Recente berichten

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Een mooi verhaal van Bankei, Dorje, dankjewel! Nu meer in het algemeen: we bedoelen het allemaal denk ik goed. Maar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Onze intenties, en hier spreekt mijn hart, kunnen zuiver zijn indien we ons dienstbaar opstellen. Dat komt voort uit een bepaalde nederigheid. Helaas heeft de mens in zijn persoonlijke schaduw een wolf achter de hand, die soms naar buiten treedt. En die wolf hoeft niet altijd schadelijk te zijn, maar kan zich ook aaibaar opstellen.

Ik zeg niet dat ik het allemaal zo goed weet, dat ik de wijsheid in pacht heb. Ik ben ook maar een arme zondaar. We hebben allemaal hulp nodig, zijn hongerig naar de waarheid. Maar soms gaan we elkaar de maat nemen, gaan we voorwaarden stellen aan wat wel Verlicht is en wat niet. Maar het leven is zo dynamisch en grillig, dat waar de één Verlicht door raakt, dit bij de ander niet zo werkt, integendeel. Misschien is het zinnig, maar dat opper ik hier voorzichtig, als we geen medailles meer gaan uitdelen aan degene die het meest in de pas loopt in de leer. Uiteraard beaam ik dat de leer zeer belangrijk is, maar niet het belangrijkste. De leer is ontworpen om de mens te dienen, niet de mens de leer. Wees daar alsjeblieft voorzichtig mee.

En als "puntje" er een punt achter zet hier op dit forum  dan is dat zeer te respecteren, maar ik vind dat wel erg jammer. Ik zie dat hij (of - zij) best iets te vertellen heeft, zeer zeker! Misschien is het leuk om in het daarvoor bestemde forum eens iets te schrijven over de Rozenkruisers of - en dat is nog meer in mijn straatje: het Taoïsme. Vooral de laatste stroming heeft veel overeenkomsten met het boeddhisme. En in het bijzonder met het Zenboeddhisme.

Doe met voorgaande tekst in deze reactie wat je wilt, maar laten we zuinig zijn op elkaar. Iedereen kan zijn of haar bijdrage leveren aan de discussie. En vergeet nooit dat we hier uitsluitend elkaars teksten kunnen zien. Die kunnen anders op ons overkomen dan dat de schrijver, als die voor ons zou zitten, met zijn of haar levende non-verbale reacties, heeft beoogd.

Respectvolle groeten,

Buddha Amitabha.
2
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door Dorje Gepost op Vandaag om 09:13 »
Om deze bewogen episode, in de zin dat het (hopelijk) veel in beweging heeft gezet, af te sluiten, zou ik graag nog eens het verlichtingsverhaal van Bankei oprakelen, één van de voor mij meest inspirerende grote zen-meesters. Waarom ik het zo'n mooi verhaal vind is juist dat het kadert in Zen, een traditie die gekend staat om zijn radicale gerichtheid op ontwaken uit de geest (satori), eerder dan op het eerst zuiveren van die geest. Bankei was diegene die vooral sprak over het ongeborene (de leegte) en toch… nam hij dit allerminst licht op.

Bankei was als zen-monnik heel sterk op zoek naar de verlichting en mediteerde daarbij zo veel in afzondering in een grot, dat hij er bijna aan stierf. Hij kreeg tuberculose en op een gegeven moment hebben ze hem uit zijn grot gesleurd en naar het ziekenhuis gevoerd. Hijzelf was liever gestorven dan zijn meditatie te moeten stop zetten, maar het stopzetten van zijn meditatie had niet enkel zijn leven gered, het heeft hem eigenlijk pas echt doen "ontwaken". Op een gegeven moment hoestte hij zoveel bloed op dat het bloed tot tegen de muur spatte in het ziekenhuis. Bij het aanzicht daarvan ontwaakte hij. Zag hij het Absolute in, zag hij in dat hij niet het lichaam was, niet de geest, maar de leegte waarin zich dit allemaal afspeelde. En daarna is hij ook effectief beginnen genezen. M.a.w. niet zijn "streven" heeft hem uiteindelijk doen ontwaken, maar eerder zijn "bijna sterven".

Als hij helemaal genezen was, trok hij dan van Zen klooster naar Zen klooster om een bevestiging te krijgen voor zijn "verlichting", want dat is wat hij dacht dat hij was: verlicht. Maar waar hij ook kwam, raakte hij steeds teleurgesteld. De Zen-meesters die hij sprak waren helemaal zelf nog niet zo ontwaakt tot wat hij gezien had en hij praatte ze dus steeds vast. Tot hij in een laatste klooster aan kwam, waar hij ook in discussie wou gaan met de Zen-meester aldaar, tot deze hem terugwierp: "Je ontwaak-ervaring is erg groot, je inzicht is erg diep, maar in deze school ben je pas verlicht als je leven zich volledig vandaaruit voltrekt." Bankei werd woedend en stormde het klooster uit, voor het eerst werd hij tegengesproken en zelfs terecht gewezen. Maar toen hij buiten het klooster was en bedaarde, werd hij toch nieuwsgierig naar die Zen-meester, en keerde terug om hem in de gaten te houden. Hij zag werkelijk dat die meester niet enkel gerealiseerd had wat hij gerealiseerd had, maar dat heel zijn leven ook van daaruit (vanuit het inzicht van niet-zelf, de niet afgescheidenheid) geschiedde. Er was nooit een "ik" in het spel, er was nooit een verhevenheid in het spel, het was alsof het leven zich moeiteloos uitdrukte via de gedaante van die meester. Dus hij keerde terug en vroeg een nieuw gesprek aan. Hij stelde de vraag: "Ik stel vast dat er 'hier' niemand is, wat is dan de zin van 'daar' te leven alsof er iemand is wiens leven van 'hieruit' voltrekt?", waarop de meester vroeg: "Wie vraagt dit?". Ook toen weer stoof Bankei het klooster uit, maar niet meer uit woedde, maar ditmaal uit verwarring.

De vraag was immers niet ontkennend, noch bekennend te beantwoorden. Bankei had gerealiseerd dat er niemand was hier waar alles leeg is (niemand die een vraag stelt, en dus niemand om van ergens uit te leven) en toch was er iemand daar in de verschijning die toch de vraag stelde naar de zin ervan. Zijn Absolute waan was opeens doorbroken. Je bent namelijk tegelijkertijd niets (leegte), alles (verschijning) en tegelijk ook iemand (bewustzijn). Blijf je hangen in de iemand, dan ben je gewoon mens, blijf je hangen in de leegte of in de eenheid, dan ben je een ontwaakte, maar niet belichaamd als mens (dus geen verlichte mens).

En op dat moment bleef hij niet meer hangen in één bepaalde visie, hoe ontwaakt ook, maar was hij bevrijd van alle visies, ook de absolute visie en voltrok zijn hele verdere leven vanuit die bevrijding. Bankei werd een groot Zen-meester, die velen verwees naar hun eigen ongeboren Ware aard en hoe deze volledig te belichamen, hetgeen nodig is om de subtiele neiging nog te identificeren met iets, zij het leegte, eenheid of iemand te zijn, volledig op te heffen en de mogelijke toekomstige heropflakkering hiervan volledig met wortel en al uit te trekken.

3
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door . Gepost op Vandaag om 00:19 »
Het licht van de waarheid (ik ben niets) kan weer uit gaan.  Ik kan dat beamen.  Dan realiseert men een 'zelf' terug. Welke opnieuw dient te sterven.  Ik hecht aan het woord 'sterven' om redenen die ik niet uit de doeken doe.  Meditaties vinden op een natuurlijke wijze wederom integratie in de mens.  We 'weten' diep van binnen hoe we moeten mediteren, zonder dat iemand ons zegt 'hoe'.  Hulp van leraren is dienstig als het goede leraren zijn die de innerlijke geheimen kennen.

Boeddha beschouw ik ook als een van de grote leraren.  Niemand wil ik er van af houden.  En ik denk dat Dorje andere mensen behulpzaam is en kan zijn.  Ik denk dat het beter is dat ik terug treed.  Het gaat u goed.

4
Ik begrijp niet zo heel goed waarom "puntje" geen realisatie zo kunnen hebben doorgemaakt en ervaren, zoals hij dat beschrijft. Hoe kan een ander daarover oordelen? Aan de hand van tekst en discussie? Laten we wat dat betreft liever pas op de plaats maken.

Wie heeft het bij het rechte eind? We kunnen hooguit concluderen dat de één zich uitdrukt in boeddhistische bewoordingen en de ander niet. Dit is een boeddhistisch forum, dat wel. Maar er zijn ook andere geluiden.

Zelf laat ik ook regelmatig een ander geluid horen dan de platgetreden paden. Misschien heb ik een klein voordeel, namelijk dat ik zelf jarenlang boeddhist ben geweest. Nu niet meer? Nee. Maar desondanks blijf ik de Boeddha beschouwen als een zeer groot leraar, waar ik veel aan te danken heb.

Maar er is meer, of juist minder? Ik merk dat het op dit forum bijvoorbeeld verbazing wekt dat mijn beoefening min of meer is gevallen (ik mediteer echter nog immer). Dat is gebeurd omdat het uiteindelijk pijn en lijden bleek te zijn. Aanvankelijk niet, het begint uiteraard met gouden wijsheden. Maar uiteindelijk blijkt dat je - ik - niet zoveel hebt aan al die wijsneuzerij. De leer dient immers ten allen tijde in de praktijk te worden gebracht. Spreken en prediken kunnen we allemaal, wanneer we voldoende leerstof hebben vergaard.

Maar om wie gaat het nu eigenlijk? Kennis is gevaarlijk, het kan zelfs een verblinding, dan wel een ware keten aan je spreekwoordelijke been worden:

"JE LICHT KAN UITGAAN

Een student in Tendai, een wijsgerige school van het boeddhisme, kwam als leerling naar het Zenverblijf van Gasan. Toen hij enkele jaren later vertrok, waarschuwde Gasan hem: 'De waarheid op een beschouwelijke manier bestuderen is nuttig als een manier om materiaal te verzamelen voor een preek. Maar vergeet niet, tenzij je voortdurend mediteert, je licht der waarheid kan uitgaan.'"

(Citaat uit Paul Reps: "Zen-zin, zen-onzin", Uitgeverij Ankh Hermes B.V. Deventer 1979, blz. 53)
5
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door Dorje Gepost op Gisteren om 20:47 »
Voor all duidelijkheid: het enige dat ik niet meer aan kan zien is de niet in vraag gestelde waan aangekomen te zijn. Voor mij gaat dit veel te ver.

Er moet niemand verwijderd worden, ik sluit niemand buiten, maar die mateloze eigenwaan gaat mij veel te ver. Die sluit ik wel buiten.

Realisatie van niet-zelf pretenderen gaat mij echt te ver. Ik kan mij daar oprecht niet goed bij voelen. In al de rest, ook in discussie kan ik mij prima vinden, discussie, kantekeningen plaatsen ook bij de Boeddha, bij de leer en bij de beoefening is zelfs erg bevorderlijk. Dit niet:

Zodoende bereikt men middels de stille getuige uiteindelijk het niet-zelf.  Voor mijzelf sprekende heeft dat in totaal zo'n 35 jaar geduurd. 

Mijn excuses voor mijn gepassioneerde oprechtheid. Hopelijk kan bovenstaande gewoon vallen en kan iedereen in vrede verder ontdekken, boeddhisme of niet, het maakt echt niet uit, zolang er maar verder ontdekt wordt. Dat is pas bevorderlijk, voor iedereen.


6
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door Passievrucht Gepost op Gisteren om 20:38 »
Misschien is deze sutta relevant?

https://suttacentral.net/mn1/en/bodhi

"Hij kent rechtstreeks niets als niets" (vertaald naar Puntjes situatie)

Dit is prima, dit is juist. zo-heid, suchness.

maar...dan beginnen de oude gewoonten van de geest het weer over te nemen

"hij stelt zich voor dit niets te zijn" (ik ben niets, niets, dat ben ik)

Why is that? Because he has not fully understood it, I say. (zegt de Boeddha)

Hij zou dat niet moeten doen, dat boefje. Waarom niet? Omdat hij het volledig zou moeten begrijpen, volgens de Boeddha. (namelijk dat niets op geen enkele manier Ik is, of Ik dat niets)

Niets is niets. Punt.

Nibbana is Nibbana. Punt.
Het water element is het water element. Punt.
Asmi mana is asmi mana. Punt.
Stilte is stilte. Punt.
Beweging is beweging. Punt
Leegte is Leegte. Punt.
Vedana is vedana. Punt.
Vinnana is vinnana. Punt.
Etc.

Het heeft allemaal niks met een Ik te maken. Dat is de wereld van verbeelding, voorstelling. Dat wil MN1 ons denk ik duidelijk maken.

Dit is denk ik de uiteindelijk betekenis van de leer van niet-zelf. Wat denken jullie?

Siebje is Gekke Henkie. Punt. Uit.
7
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door . Gepost op Gisteren om 20:04 »


Ik ga mij terugtrekken op het forum als deze komedie blijft verder gaan. Het is niet bevorderlijk voor niemand.


Dit leg ik voor aan de eigenaar/beheerder van dit forum.
Dorje beoefent gepassioneerd het boeddhisme zoals hij dat ziet.
In die zin is hij meer op zijn plaats op dit forum dan ik als niet-boeddhist.
Dan zou het terecht zijn om mij te verwijderen.
Ik kan niet anders dan de liefde voor waarheid uitten.
Ik vraag om een 'oordeel'.  Niet uit slachtofferschap, gekrenktheid, opofferingsgezindheid o.i.d.
Ik vraag dat aan jullie omdat jullie de doelstellingen van dit forum bepalen.
8
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door . Gepost op Gisteren om 19:56 »


Dit is waar de Boeddha voor waarschuwde. Dat leegte en gehechtheid elkaar niet uitsluiten. De gehechtheid aan leegte is asmi mana. Het teken dat asmi mana weg is, is als er per ongeluk op lange tenen wordt getrapt dat dit geen onwelvoegelijks geroep meer uitlokt of subtielere spelletjes.



Ik begrijp het.  Het zou dus beter zijn als ik me zo af en toe gekrenkt zou voelen of bevestiging van iemand nodig zou hebben.  Het is juist asmi mana die bevestiging van anderen nodig heeft.  Misschien heeft Dorje van mij wel bevestiging nodig in iets?  Wel eens van het principe van correspondentie gehoord, Dorje?  Zelfs 'niets' herkent zichzelf.  Verder kan ik er ook weinig mee als ik iets schrijf wat niet binnen je geloof valt.  Nogmaals, 'dat' waar ik het over heb valt buiten iedere beschrijving of denkbeeld. Er kan dus ook niemand in heden of verleden zijn die het beschrijft of beschreven heeft.
9
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door Dorje Gepost op Gisteren om 18:24 »
Zodoende bereikt men middels de stille getuige uiteindelijk het niet-zelf.  Voor mijzelf sprekende heeft dat in totaal zo'n 35 jaar geduurd. 

Dit is waar de Boeddha voor waarschuwde. Dat leegte en gehechtheid elkaar niet uitsluiten. De gehechtheid aan leegte is asmi mana. Het teken dat asmi mana weg is, is als er per ongeluk op lange tenen wordt getrapt dat dit geen onwelvoegelijks geroep meer uitlokt of subtielere spelletjes.

Asmi mana waant realisatie om zo de verdere ontmanteling van zichzelf te voorkomen. Er is niets hardnekkiger dan dat. Als asmi mana dit spel speelt kan zelfs een Boeddha of welke hoog gerealiseerde ook dit niet meer doorbreken.

Asmi mana zal zelfs de verwijzing van een Boeddha naar deze asmi mana, dat op zich geen oordeel is, gewoon laten zien wat is, afdoen als oordeel en het dus verwerpen als komende van de geest die men zelf overstegen waant. Het is een cirkel die zichzelf in stand houdt en steeds sterker wordt. Er is niet meer door te breken.

Het teken hiervoor is wat de Boeddha aangetoond heeft: de aanwezigheid van neigingen, ik voeg er aan toe: de projectie van deze neigingen in de ander, waardoor het bij zichzelf niet meer wordt gezien.

Het is zo evident te zien dat er geen enkele geremdheid is om dit terug te geven. Moest het niet zo evident zijn, zou ik mij er niet aan wagen uit risico voor het niet respecteren van een ware verlichtte, hetgeen zeer nadelige gevolgen zou hebben voor mij.

En toch heeft het geen zin, alleen dan om het als een waarschuwing aan te wijzen voor ons allemaal, inclusief mezelf. Dit is niet waar Boeddhische Nibbana, Nirvana naar verwijst. En iedereen mag dit heel duidelijk weten, toch zeker op een boeddhistisch forum.

Ik ga mij terugtrekken op het forum als deze komedie blijft verder gaan. Het is niet bevorderlijk voor niemand.

Let op, ik onderken geenzins dat er realisatie is, de realisatie die er is is echter niet finaal (de realisatie van niet-zelf) en de houding alsof dit wel finaal is (dat is de komedie) vind ik niet bevorderlijk. Als dit blijft doorgaan trek ik hier weg.

Het ga jullie allemaal goed, ook jij puntje, want ik heb respect voor je realisatie, en respect voor jou als persoon en liefde en al, daarom juist kan ik niet langer blijven aanzien dat je niet verder ziet dan deze komedie. Het is een zonde. Doodzonde (in de zin van jammer).

Het ga jullie goed.









10
Theravada Boeddhisme / Re: Manieren van Beoefening; pijnlijk/plezierig-snel/langzaam
« Laatste bericht door . Gepost op Gisteren om 17:37 »
In Mahayana zegt men het zo: Er is een Pad van Zien, wellicht ken je dat Puntje. Daarna kom je op het Pad van Meditatie. Wat men op dit Pad van Meditatie doet is zichzelf vertrouwd maken met de realisatie op het Pad van Zien. Het leidt tot een verdergaande zuivering die de subtielere sluiers zal wegnemen. Na het Pad van Meditatie is er het Pad van Perfectie of Pad van niet meer leren. De training is dan vervolmaakt en men treedt de stad van Nirvana binnen.

Ja, dat herken ik wel.  Het gaat om 'zien'.  Meditatie gaat ook steeds gemakkelijker omdat meditatie geen enkele inspanning behoeft.  Veel 'leraren' zeggen met meditatie van "doe dit, doe dat".  (Die hebben dus niks begrepen.)  Ik doe momenteel geen enkele meditatie meer, mocht er iets nodig zijn dan dient zich dat vanzelf wel aan.  En uiteindelijk is er het zich intellectueel eigen maken.  Daarnaast is er het 'weten buiten het weten', dat verschijnt 'vanzelf' in de geest.

Kortom, heel veel gaat 'vanzelf' doch de mens doet er zelf! van alles aan om te frustreren.
Er is één ongedeelde geest die zich opgedeeld heeft en zo het gebeuren van bewust zijn ván (zelfbewustzijn dus) heeft mogelijk gemaakt.  De gedeelde geest leeft in 'goed en kwaad', de ongedeelde geest niet.
Het eindresultaat is ronduit adembenemend: een gedeelde geest (ik ben me bewust ván, ik hou ván, ik denk óver) die tevens ongedeeld is.  Ongericht dus, oftewel mijn eerste accountnaam: Leegte.  (Maar ik denk dat dit begrip in het boeddhisme niet voortkomt.  In het boeddhisme bedoelt men wat anders met leegte.)
Pagina's: [1] 2 3 ... 10