Auteur Topic: Beoefening en verandering  (gelezen 4469 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

lord rainbow

  • Gast
Beoefening en verandering
« Gepost op: 17-06-2012 19:51 »
Beoefening is niet zo zeer om iets te veranderen.
Middels beoefening kunnen we in kontakt komen met
kennis en inzicht.
Dat is iets wat we als het ware ontvangen of ontdekken.
Er valt niet zoveel te veranderen.
We moeten gewoon zien hoe de geest werkt.

Basho

  • Gast
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #1 Gepost op: 18-06-2012 19:35 »
Beoefening is niet zo zeer om iets te veranderen.
Middels beoefening kunnen we in kontakt komen met
kennis en inzicht.
Dat is iets wat we als het ware ontvangen of ontdekken.
Er valt niet zoveel te veranderen.
We moeten gewoon zien hoe de geest werkt.

Ik denk dat u hier een uiterst belangrijke constatering hebt geduid. Beoefening is niet zo zeer bedoeld om iets te veranderen. “Veranderen”, dat is bijna een toverwoord in het gareel van veel (alternatieve) hulpverlening en spiritualiteit. Mensen hebben het heel vaak over veranderen, en duiden dan op iets wat hun in hunzelf niet bevalt, waar ze onder lijden, wat ze belemmert. Maar wat valt er te wijzigen? En hoe? Er staan genoeg hulpverleners in de rij om hulp te bieden, en er zijn al tientallen jaren genoeg therapieën om te bespreken waaraan men lijdt. Niet dat dit slecht zou zijn (vooral niet als er zich geestelijke stoornissen voordoen); ik wil er geen te hard oordeel over vellen. Wanneer iemand ernstige blokkades in zichzelf voelt, kan men eraan werken.

Maar zelfs mensen die eigenlijk niets mankeren horen we eigenlijk wonderwel onafgebroken spreken over “veranderen”, hun hoger zelf willen ontwikkelen, de illusies willen doorzien. Het eigen ego wordt daarbij “aangepakt” teneinde helder te krijgen wat daar allemaal aan zou mankeren. Voor zover ik het kan zien, zijn er talloze geschriften van mensen die zich hebben gerealiseerd waar hem de schoen wringt (in de getuigenis die zij afleggen of aflegden over hun eigen worsteling met de “onmogelijke vraag van het leven”), voor zichzelf wel te verstaan. Deze figuren, die soms legendarische trekken krijgen of hebben gekregen onder invloed van hun leerlingen, hebben uiteraard hulp willen bieden aan anderen. Soms is dat deels gelukt, maar veel van hun woorden zijn inmiddels hopeloos versteend. En via die versteende teksten proberen mensen elkaar zelfs actief te bestrijden. Ook het Boeddhisme komt daar niet zonder kleerscheuren vanaf, vanwege het feit dat bepaalde zaken zo’n beetje als onaantastbare dogma’s worden gepresenteerd. Terwijl het zeer de vraag is of het unieke en onherhaalbare wezen dat wij zijn zichzelf wel in een dergelijk keurslijf zou moeten willen persen.

“Al beoefen jij driemiljoen eeuwen lang middelen om verlichting te verwerven, als je je niet ooit ontdoet van je overtuiging dat er werkelijk iets bereikt kan worden, zul je evenveel eeuwen van je doel verwijderd blijven als er zandkorrels langs de Ganges zijn.” Huang Po

Zenmeester Hakuin stelde ooit in zijn “Zang van meditatie”: ’Alle wezens zijn Boeddha’s vanaf het eerste begin.’ Daar ga je dan met alle pogingen om te “veranderen”, een beter wezen te worden, of zelfs de Verlichting te willen “bereiken”. Hakuin maakt geen enkele uitzondering, ik herhaal: ‘Alle wezens zijn Boeddha’s vanaf het eerste begin.’ Wat valt er nog te doen in het licht van het feit dat u in wezen volkomen okee bent? Dat er absoluut niets hoeft te worden veranderd? Hoe voelt u zich als dat hele streven naar anders-worden, of anders-willen-zijn u uit uw handen valt? Let op het subtiele gevoel van teleurstelling. Mensen blijven zoeken naar het antwoord, de oplossing, de dag dat hun haren te berge zullen rijzen, dat ze zeer bijzonder zullen worden, dat de hemelen zich zullen openen en ze gezegend zullen worden omwille van een speciale beoefening en training. We kunnen het vergeten…

“Sterker nog, geen van de talloze theorieën leidt enig bestaan buiten jullie eigenlijke geest. Al dat gepraat over Bodhi, Nirvana, het Absolute, de Boeddhanatuur, Mahayana, Theravada, Bodhisattva's, enzovoort, het is alsof je herfstbladeren voor goud verkoopt.” Huang Po.

Het zijn allemaal luchtspiegelingen van onze eigen geest. Er valt absoluut niets te bereiken, niets. Ook de meditatie zal geen resultaat hebben, omdat er geen resultaat te bereiken valt. U gaat niet van A naar Z, niet van niet-Verlicht naar Verlicht. Wie zichzelf totaal en onvoorwaardelijk accepteert, die het leven in zijn totaliteit aanvaardt, kan nooit een probleem veroorzaken, zeer zeker niet voor zichzelf. Zie het in: nooit is het goed, altijd moet er iets gebeuren, willen we iets “doen”, zodat we een bijzonder iemand zullen worden. Maak er korte metten mee, mediteer slechts om er achter te komen hoe uw geest werkt. Dat is alles. Zoals u bent, bent u volkomen okee. Er hoeft niets te worden “veranderd” of “bereikt”. Wie wil “veranderen” of “bereiken” zal zijn hele leven in die self-fulfilling tredmolen rondrennen. Stap er uit, dat is wat bedoeld wordt met uit het rad van wedergeboorte stappen. Stap uit de ziekte die “veranderen” heet. U kunt niet “beter” worden dan u reeds bent, zoals u bent is exact zoals het bestaan u gewenst heeft. Anders zou u van meet af aan al op een totaal andere wijze zijn vormgegeven. Dat is niet zo. Wees wat u maar bent, dat is gezegend zijn, dat is vrede, en dat is tot rust komen in jezelf.

Het is zo simpel dat we het constant over het hoofd zien. Kap er mee, met al die “verander”-trips! Paradoxaal genoeg is het wel zaak om te blijven mediteren, maar zonder te haken naar enig resultaat. Er is geen resultaat, het enige resultaat wat u kunt koesteren dat zijn hooguit uw geestelijke luchtspiegelingen.

Met beleefde groet,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 18-06-2012 20:04 door Basho »

Offline JG888

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 158
    • Bekijk profiel
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #2 Gepost op: 04-09-2012 17:53 »
De tekst die u schrijft heeft mij echt geraakt. Heel mooi!
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Offline samten

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Berichten: 61
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #3 Gepost op: 04-09-2012 20:38 »
als je ziet hoe de geest werkt, verandert toch alles?

Basho

  • Gast
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #4 Gepost op: 05-09-2012 10:56 »
De tekst die u schrijft heeft mij echt geraakt. Heel mooi!

;)

als je ziet hoe de geest werkt, verandert toch alles?

Dat is een juiste constatering. Maar als u de werking van de geest observeert, ziet u de veranderingen (in uw geest). Alles is onafgebroken aan verandering onderhevig, alles is tevens onderling afhankelijk, zoals de Boeddha al zei. De werking van de geest observeren zal uiteindelijk “als vanzelf”  verandering opleveren, omdat de rol van de observator, via getuigebewustzijn u zal tonen dat inderdaad alles onafgebroken verandert. Als het goed is, grijpt u niet in, laat u alles zijn zoals het is en komt. Er is op spiritueel opzicht geen sturend ego nodig…

Maar dat is niet hoe de mens er over het algemeen over denkt. Gezien vanuit het standpunt van het egoïsme, denkt de mens (ten onrechte) dat er een vaste kern in zichzelf aanwezig is, die hij of zij met “ik” aanduidt. Over het algemeen begint een kind van 3 of 4 jaar een onderscheid te maken tussen “ik” en “niet-ik”, oftewel het lichaam wordt erkend als de materiële grens. Ook in de wereld waarin het kind leeft, deelt iedereen alles onafgebroken op in “ik”, “jij”, “hij”, “zij”, “wij”, “dit”, “dat”, enzovoort en “helpt” het kleine kindje aan talloze handvatten om inderdaad onderscheid te maken en dat te blijven maken. De baby komt immers als een soort onbewuste Boeddha ter wereld, open en zonder onderscheid, een geschenk aan de wereld. Maar zoals gezegd verandert alles vanaf het derde of vierde levensjaar. Dat wordt in sommige religies aangeduid als de zondeval, het onderscheid maken wat bijvoorbeeld Adam en Eva in de Bijbel doen als zij hebben gegeten van de Boom van de kennis van goed en kwaad, terwijl ze van God slechts onafgebroken mochten eten van de Boom des levens. Dat is een prachtig mythe, waaruit blijkt dat Adam en Eva aanvankelijk geen enkel probleem zagen in de naaktheid van elkaars geslacht. Ze leefden in het paradijs, exact hoe de baby ook in het paradijs leeft. Eerst in de buik van de moeder, later de eerste drie jaar van zijn of haar leven als open (on)bewustzijn. Omstreeks het derde of vierde levensjaar begint het kind zoals gezegd onderscheid te maken, en wordt het er zich van bewust dat hij of zij lichamelijk “afgescheiden” is van de moeder en de rest van de wereld.

Religie en spiritualiteit willen de mens laten ervaren hoe het is om de paradijselijke toestand van eenwording opnieuw te beleven. Want de hof van Eden is nooit verdwenen, die leeft nog immer in ons voort. Of we ons daarvan bewust zijn of niet. De Bijbelse mythe in Genesis stelt dat er een engel met vlammend zwaard de wacht houdt bij het paradijs, om te verhoeden dat de mens via de kennis van goed en kwaad (het onderscheid) zich meester zal maken van de boom des levens in het paradijs, zodat hij gelijk zal worden aan God (er misbruik van zal maken). Dit is een verhaal, een literaire mythe. Vergeet dat niet. Ik predik uiteraard geen Bijbelse onaantastbaarheden, ik kijk naar wat er staat en hoe het volgens mij bedoeld is. De oorspronkelijke eenheid hervinden, dat is de bedoeling van religie. Vandaar dat Jezus stelde dat de toegang tot het Koninkrijk der hemelen niet mogelijk is voordat men weer zal worden als kinderen. Daarmee wordt mijns inziens opnieuw verwezen naar de oorspronkelijke eenheid, die het kind ooit ervaren heeft en die door ons maken van onderscheid naar de achtergrond is verdreven.

Let wel: de mens moet onderscheid leren maken en kunnen blijven, dat is het paradoxale er van. Zonder opvoeding, zonder groei, zal de baby een soort dier blijven en bijna niets leren. Dit is wat op ons rust: het leren maken van onderscheid is onafwendbaar, we moeten er doorheen. Maar de meeste mensen blijven vanaf hun derde of vierde levensjaar tot aan hun dood hangen in het onafgebroken maken van onderscheid, het onderscheid tussen “ik” en “niet-ik”. Vandaar dat het volkomen correct is als de Boeddha stelt dat er geen sprake kan zijn van een “ik” als uiteindelijke waarheid, als kern van de mens. Dat het ego als centrum in het leven onwaarachtig is, dat het slechts een idee is, een concept. Okee, we ervaren een lichaam, en denken dat in dat lichaam als gevolg van de aaneensluiting van de skandhas (aggregaten) een onveranderlijk “ik” huist. Maar dat is volgens de Boeddha een illusie, een denkbeeld. Maar dat denkbeeld beheerst ons hele leven. Onderscheid maken is okee, geen onderscheid kunnen maken zou betekenen dat u onafgebroken in gevaar zou zijn. U zou niet eens een verschil kunnen bepalen tussen de rand van de afgrond en de daadwerkelijke afgrond en u zou er vervolgens pardoes in wandelen. Onderscheid kunnen maken, die verworvenheid is absoluut okee en onontbeerlijk in het leven.

Waarom wordt dat onderscheid maken dan zo tegen een negatief licht gehouden in de diverse religies en spiritualiteit? Dat komt denk ik omdat de waarachtige spiritualiteit heeft ontdekt dat de oorspronkelijke non-dualiteit van bewustzijn, de openheid, nog immer bestaat in de mens. Dat u via meditatie e.d. dit opnieuw in uzelf kunt vaststellen, dat het mogelijk is om in te zien dat het ego met het maken van onderscheid dan wel noodzakelijk is in het leven, maar dat het niet alles is. Onder invloed van het lijden, het geestelijke lijden komt de mens op den duur tot het opnemen van de reis naar de eigen oorspronkelijkheid. Dat betekent dat het ego, het “ik” via de levende ervaring wordt doorzien als vals. Dat het “ik” eigenlijk slechts een hulpmiddel is, een dienaar en dat het ego geen meester kan zijn. Maar via het “ik” denken we wel meester te zijn, hetgeen feitelijk een wisseling is van rol. De oorspronkelijke meester is als het ware buiten spel gezet, het “ik” zit stevig in het zadel. In veel oude Oosterse leringen zien we het verhaal van het rijtuig als equivalent van de mens. Waarbij het paard de gevoelens en begeerten vertegenwoordigt en de koets het lichaam; de koetsier het denkende “ik” is, en het daadwerkelijke oorspronkelijke open bewustzijn de meester. De mens zoals hij opgroeit, vereenzelvigt zich automatisch met de koetsier en probeert de koets en het paard te leiden c.q. te beheersen. Maar dit gaat slechts gebrekkig, omdat de onderlinge verbindingen met het paard en de koets niet harmonisch genoeg blijken te werken. De taal van het denken is tevens heel anders dan de taal van het lichaam en de taal van de emoties. Ga maar na: het lichaam heeft een eigen wijsheid, het ademt uit zichzelf, het laat het hart kloppen zonder dat u daar als “ik” voor nodig bent. En dat is maar goed ook, anders loopt u de kans dat u vergeet te ademen. Emoties komen en gaan, we hebben daar feitelijk weinig invloed op wanneer ze eenmaal manifest zijn. Het is een kwestie van afwachten tot de emotie weer verdwijnt, al dan niet vergezeld gaande van een lach of een traan. Hoe kunnen we in contact komen met de meester, degene die we daadwerkelijk zijn? Dat is het mysterie van religie en spiritualiteit. Zolang we ons identificeren met de koetsier, het onderscheidende denken, zullen we de daadwerkelijke meester niet (h)erkennen.

De meester in onszelf zal erkennen dat het leven komt zoals het komt, dat we op sommige zaken invloed hebben, maar op andere niet. De Oude Griekse stoïcijnen hebben dat al goed begrepen. Zij stelden dat bepaalde zaken in het leven het ‘gegevene’ vertegenwoordigen. U wordt ergens geboren, u hebt een bepaalde lichaamslengte, er doen in uw levensomstandigheden allerlei wisselende situaties voor, u beschikt over een bepaalde intelligentie, en ga zo maar door. De stoïcijnen stelden dat de mens moet ophouden om zaken te willen wijzigen die feitelijk niet te wijzigen zijn. Omdat als u bijvoorbeeld onzeker wordt over uw lichaamslengte, dit onnodig is en derhalve ook een nutteloos lijden met zich meebrengt. Wanneer u zich zorgen maakt over de kleur van uw ogen, of u wel knap genoeg bent, voldoende schoonheid hebt en dergelijke, dan stapt u in de tredmolen van het zaken willen veranderen die eigenlijk niet te veranderen zijn. Het lichaam neemt de genetisch bepaalde lengte aan die voor dit lijf juist is, maar de mens kan daar onzeker door worden (mannen die bijvoorbeeld denken dat ze geen relatie zouden kunnen aangaan met vrouwen die langer dan zij zelf zijn). Om kort te gaan: de stoïcijnen stelden dat u het onnodige lijden moet laten vallen, door op te houden vanuit uw ego te proberen zaken te veranderen die min of meer een gegeven zijn. Dat is wat ik in mijn vorige post ook bedoelde: in de spiritualiteit kun je in de bedwelmende trip terecht komen van het streven naar Verlichting, het willen veranderen van uzelf in de richting van wat u als “heilig” beschouwt, de bijzondere spirituele persoon, enzovoort. Meditatie is mijns inziens slechts daarentegen slechts bedoeld om de sluier van de onwetendheid te verwijderen, niet om uzelf te “veranderen”. U kunt slechts (her)ontdekken welke meester u feitelijk bent, maar deze is ongemanifesteerd omdat het ego, het “ik” zoals gezegd stevig aan de leidsels trekt en u bent helemaal vergeten dat er überhaupt een meester in de koets zit.

Met vriendelijke groet,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 05-09-2012 11:04 door Basho »

Offline samten

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Berichten: 61
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #5 Gepost op: 05-09-2012 23:21 »
Wat mij betreft is alle hoop in dit leven en eventueel daaropvolgende bestaansvormen gevestigd op het actief omvormen van onze negatieve emoties...
oefenen is dus, niet alleen jezelf (her)ontdekken, maar vooral gebruik maken van de energie van die positieve ontdekkingen om de wereld zoals ie is te (her)scheppen.

Basho

  • Gast
Re:Beoefening en verandering
« Reactie #6 Gepost op: 07-09-2012 10:01 »
Het halve Werk
Leerling: Byron Katie heeft me van al mijn negatieve gedachten verlost!
Zenmeester: Nou de positieve nog…


:P

Met vriendelijke groet,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 07-09-2012 10:06 door Basho »