedereen ervaart boosheid en kwade wil. Bij een analyse kan men inderdaad bij afkeer, weerzin, strijdigheid komen. Toch lijkt het me bij verdere analyse tegelijkertijd ook een eenzijdige al te negatieve interpretatie. Want ik zie bij een verdere analyse ook bekommernis, betrokkenheid, de wens om een positieve bijdrage te leveren. Alsook uitingen van bedreiging, gevaar.

bv. je ziet je kind een gevaarlijke handeling uitvoeren, je wenst het kind te beschermen, veiligheid te bieden. Maar het kind luistert niet, maar er moet snel ingegrepen worden, er dreigt onmiddellijk gevaar. Pas op, wat doe je nu , roep je luid en boos, niet de straat overlopen daar komt toch een auto aan.

Dit is maar één voorbeeld, maar er zijn talloze voorbeelden, dat boos niet altijd wortelt in het kwade, of niet volledig wortelt in het kwade, maar dat er nuanceringen moeten aangebracht worden.

Ik denk dat we ook niet mogen vergeten dat de wortel van lijden, in feite onwetendheid is, blinde processen noch goed, noch kwaad. Zoals de wind, die grote schade kan aanrichten, of het zonlicht dat het levende doet groeien en bloeien. Maar in wezen is er geen intentioneel goed of kwaad in het spel. Een procesmatig gebeuren, een samenloop van omstandigheden.

De boodschap lijkt me dat men onwetendheid overwint door inzicht in de blinde processen. en in die zin is een al te negatieve benadering van de processen een struikelblok om de inzichten te ontwikkelen. Inzicht lijkt me verbonden met helder, neutraal, objectief.
 

26
Filosofie en Metafysica / Re: ultieme bevrijding
« Gepost op: 21-04-2017 09:29 »
Ik denk dat we niet mogen vergeten dat toevlucht zoeken tot "Sangha, Dharma en Boeddha" dient gezien te worden als toewijding.
De mens die zijn persoonlijk lijden draagt, alsook het feit dat elk leven eindigt met de dood. Maar in de toewijding tot het heilige doel deel gaat uitmaken van de Sangha, tegelijkertijd de Dharma tot leven wekt en meewerkt aan de realisatie van de ultieme bevrijding in de gedaante van Boeddha.
Hierin overstijgt de mens de dood.

Toevlucht zoeken is geen formele daad, maar is een magisch-spiritueel gebeuren. De mens die zichzelf loslaat, zijn persoonlijke drijfveren loslaat, de mens die het eigenbelang loslaat. De mens die de zorg en heil voor zijn eigen lichaam, succes, genot loslaat.

Toch moet het loslaten van de wereld binnen de middenweg gezien worden. De Dharma is geen dwingeland maar juist een kracht die de mens verheft.
Gautama ging op zoek en zijn methode van krampachtige onthechting bracht hem tot niets. Pas toen hij ook de onthechting relativeerde en terug tot de menselijke proporties bracht begon hij te zien hoe men het eeuwige rad van geboren worden en sterven als mens kan overstijgen.

Dit overstijgen is geen ontsnappen aan ellende, lijden, de dood, verdriet enz... . maar wel in de heilige toewijding voor Sangha, Dharma en Boeddha.
Deze wilsdaad van een mens schept een realiteit die niet verloren gaat bij de dood van de mens, maar is de voedingsbodem, is de erfenis waar een mens of bewust wezen zal weder verschijnen. En uiteindelijk tot weder verschijnen van Boeddha in de wereld der verschijnselen resulteert.

27
Filosofie en Metafysica / Re: ultieme bevrijding
« Gepost op: 14-04-2017 00:30 »
De waarheid van Boeddha is niet gebaseerd op visie, veronderstelling, hypothese. Maar is gegrondvest in de realiteit. Het directe ervaren. Het gevolg hiervan is , wanneer het correct is, dat het voor iedereen ook te ervaren moet zijn.

Ik constateer dat het zelfbewustzijn op zich geen lijden kent. Lijden is verbonden met gevoel, het lichamelijke, het emotionele.
Het onstoffelijke lijkt me geen lijden te kennen.
Enkel in de waarneming, de aandacht die gevestigd op, het gevoel, het lichamelijke, het emotionele verschijnt er lijden in die waarneming. Wanneer de waarneming, de aandacht gevestigd is op het zelfbewustzijn is er de ervaring van het lijden niet.
Ook de waarneming , de aandacht  kent geen lijden. De waarneming ervaart de waarneming niet als pijnlijk.
Niet het waarnemen is pijnlijk, maar wat men waarneemt kan pijnlijk zijn.
Ook het denken op zich is niet pijnlijk, er kunnen inderdaad pijnlijke gedachten zijn, maar de pijn zit niet in de gedachten maar wel in de lichamelijke/emotionele/gevoelsmatige reacties die men als pijnlijk waarneemt.

Een conclusie  is dat het menszijn ook een onstoffelijkheid omvat die geen lijden kent, naast het zintuigelijke, lichamelijke, gevoelsmatige, emotionele dat wel lijden kent. ik veronderstel dat iedereen dat voor zichzelf kan toetsen aan de realiteit.

Ervaar jij lijden wanneer je aandacht is gericht op het zelfbewustzijn, op de waarneming, op de aandacht, op het denken ?

28
Filosofie en Metafysica / Re: ultieme bevrijding
« Gepost op: 06-04-2017 23:23 »
Het gegeven dat je op een dag boeddha bent, is voor mij een belangrijk gegeven. Spiritualiteit is pas waardevol en zingevend vanaf een bepaald niveau, het niveau dat men het ook innerlijk kan ervaren en omarmen.
Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit of het waar is of niet. Het staat veel meer symbool voor het (onbekende) einddoel dat positief dient gezien te worden.  Maar zelfs als dat gegeven veel te hoog is gegrepen (dus dat men zich geen illusie moet maken, er is geen positief einddoel), zelfs dan kan ik ervaren dat een illusie een andere illusie kan verdrijven. ik bedoel daarmee, wanneer spanningen en stress zo hoog kunnen zijn, maar tegelijkertijd zijn ze ook relatief. Want een denkbeeld, een fantasie, is in staat om ze verdrijven.
Het raakt me wanneer ik zie dat mijn blinde, wilde natuur pijnlijke richtingen uitgaat. Je valt, je staat op en gaat verder. Toch knelt het als een onaangename verrassing. Men kan de moed verliezen, maar moet men ook de moed verliezen. De moed verliezen verandert niets aan de feitelijkheden.

29
Filosofie en Metafysica / Re: ultieme bevrijding
« Gepost op: 06-04-2017 22:25 »
Het doel van het leven is geen "ik" doel, maar een hoger doel, het hoogste doel. Vanuit het standpunt van de mens is zijn leven het middelpunt van het universum. Maar vanuit het standpunt van het hoogste doel, is het leven van de mens een druppel in de oceaan.

Voor het verstand is het hoogste doel ongrijpbaar, onbevattelijk, onbekend. Toch ervaart iedereen in momenten de onlosmakelijke verbondenheid met "AL". Momenten waarbij de mens zijn "middelpunt van het universum" ervaren transformeert in "ik ben groter dan dit". Dit grotere dat ben ik ook. op deze momenten is er ook een besef dat men een rol speelt in dit grotere. Een rol, een taak, een opdracht. Het boeddhistische woord hiervoor is "de dharma".

Voor het verstand blijft dit gegeven ongrijpbaar, onbevattelijk en onbekend. Een mens kent zijn rol, zijn taak, zijn opdracht niet. Er over nadenken alleen brengt een mens niet dichter bij het antwoord. Meestal blijft een mens steken in de dagdagelijkse beslommeringen, eisen, doelstellingen, plichten, strevingen. Daar is op zichzelf niets mis mee, het is natuurlijk en noodzakelijk en hoort bij het overleven.

Het Boeddhisme roept, kom en zie. Dit slaat niet zozeer op kennis omtrent het hoogste doel, maar wel omtrent de taak, de rol, de opdracht die men als mens kan opnemen binnen het grotere.
Kom en zie, dit zijn de inspanningen die gevraagd worden en kijk vervolgens ook naar de vruchten die de inspanningen opleveren.

30
Filosofie en Metafysica / ultieme bevrijding
« Gepost op: 04-04-2017 00:39 »
Op een dag zul je boeddha zijn.

Mijn verstand is nog niet helemaal mee, en zoekt bewijzen. Mijn hart kan volgen en ziet het als logisch en omarmt het.

Als ik over Boeddha praat dan is het eigenlijk niet meer dan fantaseren,
Het is niet omdat ik iets gelezen hebt over Boeddha dat het dan ook allemaal waar is, of dat ik nu met kennis van zaken zou spreken.
Het zijn meer logische verbindingen die ik maak tussen de verschillende verhalen in combinatie met mijn eigen levensinzichten.

Voor mij is : "op een dag zul je Boeddha zijn", een opkikker. ik besef wel dat ik nooit Boeddha zal zijn, maar toch kom ik op grond van de teksten en de eigen inzichten tot de conclusie dat nu op dit eigenste moment ergens in het universum een levend wezen tot het bevrijdende inzicht komt.  Een levend wezen dat met kennis van zaken de ketens kan doorbreken zodat er  geen wedergeboren worden in blindheid meer ontstaat.

Is het daarom " waar" ? , wat ik veronderstel, dat ik als aannemelijk ervaar ? Neen, want zolang het bevrijdende inzicht nog niet gerealiseerd is blijft het tasten in de duisternis.
Ja, opnieuw is er nu alweer een levend wezen ergens in het universum tot het bevrijdende inzicht gekomen, en nu ook.

Verstandelijke twijfels kunnen het vertrouwen in de mogelijkheid van de bevrijding stuk maken. Maar eigenlijk gelooft niemand in de slechte afloop. Ondanks, pijn, verdriet, spanningen, radeloosheid, verwarring ... loopt vrijwel iedereen rond met een zekere positiviteit en opgewektheid. Een zekere onverschilligheid en acceptatie tov het negatieve dat er in het leven te vinden is.
Leven is ook levenslust en levensvreugde.

De ondragelijke zinloosheid van het bestaan ligt altijd op de loer. Maar dat heeft eerder te maken met de onvervulde wensen. Want één druppel geluk is genoeg om de pijn te doen vergeten.
Het verstand wil weten, het hart wil leven. En soms zitten ze in conflict.

Niemand wil sterven en toch is het op een dag zo ver.
op een dag ben je boeddha,

Oh, kijk, er is net alweer eentje in het universum tot het bevrijdende inzicht gekomen.
Als je ziet dat er geen zelf is, zie je ook dat jij het bent die tot het bevrijdende inzicht is gekomen.

Als het bevrijdende inzicht mogelijk is, dan is het 100% zeker dat jij het zult zijn die tot inzicht komt.
Gevangen in dit lichaam, in deze geest, is het onmogelijk om te zien dat je groter bent dan dit.
Eén druppel geluk is voldoende om het vertrouwen te herstellen. In de druppels geluk ervaar je de duisternis niet meer als duisternis maar is het een bron van mentale kracht om verder te gaan.

Kijk, je bent net alweer ergens in het universum tot inzicht gekomen. Nog eventjes en dan is hier en nu aan de beurt.

31
Algemeen / Re: De Boeddha
« Gepost op: 19-06-2016 09:29 »




En "gouden middenweg & de wilde natuur" schreef  in reactie 10:

>>Het is pas nadat een boeddha gestorven is dat er van volledig verdwijnen sprake is.<<




   Wat "gouden middenweg & de wilde natuur" schreef in reactie 10 (Het is pas nadat een boeddha gestorven is dat er van volledig verdwijnen sprake is) is niet waar. De Boeddha kon al in dit leven niet aangeduid worden.
   Ten tijde van de Boeddha beweerde de monnik Yamaka dat de volmaakte heilige na de dood niet meer bestaat, dat hij vernietigd is. De Eerwaarde Sariputta legde hem toen het volgende uit.
   Lichamelijkheid, gevoel, waarneming, formaties en bewustzijn zijn vergankelijk. Wat vergankelijk is, dat is smartelijk. Wat smartelijk, veranderlijk is, dat is niet van mij, dan ben ik niet, dat is niet mijn zelf.
   Daarom, wat er aan lichamelijkheid bestaat, aan gevoel, waarneming, formaties en bewustzijn, hetzij in het verleden, in de toekomst of tegenwoordig, bij jezelf of bij een ander, grof of fijn, gewoon of edel, ver of nabij, voor iedere lichamelijkheid, ieder gevoel, iedere waarneming, voor alle formaties en voor ieder bewustzijn geldt: “dat is niet van mij, dat ben ik niet, dat is niet mijn zelf.” Zo moet men dat overeenkomstig de werkelijkheid beschouwen.
    Door zo te onderkennen wendt de edele volgeling(e) zich af van lichamelijkheid, wendt zich af van gevoel, waarneming, formaties, bewustzijn.
   Afgewend wordt hij zonder begeerte. Daardoor wordt hij bevrijd. En hij of zij weet dat het heilige leven voltooid is, dat geboorte opgedroogd is, dat er verder niets meer te doen is.
   En de Eerwaarde Sariputta zei verder:
   “Beschouw je de lichamelijkheid of het gevoel of de waarneming of de formaties of het bewustzijn als de Volmaakte? – Neen, eerwaarde heer.
    Beschouw je de Volmaakte als in lichamelijkheid, als in het gevoel, in de waarneming, in de formaties, in het bewustzijn? – Neen, eerwaarde heer.
   Beschouw je de Volmaakte als buiten de lichamelijkheid, ? – Neen, eerwaarde heer.
   Beschouw je lichamelijkheid, gevoel, waarneming, formaties, bewustzijn [samen] als de Volmaakte? – Neen, eerwaarde heer.
   Iemand die zonder lichamelijkheid, zonder gevoel, zonder waarneming, zonder formaties en zonder bewustzijn is, beschouw je die dan als de Volmaakte? – Neen, eerwaarde heer.
   Omdat de Volmaakte niet eens tijdens zijn leven werkelijk en waarachtig door jou gevonden kan worden, is jouw bewering niet passend dat de volmaakte heilige na de dood vernietigd is, niet meer bestaat na de dood.
   En de monnik Yamaka met de verkeerde mening bekende dat hij voorheen niet helder zag. Hij zei dat hij na de uitleg van de Eerwaarde Sariputta zijn verkeerde visie had opgegeven, en dat hij de leer begreep. (S.22.85)

   
   Ik hoop met deze uitleg de reacties van "Chan" en "gouden middenweg & de wilde natuur" beantwoord te hebben.

Groeten
Nico

Je reactie op mijn bedenking is niet in tegenspraak met wat ik schrijf, maar heft het ook niet op.


Zie de waarheid van het lijden zegt het boeddhisme.
Als er leven is, is er ook lijden. Welke wereldse uitweg je ook zoekt uit het lijden, die is er niet.
Wil dit dan zeggen dat er hemelse uitweg is uit lijden. Neen die is er ook niet.
Is er dan één of andere metafysische andere zijnstoestand die de uitweg is uit lijden . Neen, die is er ook niet.
Is de dood dan de uitweg uit het lijden. Neen, ook de dood is niet de uitweg uit het lijden.
"de hunkering naar niet bestaan" (zelfmoordgedachten/plannen) is niet de uitweg, omdat ze een nieuw geboren worden in een ellendige toestand veroorzaken.

Wat is de basis van het lijden ?
het feit dat je geboren bent in een blinde toestand, het feit dat je een lichaam hebt, het feit dat je zintuigen hebt.

Wat is de opheffing van het lijden ?
Toch moet de opheffing van het lijden op een relatieve manier bekeken worden omdat er wel een spirituele uitweg is, maar het lichaam blijft het lichaam en de zintuigen blijven de zintuigen.

Dus jij/ik/wij zitten in de ellende en zullen altijd in de ellende blijven zitten, maar we stellen ons leven in dienst om te verhinderen dat er nieuw leven in een toestand van ellende zal geboren worden.
Dit is de spirituele bevrijding . de bezieling die zich transformeert van blinde ik-gerichtheid naar bewuste dharma gerichtheid.


De symboliek van het vuur.
De boeddha, die de dharma in voldoende hoge mate beheerst, voegt geen brandstof meer toe aan de blinde ik-gerichtheid. Maar het vuur van het lichaam, de zintuigen blijft aanwezig.
het is pas bij het overlijden dat het vuur van het lichaam, de zintuigen ook uitgaat.

Iedereen sterft en hier eindigt elk verhaal. Het enige dat overblijft is de erfenis. Je kunt blind zijn voor die erfenis maar je kunt ook je erfenis in dienst stellen van de dharma. De dharma leeft en zal nooit vergaan. Geen mens kan ze binnengaan, maar tijdens het leven kan men er wel getuige van zijn.

32
Meditatie / Re: zorgen: zou dit kwaad kunnen?
« Gepost op: 19-06-2016 02:44 »
Hallo lieve lezer,

Zojuist heb ik een klein half uurtje gemediteert bij een meertje in de buurt. Sinds 4 jaar beoefen ik mindfulness meditatie. Dit was echter een opvallende. Er waren stukken waarin vooral twijfel en zorgen een rol speelde. Mijn geest schipperde tussen angst, en desillusie met ook momenten waarop er een verbinding waar te nemen viel met de natuur. Ik opende een keer mijn ogen toen er een schooltje met kleine visjes in het water zwemde. Hierbij ervaarde ik een compassierijke verbinding met wat ik zag. Later toen ik opstond en door het bos richting de auto liep merkte ik veel angstige gevoelens (ietwat overweldigend). In het verleden heb ik in vrij heftige mate drugs gebruikt ik bracht de angst hiermee in verband (kan interpretatie zijn). Ik vind dit persoonlijk een moeilijk stuk. Het lijkt namelijk alsof ik meer dan 10 jaar van mijn leven heb overgeslagen. Dit is natuurlijk confronterend en eng. Alleszins een verwarrende periode waarmee ik me soms geen raad weet. Alsof ik overspoelt word door allerlei emoties, fouten van vroeger met soms zelfs wat angst voor de dood maar ook intense verbinding met het leven. Is door mediteren nu nog wel zo verstandig? Ergens denk ik wel. Iemand tips of advies?

Mijn ervaring is dat steeds wanneer er een "compassierijke verbinding" is er kort nadien verstorende emoties optreden. Dit is evenzo bij sterke geluks- of vreugde ervaringen.
Beseffen dat dit steeds zo zal zijn relativeert de sterke positieve emoties maar ook de sterke negatieve emoties.

Omtrent het negatieve (handelen/leven) uit het verleden. Hier is vergiffenis aangewezen. Dit zijn voldongen feiten waar niets meer aan te veranderen valt. Zaken waar men mee moet leren leven. De mededogende medemensen veroordelen of beoordelen je hierover niet. De mensen die je hierover wel veroordelen of beoordelen doen dit altijd, wat je ook gedaan of niet gedaan hebt.

De scherpste rechter is je eigen oordeel of veroordeling.
Toch is je positieve zelfgevoel onverschillig omtrent het negatieve uit het verleden. Het is niet verboden om terug te keren naar de heldere geest, naar mentaal evenwicht en balans.

Toch mag mentaal evenwicht en balans, een heldere geest niet gezien worden als een toestand van extase van positiviteit.
De dharma beoefenen  wil niet zeggen dat je zonder fouten bent, geen fouten hebt gemaakt, dat je geen fouten zult maken. Maar dat je gericht bent op het goede, en dat je je vertrouwen schenkt aan de oefeningen die je bevrijden. De nadruk ligt niet op het positieve dat je door de oefeningen opent, maar op het beoefenen.

Een druppel positiviteit is een verkwikkend bad, een rustpunt bij de inspanningen, een tegengif voor het negatieve. Steeds 5 druppels willen nemen is een verslaving.
Wanneer men de dharma beoefent met de bewuste of onbewuste intentie om tot sterke en of langdurige positieve ervaringen te komen is men eigenlijk niet meer bezig om de dharma te beoefenen.

33
Elke denker ontmoet (uiteindelijk) het fundamentele "niet weten".
Religie verandert dit fundamentele "niet weten" niet.

Komt de Boeddha in de sutta's dan op je over als de grootste niet-weter aller tijden?

Siebe

Spiritualiteit is geen toegangspoort tot kennis.
Spiritualiteit geeft wel (een mogelijke) verlichting omtrent onze onmacht.

de ander heeft een andere mening, de ander deelt mijn mening niet.
Wanneer een ander mijn mening niet deelt, wanneer een ander een andere mening heeft dat is lijden.
Er is geen werkelijkheid waar er alleen maar anderen zijn die mijn mening delen, er is geen werkelijkheid waar er alleen maar anderen zijn met een gelijke mening.
Er is alleen een werkelijkheid waar ik moet leren om te gaan met anderen die mijn mening niet delen, die een andere mening hebben.

Wie fysische of metafysische kennis zoekt in spiritualiteit zal bedrogen uitkomen. Spiritualiteit biedt geen kennis hieromtrent, maar roept op tot het ontwikkelen van de vaardigheden die een mens terug naar helderheid, balans, evenwicht voert.
De verstoring van de helderheid, balans, evenwicht die ontstaat omdat de ander een mening niet deelt, die ontstaat omdat de ander een andere mening heeft. De verstoring van de helderheid die ontstaat omdat een mens duizend en één vragen heeft, maar meestal geen exact, precies of helemaal geen antwoorden op die duizend en één vragen.

Natuurlijk mag je denken dat Boeddha op alle vragen een exact en precies antwoord heeft. Natuurlijk mag je denken dat Boeddha ook antwoorden geeft omtrent fysische en metafysische kwesties. Maar dat is mijn mening niet.

Ik zie alleen dat ik moet erkennen dat er een fundamenteel "niet weten" is. Dit fundamentele "niet weten" kan mijn helderheid, balans, evenwicht verstoren. Want ik zou toch zo graag op duizend en één vragen wel een antwoord willen krijgen.

Wil spiritualiteit zeggen dat ik geen antwoorden op duizend en één vragen mag zoeken ? Maar wanneer ga ik te ver in mijn zoeken ? Moet ik zover gaan in mijn zoeken dat het ook mijn helderheid, balans, evenwicht verstoort ?

Wil spiritualiteit zeggen dat er een wondermiddel is die op alle vragen een antwoord geeft ?
Ik ervaar aanvaarding en berusting in het feit dat ik nooit op alle vragen een antwoord zal krijgen als het herstellen van helderheid. Stopt het zoeken hierdoor ?
Neen, het maakt het zoeken lichter.

Wil aanvaarding en berusting zeggen dat er geen precieze en juiste antwoorden zijn omtrent onze fysische en metafysische werkelijkheid ? Neen, dat ook niet.
Moet ik mijn helderheid, balans, evenwicht nu laten verstoren omdat de werkelijkheid misschien niet is zoals ik ze graag zou willen. Zal de werkelijkheid fundamenteel veranderen omdat ik in mijn onmacht mijn helderheid, balans en evenwicht verstoor ?

En dat is wat ik lees in de boeddhistische geschriften. Ik lees niet vooral metafysische boodschappen in de geschriften, ik lees vooral spirituele boodschappen.

Ontwikkel de geest, ontwikkel de spirit, ontwikkel de mentaliteit.
Bewaar de  helderheid in relatie met jezelf.
Bewaar de helderheid in relatie met de anderen.
Bewaar de  helderheid in relatie met de werkelijkheid zoals ze is.

Ontwikkel de vaardigheden die mij terug in balans, evenwicht brengt. Ontwikkel de vaardigheden waardoor ik mijn helderheid kan bewaren.
Ontwikkel de vaardigheden die de relatie met de anderen herstelt. Ontwikkel de vaardigheden die de relatie met de ander niet verstoort.

34
Elke denker ontmoet (uiteindelijk) het fundamentele "niet weten".
Religie verandert dit fundamentele "niet weten" niet.




35
Niemand kent toch metafysische werkelijkheid, of ben ik misschien de enige.

Het kan toch niet zijn dat religies elkaar gaan bevechten, dus mensen die allemaal niet precies weten hoe het nu in elkaar zit, op grond van mythologie en symboliek van hun religie.

Het kan toch niet zijn dat religies mensen gaan tiranniseren op grond van spirituele teksten "zo is het, en niet anders". Het kan in mijn ogen niet zijn dat de grondleggers van een religieuze beweging de intentie en het doel hebben om mensen te verdelen.
Maar inderdaad als je een verhaal vertelt zal het altijd en immer in conflict komen met andere verhalen. Niemand is in staat een verhaal te vertellen dat nooit of nimmer in conflict komt met andere verhalen.
Er is altijd wel iemand die aanstoot zal nemen aan eender welk spiritueel verhaal.

Maar het is toch niet omdat je inspiratie ervaart bij een spiritueel verhaal van een religieuze beweging dat je daarom ook ineens een precieze en nauwkeurige kennis hebt van onze fysische en metafysische werkelijkheid.

36
Algemeen / Re: reïncarnatie en wedergeboorte
« Gepost op: 10-05-2016 06:39 »
"Wedergeboorte is eigenlijk een ander woord voor reïncarnatie, maar vaak worden deze termen als verschillend aan elkaar onderwezen. Bij reïncarnatie gaat men er dan van uit dat een onveranderlijke ziel overstapt van het ene naar het andere lichaam (hindoeïsme).
Bij wedergeboorte spreken we dan van een oorzakelijk verband tussen het ene leven en het volgende leven (Boeddhisme). Die karmische band bepaalt het volgende leven.
Je kunt dus ook gewoon  zeggen dat we twee vormen van reincarnatie kennen."
(Citaat DirkJan)

Wil dit zeggen, of zou het kunnen dat deze twee vormen tegelijkertijd voorkomen in de stroom van het leven?
Dus dat je onveranderlijke ziel naar een nieuw lichaam verhuist, maar dat tegelijkertijd dat nieuwe leven beïnvloed is door het karma van zijn vorige levens?
Of komen deze twee begrippen gescheiden van elkaar voor?

Het lijkt mij dat een onveranderlijke ziel meer een religieus idee is, en dat een karmische band doorheen opeenvolgende levens een meer wetenschappelijk idee is. Klopt dat?

Wanneer men de concepten  reïncarnatie en wedergeboorte gaat analyseren heb ik een bedenking.

Een mens is op elk moment in zijn leven "in een bepaalde geestelijke staat".
De mens is zelf de veroorzaker van deze bepaalde geestelijke staat. Maar je kunt niet zeggen dat je "bewuste ik" de meester is van deze bepaalde geestelijke staat. Tegelijkertijd kun je ook niet zeggen dat je "bewuste ik" geen invloed heeft op deze bepaalde geestelijke staat.
Je kunt ook zeggen dat de bepaalde geestelijke staat waarin je nu zit, de medeveroorzaker is van de geestelijke staten die jij in de toekomst zult ervaren.

Ik ga nu een gedachtesprong maken.
Boeddha predikte verlichting in dit leven. Het is mogelijk om verlichting in dit leven te krijgen. Maar niet in de betekenis dat je dan in een absolute onveranderlijke positieve geestelijke staat bent. Maar wel dat wanneer je "nu" in een "duistere" geestelijke staat zit, dat er ook "nu" een uitweg is uit die "duistere" geestelijke staat.

Wanneer je nu in bepaalde duistere geestelijke staat zit, dan is deze geestelijke staat de medeveroorzaker van de (duistere) geestelijke staten die jij in de toekomst zult ervaren.
Hoewel het bewuste ik geen meester is van geestelijke staten, kan het bewuste ik wel invloed uitoefenen op de geestelijke staten.

In de Boeddhistische teksten kan men tal van oefeningen terugvinden die een mens kunnen helpen om de duistere geestelijke staat te verlichten. Niet elke oefening is voor iedereen en voor elke situatie geschikt, maar oefening baart kunst en iedereen dient voor zichzelf te ontdekken welke oefening nu voor jou verlichting schenkt.

Opnieuw een gedachtesprong.
Het vasthouden aan het reïncarnatieconcept was ten tijde van Boeddha een medeveroorzaker van "duistere geestelijke staten" van mensen in zijn tijd.
Maar hoe leg je aan mensen uit die zo vastgeroest vasthouden aan een concept en daar "geloof" in vinden maar dat tegelijkertijd een grote bron van geestelijke ellende is, om dit concept "losser" te laten.
Dan zoek je aanvaardbare uitwegen binnen het concept, geen totale breuk met het concept zoals "jongens wat is dat nonsens", maar zoek je zaken die het concept ook impliceert maar tegelijkertijd ook corrigeert.

Sommige mensen zullen dit misschien bedrog vinden. Maar moet men echt de religies laten voortwoekeren wanneer ze hun toestand van ondergang hebben bereikt en alleen nog maar meer ellende veroorzaken in plaats dat het de mensen verlicht. Gewoonweg omdat de leiders en woordvoerders er persoonlijk profijt uit halen en zich verschuilen achter de religieuze concepten. Maar hoe gaat men het gevecht met de religies aan, zonder dat het een gevecht gaat worden. Want de bedoeling is toch niet een gevecht te krijgen met de religies, maar wel om de mensen te verlichten.

Ik zeg niet dat boeddha niet oprecht was wanneer het wedergeboorte betreft. Maar het is niet helemaal correct dat het ene religie is en het andere wetenschap. Ze zijn zeker beide religie, en ik ben niet zeker over hoe groot het wetenschappelijke gehalte is van wedergeboorte wanneer men naar de logische consequenties kijkt (van sommige interpretaties). Ik zou eerder zeggen, kernen van waarheid.

37
Religie, Mens en Maatschappij / Re: spirituele opvoeding
« Gepost op: 10-05-2016 00:16 »
Wanneer boeddhisme op de eerste plaats spirituele opvoeding is, of meer in het algemeen dat religies spirituele opvoeding zijn, waarom had Boeddha dan zoveel kritiek op de religies van zijn tijd ? Zo lijkt dat soms in de pali canon.


Ik denk dat Boeddha inderdaad in zekere zin kritiek had op de religies van zijn tijd.
Maar het woord kritiek dekt niet helemaal de lading, ik denk dat het woord bevruchten ook van toepassing is.

Ook religies zijn onderhevig aan de wetten van geboorte, groei en bloei en ondergang. In de groei en bloei periode van een religie is de religie inderdaad in staat om de mensheid te verheffen, te bevrijden. Spiritueel naar een hoger niveau te brengen. Maar na de bloei periode komt iedere religie terecht bij verstarring, dogmatie , dode rituelen. Mensen zijn nog wel volgelingen van deze of gene religie. Maar ervaren geen magie meer in de praktijk, het verheffende en bevrijdende spirituele karakter is getransformeerd in saaiheid, loomheid, onverschilligheid.

Wanneer religie in de realiteit niet meer in staat is om de mensheid van zijn lijden te verlichten. Of zelfs , religie die de mens zulke eisen stelt dat het lijden nog erger maakt. Of, de leiders van een religie zijn meer bezig met een gevecht tegen de andere religies om de machtspositie van hun religie veilig te stellen. En het voor hunzelf verbonden eigen profijt. Dan is er sprake van ondergang.

Men mag niet vergeten dat de pali canon weliswaar gebaseerd is op de woorden van Boeddha. Maar toch is de pali canon ook een boeddhistisch geschrift, en daarmee wil zeggen dat het een geschrift is toen de woorden van boeddha al een religie was geworden.
Ook het boeddhisme heeft dubbele motieven. Het spirituele verheffende en bevrijdende motief, maar ook het eigenbelang van machtsposities, mensen die er voor zichzelf baat in zoeken.

De kritiek van boeddha op de religies van zijn tijd, zou ik toch verzachten naar in vraag stellen, en verzachten naar herinterpreteren van de religies van zijn tijd, juist om het verheffende en bevrijdende karakter te herstellen. Het wederom bevruchten.

38
Religie, Mens en Maatschappij / spirituele opvoeding
« Gepost op: 08-05-2016 09:26 »
Voor mij is Boeddhisme op de eerste plaats spirituele opvoeding.

het verheffen van de mens. Het bevrijden van de mens uit de kerker van het kwaad, duisternis, blindheid.
Het verheffen van geest en hart.

Het zoeken van levensvreugde, levenskwaliteit in een geestelijke levenswijze. Het ontwikkelen van die potenties waardoor een mens helderheid, gemoedsrust, opgewektheid enz. kan bewaren en herstellen in de gegeven omstandigheden.

Boeddhisme is geen wondermiddel, geen toverdrank die men maar gewoon moet slikken en voor iedereen nu en onmiddellijk het ultieme redmiddel is. In de Boeddhistische teksten kan men diverse oefeningen terugvinden. En het woord oefenen zegt het eigenlijk al, het positieve ontstaat door het oefenen.
Het is ook niet zo dat alle oefeningen voor iedereen hetzelfde effect hebben, of dat iedereen maar dezelfde oefeningen moet doen.
Als dat zo zou zijn, dan zou het inderdaad een wondermiddel zijn een toverdrank. Maar de Boeddhisten zelf bewijzend dat dit niet klopt.

Wanneer duisternis, kwaad enz. in hart en geest aanwezig zijn is er ook sprake van teleurstelling in zichzelf, een zekere terneergeslagenheid.
Ben ik wel goed bezig, ik zie toch dat het niet werkt,

Maar nogmaals, spirituele opvoeding is geen toverdrank, geen wondermiddel.
Het is een proces waar nooit een eind aan zal komen.
Terwijl iedereen graag onmiddellijk een zeer grote vooruitgang wil zien.

In de Boeddhistische teksten kan men bv. lezen dat Boeddha 3 woorden spreekt en de toehoorder kwam onmiddellijk en volledig tot bevrijding.
oei, wat is er mis met mij, dat dit bij mij niet zo is ?
En hoe zit het dan bij de anderen ? Eigenaardig, daar is dat ook niet aan te zien.

Conclusie : Boeddhisten zijn mafkezen die veel praatjes verkopen in hun geschriften, maar als puntje bij paaltje komt is er weinig van te merken.

Maar dan lees je ook andere teksten, en dan denk je, ja dat klopt en op dat moment ervaar je een stukje bevrijding, een beetje opluchting.

Ik denk dat we van menselijke spirituele opvoedkundige projecten geen perfectie mogen verwachten.

Alle godsdiensten/religies zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek. Er is geen grotere held dan hun held, hun held is de beste, de grootste, weet alles en als ie eventjes tijd had zou ie zeker alles bij jou persoonlijk komen uitleggen, maar het is toch vooral de bedoeling dat je het zelf doet.
Alle godsdiensten/religies roepen om ter hardst dat hun teksten de volledige en absolute waarheid is.
Religies zouden de ongelovigen van andere religies willen vermoorden, het zwijgen opleggen, om te bewijzen dat hun religie de meeste vrede schenkt.

De meeste mensen begrijpen wel dat we opvoeding nodig hebben, dat opvoeding ons op een positieve manier verder helpt in het leven. Er bestaan geen toverdrankjes.

39
Filosofie en Metafysica / aanvaarding metafysische werkelijkheid
« Gepost op: 03-05-2016 00:06 »
Voor een groot deel tast de mens in het duister omtrent de metafysische werkelijkheid.
Een mens zoekt weliswaar antwoorden op de metafysische vraagstukken, antwoorden zoeken is nog iets anders dan antwoorden vinden.

Per definitie is de metafysische werkelijkheid een vaststaand en onveranderlijk gegeven. Of we nu in het duister tasten omtrent de metafysische werkelijkheid, of we nu antwoorden zoeken, of we nu antwoorden vinden. de metafysische werkelijkheid verandert hierdoor niet.

spiritualiteit is ook de relatie die we aangaan met de realiteit zoals ze is. Ongeacht hoe de metafysische realiteit is.
Per definitie kan men stellen dan de mens in onvrede leeft met de realiteit zoals ze is. De realiteit is nooit zoals we graag willen dat ze zou moeten zijn. De realiteit is de realiteit en past zich niet aan onze wil, verlangens aan.
In onze fantasie is de realiteit of beter in onze fantasie zou de realiteit immer "goed" voor mij moeten zijn. Godsdienst spiegelt een toekomst voor die het uiteindelijke doel "goed" van aard maakt.

Dat kan dat dit zo is, maar het kan ook dat dit helemaal niet zo is. De mens plaatst het menselijk verlangen in het middelpunt van de realiteit. Alsof de realiteit een dienaar is van het menselijk verlangen.

Een mens kan in onvrede blijven leven met de realiteit zoals ze is. In onvrede en verwarring omdat de realiteit duister is. In onvrede omdat de realiteit misschien helemaal niet de dienaar is van de mens die het menselijk verlangen in het middelpunt van de realiteit plaatst. In onvrede omdat misschien de realiteit helemaal niet een uiteindelijk doel heeft dat "goed" van aard voor mij is zoals de fantasie dat graag zou willen.

Een mens kan ook de realiteit accepteren zoals is, hoe ze ook is. Aanvaarden, accepteren, heilige onverschilligheid tov het onveranderbare, onveranderlijke.

Onvrede met de metafysische realiteit is een actie, maar waar steunt die actie op ?
Boosheid en teleurstelling omtrent mezelf omdat ik onvermogend zijn er iets aan te veranderen. Onze machteloosheid die ons dwarszit. Onze geldingsdrang die een grens ontmoet die niet wil wijken. Ons verlangen dat een deuk krijgt. Mijn zuchten die geen bevrediging krijgen in de realisatie van die zucht.

En toch kan 5 minuten later die onvrede alweer vergeten zijn, omdat een spelende kat de aandacht trekt. De onveranderlijke metafysische realiteit is niet verandert, maar wel de relatie die ik er mee aanga. De terugkeer naar de helderheid kan een blind procesmatig gebeuren zijn, zoals de spelende kat die de aandacht trekt.
Maar kan ook een doelgerichte bewuste actie zijn. Ik die bewust en doelgericht de onvrede loslaat. Ik die terugkeert naar de helderheid, de helderheid bewaart, de helderheid herstelt, dat ook een actie is die binnen de (relatieve)mogelijkheden ligt en bewust en doelgericht kan beoefenen.

40
Theravada Boeddhisme / Re: Nibbana (Nirvana)
« Gepost op: 02-05-2016 05:33 »
Over Nibbana wil ik nog een leerrede toevoegen.

M.131 = M.III.187. Bhaddekaratta Sutta 
– De toespraak over de ideale liefhebber van eenzaamheid [
1]
 
       Eens woonde de Verhevene te Sāvatthi in het klooster van Anathapindika. Daar sprak hij de monniken als volgt toe: “Monniken, ik zal jullie de samenvatting en de uiteenzetting verkondigen van de ideale liefhebber van eenzaamheid. Luistert oplettend.
 
Laat men niet het verleden nog eens opsporen
of smachten naar de toekomst;
wat tot het verleden behoort, is achtergelaten,
nog niet bereikt is wat nog moet komen.
Maar wat thans is, neemt hij waar,
met inzicht, zoals en wanneer het komt.
In het onbeweeglijke, het niet-prikkelbare,
in die staat moet de wijze groeien.
Vandaag nog moet men zich beijveren,
morgen kan de dood al komen - wie weet?
Want geen afspraak kunnen we maken
met de dood en zijn machtige heerscharen.
Maar iemand die aldus oplettend vertoeft,
overdag en 's nachts, onvermoeibaar,
hij is door de Stille Wijze[2] genoemd:
‘de ideale liefhebber van eenzaamheid’.
 
       En hoe, monniken, spoort men het verleden nog eens op? Hij denkt: ‘Ik had zo’n vorm in het verleden,’ en hij denkt er met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zulke gevoelens in het verleden,’ en hij denkt er met genoegen aan. Hij denkt: ‘ Ik had zulke waarnemingen in het verleden,’ en hij denkt er met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zulke gedachten en ideeën in het verleden,’ en hij denkt er met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zo’n bewustzijn in het verleden,’ en hij denkt er met genoegen aan. Zo spoort men het verleden nog eens op.[3]
       
       En monniken, hoe spoort men het verleden niet meer op? Hij denkt: ‘Ik had zo’n vorm in het verleden,’ maar hij denkt er niet met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zulke gevoelens in het verleden,’ maar hij denkt er niet met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zulke waarnemingen in het verleden,’ maar hij denkt er niet met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zulke gedachten en ideeën in het verleden,’ maar hij denkt er niet met genoegen aan. Hij denkt: ‘Ik had zo’n bewustzijn in het verleden,’ maar hij denkt er niet met genoegen aan. Zo spoort men het verleden niet meer op.[4]
       En hoe, monniken, smacht men naar de toekomst? Hij denkt: ‘Ik kan zo’n vorm hebben in de toekomst,’ en hij schept behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke gevoelens hebben in de toekomst,’ en hij schept behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke waarnemingen hebben in de toekomst,’ en hij schept behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke gedachten en ideeën hebben in de toekomst,’ en hij schept behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zo’n bewustzijn hebben in de toekomst,’ en hij schept behagen in die gedachte. Zo smacht men naar de toekomst.[5]
 
       En monniken, hoe smacht men niet naar de toekomst? Hij denkt: ‘Ik kan zo’n vorm hebben in de toekomst,’ maar hij schept geen behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke gevoelens hebben in de toekomst,’ maar hij schept geen behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke waarnemingen hebben in de toekomst,’ maar hij schept geen behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zulke gedachten en ideeën hebben in de toekomst,’ maar hij schept geen behagen in die gedachte. Hij denkt: ‘Ik kan zo’n bewustzijn hebben in de toekomst,’ maar hij schept geen behagen in die gedachte. Zo smacht men niet naar de toekomst.[6]
   
       En hoe is men gericht naar het heden? Monniken, een niet-onderricht gewoon mens die geen rekening houdt met de edelen, is onbekwaam in de leer van de edelen, is ongeoefend in de leer van de edelen. Hij houdt geen rekening met de goede lieden, hij is onbekwaam in de leer van de goede lieden, is ongeoefend in de leer van de goede lieden. En daarom beziet hij vorm als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als vorm hebbende, of vorm als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in vorm. Hij beziet gevoelens als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als gevoelens hebbende, of gevoelens als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in gevoelens. Hij beziet waarneming als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als waarneming hebbende, of waarneming als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in waarneming. Hij beziet gedachten en ideeën als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als gedachten hebbende, of gedachten als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in gedachten en ideeën. Hij beziet bewustzijn als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als bewustzijn hebbende, of bewustzijn als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in bewustzijn. Zo is men gericht naar het heden.[7]
 
       En hoe, monniken, is men niet gericht naar het heden? Monniken, een onderricht edel volgeling die rekening houdt met de edelen, is bedreven in de leer van de edelen, geoefend in de leer van de edelen. Hij houdt rekening met de goede lieden, hij is bedreven in de leer van de goede lieden, is geoefend in de leer van de goede lieden. En daarom beziet hij niet vorm als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als vorm hebbende, of vorm als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in vorm. Hij beziet niet gevoelens als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als gevoelens hebbende, of gevoelens als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in gevoelens. Hij beziet niet waarneming als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als waarneming hebbende, of waarneming als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in waarneming. Hij beziet niet gedachten en ideeën als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als gedachten hebbende, of gedachten als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in gedachten en ideeën. Hij beziet niet bewustzijn als iets zelfstandigs, of zelfstandigheid als bewustzijn hebbende, of bewustzijn als in zelfstandigheid, of zelfstandigheid als in bewustzijn. Zo is men niet gericht naar het heden.[8] 
 
‘Laat men niet het verleden nog eens opsporen
of smachten naar de toekomst;
wat tot het verleden behoort, is achtergelaten,
nog niet bereikt is wat nog moet komen.
Maar wat thans is, neemt hij waar,
met inzicht, zoals en wanneer het komt.
In het onbeweeglijke, het niet-prikkelbare,
in die staat moet de wijze groeien.
Vandaag nog moet men zich beijveren,
morgen kan de dood al komen - wie weet?
Want geen afspraak kunnen we maken
met de dood en z'n machtige heerscharen.
Maar iemand die aldus oplettend vertoeft,
overdag en ‘s nachts, onvermoeibaar,
hij is door de Stille Wijze genoemd:
'de ideale liefhebber van eenzaamheid’.
 
       Met betrekking hierop is gezegd: ‘Monniken, ik zal u de samenvatting en de uiteenzetting verkondigen van de ideale liefhebber van eenzaamheid.’” [9]
       
       Aldus sprak de Verhevene. Vol vreugde verblijdden zich de monniken over de woorden van de Verhevene. (M.131 = M.III.187)


[1] Ñânananda, Bhikkhu: 'Bhaddekaratta Sutta (The Discourse on the Ideal Lover of Solitude),' in: Ideal Solitude. An exposition of the Bhaddekaratta Sutta, The Wheel No. 188 (Kandy 1973), p.19-22.
 
[2] d.w.z. de Boeddha.

[3] Door te denken hoe het oog was en hoe vormen waren in het verleden, wordt het bewustzijn stevig gebonden door verlangen. Men schept er behagen in en zo spoort men het verleden nog eens op. Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest (d.w.z. denken, wilsacties e.d.} en ideeën. Men denkt aan het verleden en verlangt ernaar. Men vindt het aangenaam en zo is men gehecht aan het verleden.

[4] Door te denken hoe het oog was en hoe vormen waren in het verleden, zonder dat het bewustzijn eraan gebonden is door verlangen, daardoor schept men er geen behagen in. En zo spoort men het verleden niet meer op. Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest en ideeën. Men denkt wel aan het verleden maar zonder verlangen ernaar. En omdat men geen verlangen heeft, is men niet gehecht aan het verleden.

[5] Door te denken hoe het oog kan zijn in de toekomst en hoe vormen kunnen zijn, verlangt men vurig naar iets wat nog niet verkregen is. Door dit verlangen schept men er behagen in en zo smacht men naar de toekomst. Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest en ideeën. Men denkt dan aan wat in de toekomst kan zijn en men verlangt ernaar. Men vindt het aangenaam en zo is men gehecht aan de toekomst.

[6] Door te denken hoe het oog kan zijn in de toekomst en hoe vormen kunnen zijn, zonder te verlangen naar wat nog niet verkregen is, daardoor schept men er geen behagen in. En zo smacht men niet naar de toekomst. Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest en ideeën. Men denkt wel aan de toekomst maar zonder verlangen ernaar. En omdat men geen verlangen heeft, is men niet gehecht aan de toekomst.

[7] gericht naar het heen. Letterlijk staat er: geleid naar tegenwoordige dingen.
   Door te denken hoe tegenwoordig het oog is en hoe vormen zijn, is het bewustzijn stevig gebonden door verlangen. Men schept er behagen in en zo is men gericht naar het heden. – Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest en gedachten. – Men denkt aan het heden met verlangen. Men schept er behagen in en zo is men gehecht aan het heden.

[8] Door te denken hoe tegenwoordig het oog is en hoe vormen zijn, zonder verlangen ernaar, is het bewustzijn er niet aan gebonden. Daardoor schept men er geen behagen in en zo is men niet gericht naar het heden. – Op gelijke wijze is het met het oor en geluiden, de neus en geuren, de tong en smaken, het lichaam en aanrakingen, de geest en gedachten. – Men denkt aan het heden zonder verlangen. Men schept er geen behagen in en zo is men niet gehecht aan het heden.

[9] Over het alleen vertoeven schreef Wilhelm Busch: “Der Einsame, der hat es gut, weil keiner da der ihn was tut.” (Degene die alleen leeft, heeft het goed omdat er niemand is die hem iets doet). Ware eenzaamheid is nog veel beter, is de hoogste veiligheid.

       Ware eenzaamheid is het niet gehecht zijn aan iets, noch aan heden, noch aan verleden, noch aan toekomst.

De ideale liefhebber van eenzaamheid is de wereldverzaker, de mens die bevrijding zoekt die niet verloren gaat.
De ideale liefhebber van eenzaamheid kan het beste het pad der Nobelen betreden.

Hoe beoefent een nobel mens de weg der Nobelen die bevrijding schenkt die niet verloren gaat. ?

Hij bewaart de helderheid, hij keert terug naar de helderheid.
Hij bekwaamt zich in het bewaren van de helderheid, hij bekwaamt zich in het herstellen van de helderheid. Hij blijft bij de helderheid. Hij is niet gericht in hoofdzaak op iets anders dan de helderheid. Het is de helderheid die hij laat groeien.

Hij bewaart mentaal evenwicht en balans. Hij keert terug naar mentaal evenwicht en balans.
Hij bekwaamt zich in het bewaren van mentaal evenwicht en balans. Hij bekwaamt zich in het herstellen van mentaal evenwicht en balans.
Hij blijft bij mentaal evenwicht en balans. Hij is niet gericht in hoofdzaak op iets anders dan mentaal evenwicht en balans. Het is het mentale evenwicht en balans die hij laat groeien.

Hij ziet wanneer hij de helderheid verlaat. Zodra hij ziet dat hij de helderheid verlaat keert hij terug naar de helderheid.

Hij ziet wanneer hij zijn gedachten vol goede en slechte emoties en verlangens richt op het verleden dat hij de helderheid verlaat.
Hij ziet wanneer hij zijn gedachten vol goede en slechte emoties en verlangens richt op de toekomst dat hij de helderheid verlaat.

De nobele die bevrijding zoekt die niet verloren gaat, bekwaamt zich, doet de staat van helderheid groeien. bewaart de helderheid, keert terug naar de helderheid, herstelt de helderheid, leeft verder in de helderheid.

De nobele die bevrijding zoekt die niet verloren gaat, bekwaamt zich, doet de staat van evenwicht en balans groeien. bewaart de staat van evenwicht en balans, keert terug naar evenwicht en balans, herstelt evenwicht en balans, leeft verder in evenwicht en balans.

41
De vormgevende kracht is kamma, dat zijn wilshandelingen van binnenuit, je eigen neigingen, je eigen intenties, je eigen willetje, het begrip.

------------------------------------------------

Binnen het kamma verhaal lijkt me dit belangrijk.

Er zijn wilshandelingen van binnenuit,
er zijn eigen neigingen
er zijn eigen intenties
er is eigen wil
er is eigen begrip.

Het lijkt erop dat kamma (wilshandelingen, eigen neigingen, intenties, wil, begrip) kan evolueren van "negatief" naar "positief", maar ook van "positief" naar "negatief".

De gedachten lijken een grote invloed op (de wilshandelingen, enz.) uit te oefenen.
Maar ook de "aard" van de persoon lijkt een grote invloed uit te oefenen.

Het evolueren van negatief kamma naar positief kamma is "zelfoverwinning" maar kan men ook benoemen als "zelfgroei" ook als "bevrijding" of ook als "onthechten".
Wanneer men evolueert van negatief kamma naar positief kamma dan is er ook sprake van vrijheid.
Want in negatief kamma heeft men een beperktere keuzevrijheid. Bv. men reageert onwillekeurig met "boosheid of woede of machteloosheid" op die specifieke situatie.
In positief kamma kan men nog altijd kiezen om met "boosheid of woede of machteloosheid" te reageren op die specifieke situatie. Maar heeft men ook de keuze om bv. met "begrip, gelijkmoedigheid, vredevol" op die specifieke situatie te reageren.
Het in staat zijn om "zichzelf" te blijven, in de zin van de helderheid, de keuzevrijheid, de innerlijke vrede te bewaren.

Wanneer ik kijk naar de intenties, dan zie ik dan de mensheid vele malen beter is in zijn intenties dan in zijn concrete realisatie. Vrijwel iedereen wil vriendelijk en aardig en opgewekt en goedgezind door het leven stappen, vriendelijk en aardig en opgewekt en goedgezind omgaan met zijn medemensen.
Maar in de realiteit hinderen de angsten, de frustraties, de kwade wil, het slechte humeur enz. de realisatie van de spirituele intenties.
Men wil bv. vriendelijk zijn tegen zijn partner, medemens, collega, onbekende enz , maar in de realiteit misbruikt men die als zondebok van de onvervulde wensen, de moeilijkheden waar men geen antwoord op heeft, het verdriet, de zwakheden enz.

Wanneer men dicht bij "zichzelf " is dan ervaart men "het goede ik", die de zaken vreugdevol, rustig, positief, aardig enz bekijkt met een "goede wil". Maar de toestand "dicht bij zichzelf" is een zeer kwetsbare toestand die zeer snel omslaat in "uit balans zijn".

Ik ervaar de goede intenties als rust, helder, vredevol, positief. Ook ervaar ik het bewuste streven om te groeien als zinvol, waardevol, interessant, nuttig.
Ik vind het analyseren, observeren van de innerlijke processen boeiend. Het loslaten van de zuchten, de boosheid, de kwade wil ervaar ik als opluchting.

 

42

gewoon een paar bedenkingen.


Hoewel piet en jan zichzelf als zichzelf ervaren heeft piet geen weet van de herinneringen, gedachten, emoties enz. van jan.

Men kan natuurlijk zeggen dat piet (nu) de erfgenaam is van piet (vorig leven), toch ervaart piet (nu) zichzelf als zichzelf, maar ervaart piet (nu) niet piet(vorig leven) als zichzelf. Net zo min als piet (nu) jan ervaart als zichzelf.
Piet (nu) heeft geen  weet van de herinneringen, gedachten, emoties van jan maar ook niet van piet(vorig leven).

Voor piet (nu) maakt het eigenlijk niet uit of piet (nu) de erfgenaam is van piet (vorig leven) of van jan (vorig leven) of van kamma (collectief) of van kamma (individueel) of van toeval of van ... . Want op geen enkele manier kan piet (nu) daar nog iets aan veranderen.

Stel nu dat piet (nu) wel weet heeft van de herinneringen, gedachten emoties van piet (vorig leven) gaat piet (nu) dit dan als eigen ervaren ?
Stel nu dat piet (nu) wel weet heeft van de herinneringen, gedachten, emoties van jan (nu) of jan (vorig leven) gaat piet (nu) dit dan NIET als eigen ervaren ?

Maakt het eigenlijk uit of men het nu als eigen ervaart of niet ? Maakt het eigenlijk uit of piet (nu) de erfgenaam is van piet (vorig leven) of van gerard (vorig leven) of van kamma (collectief) of van kamma (individueel ) ?

Stel nu piet (nu) een heilig leven leeft en de erfgenaam van dit heilig leven is gerard (volgend leven) dan is dit net zo mooi als dat piet (volgend leven) de erfgenaam zal zijn.
Stel nu dat piet (nu) een heilig leven leeft en de erfgenaam van dit heilig leven is kamma (collectief) dan is dit net zo mooi als dat piet (volgend leven) de erfgenaam zal zijn.



Wat is belangrijker ?  dat piet (volgend leven) de erfgenaam van het goede van piet(nu)  zal zijn of dat het goede van piet (nu) niet verloren gaat  ongeacht wie of wat nu de erfgenaam zal zijn.

gewoon een paar bedenkingen.

43
Theravada Boeddhisme / alwetendheid
« Gepost op: 10-04-2016 12:56 »
In Boeddhistische teksten komen veel "overdrijvingen" voor, dit maakt het voor onze Westerse geesten voor een deel ongeloofwaardig.

Een voorbeeld hiervan is de stellingname dat Boeddha "alwetend" zou zijn. Moeten we nu plots gaan geloven dat Boeddha echt "alwetend" is. Wanneer we deze veronderstelling voor waar aannemen, komen we ineens  bij ongerijmdheden terecht.

Bv. Waar zijn de onafhankelijke bewijzen dat dit inderdaad zo is ?

Echter, Boeddhistische teksten zijn mythologische teksten met een stichtend doel, ontstaan in een totaal andere periode dan onze tijd.
En in die zin staat "alwetendheid" niet voor "alles weten" zoals wij het zouden begrijpen, maar staat het voor "met kennis van zaken".

Kennis omtrent welke zaken ?

Hoe je vrede kunt sluiten met jezelf.
Hoe je vrede kunt sluiten met je medemens, medewezens.
Hoe je vrede kunt sluiten met de realiteit zoals ze is.

Wil dit zeggen dat je dan plots in een toestand van zalige eeuwigdurende vrede leeft ? Dat niet. Want vrede sluiten vraagt moeite, inspanningen, overwinningen, actie.
Wat de boeddhistische teksten willen zeggen is dat vrede sluiten met jezelf, vrede sluiten met je medemens, vrede sluiten met de realiteit zoals ze is, een heilig doel is.

Het begrip Dharma kan men vertalen als "heilig doel" maar ook als "heilig middel of weg". Of een andere vertaling "een waardevolle en  zinvolle levenswijze" om het in meer Westerse termen te omschrijven.

Ik besef wel dat het voor sommige mensen nogal alledaags is wat het Boeddhisme te bieden heeft. Zeker wanneer men op jacht is naar "alwetendheid" en andere toverkrachten.

Maar de meeste mensen zijn helemaal niet op zoek naar alwetendheid en andere toverkrachten, maar zoeken wel antwoorden hoe ze positief kunnen omgaan met de harde realiteit, de trauma's, onvervulde wensen om toch in (relatief) balans en evenwicht te blijven.

De magie van het boeddhisme is een spiritueel doel, namelijk dat jij als mens ook met kennis van zaken kunt spreken over hoe je vrede kunt sluiten met jezelf, hoe je vrede kunt sluiten met de anderen en hoe je vrede kunt sluiten met de realiteit zoals ze is.
Niet in de betekenis van alwetendheid, maar wel in de betekenis van waardevol, respect, zinvol.


44
Theravada Boeddhisme / Re: Persoonlijkheidsvisie, sakkaya ditthi
« Gepost op: 08-04-2016 20:15 »

Enkele feiten.

De pali canon is een feit.

Wat zegt men over de  pali canon. “Het bevat toespraken die de Boeddha gaf over zijn leer”.

Is dat een feit ? Ik denk het niet. Een betere uitleg is : “De pali canon bevat teksten die hun oorsprong vinden in de toespraken die de Boeddha gaf over zijn leer.”

Feit is dat we niet precies weten wat boeddha nu allemaal precies heeft verteld.
Feit is dat de pali canon zoals die nu aan mij verschijnt, een vertaling is van een vertaling van een vertaling van een vertaling binnen een bepaalde stroming van teksten die hun oorsprong vinden in de toespraken van Boeddha.

Feit is dat we geen enkel idee hebben over hoeveel teksten die ook hun oorsprong vinden in de toespraken van Boeddha van deze of van andere stromingen nu eigenlijk verloren zijn gegaan.
Feit is dat we geen enkele onafhankelijke bronnen hebben die de authenticiteit van de teksten kunnen staven.

Feit is dat jij of ik  niet 1 Arahant ken in de wereld  die voldoet aan de voorwaarden zoals jij stelt dat een Arahant aan moet voldoen. Feit is dat er geen enkele onafhankelijke bewijzen zijn dat er ook maar 1 zo'n Arahant zou zijn.

Dit gebrek aan autoriteit dus arahants die voldoen aan de voorwaarden zoals jij ze stelt is een probleem omdat het dan de interpretatie van de teksten verlaagt tot beweringen zonder bewijsmiddelen.
Als er niet 1 Arahant nog terug te vinden is, dan wil dit eigenlijk zeggen dat de leer verloren is gegaan omdat het niemand meer tot verlossing/verlichting kan brengen.

Wanneer de leer inderdaad mensen bovennatuurlijke krachten zou opleveren dan lijkt het niet logisch dat de leer zou verloren kunnen gaan.
Want zoals er in de pali- canon staat is het juist de vaardigheid van Boeddha dat er ontelbare mensen tot volledige verlichting kunnen komen. En iedere volledig verlichte zou ook alweer ontelbare mensen tot volledige verlichting kunnen brengen.
Logisch gezien zouden er dus altijd meer en meer volledig verlichte mensen moeten zijn.

Feit is dat er hiervan geen enkele bewijzen voor zijn. Of zoals je het zelf schrijft : “Er zijn denk ik maar weinig arahants “


De boeddhisten en de pali-canon ziet de leer als de volmaakte leer, die dan ook nog eens door een alwetende met bovennatuurlijke krachten is opgesteld. Toch raar dat hij niet zelf de pali canon heeft opgesteld met klare en duidelijke teksten. Hij moest het opstellen van de pali-canon toch niet overlaten aan zijn discipelen.

Er zijn ontelbare interpretaties hoe de teksten nu moeten begrepen worden. En dat lijkt me niet logisch als er toch ontelbare volledig verlichten zijn die de verkeerde interpretaties onmiddellijk zouden kunnen corrigeren, met doorslaggevende feiten. Alleszins denk ik dat een alwetende toch wel doorslaggevende feiten zou kunnen geven.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat één en ander toch misschien anders moet begrepen worden. En dan lijkt het alweer logischer dat er geen arahants zijn die door de lucht vliegen, of arahants die wel alwetend zijn en die jou gewoon laten stikken.

45
Theravada Boeddhisme / Re: Persoonlijkheidsvisie, sakkaya ditthi
« Gepost op: 07-04-2016 20:53 »
Wanneer ik eventjes veronderstel dat een bepaalde visie omtrent arahants en boeddha's correct is, dat zijn er toch een paar zaken die dan eigenaardig zijn.

- Waarom ging boeddha, te voet van één plaats naar een andere plaats ? Hij kon toch gewoon hoog aan de hemel verschijnen, voor alle mensen tegelijkertijd en hun vragen beantwoorden .
- Waarom moest boeddha nog altijd eten en drinken, ouder worden en sterven. Hij kon toch gewoon blijven leven en alle lijdende wezens voortdurend blijven bijstaan tot ze allemaal arahants waren geworden.
-Waarom sturen de arahants die nu leven niet gewoon een mailtje naar jou, waar ze een antwoord geven op alle vragen waar jij mee zit.

Ze zijn toch niet meer onderhevig aan de beperkingen van het mens zijn. Ze weten toch alles.

- Waarom zijn er zoveel verschillende interpretaties, visies, stromingen van het Boeddhisme. Het zou toch logischer zijn als er steeds meer arahants zouden zijn, omdat ze iedereen, kundig kunnen helpen met hun realisatie. Niemand zou toch twijfelen omdat een arahant toch perfecte antwoorden zou kunnen geven, die alle twijfel zouden wegnemen.
 
- Waarom zijn er zoveel verschillende godsdiensten, aangezien de leer totaal vergeestelijkte mensen schept die niet meer onderhevig zijn aan de wetten van het aards bestaan. Er zou toch geen discussie moeten zijn, omdat de bewijzen toch voor ieder klaar en duidelijk zouden zijn.

Aangezien jij nog altijd onderhevig bent aan lijden, is het niet logisch dat een bepaalde visie hoe de teksten moeten begrepen worden juist is. 

Zou jij als je het boeddhaschap zou gerealiseerd hebben na een paar jaar gewoon naar het eeuwige nirvana gaan ?
Weet je mensen, ik ben heel erg begaan met jullie lijden, maar ik heb nu iets beters te doen. Vaarwel tot nooit meer. Zoek het nu maar allemaal zelf uit. En als jullie het niet vinden, dan is het jullie eigen schuld, jullie hadden maar beter jullie best moeten doen.
Ik ben wel niet meer onderhevig aan de menselijke beperkingen, ik weet alles, ik kan overal tegelijkertijd zijn, ik kan door de lucht vliegen, ik hoef niet meer te eten en te drinken, ouder worden of sterven doe ik niet. Maar ja, jullie begrijpen het wel, Nirvana is leuker.


Bewijzen dat een bepaalde visie omtrent arahants en boeddha correct is die ontbreken , ze houden gewoonweg geen steek.

46
Theravada Boeddhisme / Re: Persoonlijkheidsvisie, sakkaya ditthi
« Gepost op: 07-04-2016 15:24 »
Zo begrijp ik de teksten :

Door ons niet vast te klampen aan het leven, ervaren, gedachten, bewustzijn, gevoelens worden we in zekere zin vrij van de wisselvalligheden van de realiteit. Dit wil niet zeggen dat we hierdoor de realiteit transformeren in een ander soort realiteit, die niet meer wisselvallig is. Maar wel dat we hierdoor vrede kunnen sluiten met de realiteit zoals ze werkelijk is.

Iedere poging om de realiteit te pogen onderwerpen aan onze wil, verlangens, wensen, ambities is gedoemd om te mislukken omdat de realiteit zich niet gaat veranderen, zich niet gaat onderwerpen aan onze wil, verlangens, wensen, ambities. Wat we wel tot op zekere hoogte kunnen doen dat is onze relatie met de realiteit aanpassen aan de realiteit.

Men kan natuurlijk blijven ontkennen dat men een beperkt, kwetsbaar, afhankelijk, machteloos, tijdelijk verschijnsel is. Toch drukt de realiteit ons dagelijks met onze neus op de feiten. Je kunt wel tot op zekere hoogte vrede en rust ervaren, maar je kunt niet voortdurend in een staat van vrede en rust zijn.

Lijden is een feit, een zinloos gevecht leveren is jezelf nog meer kwellen. De gouden middenweg zegt niet dat we niets kunnen doen, we kunnen wel tot verandering komen, tot op bepaalde hoogte.  Zo begrijp ik de weg tussen uitersten, doe wat in je macht ligt, verlies geen tijd met zinloze gevechten, waarvan je zelf ervaart dat het eigenlijk tot niets voert, behalve dat het nog meer lijden aan je leven toevoegt.


Het begrip Dharma, wil zeggen “zijn plicht vervullen, de levensplicht/verantwoordelijkheid opnemen”.

Waar we in mening verschillen, is dat jij het eeuwige ziet als iets dat je kunt bereiken, terwijl ik het zie als iets  dat het waard is om je voor in te zetten, maar er nooit deel uit van kunt maken. Behalve op de beperkte, menselijke wijze.



47
We moeten helemaal niet de vrije geest worden. De vrije geest is de geest die het vuur van de blinde, wilde geest dooft. In onze vastgeklampte visie zien we het doven van het vuur als een verlies, sterven, vergaan. En dan houden we ons vast aan een ander fabeltje : "wij kunnen de vrije geest worden". En dan is er geen verlies, sterven, vergaan meer.

Majjhima Nikaya 26 maakt duidelijk dat de Bodhisattva, zelf onderhevig aan geboorte, verouderen, ziekte, dood, smart en bezoedelingen niet langer meer zijn heil zocht in datgene met dezelfde kenmerken. Hij begon de edele zoektocht en vond of realiseerde het ongeborene, niet ziek wordende, niet verouderende, doodloze, smartloze, onbezoedelde, Nibbana. Dat was wat hij zocht.
Wat voor betekenis heeft dit voor jou? Wat vond de Boeddha? Bedoel jij nou te zeggen dat dit niet bestaat of dat dit onmogelijk is, of enkel een boeddhistische fabel?

Siebe

Mijn bevinding is de volgende :

Het ongeborene en Dharma zijn niet van elkaar los te koppelen.
Maar een mens ziet de Dharma niet als verheven. Het streven van de mens is bestaansgericht, overleven, ambitiegericht.
Het boeddha gerichte ideaal is "ik" die boeddha realiseert. Ik die het ongeborene ervaart. De wens om te blijven ervaren. De bevrijde geest. Bevrijdt van de belemmeringen van een lichaam, bevrijdt van de beperkingen van de realiteit.

Elk ervaren gericht streven eindigt in een zinloosheid van het doel. Omdat het vergankelijk is en niet permanent. Is het doel bereikt dan ontbreekt er nog iets, een nieuw doel, een nieuwe hunkering komt tot ontwikkeling.
In het zondeloze leven, in de vrede van nirvana verblijven ontbreekt echter de hunkering die moet gerealiseerd worden. Op die momenten is er geen streven, maar slechts ervaren, opgaan in, leven.

Dit is een toestand die we allemaal kennen. Lijden is pas dan aanwezig wanneer we de  vrede van nirvana verlaten.
Langs de andere kant, hoe realistisch is het om te denken dat we permanent de vrede van nirvana kunnen ervaren. We zijn niet het ongeborene, we zijn kinderen van de blinde, wilde natuur. Desondanks we kunnen we wel de vrede van nirvana ervaren dankzij het ongeborene.

Onze blinde, wilde natuur doet ons lijden, het ongeborene schenkt ons de vrede van nirvana.

75% van ons lijden is in zekere zin kunstmatig. Het zijn onze angsten, zorgen, woede, ergernissen, ambities, teleurstellingen. Allemaal zaken die voortspruiten uit onze verbondenheid met de blinde, wilde natuur. De andere 25% van ons lijden is een lijden dat voortspruit uit onze verbondenheid met een lichaam, zintuigen, zenuwen.

Natuurlijk kun je vragen, eisen, wensen dat je permanent in een toestand van innerlijke vrede zit. Maar als dat niet realistisch is, als dat niet mogelijk is, is dat dan een geldig argument om dan maar permanent in een toestand van lijden te gaan zitten, omdat de realiteit niet is zoals je het graag zou willen.

Maar zodra de innerlijke vrede aanwezig is, dan maak je je ook niet meer druk over de realiteit, dat die niet is zoals je toch liever zou willen. Je druk maken over de realiteit doe je alleen wanneer je in de lijdenstoestand zit.

Simpel voorgesteld kan men zeggen dat er handelen, streven, spreken, denken enz. is dat je dieper in het innerlijke lijden duwt. Maar er is ook handelen, streven, spreken, denken enz. dat je bevrijdt. Maar dit handelen, streven, spreken, denken enz. is in zekere zin ook lijden.

Dit doelgerichte, heilzame, "juiste" handelen, streven, spreken, denken enz. maakt ons tot instrumenten van het ongeborene. Instrumenten van de Dharma.

Dit duo, enerzijds de innerlijke vrede, waar we geen zinloosheid, geen onrust, geen woede ... ervaren.
En anderzijds het doelgerichte, heilige streven. Dit duo zalft en heiligt ons leven.

Door het doelgerichte, heilige streven, krijgt je lijden een nut voor de erfgenamen van de blinde, wilde.
natuur.
Ik leef, en wat is het waard om voor te leven, ik sterf, wat is het waard om voor te sterven.

Boeddha ging op zoek naar de Dharma, de levensopdracht die boven elke twijfel verheven "goed" is.

48
Geest, als perfecte spiegel, kan vrij worden van alles wat er voor/in verschijnt en toch eindigt de spiegel niet, eindigen wij niet. Het is niet de dood. Dit meemaken.

Dit niet weten, dit niet zien, niet weten wat de ware identiteit is, doet ons vastklampen aan ervaringen of khandha's alsof dat onze ware identiteit is. Zoiets lijkt gaande.

En als je je eigen identiteit en bestaan afmeet aan wat je ervaart, en wat je ervaart verandert, wijzigt of houdt zelfs op te bestaan, dan komt die identiteit ook meteen onder spanning te staan. Dan zie je meteen het nadeel van zulke identiteitsvisie. Het geeft enorm veel lijden.

Je schrijft : "Geest, als perfecte spiegel, kan vrij worden".

Mijn vermoeden is dat dit niet klopt, en dat het ook niet de boodschap is van Boeddha.
De boodschap is volgens mij, er is een vrije geest. Maar niet dat wij de vrije geest kunnen ervaren of bereiken.

de vrije geest willen worden, is net zo goed een ambitie, een zucht geboren uit het vastklampen.
De vrije geest willen worden is een "ik-zuchtig" verlangen. Het willen bewaren van de essentie van dat "ik", maar dan zonder het lijden. Onze voorstelling van een vrije geest is verbonden met ons "ik" ervaren.

De vrije geest willen worden is een hinderpaal om de vrede van nirwana te ervaren. Iedereen ervaart dagelijks de vrede van nirwana, maar zonder dat we er ons bewust van zijn dat dit nu de vrede van nirwana is.
Elk hebzuchtig streven verstoort de ervaring van de vrede van nirwana. Ook de wens om de vrede van nirwana te ervaren kan een stoornis zijn. Ook de wens om de vrije geest te willen worden kan een stoornis zijn.

De ervaring van de vrede van nirwana zegt niets hoe het is om de vrije geest te ervaren, gewoonweg omdat de vrije geest buiten ons ervaren valt, we kunnen er niet veel zinnige zaken over vertellen.

de Dharma is de ruggengraat van het lichaam van de vrije geest. Het is de werkingskracht van de Dharma die we in ons leven kunnen ervaren. De Dharma beoefenen bevrijdt ons van de blindheid van onze wilde natuur.
Maar bevrijding is ook doven van het vuur.

We moeten helemaal niet de vrije geest worden. De vrije geest is de geest die het vuur van de blinde, wilde geest dooft. In onze vastgeklampte visie zien we het doven van het vuur als een verlies, sterven, vergaan. En dan houden we ons vast aan een ander fabeltje : "wij kunnen de vrije geest worden". En dan is er geen verlies, sterven, vergaan meer.

Maar elk moment waarop we nirvana in ons leven ervaren, speelt dit allemaal geen enkele rol. Op die momenten leven we zondeloos, en is er geen noodkreet die om hulp vraagt.

Het is niet mogelijk om nirvana dag in dag uit te ervaren, het is niet mogelijk om als mens, die verbonden is met de blinde, wilde natuur om voortdurend de vrede van nirvana te ervaren. De vrede van nirvana is een rustpunt in ons lijden, en dan gaat het doven van het vuur verder en ervaren we wederom lijden. Tot we sterven.

Dit kan zinloos lijken wanneer de blinde, wilde geest vol vuur in je hoofd zit. Maar tijdens de momenten van de vrede van nirvana, ben je tijdelijk het lichaam van de vrije geest op Aarde. Dan ben je de belichaming van de Dharma.
En naarmate dat het ik-zuchtige streven dooft, kan men zich inzetten voor een doel waar men zelf nooit deel van zal uitmaken. Waar men nooit zelf de vruchten van plukt.

het is niet het ervaren van nirvana dat je inzet is, dat is de vrucht die je wel plukt. Maar het beoefenen van de Dharma is de inzet, en dat is lijden.
Beide gaan hand in hand.

Maar zoals ik al schreef, het zijn slechts vermoedens.


49
001. De geest is de voorloper van alle dingen, de geest is hun leider, ze zijn door de geest geschapen. Als iemand spreekt of handelt met onzuivere gedachten, volgt lijden dat daardoor is veroorzaakt, zoals het wiel de hoef van de os volgt.
002. De geest is de voorloper van alle dingen, de geest is hun leider, ze zijn door de geest geschapen. Als iemand spreekt of handelt met zuivere gedachten, volgt geluk dat daardoor is veroorzaakt, zoals iemands schaduw die hem nooit verlaat.

Hieruit lees ik dat 'geest' synoniem is met 'denken'.

Maar dat zal wellicht de 'denk geest' zijn...
Het aspect van de geest dat denkt.

Kvind deze verzen verwarrend omdat geest en gedachten in vertalingen
vaak door elkaar gebruikt worden in een adem.

De vertaling van Tonny Kurpershoek Scherft doet hetzelfde,
maar dan omgekeerd:

''Eerst komt het denken. Het is het denken
dat de wereld doet ontstaan: de geest stuurt,de wereld is zijn schepping.
Wie spreekt of handelt met verdorven geest -hem volgt leed, als het wagenwiel
de voet van het trekdier.'' enz.

De vertaling van Harischandra Kaviratna :

"Alle verschijningsvormen van het bestaande hebben het denken als voorloper,
het denken als opperste leider, en uit het denken zijn zij gevormd.
Lijden volgt hem die met onreine gedachten spreekt of handelt, zoals het wiel de voet volgt van degeen die de wagen trekt.'' enz

Hier komt het woordje 'geest' niet voor.

Dat is in ieder geval konsekwent.

Op grond van de verschillende vertalingen vermoed ik dat wanneer in een vertaling
zowel 'geest' als 'denken' gebruikt worden er sprake moet zijn van een 'stukje'
van de geest, dat als denken benoemd wordt.
Dan denk ik dat er een pali term moet zijn die overeenkomt met een woord als 'denk geest'.

Immers: ik zie niet dat geest  en denken volledig samenvallen of synoniem zijn van elkaar.

Daarom ben ik geneigd vertalingen die dat wel doen, zoals de jouwe hierboven en die van Tonny K.S. te beschouwen als een vertaling die tekort schiet.

Maar of dat iets zegt over de vertalingen
of meer over mijn eigen verwarring.....

In het engels :
Mind precedes all mental states. Mind is their chief; they are all mind-wrought. If with an impure mind a person speaks or acts suffering follows him like the wheel that follows the foot of the ox.

In het pali :

Manopubbaṅgamā dhammā,
 manoseṭṭhā manomayā;
 Manasā ce paduṭṭhena,
 bhāsati vā karoti vā;
 Tato naṃ dukkhamanveti,
 cakkaṃva vahato padaṃ.

woord voor woord vertaling (sleuteltotinzicht) :
dhamma: ervaring; manopubbhangama: gedachten gaan vooraf; manosettha: gedachten zijn overheersend; manomaya: door gedachten gecreëerd; ce: daarom; padutthena: (met) onzuivere; manasa: gedachten; bhasati va: (iemand) spreekt; karoti va: of handeld; tato: daarom; dukkham: lijden; nam: die persoon; anveti: volgt; vahato padam: trekkende dier; cakkam iva: zoals het wiel van de kar.

----------
Stel dat ik en xxxx over jou aan het slecht spreken zijn. Maar in jou afwezigheid. Dan zal je waarschijnlijk hierover geen enkele reactie vertonen.

Stel dat ik en xxxx over jou aan het slecht spreken zijn. In jou aanwezigheid, maar in een voor jou onverstaanbare taal, en met een lichaamstaal waaruit niets negatiefs blijkt. Dan zal je waarschijnlijk hierover geen enkele reactie vertonen.

Stel dat ik iets tegen jou zeg dat je krenkt. En je innerlijke mentale staat is boos zijn, gekrenkt zijn in je trots.

Wanneer je geen reactie hebt wanneer we slecht spreken in je afwezigheid, kan men daaruit concluderen dat het niet het slecht spreken op zich is, dat iemand krenkt, of boos maakt.
Zelfs als men slecht spreekt in iemands aanwezigheid, en de persoon begrijpt het niet of ziet er niets slechts in, zal er geen reactie zijn.

dit toont aan dat de mens zelf, de schepper is van de mentale staat, van bv. boosheid.

Wat zorgt er nu voor dat ik bv. gekrenkt ben in mijn trots wanneer iemand iets zegt ?

Is het (mijn) geest of zijn het (mijn) gedachten ?
Is het mogelijk om te spreken over geest zonder gedachten ?
Of is het mogelijk om te spreken over gedachten zonder geest ?

de menselijke geest behelzen gedachten, en gedachten omvatten ook geest. In die zin lijken me beide vertalingen wel juist, maar tegelijkertijd ook alweer verkeerd als men daaruit concludeert dat er zoiets bestaat als een menselijke geest zonder gedachten, of gedachten die louter op zichzelf bestaan, los van de geest.

Ik veronderstel dat honden niet denken, maar ze kunnen wel boos zijn. Dit gegeven lijkt me te bewijzen dat geest een betere vertaling is dan gedachten en denken.

Maar wat ik ook kies als vertaling, wanneer iemand iets tegen me zegt, zou het kunnen zijn dat ik me gekrenkt in mijn trots voel.




50
Religie, Mens en Maatschappij / Re: Zien
« Gepost op: 26-10-2015 23:35 »
Gouden middenweg en de wilde natuur,

De sutta die je aanhaalt, Majjhima Nikaya 19, die beschrijft volgens mij de training die de Boeddha volgde en hoe hij daarbij het heilzame en niet heilzame in tweeen verdeelde. De Boeddha merkte bij zichzelf gedachten op doortrokken van kwade wil, van zintuiglijk verlangen en van wreedheid. Dit toont denk ik dat de Boeddha hier het niveau van een arahant nog niet had bereikt. De neigingen van kwade wil en zintuiglijk verlangen waren er nog altijd. Het niet-terugkeren pad was dus ook nog niet bereikt lijkt me.
Maar de Boeddha is doorgegaan met de training. En het slot van de sutta beschrijft dan dat de Boeddha uiteindelijk de vrucht van arhantschap bereikte, waarbij de asava's of bezoedelingen eindigen en de tien ketens of banden ook verbroken zijn. Wanneer dit bereikt is, is gedaan wat gedaan moet worden, de taak volbracht.

Siebe

Goed, wanneer de vrucht van arhantschap is bereikt, dan is gedaan wat gedaan moet worden, de taak volbracht.

En in de sutta http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,2134.msg16077.html#msg16077

staat :" vlak nadat hij juist volledig verlicht was geworden"

er staat ook daarna : "dacht Brahma Sahampati: 'O wee, de wereld is verloren! Oh wee, de wereld zal ten onder gaan omdat de geest van de Tathagata, de Arahant, de Volmaakt Verlichte neigt naar een leven zonder moeilijkheden, niet naar het onderrichten van de Dhamma' "

Hier staat toch dat hij al de Arahant was, de Tathagata, de Volmaakte Verlichte ?

Een Arahant die echter ,   zoals je schrijft in : http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,2207.msg16566.html#msg16566

"Het wordt mijns inziens in de sutta's beschreven als de beëindiging van waarneming & gevoel"


je schrijft ook "rechtstreeks kennen van Nibbana, zeker nog niet betekent dat men dan al een volledig verlichte is of Boeddha."  Toch spreekt de tekst, "nadat hij juist volledig verlicht was geworden".


Natuurlijk mag je zeggen dat wanneer in een Sutta staat "nadat hij juist volledig verlicht was geworden" dat dit niet letterlijk moet opgevat worden.
Natuurlijk mag je zeggen dat wanneer in een Sutta staat "omdat de geest van de Tathagata, de Arahant, de Volmaakt Verlichte neigt naar een leven zonder moeilijkheden", dat men niet letterlijk moet begrijpen dat Gautama toen al de Tathagata, de Arahant, de Volmaakt Verlichte" was.

Want de geschriften zijn ook een helden-epos, vol met overdrijvingen. Men moet de woorden met een korrel zout nemen, in zijn context plaatsen, het stichtende van de woorden zien.

Maar dit sterkt mij alleszins in mijn vaststelling dat men  een uitdrukking als "beëindiging van waarneming & gevoel" misschien wel eens niet al te letterlijk moet opgevat worden.
Mijn interpretatie is dat men het eerder in de context van streven moet begrijpen.

Ons streven is in hoofdzaak gericht op heil, voordeel, profijt voor onszelf. Hetzij concrete zaken (dus eerder materiële doelstellingen), maar ook op immateriële doelstellingen. De kern van het streven blijft "ik". Ik wil verlicht zijn. Ik wil de vruchten.

Maar het hogere doel is geen "ik" doel.
Je kunt je wel dienstig maken aan het hogere doel, maar je kunt het hogere doel niet bereiken.  daarom is het ook transcendent, buiten onze wereld vallend.  Je dient een hoger doel waarvan de vrucht, het profijt, het voordeel niet voor jezelf is.

Door iedere onbaatzuchtige daad, iedere onbaatzuchtige gedachte, ieder onbaatzuchtig streven belichaam je het boeddha-ideaal. Dit onbaatzuchtige leven stilt de honger van de blinde natuur. Dooft de blinde hunkering . Maar als je het pad (louter) bewandelt voor jezelf, "ik wil de vrucht", dan blijft de honger voortduren.
De vrede van Nirwana is niet zozeer een vreugdevolle innerlijke toestand, hoewel het  er ook niet van los kan gezien worden, maar eerder een gemotiveerd zijn, een wijze, een manier van leven, door het leven gaan.

Maar tegelijkertijd mag men ook niet blind zijn voor de innerlijke noodtoestand. Alsof je een of ander almachtige bent die buiten de wereld staat, buiten het lijden staat. De innerlijke noodtoestand vraagt ook zijn aandacht.
De transcendentie, de belichaming ontstaat bij het onbaatzuchtige (denken, streven, handelen enz.). En dit schenkt de spirituele innerlijke noodtoestand van onze blinde natuur zijn rustpunt.
Maar er zijn zeker ook nog andere noden die onze aandacht vragen. De gewone zaken zoals eten, drinken, ontspanning, sociaal contact, werken, enz. enz.

Schenken we onze spirituele innerlijke noodtoestand geen rustpunt, dan ervaren we het leven als zinloos. En dit kunnen we niet louter oplossen door eten, drinken, ontspanning, werken, sociaal contact enz.
Uiteindelijk worden we allemaal ouder, verliezen we zoveel zaken, onze gezondheid, en uiteindelijk ons leven.
Maar het boeddhisme is een religie, en levert een antwoord op de vraag "wat is het waard om voor te leven en sterven". Iedereen kan voor zichzelf zien hoe men het ervaart als men onbaatzuchtige zaken doet, streeft, denkt.
In die zin is het een win-win situatie. Maar doe je het op de eerste plaats voor jou gewin, dan heb je verloren.


Pagina's: [1] 2 3 ... 12