Recente berichten

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Dorje Gepost op Gisteren om 21:11 »
Als geliefden iets overkomt, en ze lijden erg, dan raakt dat je toch, niet? Je wilt toch niet dat mensen, of andere wezens lijden. Dat is toch, vind ik, nauwelijks te verdragen. Het raakt je. Het brengt je toch van je stuk. Nou moet ik ook wel bekennen dat het van mij, op dit moment, ook niet anders hoeft ook. Ik hoef niet perse altijd onaangedaan te zijn. Ik ervaar verdriet ook niet echt als lijden. Lijden is agressie ervaren, haat, eigenwaan, obsessie, teveel drang, wanhoop dat soort dingen. Dat vergiftigt maar verdriet spoelt eerder schoon. Misschien als je het niet uit dat het ook vergiftigt. Het is ergens ook wel mooi dat je geraakt kan worden toch?

Siebe,

Ik voel een grote oprechtheid in bovenstaande vragen, ik ga dit dan ook zo oprecht mogelijk proberen beantwoorden, alsjeblieft geef gewoon aan waar je niet kan volgen, dan probeer ik het verder te verduidelijken.

Tuurlijk raakt het ieder mens als geliefden iets overkomt, en ze erg lijden, ik zou zelfs durven stellen dat het de Boeddha ook raakte, anders zou hij niet zoveel tijd en energie gestoken hebben om een weg hieruit te tonen en wat hij getoond heeft is echt niet een toestand van onaangedaanheid, hij was erg aangedaan met zijn leerlingen en niet alleen met hen, maar met ieder levend wezen. Maar wat hij getoond heeft is dat je aangedaan kan zijn, dat je beschikbaar kan zijn, dat je liefdevol kan zijn, dat je aanwezig kan zijn, helpend, gevend, betrokken, … en toch vrij kan zijn van dit aangedaan zijn, vrij kan zijn van verwachtingen die dit bij anderen geeft, vrij kan zijn van iets terug te willen hebben, vrij van teneergeslagen zijn, vrij van het trekken en afstoten dat dit gewoonlijk met zich meebrengt. De Boeddha had een sterkte waardoor het lijden van anderen en het lijden van zijn eigen lichaam, hem niet uit evenwicht brachten. Het is die sterkte, dat stabiele, die toeverlaat die ontdekt kan worden in onszelf, die juist zo sterk en stabiel is omdat het niet afhankelijk is van iets dat komt en gaat, het moet niet steeds gevoed worden met dingen die goed gaan, en het wordt niet aangetast door dingen die niet goed gaan. Het is iets stabiel, onveranderlijk, het is iets dat niet onderhevig is aan de verschijnselen die zich voordoen, waardoor je juist je zelf volledig kan geven (in aangedaanheid bijvoorbeeld, en ja, zelfs in verdriet).

Er zijn er die bevrijding inderdaad beschrijven als een onaangedaanheid, maar dat is voor mij geen bevrijding, dat is iets erg zelf-gerichts, iets waar je je zelf ongenaakbaar mee lijkt te maken, en dus iets waarmee je het leven buiten sluit. Dat is een pseudo bevrijding. Het is erg zelf-gericht, want het maakt je onaangedaan voor de ander, het sluit de ander buiten, het vermijd de ander, het is enkel gericht op het eigen lijden dat op die manier weggedrukt wordt gehouden en het is geen echte bevrijding, want het bevrijdt je niet van je trekken en afstoten van het leven, het bevrijdt tijdelijk door je af te schermen van het leven. Maar zodra het leven stopt, stopt ook deze kunstmatige bevrijding, en zorgt de gehechtheid eraan die niet werd opgeheven maar weggedrukt weer voor een nieuwe geboorte.

Vandaar, je hebt een sterkte nodig, een stabiliteit, een toeverlaat die onafhankelijk is van al die zaken die komen en gaan, waardoor het leven niet weggedrukt hoeft te worden, maar de gehechtheid er aan kan losgeweekt worden. Doordat niets weggedrukt hoeft te worden, kan je je dan juist volledig geven aan anderen, volledig beschikbaar zijn, stabiel zijn en een toeverlaat zijn voor anderen, opdat zij die toeverlaat ook in henzelf kunnen vinden.

Door die toeverlaat, een soort geluk, omdat het vrij is van conflict (tussen wat je wil van het leven en het leven zoals het is), kan je je zelf volledig geven aan het leven (aan zij die lijden en ook een uitweg zoeken) en tegelijkertijd het leven loslaten, de gehechtheid er aan doorbreken.

In dat geluk, kan je dan als mens ongeluk meemaken, geliefden loslaten als de realiteit zo is dat ze verdwijnen, verdriet, ziekte, ouderdom en dood,… en dan ben je hier als mens niet onaangedaan voor, maar zie je dat dit zich voordoet in dat wat stabiel, en onveranderlijk blijft en kan je dus juist helemaal beschikbaar, betrokken zijn, zonder je te verliezen, zonder die stabiliteit kwijt te raken.

En ja, wat je onderdrukt, wegdrukt, buiten sluit, kan je op den duur de das omdoen.

Het is dus zeker wel mooi dat je geraakt kan worden, het is zelfs noodzakelijk, dat het lijden je raakt, maar dan best wel in combinatie met een stabiele basis die het ook kan accepteren zoals het is. Klinkt weer paradoxaal, maar hoe subtieler je gaat, hoe paradoxaler het nu eenmaal maar uitgedrukt kan worden. De paradox probeert gewoon in woorden uit te drukken wat woorden niet goed uitgedrukt kunnen krijgen, woorden zijn gecreëerd om iets of zus of zo te benoemen (duaal), … de paradox maakt er van én zus én zo, tegelijkertijd (non-duaal): verdriet en niet aangetast zijn door verdriet tegelijkertijd, lijden en vrij zijn van lijden tegelijkertijd, ongeluk en geluk (doordat er geen conflict is met het ongeluk) tegelijkertijd, … .

Ik ben het dus zeker met je eens dat het mooi is geraakt te zijn, dat is iets dat niet overwonnen moet worden, wat overwonnen kan worden is het gehecht zijn aan hoe dat we willen dat het voor ons of iemand anders zou "moeten" zijn, als de realiteit nu eenmaal anders is. Wat niet wegneemt dat je het beste voor iemand, of beter nog voor iedereen wilt, en alles doet wat in je mogelijkheid zit om hier aan bij te dragen. En het beste wat je op dit vlak kan doen is nu net die toeverlaat in jezelf zoeken en ontdekken en anderen helpen deze ook te ontdekken, omdat deze toeverlaat juist onafhankelijk is van omstandigheden die je toch nooit naar je hand zal kunnen zetten, hoe goed je het ook bedoeld.

Als er nog iets niet zo duidelijk is of nog steeds koel, afstandelijk en onaangedaan klinkt, dan hoor ik het graag, want zo bedoel ik het helemaal niet.

Alle goeds, en sterkte en stabiliteit voor jou, broeder, voor Caroline, voor iedereen,

Dorje.



2
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Sybe Gepost op Gisteren om 18:55 »
Dank broeder Dorje. Terwijl we zaterdag allemaal het idee hadden dat Caroline op sterven lag, is er toch zeker iets van herstel gaande . Het is allemaal nog pril en het oogt nog broos, maar ze hebben wel meteen de oorzaak kunnen aanpakken. Ze is weer wat aanspreekbaar. Vandaag was ze erg moe merkte ik. Niet zo gek, ook omdat een patient naast haar met longproblemen erg onrustig was in de nacht, begreep ik van de verpleegster. De kritieke waarden zoals bloeddruk en zuurstof zijn ook weer een stuk beter. Ze spreken al over een verplaatsing van de IC naar een verpleegafdeling.

Ik ben met een serie posten bezig over verdienste en dat gaat erg veel over weder geboorte. Het is zo sterk verankerd in de leer van de Boeddha, besef ik me steeds beter. Dat lezend, denk ik wel eens, waarom hangen we zo aan dit leven? Hierna is volgens de Boeddha gewoon een nieuw leven. Waarom verlengen we dit vaak lastige leven zo, met allerlei technieken, als het leven niet eindigt bij de dood? We maken van sterven een heel drama maar is het dat wel?

Als geliefden iets overkomt, en ze lijden erg, dan raakt dat je toch, niet? Je wilt toch niet dat mensen, of andere wezens lijden. Dat is toch, vind ik, nauwelijks te verdragen. Het raakt je. Het brengt je toch van je stuk. Nou moet ik ook wel bekennen dat het van mij, op dit moment, ook niet anders hoeft ook. Ik hoef niet perse altijd onaangedaan te zijn. Ik ervaar verdriet ook niet echt als lijden. Lijden is agressie ervaren, haat, eigenwaan, obsessie, teveel drang, wanhoop dat soort dingen. Dat vergiftigt maar verdriet spoelt eerder schoon. Misschien als je het niet uit dat het ook vergiftigt. Het is ergens ook wel mooi dat je geraakt kan worden toch?


Siebe




3
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Dorje Gepost op Gisteren om 17:37 »
Hoe is het inmiddels geëvolueerd?

Ik leef met haar en met jou mee, sterkte!

Het leven lijkt soms niet rechtvaardig, maar het is waar: het leven is van de natuur van ziekte, verval, ouderdom en dood, en rechtvaardigheid is iets wat wij er op projecteren.

Geluk zoeken in dat wat van de natuur van ziekte, ouderdom en dood is, kan enkel tijdelijk verlossing geven. Echte verlossing is maar mogelijk door het leven te nemen zoals het is, inclusief ziekte, ouderdom, dood, onrechtvaardigheid, en dergelijke. En die verlossing is ook te omschrijven als een soort geluk, maar een geluk dat niet meer afhankelijk is van omstandigheden. Het is nuttig om dit soort geluk te ontdekken in jezelf, met dit soort geluk wordt het pas mogelijk om het leven te nemen zoals het is en het opgeven van geluk te zoeken in het leven zoals we willen dan het is (zonder ziekte, ouderdom en dood).

Ik wens Caroline het ontdekken van dit geluk toe, ik wens het jou toe Sybe, ik wens het iedereen toe, inclusief mijzelf. Geen geluk die het leven bedekt en uit de weg gaat, maar één die het leven neemt zoals het is en zo ook de gehechtheid of de afstoting ervan kan overwinnen. Een geluk waar plaats is voor ongeluk, voor dood en verval, voor pijn en verdriet, maar dat er zelf niet onderhevig aan is. Geen grijpend geluk, maar een geluk dat zichzelf geeft en loslaat.



🙏










4
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Sybe Gepost op 20-04-2019 19:25 »
Bedankt!

Ze hebben de oorzaak inmiddels gevonden. Door een niersteen kon een nier zich niet goed legen.
Door die ophoping heeft ze een urosepsis gekregen, een bloedvergiftiging tgv van een urineweginfectie.
Door het aanleggen van een drain is die ophoping verholpen. Nu ze de oorzaak hebben aangepakt, is er in ieder geval een mogelijkheid, aldus de arts, dat ze er door komt. Het hangt er maar net vanaf hoeveel kracht en energie er nog over is. Een broer zei dat als ze hier doorheen komt, dan moet je haar wel doodknuppelen om haar dood te krijgen. Moesten we samen wel even om lachen.

'Ook ik ben van de natuur van ziekte, verval, verouderen en dood'. Zo is het Boeddha. Geluk is in de praktijk niet veel meer dan leven in een roes van gezondheid, in een roes van leven, in een roes van jeugd, in een roes van controle en macht. Dat geeft nog wat sjeu aan het leven. Dankzij de roes.
Het klopt allemaal wel, die oude teksten.

groet,
Siebe

5
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door ekayano maggo Gepost op 20-04-2019 16:50 »
Het lijkt nu hard te gaan....

Sterkte!
6
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Dorje Gepost op 20-04-2019 15:05 »
Alle goeds toegewenst aan Caroline!
7
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Laatste bericht door Dorje Gepost op 20-04-2019 15:03 »
Dat zit er, voor hoe ik het momenteel begrijp, helemaal op, ja.
8
Het gewone leven / Re: Verdriet
« Laatste bericht door Sybe Gepost op 20-04-2019 13:20 »
Een vriendin van mij ligt op dit moment op de IC in kritieke toestand. Ze heeft al 20 jaar MS en elk jaar gaat ze wat achteruit in lichamelijke en cognitieve functies. Ze was altijd behoorlijk optimistisch ondanks dat benen uitvielen en vrijwel alle kracht uit haar armen. Ze heeft bij alles hulp nodig, ook bij eten en drinken.
Ze is vatbaar voor infecties door een peg-sonde en katheter. Gistermiddag is ze met spoed opgenomen. Ze wordt behandeld voor sepsis. Gedurende de nacht is de te lage bloeddruk niet hersteld. De dokter vond haar situatie zo zorgelijk dat ze me vanmorgen belde. Vanmorgen hebben we haar bezocht, ik en haar familie. Ze reageerde niet. Verdrietig allemaal wat ze moet doormaken, Caroline. Ben er zelf ook verdrietig onder maar dat geeft niet.

Siebe
9
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Laatste bericht door Sybe Gepost op 19-04-2019 22:15 »
Ik denk dat ik je wel begrijp Dorje. Kun je het niet ook zo zeggen dat het soort bewustzijn waarin de bijkomstige bezoedeling asmi mana stevig is gevestigd (de notie Ik ben), dat kenmerkt zich door een hele sterke subject-object indeling. Als asmi mana stevig is gevestigd dan is er een sterke Ik-perceptie, alsof je een mannetje of vrouwtje bent in je hoofd. Hierdoor is er ook een sterke object perceptie. Het Ik versus het Andere. Subject versus Object. Waarnemer versus waargenomene. Zoiets?

10
Het gewone leven / Re: Het ware zelf
« Laatste bericht door Dorje Gepost op 19-04-2019 19:21 »
Volgens mij is het karakter of de persoonlijkheid van 'gewone' mensen overwegend gebaseerd op de wil, dus op emoties en neigingen. Ik denk dat dit door beoefening steeds meer verschuift naar een hele sterke persoonlijkheid gebaseerd op wijsheid. Een Boeddha staat in mijn beleving heel stevig in het leven, heeft een ongelofelijk sterk karakter of persoonlijkheid maar niet meer gebaseerd op wil.

Mooi uitgedrukt en helemaal mee eens.



Pagina's: [1] 2 3 ... 10