Auteur Topic: Role of Women in Buddhism  (gelezen 6539 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
    • Bekijk profiel
Role of Women in Buddhism
« Gepost op: 26-12-2011 10:00 »

van het internet

Role of Women in Buddhism

There is no point claiming that the female form has not been the focus of prejudice and subjugation in a majority of times and places.  However this is not the invariable state of affairs in Buddhism. 

Prajapati, Buddha's step-mother/aunt, walked over a hundred miles to request permission -- even, insist -- on the right of women to become monastics.  After she was ordained, she  attained the Awakened state and Nirvana along with many of the nuns.

According to accounts by Chinese pilgrims, Faxuan and Xuan-zang, when crowds of people gathered at Shankashya eagerly awaiting the Buddha's descent from the Trayastrimsha Heaven (where he had gone to see his deceased mother,) a nun called Utpali vowed to be the first one to greet him.  But what chance had a simple nun to compete with powerful heads-of-state amidst their entourages that were there at the foot of the threefold stairway?

Yet because of her earnest devotion, she was transformed into an emperor (or universal monarch) with his full panoply including the Seven Treasures, and so all made way so that she was able to accomplish her vow.   First to greet the Buddha, she immediately reverted to her original appearance.  In recognition of Utpali's devotion, the Buddha announced her future enlightenment.

The first women of Buddhism by Bimala Churn Law, Ph.D.
Should menstruation prevent women from participating in certain practices? The 13th-century Japanese Buddhist master Nichiren was asked that question and responded in a way that is characteristic of Buddhist teachers of today.
Padmasambhava, the eighth-century Second Buddha, said, "Male, or female there is no great difference. But when the aspiration for enlightenment is developed, the woman is superior." All of his consorts achieved the highest attainment, and Tibetan queen Yeshe Tsogyal was his chief disciple and lineage-holder.

Naropa's "sister" Niguma, and the dakini Sukhasiddhi, are both founders of the Shangpa Kagyu line.  Also, without the compassionate intercession of Dagmema, Marpa's wife, who mentored Milarepa, the Kagyu and many other Buddhist lineages might not even exist today. 

And there are several others:  One famous terton or treasure-revealer was Tibetan stock-woman, Jomo Memmo.  Machig Labdron was Padampa Sangye's disciple and the founder of her own Chod and longevity lineages.

The daughter of Terdak Lingpa, founder of Mindroling Monastery near Lhasa and the fifth Dalai Lama's teacher, was the one to transmit the Mindroling lineage.

 A-yu Khandro, is only one of numerous other "Women of Wisdom."  In 1953, aged 114 years, she attained the Rainbow Body in her hermitage in East Tibet.

Dzogchen master Chatral Rinpoche claims the Drikung Khandro as one of his root gurus.  Jetsun Kushok Chimey Luding is a contemporary Sakya master in Vancouver who gave her first empowerment at the age of 18. There are notable women in prominent roles in other denominations, too.

Female deities abound in Tibetan Buddhism.  The matriarch of the Drigung Kagyu lineage is grandmother, Achi Chokyi Drolma.

See also, Deities in Female Form
Tara
One of the fundamental Vajrayana vows is not to denigrate women.  In fact, it is the ultimate or final of the 14 vows that acts as a seal for the others.  Tibetan Buddhists refer to sentient beings "numerous as space" as our "mothers."

Also, teachers have said that women practitioners have an advantage in that they are less likely to be wholly goal-oriented, to practice with a view to compete, or to force themselves, and this, coupled with an inclination towards openness, enables their progress.

Nevertheless, in Buddhist monasticism as in some other traditions, there is also a training that treats the body, especially that of a woman, as something particularly revolting.

Peak inside Liz Wilson's Charming Cadavers (U. of Chicago, 1996.)
FemaleTertons  orTreasure-Finders
The "revelation," or terton, tradition in Himalayan Buddhism is traced to the close disciples of Guru Rinpoche, who only numbered about about 30.  Women (a number of them his consorts) comprised a relatively small proportion and  tradition says they frequently took rebirth in male form.  For example, the terton Longchenpa was acknowledged as Pema Ledreltsal, daughter of King Trisong Deutsen. 

One notable early 20th-century woman terton was the Sera Khandro, who figured in the lives of many notable lamas.  According to Tulku Thondup (in a short biography of the Chatral Rinpoche, who was a student of hers) she was named Devi Dorje, and became the consort of Pema Dudul Sangngak Lingpa, son of the great terton Dudjom Lingpa, himself a renowned terton.  Therefore she was the repository of a number of gTer lineages.  Thondup says that she reincarnated as Saraswati, one of his daughters. 

The late Chagdud Tulku, foremost disciple of Dudjom Rinpoche, was also in position to hold the spiritual heritage of the Sera Khandro.

Odzer tells us (Kagyu email list:)

I have a few hairs of hers that Yangthang Tulku gave me, they are very precious. I gave one to a friend who put it in her amulet box, and she swears it grew longer when she looked at it again later. Whenever I mention these sacred hairs to a Lama, they usually ask for one!

The role of women in Buddhism
June Campbell in Tricycle, Winter 1996, "Emperor's Tantric Robes"
Karen C Lang's review of Passionate Enlightenment (1994) by Miranda Shaw.
See Female Deities on this site.
See also, Dakini as Shakti for a view of the active role of female deities.
Enlightened Courtesans
In contemporary times and circumstances, prostitutes are not regarded much more differently in China, Tibet and India than from the West.   However, that has not always been the case.

Gampopa, commenting on the generosity of mothers -- for all beings are considered to have been our own mother at one time or another -- notes that when she could not afford food for her children, a mother might even prostitute herself for their sakes.

A few of the masters of the Supreme Source, an important Tibetan Dzogchen work, were prostitutes.  For example, the father of the prostitute Metsongma Parani was a shudra named Bhahuta, and her mother was Gaden Dhari.

Endowed with wisdom and keen intelligence, fully qualified for the Great Vehicle, she asked Nodjyinmo Changchubma for the essence of the teachings . . .  .   Then Metsongma Parani perfectly understood the meaning of the primordial state and expressed her realization thus:

I am the prostitute Parani.
As mind is neither male nor female,
When one understands bodhicitta, the supreme view,
Sexual union does not disturb its nature.
As mind is beyond birth and death, even if you kill it, it does not die. 
As all of existence is nectar, from the beginning there is no place
for purity and impurity!

And

The prostitute Metsongma Dagnyidma, intuiting that all the phenomena of existence abide in the deep womb of the Mother, aspired after the essential meaning, so she asked Rishe Bhashita for the essence of the teachings . . .  .  Then Dagnyidma perfectly understood the meaning of the primordial state and expressed her realization thus:

I am the prostitute Dagnyidma!
The sky of the five elements, consorts of the five Tathagatas,
Is itself the dimension of Samantabhadri,
The universal ground is Samantabhadri.
Understanding it, one discovers it is inseparable from space.
Bodhicitta is like the sun rising in space:
Understanding the nature of mind is the best meditation!"

~ The Supreme Source: The Fundamental Tantra of the Dzogchen Semde by Kunjed Gyalpo, commentary Chogyal Namkai Norbu, tr. Adriano Clemente. Snow Lion, 1999. (38 & 42).

The Changing Status of Women (and also, the Plight of Western Monastics)

Tenzin Palmo (Diane Perry) is an Englishwoman who began studying Buddhism in the 1960's.  In 1976, she began a twelve-year meditation retreat in a cave in Ladakh.  In the  biography, Cave in the Snow by Vicki Mackenzie, she relates how the negative aspects of the role of women in the male-dominated tradition that is Buddhism were brought to light at the first Conference on Western Buddhism.  In March 1993, in Dharmasala, seat of the Dalai Lama in exile, she was one of the participating nuns, when:

"An attractive German laywoman, Sylvia Wetzel, took the floor. With a small but discernible gulp she invited His Holiness the Dalai Lama and the assembled throng of luminaries to join her in visualization. 'Please imagine that you are a male coming to a Buddhist center. You see the painting of this beautiful Tara surrounded by sixteen female arhats and you have the possibility to see too Her Holiness the fourteenth Dalai Lama who, in all of her fourteen incarnations, has always chosen a female rebirth,' she began.
'You are surrounded by very high female rinpoches --  beautiful, strong, educated women. Then you see the Bhikshunis coming in, self-confident, outspoken. Then you see the monks coming in behind them -- very shy and timid. You hear about the lineage of lamas of the tradition, who are all female, down to the female Tara in the painting.'

'Remember you are male,' she reminded them, 'and you approach a lama, feeling a little bit insecure and a little bit irritated, and ask "Why are there all these female symbols, female Buddhas?" And she replies, "Don't worry. Men and women are equal. Well, almost.  We do have some scriptures which say that a male rebirth is inferior, but isn't this the case? Men do have a more difficult time when all the leaders, spiritually, philosophically and politically are women."

'And then the male student, who is very sincere, goes to another lama, a Mahayanist from the Higher Vehicle School, and says, "I am a man, how can I identify with all these female icons?" And she replies, "You just meditate on Shunyata (Emptiness). In Shunyata no man, no woman, no body, nothing. No problem!"

'So you go to a tantric teacher and say, "All these women and I am a man. I don't know how to relate."  And she says, "How wonderful you are, beautiful Daka, you are so useful to us practitioners helping us to raise our kundalini energy. How blessed you are to be a male, to benefit female practitioners on their path to enlightenment."

It was outrageous but delivered in such a charming way that everyone, including the Dalai Lama, laughed.  'Now you have given me another angle on the matter,' he said. In effect Sylvia Wetzel had voiced what millions of women down the centuries had felt. In spite of the mirth, the dam holding back more than 2,500 years of spiritual sexism and pent-up female resentment was beginning to burst.

Others began to join in. A leading Buddhist teacher and author, American nun Thubten Chodron, told how the subtle prejudice she had met within institutions had undermined her confidence to the point that it was a serious hindrance on the path. 'Even if our pain was acknowledged it would make us feel better,' she declared.

Sympathetic male teachers spoke up. 'This is a wonderful challenge for the male -- to see it and accept it,' said a Zen master.

American Tibetan Buddhist monk Thubten Pende gave his views: "When I translated the texts concerning the ordination ceremony I got such a shock. It said that even the most senior nun had to sit behind the most novice monk because, although her ordination was superior, the basis of that ordination, her body, was inferior. I thought, "There it is." I'd heard about this belief but I'd never found evidence of it. I had to recite this text at the ceremony. I was embarrassed to say it and ashamed of the institution I was representing. I wondered, "Why doesn't she get up and leave?" I would.'

The English Theravadan monk Ven Ahjan Amaso also spoke up: 'Seeing the nuns not receiving the respect given to the monks is very painful. It is like having a spear in your heart,' he said.

Then it was Tendzin Palmo's turn, and with all her natural eloquence she told her tale: "When I first came to India I lived in a monastery with 100 monks. I was the only nun,' she said, and paused for several seconds for her words to sink in. 'I think that is why I eventually went to live by myself in a cave.' Everyone got the point. 'The monks were kind, and I had no problems of sexual harassment or troubles of that sort, but of course I was unfortunately within a female form. They actually told me they prayed that in my next life I would have the good fortune to be reborn as a male so that I could join in all the monastery's activities. In the meantime, they said, they didn't hold it too much against me that I had this inferior rebirth in the female form. It wasn't too much my fault.'

Seizing her chance, she went on to fire her biggest salvo. An expose on the situation of the Western Sangha, particularly the nuns whom she had befriended in Italy. 'The lamas ordain people and then they are thrown out into the world with no training, preparation, encouragement, support or guidance-and they're expected to keep their vows, do their practice and run dharma centers. This is very hard and I'm surprised that so many of the Western Monastics stay as long as they do. I'm not surprised when they disrobe. They start with so much enthusiasm, with so much pure faith and devotion and gradually their inspiration decreases. They get discouraged and disillusioned and there is no one who helps them. This is true, Your Holiness. It's a very hard situation and it has never happened in the history of Buddhism before.

'In the past the Sangha was firmly established, nurtured and cared for. In the West this is not happening. I truly don't know why. There are a few monasteries, mostly in the Theravada tradition, which are doing well, but for the nuns what is there?
There is hardly anything quite frankly. But to end on a higher note, I pray that this life of purity and renunciation which is so rare and precious in the world, that this jewel of the Sangha may not be thrown down into the mud of our indifference and contempt.'

It was an impassioned, formidable cry from the heart.

When she had finished a great hush fell over the gathering.  No one was laughing now. As for Tenzin Gyatso, (the Dalai Lama), the Great Ocean of Wisdom, regarded by his people as an emanation of Chenrezig, the Buddha of Compassion, he was sitting there, head in his hands, silently weeping. After several minutes he looked up, wiped his eyes and said softly, 'You are quite brave.'  Later the senior lamas commented that such directness was indeed rare and that in this respect the conference had been like a family gathering where everyone spoke their mind frankly."

De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

Offline Ujukarin

  • Global Moderator
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 687
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Triratna Boeddhistisch Centrum Amsterdam
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #1 Gepost op: 26-12-2011 12:14 »
Dank dank, bekend 'probleem'. Veroorzaakt door o.a. Aziatische cultuur, en het onvermogen c.q. onwil van veel boeddhisten om culturele zaken (zelfs die stukken die de Boeddha zelf, gegeven de cultuur van die tijd, in de Vinaya 'moest' zetten) los te koppelen van de kern van het boeddhisme.

Het is dan ook alleen in diverse Westers boeddhistische stromingen dat je vrouwen volledig gelijk behandeld ziet worden. Bijvoorbeeld in de leken-orde van Thich Nhat Hanh (die in zijn systeem nog wél formeel ondergeschikt is aan de monastieke orde die gewoon de sexistische Vinaya handhaaft), of mijn kluppie oftewel de Triratna orde. Wereldwijd 1/3 vrouwen die geheel gelijke status aan mannen hebben, en in Nederland zelfs 80% vrouwen waar ik tegen op te boksen heb  :-X

With folded palms,

<Ujukarin>

Offline samten

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Berichten: 61
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #2 Gepost op: 26-12-2011 13:44 »
Er is vanzelfsprekend geen enkele kans op verlichting zodra vrouwen, of het vrouwelijke wordt buitengesloten.
Het is alsof Chenrezig snel zijn tranen zou afdeppen om te voorkomen dat Tara daaruit geboren zou worden....
Dan blijft ie alleen maar huilen om zoveel lijden in de wereld zonder dat ie in staat zou zijn om actie te ondernemen....

dat weet natuurlijk iedere Boeddhist, er moet dus iets anders aan de hand zijn.....


Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
    • Bekijk profiel
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #3 Gepost op: 26-12-2011 23:02 »
Ik begrijp het even niet Basho. Eerst lees ik in je bijdrage dat het vrouwelijke nooit ontkend kan worden en dan haal je een boek aan waarin ik als ik het goed begrijp kan lezen dat zowel het mannelijke als het vrouwelijke ontkend wordt.

De immense ruimte der werkelijkheid zou dan wel geen 'Ik' kunnen zijn, - wat het dan wel is daar kan ook geen Boeddhist bij - ,  als het om het beschrijven van die werkelijkheid gaat dan is het zo dat de werkelijkheid van ons aardse bestaan wel degelijk aangeeft dat er onder andere zoiets bestaat als de man en de vrouw, oftewel het mannelijke als het vrouwelijke.
Op basis daarvan worden bijvoorbeeld kindertjes geboren.

Ik zou dus zeggen dat  de werkelijkheid van het aardse bestaan maar een ding kan vertellen over Nagarjuna: absoluut geen gevoel voor werkelijkheid.
Zoals zoveel Boeddhistische leraren leren: abstracte 'spirituele' dogma's met betrekking tot het leven op aarde.

Alleen al het gegeven dat de moderne 'Boeddhisten' niet met een zinnig inzicht kunnen komen met betrekking tot de situatie man/vrouw geeft al aan dat er vrijwel geen inzicht is bij die Boeddhisten.

Dan vertelt het verhaal dat de Dalai Lama zachtjes huilde.
Ik denk dat dat komt omdat hij zich realiseerde dat hij geen inzicht heeft en dus geen oplossing voor dit probleem binnen het moderne Boeddhisme.
Traditie, traditie en nog eens traditie, herhaling, herhaling, herhaling,  in plaats van inzicht.
Als hij inzicht zou hebben dan zou hij er vanuit dat inzicht iets aan doen.

 
 
« Laatst bewerkt op: 27-12-2011 00:02 door chan »
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
    • Bekijk profiel
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #4 Gepost op: 28-12-2011 01:00 »
Misschien begrijp ik Nagarjuna niet, misschien begrijp ik hem juist wel.
Dat zal dan wel blijken, wellicht uit de dialoog hier.
Ik stel dat Nagarjuna wel onjuiste informatie verstrekt en ik kan dat ook onderbouwen. En het gaat mij er niet om wat Nagarjuna bedoelt te zeggen, want dat is vaak een uitleg van de lezer of de toehoorder, het gaat mij er om wat hij feitelijk zegt.

Ik kan hier wel stellen dat als Nagarjuna schrijft dat we het mannelijke en het vrouwelijke in de context van de immense ruimte van de werkelijkheid moeten beschouwen als niet zelf dat hij het dan heeft over de toestand na het sterven van het lichaam.
Want pas na het sterven, na het verlaten van de lichamelijke menselijke toestand komen we aan in de immense ruimte van – geestelijke - werkelijkheid.
Nagarjuna praat alsof hij dus dood is terwijl hij niet dood is. 
Nu zou het kunnen dat Nagarjuna door meditatie inzicht heeft in de wereld van de Geest, in de wereld van de overledenen, maar dan zou hij beide werelden moeten kennen. Namelijk de wereld van de onmetelijke  – geestelijke – ruimte, en de wereld van de meetbare lichamelijkheid.
In de geestelijke wereld zijn het mannelijke en het vrouwelijke een. Daar is geen geslachtsonderscheid.
Het geslachtsonderscheid treedt allen maar op bij het intreden in het menselijke bestaan op aarde.
Het is namelijk zo dat op het moment dat een mens incarneert een deel van die geest zich  materiëel manifesteert in een lichaam terwijl het andere deel onzichtbaar psychisch is.
Bij de man spreken we dan over een mannelijke lichaam met een vrouwelijk psyche,  De psyche van de man heeft namelijk een in zichzelf besloten zijn, zoals het specifiek vrouwelijke in het lichaam van een vouw in zichzelf besloten is.  De man heeft dan ook meer te maken met depressies, zwaarmoedigheid, als vrouwen en die uiten zich bij hem ook anders.
Bij de vrouw spreken we dan over een vrouwelijk lichaam terwijl de andere  helft van haar zijn, psychisch gesproken, mannelijk is, zoals het specifiek mannelijke deel van het mannelijke lichaam gevormd is. Een vrouw gaat normaal gesproken meer het sociale in, zal het sociale  meer penetreren met haar vrouwelijke geaardheid.
Dat is wat de Bijbel; onder andere beschrijft als er staat geschreven Man en Vrouw zijn een.
Het mannelijke en het vrouwelijke vormen samen een eenheid in ieder mens.

Nagarjuna heeft het met zijn uitspraak dan eigenlijk ook niet over de aardse werkelijkheid.
Het heeft er meer weg van dat hij door 'Boeddhistische' indoctrinatie geleerd hebbende eerst de werkelijkheid van het materiële bestaan vanuit een bestaand vooroordeel weg probeert te redeneren om vervolgens de wereld van de Geest als enige werkelijkheid over de nu actuele aardse werkelijkheid heen te leggen.  Dat is onjuist. Het is onjuist om steeds maar weer als het te pas komt voor te stellen dat er niet zoiets is als een aardse werkelijkheid. Die is er namelijk wel,  a l   i s   z e  d a n   m a a r   t i j d e l ij k. Nagarjuna is met die manier van redeneren een dromer die in zijn denken slechts leeft in de helft van de werkelijkheid, namelijk die werkelijkheid die werkelijkheid is in de niet lichamelijke geestelijke wereld, ( de wereld die wij weer betreden na de dood) Met een dergelijk denken  wordt het bewustzijn van de Aziaat steeds verder weg gezet van de aardse werkelijkheid en de werkelijkheid die overblijft is dat ze of werkeloos zijn of slaven van de westerse consumptiemaatschappij en dat geldt bijvoorbeeld voor heel veel, heel veel Thai in Thailand. Dat komt ons dus goed uit, dat ze daar in een soort cultureel religeuze slaap worden gehouden.

Nu zou het kunnen dat er Boeddhistische leraren zijn geweest –  waar uit bepaalde feiten mag  blijken dat er Boeddhistische leraren zijn geweest die er hele geheime sexuele bezigheden op na hebben gehouden – die 'schijnbaar' celibatair levende het mannelijke en het vrouwelijk in zichzelf in een bepaalde mate hebben  verenigd en er zelfs als man vrouwelijke trekken door hebben gekregen. Feit is echter dat Boeddha zelf getrouwd is geweest een kind had  en, blijkens de verhalen, in een paleis woonde waar  een orgie geen ongewoon verschijnsel was.
Maar hoe dan ook, ook door de innerlijk alchemie, verdwijnt de materiële werkelijkheid van de wereld niet. Die wordt dan hooguit in het persoonlijke getransformeerd.
Ik kan dan ook niet stellen dat ieder mens een parachutespringer is omdat de werkelijkheid over mij verteld dat ik zelf parachute spring.

De geslachtelijkheid is een zaak van Karma.
Het maakt voor het menselijke leven heel wat uit of men als vrouw of als man door het leven gaat.
In het westen zijn deze verschillen meer en meer aan het vervagen maar alleen al in bijvoorbeeld het 'Boeddhistische' Thailand, met haar ruim 80 miljoen inwoners,  zijn deze verschillen nog ruim aanwezig.
Hoe conservatiever, en onwetender de (lokale) samenleving, hoe sterker de verschillen.
De gehechtheid aan de geslachtelijkheid is dan ook een gehechtheid die voortkomt uit het Karma verhaal.
Dat dat helemaal niet zo 'rolmatig' is mag wel blijken uit het feit dat bijvoorbeeld mijn buurjongetje, die als een buur jongetje werd opgevoed, al heel jong aangaf dat hij in een verkeerd lichaam zat en eigenlijk een meisje was wat er uiteindelijk toe leidde dat hij inmiddels stukken ouder als jonge vrouw door het leven gaat.  Dat gaat niet zomaar in Nederland, dat is een heel medisch en therapeutisch proces
Ik kende ook een meisje die inmiddels al weer jaren als man door het leven gaat.
Het opvoeden van haar als meisje heeft – tegen de zin van haar moeder – nooit enig effect gehad, integendeel.
En zo zijn er heel wat, alleen al in Nederland,
Ik vind de redenatie over het rolmodel dan ook op zijn minst heel erg kort door de bocht. Er zijn al heel wat onderzoeken geweest die aangetoond hebben dat dit niet klopt, en mijn advies zou dan ook zijn om hier eens wat leeswerk over te gaan ondernemen.

Verder is het zo dat wat wordt omschreven als: In de wereld van begeerte blijft men zich ondergeschikt opstellen ten aanzien van het dualisme. Omdat begeerte uitgaat van de aantrekkingskracht van het tegenovergestelde. Men wil als het ware bezitten wat men nog niet in bezit heeft.
ook anders kan worden uitgelegd.

Ik heb met bovenstaande uit persoonlijke ervaring geen problemen. Dat komt omdat ik de aardse werkelijkheid wel zie en erken. Als er geen verschil was ontstaan in de geslachten, was de mens niet alleen geweest maar zou de mens zich ook als allenigheid zijn gaan gedragen. Zeer egoistisch dus, omdat het menszijn dan een ander niet nodig zou hebben. In de Bijbel wordt daar in Genesis het een en ander over  geschreven. In het bewustzijn dat mijn partner oorspronkelijk Geest is zoals ik Geest ben maar Karmisch in een andere vergankelijke vorm geïncarneerd is  als ik,  maar in die vorm hier  tijdelijk op aarde wel materiële werkelijkheid is, gaat mijn verlangen naar haar uit om met haar liefde te verwerkelijken.
Wij oefenen de liefde aan elkaar wat onmogelijk is ten opzichte van een abstracte afstandelijke werkelijkheid zoals het begrip: Mensheid.  Wij staan gewoon met de voeten op de grond en realiseren ons van daaruit hoe moeilijk het al is om met zijn tweetjes de liefde te realiseren. En dan hebben we nog kinderen ook, zes in totaal.
En de liefdeloosheid die ik bij bepaalde monniken ervaar zoals ik die bijvoorbeeld  in Thailand regelmatig  tegenkom is mij teveel religieus verexcuseerde zelfbetrokkenheid, egocentrisme om eens een ander woord te gebruiken. Daar hebben we dan vooral een mannelijke uitvoering van gezien de houding en de denkwereld die de monniken zich veroorloven ten opzichte van vrouwen. Dat is dan wat ik een aanfluiting noem van de werkelijkheid en de liefde. Religeus geindoctrineerd dogmatisme.

De dualiteit man en vrouw zijn gaat pas in rook op door de liefde die voortkomt uit een werkelijk bewustzijn in het inzicht van wat het wezen is van de man en de vrouw. Dat is de geestelijke werkzaamheid van de mens, die bewustwording. Die heft dus in geestelijke werkzaamheid de dualiteit op.


 
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
    • Bekijk profiel
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #5 Gepost op: 28-12-2011 21:39 »
Basho.

Mijn excuses. Ik ging er van uit dat het begrip onmetelijke werkelijkheid, gerelateerd aan de toestand die wij de dood noemen wel duidelijk zou zijn.
Het blijkt dus dat we daar eerst aandacht op  moeten richten.
Er zijn  ook hier twee kanten aan de werkelijkheid:

1. We hebben de toestand van de meetbare werkelijkheid.
2. We hebben de toestand van de onmeetbare werkelijkheid.

Zoals met vele dingen in het leven hier weer het dualisme.
De meetbare werkelijkheid is die werkelijkheid welke we kunnen meten.
Dat 'meten' we in wezen af met onze zintuigen. We zien, horen, proeven, ruiken en meten de dingen de fenomenen. Dit is allemaal gerelateerd aan het bestaan van de materiële wereld.
We kunnen eigenschappen van die materiële wereld categoriseren. We meten lengte, grootte, inhoud en gewicht, we beschrijven kleur, beweging, geur, eigenschappen enzovoort. Alles is gerelateerd aan het materiële bestaan.
We meten dit meetbare met onze materiëel aanwezige zintuigen.
Om de meetbare wereld meetbaar te kunnen waarnemen en op te nemen in ons zijn moeten we zelf  in de materiële wereld aanwezig zijn.
Dat aanwezig zijn op een manier waarop we de meetbare werkelijkheid metend en wetend in ons bewustzijn kunnen opnemen, noemen we LEVEN
Dat wat we in de meetbare werkelijkheid in ons bewustzijn opnemen is voor een groot deel levend, dat wil zeggen net als ons, in meer of  mindere mate mate metend en wetend aanwezig.
We leven dus op deze manier in een wereld met levende wezens.
Wanneer het leven het materiëel aanwezig zijn in deze toestand verlaat dan noemen we dat  DOOD. De dood is niet meer dan het verlaten van de materiële aanwezigheid in de meetbare werkelijkheid waarna de materiële vorm weer tot haar oorsprong terugkeert. Het menselijke lichaam wordt tot as.

De onmeetbare werkelijkheid is een werkelijkheid waar niets te meten is omdat daar geen materiële werkelijkheid is. Niet als meetbare werkelijkheid niet als metende werkelijkheid. De onmeetbare werkelijkheid is dus de onstoffelijke werkelijkheid.
Aangezien de materiëel ingestelde mens, ondergedoken levend en aanwezig in de materiële wereld in zekere zin afgesloten is van het waarnemen van de onzichtbare wereld, namelijk in die zin dat deze niet door de materiële zintuigen kan worden gekend, en de mens op aarde alleen maar van de werkelijkheid van die zintuigen uitgaat, wordt deze onmeetbare werkelijkheid dan ook niet zonder meer waargenomen. In wezen bestaat de onmeetbare werkelijkheid niet voor de materieel ingestelde mens.

Aangezien de onmeetbare werkelijkheid een onstoffelijke werkelijkheid is en het leven zoals wij dat kennen een leven in stoffelijkheid is, is de wereld van de onmeetbare werkelijkheid ten opzichte van de wereld van de meetbare werkelijkheid dat wat wij de dood noemen.

Nagarjuna spreekt dus als hij het over de onmeetbare werkelijkheid heeft alsof hij dood is dat wil zeggen, onstoffelijk is,  alsof hij deel is van de wereld van de onmeetbare werkelijkheid.
Als hij dat op een of andere manier is en daar weet van heeft (hoe dan?) dan geeft dat op zich dan al aan dat deze wereld er in ieder geval een is van werkelijkheid en dus gekend kan worden.
In die wereld zijn het mannelijke en het vrouwelijke een eenheid. Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb dat toegelicht in mijn bijdrage, als resultaat van inzicht, met de informatie dat er alleen maar sprake is van het mannelijke en het vrouwelijke op het moment dat de mens zijn intrede doet in het stoffelijke bestaan. Daar voor is de mens een eenheid.


Ik laat hier nu bewust het begrip Geest weg, wat ik in mijn eerdere tekst bewust tussen streepjes had gezet, omdat ik merk dat dit het enige uit het hele verhaal meetbare en onmeetbare werkelijkheid is wat wordt opgepakt.
Terwijl het wezenlijk over iets anders gaat.

Dus laat ik de onmeetbare werkelijkheid dan nu maar voor even de onstoffelijke wereld noemen.
Dan zal ik later wel uitleggen waarom ik dat met recht de wereld van de levende Geest kan noemen.
Nu wil ik er bij deze nogmaals op wijzen dat  Nagarjuna de toestand van de wereld van het onmeetbare over de wereld van het meetbare heenlegt en dat wordt in het boeddhisme gedaan nadat eerst de  meetbare werkelijkheid wordt weg – ontkend.
Dat blijkt uit de volgende tekst van Nagarjuna.

“Omdat de immense ruimte der werkelijkheid geen ‘ik’ is, juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid
Is dat evenmin te zien als ‘man’ of ’vrouw’. juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid
Het is volkomen vrij van grijpen. juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid
Hoe zou het ‘ik’ te noemen zijn?juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid

In een verschijnsel zonder gehechtheid de wereld der onstoffelijkheid
Wordt man noch vrouw verwekt. juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid
Maar voor het temmen van degeen die blind is van begeerte niet juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid
Onderwijst men dit als ‘man’ en ‘vrouw’. niet juist met betrekking tot de onmeetbare, onstoffelijke werkelijkheid


Het is in de wereld van de meetbare werkelijkheid, en niet inde wereld van onmeetbare werkelijkheid, dat men dat wat als man en vrouw geboren wordt onderwijst als 'man' en 'vrouw'.
Dat wordt niet gedaan om blinde begeerte te temmen, een dergelijk onderwijs zou het juist oproepen, maar om de levende mens bekend te maken met de meetbare werkelijkheid, die zich ook in het mannelijke en het vrouwelijke openbaart als de manifestatie (werkzaam in fysieke en psychische wetmatigheden) van de levende Geest.

En dat was en is het wezenlijke van mijn verhaal.
De meetbare wereld en de onmeetbare wereld bestaan naast elkaar en  hoewel, ook volgens Boeddha,  de wereld van de materie, de wereld van het meetbare,  voortgekomen is uit de wereld van het onmeetbare, wil dat op zich niet zeggen dat deze dan niet werkelijk is.
Het feit dat de meetbare wereld niet bestendig is betekent niet dat ze nu actueel niet bestaat.
Ze bestaat namelijk in tijdelijkheid en het feit dat ze in tijdelijkheid bestaat en niet bestendig is wil niet zeggen dat ze niet als werkelijkheid gekend kan worden.
De lering van Boeddha is dat de meetbare werkelijkheid niet de absolute werkelijkheid is, dat ze maar tijdelijk is en niet bestendig en dat een mens zich daar, aan die meetbare werkelijkheid niet zou moeten hechten.
Dat betekent dus dat de meetbare werkelijkheid ons vertelt dat in die werkelijkheid het mannelijke en het vrouwelijk als een tijdelijke werkelijkheid optreden en als tijdelijke werkelijkheid meetbaar gekend kan worden door tijdelijk levende, metende en wetende, op aarde levende mensen.
De houding van de moderne Boeddhisten is er een van: “ja als het dan toch maar tijdelijk is en ik me daar toch niet aan moet hechten waarom zal ik het dan als werkelijkheid erkennen?.
En dan krijg je van die verhalen uit het 'dodenrijk' die roepen; het mannelijke en het vrouwelijke zijn een, dat er zoiets als  'man'en 'vrouw' bestaat is allemaal maar een illusie.

Dat is een pseudo bewustzijn van onstoffelijkheid. Dat is het bewustzijn van iemand die geconditioneerd is om alleen maar de onstoffelijke wereld te erkennen terwijl deze zich notabene in een stoffelijk bestaan bevindt en meent dat hij daar, vanuit het stoffelijke bestaan zich wel een mening kan permitteren over de meetbare werkelijkheid die hij notabene zelf ontkent, namelijk  die van de vrouwelijke verschijningsvorm.
Want vanuit de onmeetbare werkelijkheid weet dat pseudo -bewustzijn  (omdat hij uitgebreid, vanuit zijn eigen culturele subjectiviteit, kennis heeft genomen van het stoffelijke bestaan van de leringen van Boeddha, zoals de Pali-canon) dat vrouw-zijn fout Karma is.
Ondanks zijn aangeleerde droomtoestand is een 'moderne Boeddhist' zelf altijd deel van de meetbare werkelijkheid, hij is pas dan geen deel meer van de meetbare werkelijkheid als hij dood is.

Ik zou zeggen Basho het is jammer dat je de essentie van dit stuk in mijn bijdrage gemist hebt en het is opmerkelijke dat je alleen maar ingaat op het begrip Geest.
Daarover meer in mijn volgende bijdrage.
 
« Laatst bewerkt op: 28-12-2011 22:05 door chan »
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

lord rainbow

  • Gast
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #6 Gepost op: 28-12-2011 23:16 »
Wanneer het gesprek zich gaat richten
op inzichten met betrekking tot het begrip: 'geest'.
is het wellicht gepaster om dat hier te doen:

http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,1366.0.html



Hier twee links die bij dit topic aansluiten:


De positie van de vrouw in het boeddhisme:

http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,385.0.html


De positie van de vrouw binnen het boeddhisme:

http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,543.0.html
« Laatst bewerkt op: 06-09-2012 14:19 door lord rainbow »

Basho

  • Gast
Re:Role of Women in Buddhism
« Reactie #7 Gepost op: 06-09-2012 13:56 »
Het vrouwelijke kan onmogelijk ontkend worden. Als dat toch gebeurt, of dit nu in het Boeddhisme geschiedt of in andere vormen van spiritualiteit, dan zal alles op zijn minst halfslachtig blijven en onbegrepen.

N.B. Een goed en leesbaar boek in dit kader is mijns inziens dat van Judith Simmer-Brown: “Het vrouwelijke principe in het Tibetaanse Boeddhisme, de warme adem van de Dakini”, Kunchab 2004. ISBN 9074815960. Een citaat uit dit boek (blz. 123) van Nagarjuna, waarin hij stelt dat onderscheid slechts gemaakt wordt door het onderscheidende denken:

“Omdat de immense ruimte der werkelijkheid geen ‘ik’ is,
Is dat evenmin te zien als ‘man’ of ’vrouw’.
Het is volkomen vrij van grijpen.
Hoe zou het ‘ik’ te noemen zijn?

In een verschijnsel zonder gehechtheid
Wordt man noch vrouw verwekt.
Maar voor het temmen van degeen die blind is van begeerte
Onderwijst men dit als ‘man’ en ‘vrouw’.
-Nagarjuna


Om Nagarjuna te doorgronden is het belangrijk om u te begeven in de meditatieve en contemplatieve toestand. Want oppervlakkig gezien lijkt wat hij zegt misschien tegenstrijdig, maar dat is niet zo als u dieper tot de intrinsieke waarde van zijn teksten doordringt. Het vrouwelijke kan nooit ontkend worden, dat is duidelijk. Zonder man geen vrouw en omgekeerd. In de wereld van begeerte blijft men zich ondergeschikt opstellen ten aanzien van het dualisme. Omdat begeerte uitgaat van de aantrekkingskracht van het tegenovergestelde. Men wil als het ware bezitten wat men nog niet in bezit heeft. In deze toestand van begeerte is het niet mogelijk om een non-dualistist als Nagarjuna aan te voelen.

In het geciteerde citaat van Nagarjuna staat echter letterlijk dat u het mannelijke en vrouwelijke in de context van de immense ruimte der werkelijkheid moet beschouwen als niet-zelf. Het “ik” is slechts bezig met het maken van onderscheid, dat is zijn eigenlijke aard. In de intense ruimte van de werkelijkheid kan geen onderscheid worden gemaakt, en wordt zowel het mannelijke als het vrouwelijke overstegen, vormen ze een éénheid. De eenheid van de integratie van het vrouwelijke in de man en het mannelijke in de vrouw. Dat klinkt misschien wat vreemd en is eigenlijk onbegrijpelijk voor het begerende en onderscheid makende “ik”, maar kijk eens naar de mannelijke Boeddha’s van bijvoorbeeld het Mahayana Boeddhisme. Zij hebben bijna vrouwelijke trekken, ze zijn gracieus en belichamen een zachte en liefdevolle vriendelijkheid. Dat is heel wat anders dan de soms strikt mannelijke trekken binnen diverse andere religies. De Boeddhisten hebben het vrouwelijke principe in zichzelf (h)erkend en geïntegreerd. Zij zijn “mens”, in plaats van dat ze zich uitsluitend identificeren met een mannelijke rol of een vrouwelijke rol. Natuurlijk heeft hun lichaam mannelijke of vrouwelijke kenmerken, maar in geestelijk opzicht zijn ze beiden tegelijkertijd en is er geen sprake meer van vereenzelviging met uitsluitend de mannelijkheid of de vrouwelijkheid. Dat is het geheim van de innerlijke alchemie.

Nagarjuna schrijft immers dat als er geen gehechtheid (vereenzelviging) plaatsvindt, er ook geen identificatie kan plaatshebben met het afzonderlijke mannelijke of vrouwelijke rolmodel. Want dat rolmodel is immers een geconditioneerde rol, die iedereen krijgt aangemeten van jongs af aan op grond van de geslachtskenmerken. Het is u van kinds af aan aangeleerd dat jongens “dit” zouden moeten zijn en meiden “dat” zouden moeten zijn. Natuurlijk moet de samenleving ergens vanuit gaan, dat snap ik wel, maar in wezen kunnen we vrij zijn van dit soort knellende banden. Ik propageer uiteraard geen multi-seksueel wezen, ik onderschrijf slechts Nagarjuna zijn wijsheid. Ook in de Tantra wordt dit duidelijk gemaakt: man en vrouw mediteren in een diepe en innerlijke omhelzing. Dat kan uiterlijk geassocieerd worden met seks, maar als u de Tantra goed begrijpt, speelt de eenwording zich met name en vooral af in het innerlijke. De dualiteit van man en vrouw gaat in rook op als er sprake is van éénwording en éénheid, oftewel het non-dualisme. En Nagarjuna is zoals gezegd een non-dualist.

Liefdevolle vriendelijkheid gewenst,

Basho :)