Auteur Topic: sangha?  (gelezen 4857 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

sterk in kracht

  • Gast
sangha?
« Gepost op: 23-03-2012 23:01 »
Ik heb een vraag over het idee van toevlucht nemen tot de sangha.

Ik ben zelf een atheïst die erg skeptisch is over reïncarnatie en verlichting, maar niet over het pad dat het boedhisme bied. Zo probeer ik veel te lezen en te leren van anderen. Ik merk dat waar ik eerst moeite had met het idee van vegetarisch eten ik nu alleen nog maar vegetarisch eet. Ik vind vlees gewoon vies geworden omdat ik mijn formele meditaties afsluit met de wens dat dit ten goede komt aan alle levende wezens.

Door zo goed als ik kan bepaalde leefregels te leren merk ik veel positiefs in mijn gewone leven, maar tegelijkertijd weet ik dat ik nog veel kan leren...

Al met al voel ik mij dus heel sterk aangetrokken tot het boedhisme, graag zou ik meer onderwijs willen hebben en willen leren van andere mensen, is het mogelijk voor mij om lid te worden van een vereniging en zo ja waar?

Offline Ujukarin

  • Global Moderator
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 706
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Triratna Boeddhistisch Centrum Amsterdam
Re:sangha?
« Reactie #1 Gepost op: 24-03-2012 08:53 »
Hoi S-I-K,

Chapeau! Goede stap, boeddhisme zonder enige vorm van sangha is in mijn bescheiden ogen geen écht boeddhisme maar een zelfbouw-knutselwerk van alleen die idëeen die je juist niet veel verder op je Pad brengen. Een sangha fungeert, ondanks de zwakten doordat het grotendeels onverlichte mensen zijn die hem vormen, toch als een klankbord en collectief proces om de beoefening te verdiepen en je te confronteren met zaken/gedragselementen waar je aan zult moeten werken om verder op het Pad te komen.

De sites www.boeddhisme.nl en www.buddhism.be geven goede overzichten van de sanghas in deze landen. Snuffel/'shop' gerust een tijdje rond bij meerdere centra alvorens een keuze te maken en lid te worden van een van hen, Ehipassiko is een passende uitspraak van de Boeddha.

With folded palms,

<Ujukarin>
Lid van een sangha en zometeen een weekje offline op retraite, yippeeh!

Basho

  • Gast
Re:sangha?
« Reactie #2 Gepost op: 24-03-2012 13:09 »
Het lid worden van een Boeddhistische Sangha of gemeenschap is op zich geen slecht idee. Het kan je verrijken, omdat het lastig zo niet onmogelijk is om op eigen houtje de verkeerde denkbeelden in te zien die men over het algemeen in zich meedraagt, met alle respect. Ik bedoel daarmee te zeggen dat verkeerde opvattingen, met name over onszelf, de grootste belemmering vormen voor het realiseren van enige vooruitgang op het persoonlijke pad. We koesteren namelijk duizenden meningen over onszelf en de wereld, en over van alles en iedereen. Terwijl we blind blijven voor onze eigen opvattingen, die vaak eerder zelfs tegenstrijdig zijn aan onze gevoelens en een schromelijke overschatting vormen over waartoe we eigenlijk in staat zijn, in bepaalde situaties. We denken dat we individuen zijn met een eigen wil, een eigen mening en vooral dat we “vrij” zijn. In werkelijkheid zijn dit de meest hardnekkige (valse) denkbeelden die in werkelijkheid met ons gedrag totaal niet stroken. Veelal wordt op de andere mensen geprojecteerd waar men zelf ernstig tekortschiet. Komt men vervolgens zelf in de situatie waarvan men het specifieke gedrag van de ander eerder stellig afkeurde, dan reageert men over het algemeen exact hetzelfde als degene die men qua gedragingen afwees. Sorry dat ik meteen met zo’n vergelijking kom, maar we hoeven elkaar niks wijs te maken over onze vermeende “vrijheid”. De samenleving is onafgebroken bezig ons te conditioneren, zelfs als men die intentie daartoe niet eens actief heeft. We beïnvloeden elkaar constant, en we hebben in onszelf daarvan een persoonlijke weerklank ontwikkeld, die we de persoonlijkheid noemen, of het ego. Ik geef dus niet zomaar de maatschappij de schuld, want wij zijn immers zelf die samenleving, waar we onafgebroken deel van uitmaken. Wil je innerlijke vrijheid, dan zal aan die persoonlijke weerklank moeten worden gewerkt. Dat kan via de weg van de Boeddha.

De mens die in de veronderstelling is dat hij of zij dit zelf wel kan opknappen, overschat de eigen capaciteiten. Niet dat je tot op zekere hoogte niet wat kunt uitrichten. Natuurlijk is het bijvoorbeeld mogelijk om boeken te lezen over spiritualiteit, maar dan nog. Het is de vraag of men ook alles begrijpt wat men leest. Meestal is het zo dat de mens de neiging heeft om dat wat hij tot zich neemt, naadloos inpast in het geheel van meningen en opinies die men zelf huldigt, die men “goed” van zichzelf vindt. Wijkt de strekking van een bepaald boek daar vanaf, dan wordt dat over het algemeen afgewezen of ernstig vervormd, zodat het alsnog in het eigen straatje past. Vooral hier in het Westen wordt iedereen opgevoed in een sfeer van individualiteit. Een mooi en humanistisch streven, maar het lukt ons niet om daadwerkelijk een individu te zijn, omdat we eerder een maatschappelijk aangepast individu zijn dan een “vrij” of universeel individu. Ik benadruk dat de samenleving niet per definitie fout is, anders gaan mensen misschien ten onrechte denken dat ze tegen die samenleving zouden moeten zijn. Niets is minder waar. Ik benadruk dat het om onze persoonlijke weerklank gaat, onze gevormde persona, de wijze waarop we de maatschappij en alle bijkomende conditioneringen in onszelf hebben opgenomen, geïnternaliseerd. In het Westen leven we in een samenleving van “doen”, maar dat is doen zonder meer. We lezen in een boek hoe een bepaalde techniek werkt en gaan dat vervolgens toepassen. Voor technische zaken is dat okee en werkzaam. Alleen gebruiken we diezelfde wiskundig-technische benadering ook voor ons innerlijk, terwijl ons innerlijk helemaal geen technische benadering nodig heeft. Ons gevoel, onze intuïtie, zelfs ons lichaam werkt op een andere manier dan ons denken. Dat er wederzijds invloed is tussen lichaam, gevoel en denken, dat is duidelijk. Alleen geschiedt dat over het algemeen telkens op dezelfde wijze, op de manier waarop we zijn gevormd, al naar gelang de situatie zich voordoet. We hebben de neiging onszelf als het ware te herhalen. Dat persoonlijke gewoontepatroon vormt in spiritueel opzicht voor zover ik het kan beoordelen ons grootste struikelblok. Want door middel van dat struikelblok, dat we ons ego noemen, handelen we, lezen we boeken, enzovoort. Alles wat we meemaken, lezen, ervaren, wordt automatisch ingepast in ons gewoontepatroon. Het is in spiritueel opzicht een welhaast gesloten proces, en het is zonder hulp van buitenaf bijna niet te doen om hier een uitweg uit te vinden. Een mens kan in zijn uppie derhalve weinig uitrichten, uitzonderingen daargelaten. Het is zeker niet onmogelijk om tot een spirituele realisatie te komen, alleen blijven we vaak in onze eigen tegenstrijdigheden hangen, die enige vooruitgang reeds teniet doen voordat we ook maar een stap verder komen. Dit is het struikelblok…

In een groep of Sangha werken aan zichzelf heeft meer kans van slagen, omdat de ander immers objectiever staat ten opzichte van uw subject. U heeft zelf geen millimeter speelruimte, u bent namelijk het subject. En een subject kan slechts subjectief zijn, en eigenlijk niet objectief genoeg wat zichzelf aangaat. De ander heeft wel wat speelruimte, vandaar dat de ander vaak de hoofdfout van iemand anders kan waarnemen; met de hoofdfout bedoel ik de belangrijkste manier van redeneren door middel waarvan iemand zichzelf rechtvaardigt, het eigen gedrag steeds vergoelijkt. Dat kan van alles zijn. In het Westen wordt “voor zichzelf opkomen” bijvoorbeeld gehuldigd als iets wat grote waarde vertegenwoordigt, omdat het gekoppeld is aan een ideaalbeeld van “individualiteit” en “vrijheid”. Feit is echter, dat in dit kader zelfs woede en agressie kunnen worden vergoelijkt, als middelen om het doel te heiligen, namelijk datgene bereiken wat men wenst of zelfs eist. Dergelijk “afgescheiden” of “onderscheidend” gedrag kan totaal niet in overeenstemming zijn met dat wat de daadwerkelijke situatie op dat moment vereist, en wat mensen in die situatie daadwerkelijk nodig hebben. Woede wordt in dit specifieke geval vergoelijkt als iets wat “goed” zou zijn, terwijl de anderen in werkelijkheid lijden onder de agressor die van mening is dat hij volkomen “juist” bezig is, in “vrijheid” of “goed-heid”. Terwijl de hoofdfout in dit geval inderdaad woede is, de wereld naar de eigen hand willen zetten, eisen stellen aan anderen die niet in overeenstemming zijn met wat in die specifieke situatie daadwerkelijk wenselijk en menselijk is. Zo is het mogelijk zichzelf een rad voor ogen te draaien en letterlijk blind te zijn voor de eigen fout(en), geneigdheden, enzovoort.

Ik heb in het hier bovenstaande geprobeerd mijn ervaringen weer te geven in dit verband. Ik besef dat het stevige kost is en hopelijk draagt het iets bij aan de discussie. Ik herhaal dat het nooit verkeerd is om eens een groepsproces binnen een Sangha mee te maken. Het is een middel om tot specifieke inzichten te kunnen komen, met hulp van de ander. Hoe eerlijker men is ten opzichte van zichzelf, des te gemakkelijker zal men tot realisatie komen. Verlichting is niet moeilijk, maar wij zijn te ingewikkeld en te hoofdgericht om ons dit te realiseren. “Verlichting is onmiddellijk, dus waarom wachten op grijs haar?” – Bodhidharma

Vriendelijke groet en hopelijk vindt u snel een passende Sangha,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 24-03-2012 13:24 door Basho »

lord rainbow

  • Gast
Re:sangha?
« Reactie #3 Gepost op: 02-07-2012 21:03 »
« Laatst bewerkt op: 25-01-2013 14:51 door lord rainbow »