Toon bijdragen

Deze sectie stelt je in staat om alle bijdragen van dit lid te bekijken. Je kunt alleen de bijdragen zien waar je op dit moment toegang toe hebt.


Topics - Sybe

Pagina's: 1 2 3 [4]
151
Het gewone leven / Bedreven beoefenaar
« Gepost op: 06-02-2014 20:12 »
Wat ik ben tegengekomen is dat oude meesters adviseren om de wereld te verlaten, alle plekken, mensen en omstandigheden te vermijden die opwinding of onrust kunnen veroorzaken. Ze zagen dat niet als een nederlaag, een falen, een uitvlucht maar een manier om te facilteren diepgaand te ontspannen, de geest werkelijk te kunnen kalmeren. Ver weg van zorgen, verplichtingen, en al die zaken die de geest aldoor in beroering brengen. Ze leefden vaak zelf langdurig geisoleerd. Meesters als Tilopa, Naropa, Gampopa, Milarepa en anderen.

De oude meesters zitten veel meer dan de moderne meesters denk ik op de lijn dat je eerst je ware natuur moet ontdekken en er voor moet zorgen dat je daarvoor de goede omstandigheden schept voor jezelf.
Dit is de primaire zorg. Die ontdekking en het verder doen ontplooien van die natuur geven het zelfvertrouwen, de stabiliteit om met alles en iedereen om te gaan. Er zal dan spontaan mededogen, spontane vriendelijkheid etc zijn naar anderen.

Het gaan aanleren om in en drukke samenleving met iedereen en alles open en vredevol etc om te gaan is meer het aanleren van techniek, een soort vaardigheid. Hoewel dit natuurlijk wel handig is, in hoeverre verschil je dan van een handige verkoper? Een tactische manager. Een slimme politicus? Moet je je nou wel zo daar mee bezighouden? Is het authentiek? In hoeverre versterken we zo niet alleen maar de waan en illusies in de wereld?

Siebe

152
Algemeen / Drang
« Gepost op: 06-02-2014 16:04 »

Ik zie de drang te bestaan als de drang jezelf te manifesteren, te uiten, meningen te vormen, te discussieren, twisten, verheugend in kritiek en twisten, ook als drang zaken intellectueel te willen begrijpen. Het is misschien samen te vatten als geldingsdrang.

Onderscheidt het zich van levenslust?

De drang naar zintuiglijke ervaringen ken ik ook goed. Je aangenaam willen voelen, even het zoet van snoep, de kick van mooie gedachten of visies, etc.  De hunkering aldoor naar aangename ervaringen. Neurologisch schijnt dit te maken te hebben met het genot/beloningscentrum.
Ik heb als ongelukkige puber enorm veel gesnoept, elke dag een half pond of meer, op school. Me even lekker voelen. Ik zie bij velen dat als reactie op lijden men zich wil vertroosten, even aangename gevoelens, een lekker bad, snoep, drank, museum oid. Jezelf verwennen. Welness. Hoe sterker het lijden hoe groter die drang naar aangename gevoelens. Je gaat immers het onaangename haten. Krijgt de pest in. Je wilt het niet.

De drang naar niet-bestaan. Ik begrijp dit nu als de drang om er gewoon niet te zijn, niet meteen in extreemste vorm van dood willen maar ook willen slapen (dan ben je er ergens ook niet), lang uitslapen, lekker niets doen, willen dromen, willen ontsnappen.   Het is eigenlijk een drang tot luiheid, heb ik bedacht.

Van drang wordt gezegd dat het niet stilt door bevrediging. Dat geloof ik. Het wordt juist sterker als je het volgt of gehoorzaamt.  Drang is wel menselijk. Boeddha veroordeelde drang niet volgens mij maar spoorde zeker niet aan het te volgen. 

Door consequent niet mijn zoetbehoefte te volgen, ook tegen de trek in, heb ik minder drang daarnaar gekregen. Dus het werkt wel. Het uitputten van drang lijkt misschien op zelfkwelling maar uiteindelijk is het een opluchting.

Drang als oorzaak van lijden staat denk ik niet tegenover de visie dat onwetendheid over onze ware natuur de oorzaak is, want die natuur is drangloos.

Qua drang staat boeddhisme haaks op de wereld die juist aanspoort om drang te volgen en bevredigen.
Maar dat evolueert niet naar bevrijding maar naar gehechtheid en afhankelijkheid.

Siebe








153
Algemeen / Verlichtingswens
« Gepost op: 06-02-2014 13:29 »

Er leeft een wetenschap in je dat je in wezen een staat van vrede en eenvoud bent. Je ervaart dat ook als geluk en waarachtig je-Zelf zijn. Dat is wrs nadrukkelijker aanwezig wanneer je gewoon op jezelf bent, alleen, in de natuur oid, dus wanneer er niet aldoor alertheid vereist is vanwege de aanwezigheid van de Ander of de vereisten van een functie oid.  Dan kun je loslaten, rollen die je speelt ontrollen, ontspannen, eenvoudig worden, jezelf weer worden.

Maar je kunt dat niet volhouden. Je kunt niet jezelf blijven. In interactie met de ander, met de wereld wordt het aldoor verstoord. Je raakt verward, zenuwachtig, gespannen, gaat gekunsteld doen, zegt onwaarachtige dingen, doet onwaarachtige dingen. Ik wel tenminste:-)
Dit zadelt je op met een gevoel van schuld, onmacht, onvermogen, falen, zelfkritiek.

Als de spanning daarvan toeneemt kunnen twee dingen gebeuren. Je ontwikkelt een hekel aan de Ander, aan de wereld omdat die je aldoor verstoort. Die zorgt er voor dat jij niet jezelf kunt zijn en zet je aan tot onwaarachtig gedrag waar je later zelf spijt van hebt. De Ander veroorzaakt je neurose en de hel.  De schuld ligt bij de ander. De wijsheid van deze yana is dat zolang je geest onbeheerst is het ook zo lijkt te liggen.

Een andere yana is dat je je-Zelf aanklaagt. Dus je gaat wijsheid haten. Je gaat er alles aan doen om te vergeten dat jij weet wat waarachtig is en onwaarachtig.  Weten is een last. Een last die weg moet.
Je weet nu dat de oplossing van lijden er in ligt dat je moet vergeten. Je moet streven naar een staat van vergetelheid. Er IS geen ware Natuur, er is geen je-Zelf zijn, er is slechts actie en reactie, spontaan handelen. Dat is het hoogste Goed, het ware geluk, de oplossing van lijden.  De wijsheid van deze yana schuilt in de terechte analyse dat geremdheid een oorzaak is van lijden. Maar het zit niet goed in de ontkenning van Weten.

Beide reacties worden mijns inziens geboren vanuit de ervaring van onmacht of onvermogen levend in de wereld.

De Verlichtingswens beschouw ik zelf als die wens die niet opgeeft en toegeeft aan deze yana's. Het zoekt geen heil in uitvluchten. Het zal nooit zeker Weten ontkennen.
Het wil niet deze wegen bewandelen omdat het weet dat dit geen beeindiging is van de waarheid van lijden.

Hoe zien jullie het?

Siebe





Siebe

154
Voorstellen / hertje stelt zich voor
« Gepost op: 05-02-2014 15:33 »
Hallo,

Ik vind het leuk met mensen over boeddhisme te praten. Mijn eigen mening daarover varieert. Vaak vind ik dit louter stoornis en ijdel en denk ik ook dat het niet hoort bij de bevorderlijke kant. Aan de andere kant wil ik me graag uit en dingen delen met anderen.

Ik heb nog geen volledig vertrouwen in Boeddha, Dharma en Sangha maar dit is groeiende.

155
Meditatie / Mara-meditatie
« Gepost op: 05-02-2014 13:25 »
Ik heb nogal de neiging streng te oordelen. Er is weinig liefde, gevoel van vriendschap. In beginsel ervaar ik de Ander of het Andere als vijandig. Ik zie vooral fouten en gebreken in anderen. Kwetsbaarheid mag niemand zien. Ik ben snel teleurgesteld. Er is agressie, opgefoktheid, stress. Ik ken vooral de lagere rijken en overwegend functioneer ik als een dier. Er zijn ook obsessieve neigingen. Dingen loslaten is moeilijk.
Mijn geest is altijd bezig alles vooraf al door te denken, scenario's af te spelen, wil voorbereid zijn. Houdt van routine. Er is een onvermogen om gelukkig te zijn en ontspannen in de wereld.

Mijn ego lijkt met de dag te groeien. Herkennen jullie dat? Beoefening lijkt alles alleen maar erger te maken. Langzaam lijk ik te transformeren in Mara, de demon. Tergend is het algemene gevoel van onmacht en onvermogen. Ik weet nu veel over boeddhisme maar ben ondertussen Mara geworden. Nu ik meer zie bij anderen heb ik anderen nog minder lief. Ik kan niet bij mezelf blijven maar raak alsmaar verstrikt in de negatieve oordelen over wat ik zie. Ik ben alleen maar kritischer en meedogenlozer geworden lijkt wel. Ook voel ik me gefrustreerd me echt te uiten. Alles wat ik zie, en dat is zelden fraai, slik ik maar in, wat moet ik er anders mee?

Met anderen ben ik op mijn hoede. Ik mag ze niet. Al mijn reacties zeggen dat ik anderen wantrouw en vrijwel niemand kan uitstaan. Omgaan met mensen is strontvervelend omdat mensen niet leuk zijn. Sommigen transformeren in een vlinder, ik in Mara. Ik wil dat mensen mij als een Wijze kennen. Er moet toch iemand zijn die dat begrijpt? Mijn bestaans en bewijsdrang is niet te stillen.

Ik moet en zal iets voorstellen. Ik kan alleen vals bescheiden zijn. Ik heb een haat/liefde relatie met Boeddha. Ik ben verslaafd aan aanzien, aandacht, erkenning. Hoe kan een mens gelukkig zijn zonder?
Meesters zijn ook alleen maar gelukkig omdat ze alle aanzien, erkenning, waardering, service genieten van anderen. Zonder dat zijn ze zoals ik, Mara.

Ik zie iedereen als een Junk. Zolang ie zijn spul krijgt valt zijn toestand van armoede en ellende niet op. Wij zijn allemaal afhankelijk van het spul van erkenning, waardering, aanzien, respect, liefde van anderen.
Ik ben boos op iedereen die denkt dat het anders zit. We zijn zo verslaafd maar door de aanwezigheid van spul valt dat niet op. Ik wantrouw elk idee van verwezenlijking. Niemand is zelf-voedend of zelf-verlicht. Dit alles is illusie. Het is allemaal 1 grote verbeelding.

De gelukkigen zijn geen verlichten maar Goden. Wat er schittert is geen Dharma maar waan.
Ze hebben alles onder controle. De schappen liggen vol met heerlijk eten, de juiste collega's, het aanzien en voldoening verschaffende werk, de goede gezondheid, de leuke hobby, de lieve partner.

In die sfeer praat men over het fijne, het mooie, het goede boeddhisme. Reclame van Goden. Hun eigen toestand kennen ze niet.  Ze weten niet wat het is te leven zonder de beschikking over elk moment genot, aanzien, zonder waardering, zonder aandacht van een ander, zonder respect van anderen, zonder publiek, zonder erkenning. De wereldlijke beoefenaars zitten zo vol met waan omdat ze hun geluk verwarren met verlichting en vrijheid. Ze durven niet eens toe te geven dat ze zouden wegkwijnen van ellende in eenzaamheid, zo verhard is hun zelfbedrog en ongevoeligheid voor Dharma. 

Toch heb ik nog wel wat vertrouwen. 





156
Algemeen / Aan de Weg timmeren
« Gepost op: 04-02-2014 12:17 »
Ik denk dat Boeddha onmogelijk bedoeld kan hebben dat Nirvana wordt veroorzaakt, dat het dus gewoon een verschijnsel is of een soort staat van de geest, bestaand op basis van oorzaken en voorwaarden. Dat dus weer zal verdwijnen of zal vergaan als die oorzaken en voorwaarden veranderen of verdwijnen.
Iets wat je opbouwt als beoefenaar, in elkaar timmert, iets wat je langdurig traint en elke dag zo geleidelijk stapje voor stapje opbouwt, zoals een goede fysieke conditie of zoals je een huis steen voor steen opbouwt.

Voor mij is dat volledig in strijd met de geest van boeddhisme. Nirvana is juist niet dat, geen geconditioneerde staat, niet iets wat bestaat op basis van oorzaken en voorwaarden en niet iets wat vergaat. Zou dat wel zo zijn, wat heeft Boeddha dan ontdekt? Hoezo, zou dat de moeite waard zijn?
Hoezo kan er van gezegd worden dat het de beeindiging van lijden is, als Nirvana een instabiele, omkeerbare en vergankelijke toestand is gebaseerd op oorzaken en voorwaarden? Instabiel, vergankelijk? Dat kan toch nooit het kenmerk zijn van een oplossing van lijden? Als Boeddha iets duidelijk maakt in de sutta's!  Waarom zou je daarin investeren, naar streven. In feite ben je dan alleen maar bezig je geest in een bepaalde staat te forceren, knutselen die toch weer zal vergaan. Nee, dit is ongeloofwaardig.

En als Nirvana een soort ultieme uitblussing is waarbij na de dood geen spoortje van je overblijft, als een kaars wiens brandstof opraakt, waarom zou je daar naar streven? Dat is eerder een ultieme doodswens, een soort drang tot zelfvernietiging, een drang niet meer te bestaan. Boeddha bespreekt dat juist in de Sutta's als één van de drie soorten drang die lijden veroorzaken.  Dus ook die uitleg is niet aannemelijk.

Veel begrijpelijker, logischer, invoelbaarder, herkenbaarder is dat het passieloze, de uitblussing, volmaakte vrede, nirvana niet door de beoefenaar of Boeddha wordt/is veroorzaakt maar hier en nu al in aanleg aanwezig is. Het komt niet door training tot stand, je bouwt het niet op, timmert het niet als een Handyman in elkaar, maar het is gewoon aanwezig. Boeddha heeft Nirvana bereikt in zoverre hij deze vrede, die onze ware natuur is en aanwezig is, helemaal heeft bevrijdt van alles wat het verduistert, zoals hebzuchtige neigingen, woede, ik-kramp etc.

Ik geloof dus dat het de bedoeling is van Boeddha, ook met het onderricht over geen-Zelf, dat wij gaan herkennen, ontdekken , via meditatie, dat vrede, het passieloze, de Boeddha, al aanwezig is in onszelf en wel als onze natuur. Het Nirvana van de Boeddha is niet veroorzaakt. Het is ontdekt en ontdaan van alle verstoringen die er als bijkomstige verschijnselen zich in voordoen.

Zelf is vrede zuiver, het is wat het is, maar in vrede verschijnen zaken zoals onvrede. Onvrede is grof en fel en daardoor verlies je snel het besef dat vrede onvrede ervaart. Je hebt snel de neiging je met onvrede te identificeren of er komen emotionele reacties op die onvrede op gang.  Dit is een trekje van de geest, zoals ook alles wat beweegt in een bos onmiddelijk je aandacht trekt. Het is het Oog dat als het ware niet meer begrijpt dat het een Oog is, maar gelooft dat het is wat het waarneemt.

Maar hebzucht, woede, trots etc hebben geen invloed op vrede, op het passieloze, op jeZelf. Het is niet dat het het aantast.  Het is eerder zo dat een aspect van de geest zo in zijn eigen projecties kan rondspinnen dat de indruk ontstaat dat vrede volledig verdwenen is.
Of het is zoals bijvoorbeeld met haat, dat zo'n grof en stekelig zich opdringend verschijnsel is, dat je niet meer ervaart dat niet-haat er ook nog is en dat het niet-haat is dat de haat ervaart.

Traditioneel wordt het geweldige beeld gebruikt van een helder kleurloos kristal dat tegen een gekleurde achtergrond de kleur van de achtergrond lijkt aan te nemen. Zo is het ook met vrede en onvrede. Hoewel de kleur zich nooit echt vermengt met het kristal, lijkt het wel zo. Zo vermengt onvrede, haat, hebzucht etc zich ook nooit echt met vrede, met jezelf. Maar let wel, er is een sterke gewenning te geloven dat de vermenging wel echt plaatsvindt en dus om te geloven dat je haatvol bent als zich haat voordoet. Dit is een aspect van onwetendheid. Het is niet zo dat gevorderde beoefenaars geen haat, hebzucht, verstoringen meer hebben maar ze trappen niet meer in die ogenschijnlijke vermenging van verstoordheid en niet-verstoorheid, onvrede en vrede, opkomend verschijnsel en grond, stilte en beweging, je onware zelf en Zelf.

Het is omdat Nirvana er nu al is dat wij het uberhaupt kunnen bereiken. Bereiken betekent hier vrijmaken, aanwezige vrede ontdoen van verstoringen en bezoedelingen.

Iedereen die aangesproken wordt door Boeddhisme heeft mijns inziens begrepen wat het Zelf is, heeft zichzelf al herkend in aanwezige vrede . Dat is misschien nog heel vaag en intuitief, weinig doorleefd, maar er moet toch al een soort herkenning zijn.

Wat je kunt veranderen zijn gewoonten, hoe je denkt, houdingen, de richting van je geest, wat er opkomt in je geest, dus dingen op het vlak van conditionering, maar geest, vrede ligt niet op dat vlak. Het is niet zo te training of te vormen. Toch is die training nodig, niet om vrede te veroorzaken, maar om de al aanwezige vrede meer ruimte te geven, dus om deze te bevrijden. Iemand die dat volledig heeft waargemaakt heet een Boeddha.

We hebben wrs allemaal wel een beetje zicht of herkenning van vrede, uitblussing, het passieloze maar alleen een Boeddha heeft dat volledig. Ook een Bodhisattva ziet maar een beetje. Er wordt gezegd dat deze vrede ongeboren is, niet veroudert, niet ziek wordt, en niet sterft. Zou dit wel zo zijn, en zou het passieloze, uitblussing, Nirvana vergaan, dat zou het geen oplossing zijn van lijden. Het is omdat diens natuur eeuwig en onveranderlijk is dat het de beeindiging van lijden is en een veilige toevlucht.
Het is Boeddha zelf.

Een Boeddha is niet meer geidentificeerd met het grofstoffelijk lichaam en alles wat daar bij hoort zoals pijn, gevoelens, waarnemingen, mentale factoren en bewustzijn. Diens Dharma-Lichaam heeft geen voedsel nodig en bestaat niet uit delen en is Eeuwig en Onveranderlijk. Een Boeddha ziet volgens mij de dood met vertrouwen tegemoet, niet omdat ie uitgaat als een kaars, maar omdat ie weet dat alles wat er uit kan gaan altijd al bijkomstig was, geen-Zelf. Het doodloze gevonden.











157
Algemeen / roerloze boeddha
« Gepost op: 03-02-2014 18:45 »
Laten we wel wezen, wij durven gewoon niet het authentieke zelf, het roerloze vredevolle, te leven in dit leven.  Niet ten overstaan van je baas, je vrienden, je partners, je ouders, zelfs niet ten overstaan van jezelf.

We horen niet roerloos en vredig te zijn! Het mag niet waar zijn ook, van niemand, noch van jezelf, noch van anderen, dat het meest authentieke in jezelf stil en roerloos is en niet verandert.

We bekritiseren het roerloze aldoor, belasteren het, overstemmen het met gedachten, draaien beelden af van wie we horen te zijn, geloven de projecties, vinden dat we op een bepaalde manier horen te reageren als boeddhist. Och mijn liebe, we moeten ons zo bewijzen. Als goede leerlingen, geegageerde boeddhisten, brave burgers, harde werkers, goede collega's, meelevende man of vrouw, meedogend mens, begripvolle vrouw, wijzen, maar niemand mag van ons weten, zelfs wijzelf niet! wat werkelijk waar is, het laat ons ten diepste allemaal onberoerd.

Wat???

Hufter!

Hoe kan, als het roerloze er niet mag zijn van jezelf, als je dit alsmaar wilt verstoren, als je verliefd bent op beroering, als het roerloze niet waar mag zijn, als je er een afkeer van hebt, er negatief over oordeelt, als je het niet herkent als je authenticiteit, je ware gezicht, er ooit een Pad zijn?

"Als je de Boeddha niet wilt, waarom beoefen je dan boeddhisme, hertje?"
Ik haat de Boeddha toch niet opzettelijk Meester?
Zeg jij het maar hertje?
Ik denk dat ik Boeddha haat Meester.
Denk je het of weet je het?
Ik weet het Meester. Meester, roerloosheid hoort niet.
Van wie dan Hertje?
Het hoort niet Meester. Ik kan de herkomst niet vinden. Het hoort niet.
Maar het is er toch hertje?
Ja Meester, dat is zo maar het hoort niet.
Ben je kwaad hertje?
Ja meester, altijd. 
Waarom ben je zo kwaad hertje?
Ik kan de herkomst niet begrijpen meester. Het hoort gewoon allemaal niet waar te zijn, begrijpt U
Maar als iets waar is, moet je je daar dan niet bij neerleggen Hertje?
Meester ik kan niet anders. Het hoort niet zo te zijn allemaal.
Hoe komt dat Hertje?
Ik kan de herkomst niet zien Meester. Meester het hoort allemaal niet zo te zijn Meester. Snap dat dan!
Hertje ik begrijp je misschien wel.
Het hoort niet meester. U bent een demon Meester. Ik wantrouw U. U bent Mara. Roerloos monster.
Heb ik je ooit iets aangedaan Hertje?
Nee Meester
Waarom wantrouw je me dan?
Ik kan de herkomst daarvan niet begrijpen meester. Het hoort allemaal niet meester
Hertje, laten we afspreken dat als je er uit bent dat we elkaar weerzien.
Goed Meester, ....(klootzak).






















Pagina's: 1 2 3 [4]