Auteur Topic: Lost  (gelezen 4057 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Aoki

  • Gast
Lost
« Gepost op: 12-07-2012 16:23 »
Ik ben mijn weg kwijt. Mijn gevoel van identiteit. Ik weet niet wie ik ben, waar ik van houd en wat ik moet gaan doen.

Ik heb altijd de weg van anderen gevolgd. De rol van ondergeschikte "vriend', de rol van student. Maar wie ben ik nou eigenlijk?

Doordat ik mijn weg ben kwijtgeraakt, als ik die ooit al heb gevolgd, heb ik veel woede en verdriet in me. Het put me uit. De tijd gaat zo snel en ik heb het idee dat alles aan me voorbij gaat.

Hoe kom ik hieruit?

Basho

  • Gast
Re:Lost
« Reactie #1 Gepost op: 12-07-2012 19:21 »
Ik ben mijn weg kwijt. Mijn gevoel van identiteit. Ik weet niet wie ik ben, waar ik van houd en wat ik moet gaan doen.

Ik heb altijd de weg van anderen gevolgd. De rol van ondergeschikte "vriend', de rol van student. Maar wie ben ik nou eigenlijk?

Doordat ik mijn weg ben kwijtgeraakt, als ik die ooit al heb gevolgd, heb ik veel woede en verdriet in me. Het put me uit. De tijd gaat zo snel en ik heb het idee dat alles aan me voorbij gaat.

Hoe kom ik hieruit?


U schrijft dat u uw weg kwijt bent, dat impliceert dat u eerder wel een weg bewandelde. U geeft aan dat u veel woede en verdriet in u meedraagt, en dat het u uitput. Waarschijnlijk is dit de weg van de cultuur en de samenleving om u heen, de wereld waarin wij terecht komen via geboorte en die wij niet zelf hebben ontworpen. We worden op deze aarde gezet zonder dat we er om hebben gevraagd en zonder dat we richting hebben. Een kind wordt geleerd een richting te hebben, via opvoeding, scholing, sociaal burgerschap. Dat gaat vaak niet geheel zonder kleerscheuren en het is de vraag of het maatschappelijke ego uiteindelijk is waar het om draait. De wereld stelt dat dit inderdaad zo is, maar de mens is blijkbaar meer dan een maatschappelijk atoom, waaraan consumentisme wordt geboden.

U stelt dat u altijd anderen hebt gevolgd en rollen hebt aangenomen, student, “ondergeschikte vriend”, enzovoort. Dat impliceert dat u mogelijk het gevoel hebt dat u niet degene bent die uw eigen leven bestiert. Hetgeen een gevolg kan zijn van een opvoeding die te zwak was om een sterk ego te ontwikkelen, iemand die voor zichzelf opkomt en weet wat hij of zij wil. Dat kan diverse oorzaken hebben, zowel genetisch als sociaal. Uw rollen passen u niet als een maatkostuum, maar maak u wat dat betreft geen illusies. Niemand past naadloos in het keurslijf van de maatschappij. Veel mensen beseffen dat niet, en rennen maar door in de tredmolen van werken, vermaak, vakantie, en ga zo maar door. En als je er buiten valt, of het gevoel hebt dat het allemaal niet geheel past, dan geeft dat onzekerheid, dat u uit de maat loopt, een dissonant bent.

Maar een dissonant is geen dissident, een dissonant heeft de eigen toon, ook al denkt u dat die toon “uit de maat” loopt of niet welluidend is. U stelt dat u niet meer weet wat te doen, waar u van houd,  en geen gevoel van identiteit hebt. Dat klinkt lastig, maar u leeft en de weg ligt pal voor uw neus. Dat lijkt flauw te klinken, maar het is de waarheid. Ik geloof niet dat u geen voorkeuren heeft of niet zou weten waar u van houd of wat afkeer in u oproept. U heeft ook een duidelijke identiteit, de identiteit die de voorgeleefde wereld beu is. Hoe kunt u er achter komen wat wel “waar” is voor u? Dat kan een lange weg zijn van ontdekken. Wellicht kunt u een soort lijst of dagboek maken waarin u noteert welke momenten voor u waardevol zijn en welke momenten u de balen heeft. Dan ziet u na een paar weken waarschijnlijk een bepaalde rode draad verschijnen, van wat u wel wilt en wat u niet wilt. En misschien is het belangrijk om niet de ander maar steeds te volgen, alsof u geen identiteit zou hebben. Maar die heeft u wel, want anders zou u nooit het negatieve gevoel hebben wat u beschrijft. U vergelijkt in uzelf welhaast ongemerkt dat wat u in ieder geval niet prettig vindt met hoe het dagelijkse leven verloopt. Wellicht is het handig om grenzen te gaan stellen: dit wil ik niet, dat wil ik wel. Maar dan moet u wel zien uit te vinden wat u wel of niet wenst.

Ik kan hier geen pasklaar antwoord op formuleren, u zult zelf via het tasten in het duister van uw wezen een weg moeten zien te vinden. Er is geen pasklaar antwoord, die pasklare antwoorden heeft u al ruimschoots ontvangen. Met alle gevolgen van dien. Misschien heeft u een goede vriend of vriendin waarmee u dit eens rustig kunt bespreken. Vraag dan of die persoon gewoon eens goed luistert naar wat u te zeggen heeft en vooral even niet meteen te gaan reageren met adviezen. Goed luisteren is zeer belangrijk, want dat is iets wat de hedendaagse mens eigenlijk bijna volledig is verleerd. We hebben overal en altijd meteen een mening over. Mocht u geen goede luisteraar hebben, probeer dan, wanneer het u echt niet lukt om helderheid te vinden, om desnoods professionele hulp te zoeken. Dat is heus geen schande. Wat u ook kunt proberen, als u uzelf voelt aangetrokken tot een bepaalde spirituele weg, wellicht zelfs het Boeddhisme, om u aan te sluiten bij een Boeddhistisch centrum e.a. Ik wil u wat dat betreft wel meegeven dat ook in dat geval het zeer belangrijk is om vooral grenzen te stellen. Ook in religie of spiritualiteit is het niet zo, dat je maar zomaar een soort verlengstuk moet zijn van wat of wie dan ook. Daadwerkelijke vrijheid betekent dat u (ontdekt wat u) bent, zoals het bestaan u daadwerkelijk gewild heeft. De eerste stap lijkt me acceptatie van uzelf, totaal en zonder voorwaarden te stellen. U bent wie u bent, uniek en onvervangbaar. Dat klinkt leuk en misschien voelt u dit helemaal niet zo, maar het is de waarheid. Het is zaak dat u serieus aan de slag gaat met het ontwikkelen van uw eigen vrijheid, maar dan is het wel eerst nodig om uzelf als wezen accepteert (zowel geestelijk als lichamelijk), met alle fouten, gebreken, positieve en negatieve kanten. Door acceptatie kan het verdriet tijdelijk groter worden, maar dat moet dan maar. Uithuilen over wat u dwars zit is immers goed en heilzaam.

Ik weet niet of ik met het bovenstaande precies en feilloos de spijker op zijn kop sla.

Maar ik wens u veel sterkte en gelukzaligheid toe.

Met beleefde groet,

Basho :)

Offline JG888

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 158
    • Bekijk profiel
Re:Lost
« Reactie #2 Gepost op: 13-07-2012 07:45 »
Ik herken wat je schrijft Aoki.

Zelf heb ik ook in zo'n periode gezeten.

Ongeveer 3 jaar (2008/2009) geleden was ik gezakt voor mijn VWO daar had ik het zelf niet zo moeilijk mee omdat ik van mening was dat ik echt mijn best had gedaan en ik deed gewoon één jaar VAVO. Dit betekent dat je één jaar alleen de vakken doet die je niet hebt gehaald, als je die dan hebt gehaald krijg je alsnog je diploma.
Een paar maanden voordat ik was gezakt kreeg ik een vriendin. Tijdens het jaar VAVO had ik veel vrije tijd, ik werkte af en toe maar zat soms ook vele dagen gewoon thuis op de bank. Ik verveelde mij soms dood en had het gevoel dat ik nutteloos was. Elke dag weer hetzelfde! Maar ik had ook nergens zin in. Ik belde soms vrienden maar die moesten werken of hadden school. Ik voelde mij ook niet echt vertrouwt bij mijn vrienden, ze maakten soms domme en kwetsende grappen. Ik weet dat ze het niet zo bedoelde, maar ik voelde mij niet op mijn gemak. Ik wist niet meer wat ik wilde en wat ik leuk vond, dit gebeurde waarschijnlijk doordat ik erg op mijzelf zat. Net zoals als je een bepaalde tijd alleen bent dan ga je naar binnen in jezelf kijken en raak je opeens erg verward. Ook was ik erg jaloers omdat het mijn eerste vriendin was en er het één en ander was voorgevallen. Maar doordat je weinig afleiding hebt, hakt het er erg in. Dit jaar was een erg ongelukkige tijd. Ik haalde wel alsnog mijn diploma.
In 2010 overleed mijn oma en de laatste lezing die ze had gekeken was de lezing van Henk Barendrecht, die  ging over boeddhistische meditatie. Ik was in die tijd niet echt geïnteresseerd. Maar in 2011 bekeek ik voor het eerst die lezing, ik vond het een mooie lezing en ging er meer informatie over zoeken. Halverwege 2011 besloot ik om ook te mediteren op de manier van Henk Barendrecht, Vipassana meditatie. Ik had altijd het gevoel dat ik niet helemaal gelukkig was en begreep niet waarom want ik heb het toch goed? Wel ben ik altijd een beetje onzeker geweest en wordt ik snel rood.
Ik had hoge verwachtingen en dacht dat ik na een tijdje mediteren helemaal gelukkig zou zijn. Maar ik wilde het wel goed doen, want anders heeft het geen effect, ik had dus wel sterke twijfel over of ik het wel goed deed. Ik mediteerde toen een half uur per dag, waarbij ik het soms vergat. Ik besloot om naar een meditatieretraite te gaan met dezelfde Henk Barendrecht om het is echt goed te leren en mijzelf te verdiepen. Ik dacht als ik dat heb gedaan ben ik echt gelukkig! Toen ik er uitkwam waren mijn zintuigen scherper dan normaal. Toen ik in een bepaalde situatie kwam en merkte dat ik nog steeds onzeker was en rood werd, dacht ik dat de meditatie niet heeft gewerkt. Dus ik stopte 3/4 maanden met mediteren, maar na die tijd kreeg ik een inzicht. Wat ik in de retraite heb geleerd, heb ik helemaal niet toegepast in het echte leven. Ja, tijdens de formele meditatie maar niet in het dagelijks leven. Je moet het laten komen en met gelijkmoedigheid benaderen, Just Note!(dit zei mijn leraar). Sinds april/juni ben ik weer begonnen en doe het nu elke dag zo'n 30 of 60 minuten. En ik merk het verschil! Ik voel mij minder ongelukkig en wordt nog steeds wel rood soms maar ik denk er niet lang over na. Ik zeul het niet meer zo erg mee en ik pieker ook niet meer. Ik heb tegen mijn vrienden gezegd dat ik het als een verplichting voel als ik elke week moet chillen en dat ik hun wel bel als ik zin heb om te chillen. Ik wil niet meer zoveel verplichtingen hebben en wil meer zelf kiezen wat ik doe. Dit is mijn verhaal en ik wilde dit met je delen. Ik hoop dat je er iets aan hebt!
« Laatst bewerkt op: 13-07-2012 07:50 door JG888 »
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Aoki

  • Gast
Re:Lost
« Reactie #3 Gepost op: 13-07-2012 07:57 »

U schrijft dat u uw weg kwijt bent, dat impliceert dat u eerder wel een weg bewandelde. U geeft aan dat u veel woede en verdriet in u meedraagt, en dat het u uitput. Waarschijnlijk is dit de weg van de cultuur en de samenleving om u heen, de wereld waarin wij terecht komen via geboorte en die wij niet zelf hebben ontworpen. We worden op deze aarde gezet zonder dat we er om hebben gevraagd en zonder dat we richting hebben. Een kind wordt geleerd een richting te hebben, via opvoeding, scholing, sociaal burgerschap. Dat gaat vaak niet geheel zonder kleerscheuren en het is de vraag of het maatschappelijke ego uiteindelijk is waar het om draait. De wereld stelt dat dit inderdaad zo is, maar de mens is blijkbaar meer dan een maatschappelijk atoom, waaraan consumentisme wordt geboden.

U stelt dat u altijd anderen hebt gevolgd en rollen hebt aangenomen, student, “ondergeschikte vriend”, enzovoort. Dat impliceert dat u mogelijk het gevoel hebt dat u niet degene bent die uw eigen leven bestiert. Hetgeen een gevolg kan zijn van een opvoeding die te zwak was om een sterk ego te ontwikkelen, iemand die voor zichzelf opkomt en weet wat hij of zij wil. Dat kan diverse oorzaken hebben, zowel genetisch als sociaal. Uw rollen passen u niet als een maatkostuum, maar maak u wat dat betreft geen illusies. Niemand past naadloos in het keurslijf van de maatschappij. Veel mensen beseffen dat niet, en rennen maar door in de tredmolen van werken, vermaak, vakantie, en ga zo maar door. En als je er buiten valt, of het gevoel hebt dat het allemaal niet geheel past, dan geeft dat onzekerheid, dat u uit de maat loopt, een dissonant bent.

Maar een dissonant is geen dissident, een dissonant heeft de eigen toon, ook al denkt u dat die toon “uit de maat” loopt of niet welluidend is. U stelt dat u niet meer weet wat te doen, waar u van houd,  en geen gevoel van identiteit hebt. Dat klinkt lastig, maar u leeft en de weg ligt pal voor uw neus. Dat lijkt flauw te klinken, maar het is de waarheid. Ik geloof niet dat u geen voorkeuren heeft of niet zou weten waar u van houd of wat afkeer in u oproept. U heeft ook een duidelijke identiteit, de identiteit die de voorgeleefde wereld beu is. Hoe kunt u er achter komen wat wel “waar” is voor u? Dat kan een lange weg zijn van ontdekken. Wellicht kunt u een soort lijst of dagboek maken waarin u noteert welke momenten voor u waardevol zijn en welke momenten u de balen heeft. Dan ziet u na een paar weken waarschijnlijk een bepaalde rode draad verschijnen, van wat u wel wilt en wat u niet wilt. En misschien is het belangrijk om niet de ander maar steeds te volgen, alsof u geen identiteit zou hebben. Maar die heeft u wel, want anders zou u nooit het negatieve gevoel hebben wat u beschrijft. U vergelijkt in uzelf welhaast ongemerkt dat wat u in ieder geval niet prettig vindt met hoe het dagelijkse leven verloopt. Wellicht is het handig om grenzen te gaan stellen: dit wil ik niet, dat wil ik wel. Maar dan moet u wel zien uit te vinden wat u wel of niet wenst.

Ik kan hier geen pasklaar antwoord op formuleren, u zult zelf via het tasten in het duister van uw wezen een weg moeten zien te vinden. Er is geen pasklaar antwoord, die pasklare antwoorden heeft u al ruimschoots ontvangen. Met alle gevolgen van dien. Misschien heeft u een goede vriend of vriendin waarmee u dit eens rustig kunt bespreken. Vraag dan of die persoon gewoon eens goed luistert naar wat u te zeggen heeft en vooral even niet meteen te gaan reageren met adviezen. Goed luisteren is zeer belangrijk, want dat is iets wat de hedendaagse mens eigenlijk bijna volledig is verleerd. We hebben overal en altijd meteen een mening over. Mocht u geen goede luisteraar hebben, probeer dan, wanneer het u echt niet lukt om helderheid te vinden, om desnoods professionele hulp te zoeken. Dat is heus geen schande. Wat u ook kunt proberen, als u uzelf voelt aangetrokken tot een bepaalde spirituele weg, wellicht zelfs het Boeddhisme, om u aan te sluiten bij een Boeddhistisch centrum e.a. Ik wil u wat dat betreft wel meegeven dat ook in dat geval het zeer belangrijk is om vooral grenzen te stellen. Ook in religie of spiritualiteit is het niet zo, dat je maar zomaar een soort verlengstuk moet zijn van wat of wie dan ook. Daadwerkelijke vrijheid betekent dat u (ontdekt wat u) bent, zoals het bestaan u daadwerkelijk gewild heeft. De eerste stap lijkt me acceptatie van uzelf, totaal en zonder voorwaarden te stellen. U bent wie u bent, uniek en onvervangbaar. Dat klinkt leuk en misschien voelt u dit helemaal niet zo, maar het is de waarheid. Het is zaak dat u serieus aan de slag gaat met het ontwikkelen van uw eigen vrijheid, maar dan is het wel eerst nodig om uzelf als wezen accepteert (zowel geestelijk als lichamelijk), met alle fouten, gebreken, positieve en negatieve kanten. Door acceptatie kan het verdriet tijdelijk groter worden, maar dat moet dan maar. Uithuilen over wat u dwars zit is immers goed en heilzaam.

Ik weet niet of ik met het bovenstaande precies en feilloos de spijker op zijn kop sla.

Maar ik wens u veel sterkte en gelukzaligheid toe.

Met beleefde groet,

Basho :)

Beste Basho,

Bedankt voor de vriendelijke, uitvoerige reactie op mijn post. Ik herken mij inderdaad in al het bovenstaande. Ik ben vanaf vandaag begonnen met een soort dagboek bij te houden waarin ik per dag een moment van geluk en een moment van "balen" noteer. Ik hoop uiteindelijk de rode draad te vinden waarover u spreekt en de negatieve momenten af te bouwen.

Ik ben mij de laatste tijd meer gaan verdiepen in boeddhisme door boeken te lezen en lezingen te bekijken. Veel van de leer spreekt mij aan en ik ben dan ook van plan om binnenkort een Boeddhistisch centrum te bezoeken. Daarbij ben ik wel voorzichtig, omdat ik mezelf niet meteen het label boeddhist wil opplakken. Ik wil mijzelf worden en hoop dat het boeddhisme mij daarbij kan helpen. Althans, ik wil mijzelf helpen, wellicht via het boeddhisme. Ik vind het moeilijk te verwoorden wat ik bedoel, maar ik hoop dat u het enigszins begrijpt.

Nogmaals hartelijke dank voor uw reactie. Ik heb er erg veel aangehad.


Aoki

  • Gast
Re:Lost
« Reactie #4 Gepost op: 13-07-2012 08:03 »
Ik herken wat je schrijft Aoki.

Zelf heb ik ook in zo'n periode gezeten.

Ongeveer 3 jaar (2008/2009) geleden was ik gezakt voor mijn VWO daar had ik het zelf niet zo moeilijk mee omdat ik van mening was dat ik echt mijn best had gedaan en ik deed gewoon één jaar VAVO. Dit betekent dat je één jaar alleen de vakken doet die je niet hebt gehaald, als je die dan hebt gehaald krijg je alsnog je diploma.
Een paar maanden voordat ik was gezakt kreeg ik een vriendin. Tijdens het jaar VAVO had ik veel vrije tijd, ik werkte af en toe maar zat soms ook vele dagen gewoon thuis op de bank. Ik verveelde mij soms dood en had het gevoel dat ik nutteloos was. Elke dag weer hetzelfde! Maar ik had ook nergens zin in. Ik belde soms vrienden maar die moesten werken of hadden school. Ik voelde mij ook niet echt vertrouwt bij mijn vrienden, ze maakten soms domme en kwetsende grappen. Ik weet dat ze het niet zo bedoelde, maar ik voelde mij niet op mijn gemak. Ik wist niet meer wat ik wilde en wat ik leuk vond, dit gebeurde waarschijnlijk doordat ik erg op mijzelf zat. Net zoals als je een bepaalde tijd alleen bent dan ga je naar binnen in jezelf kijken en raak je opeens erg verward. Ook was ik erg jaloers omdat het mijn eerste vriendin was en er het één en ander was voorgevallen. Maar doordat je weinig afleiding hebt, hakt het er erg in. Dit jaar was een erg ongelukkige tijd. Ik haalde wel alsnog mijn diploma.
In 2010 overleed mijn oma en de laatste lezing die ze had gekeken was de lezing van Henk Barendrecht, die  ging over boeddhistische meditatie. Ik was in die tijd niet echt geïnteresseerd. Maar in 2011 bekeek ik voor het eerst die lezing, ik vond het een mooie lezing en ging er meer informatie over zoeken. Halverwege 2011 besloot ik om ook te mediteren op de manier van Henk Barendrecht, Vipassana meditatie. Ik had altijd het gevoel dat ik niet helemaal gelukkig was en begreep niet waarom want ik heb het toch goed? Wel ben ik altijd een beetje onzeker geweest en wordt ik snel rood.
Ik had hoge verwachtingen en dacht dat ik na een tijdje mediteren helemaal gelukkig zou zijn. Maar ik wilde het wel goed doen, want anders heeft het geen effect, ik had dus wel sterke twijfel over of ik het wel goed deed. Ik mediteerde toen een half uur per dag, waarbij ik het soms vergat. Ik besloot om naar een meditatieretraite te gaan met dezelfde Henk Barendrecht om het is echt goed te leren en mijzelf te verdiepen. Ik dacht als ik dat heb gedaan ben ik echt gelukkig! Toen ik er uitkwam waren mijn zintuigen scherper dan normaal. Toen ik in een bepaalde situatie kwam en merkte dat ik nog steeds onzeker was en rood werd, dacht ik dat de meditatie niet heeft gewerkt. Dus ik stopte 3/4 maanden met mediteren, maar na die tijd kreeg ik een inzicht. Wat ik in de retraite heb geleerd, heb ik helemaal niet toegepast in het echte leven. Ja, tijdens de formele meditatie maar niet in het dagelijks leven. Je moet het laten komen en met gelijkmoedigheid benaderen, Just Note!(dit zei mijn leraar). Sinds april/juni ben ik weer begonnen en doe het nu elke dag zo'n 30 of 60 minuten. En ik merk het verschil! Ik voel mij minder ongelukkig en wordt nog steeds wel rood soms maar ik denk er niet lang over na. Ik zeul het niet meer zo erg mee en ik pieker ook niet meer. Ik heb tegen mijn vrienden gezegd dat ik het als een verplichting voel als ik elke week moet chillen en dat ik hun wel bel als ik zin heb om te chillen. Ik wil niet meer zoveel verplichtingen hebben en wil meer zelf kiezen wat ik doe. Dit is mijn verhaal en ik wilde dit met je delen. Ik hoop dat je er iets aan hebt!

Het is fijn om te horen dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt/geworsteld heeft. Het is inderdaad zo dat ik voorheen altijd druk was met werk, studeren en vrienden en nooit echt tijd voor mezelf had. Sinds ik afgestudeerd ben, heb ik bewust gekozen voor rustperiode waarbij ik parttime werk. Ik ben nu erg op mezelf aangewezen en leer mezelf kennen. Tenminste, ik wil mezelf leren kennen. Op dit moment komt er veel op me af en word ik geconfronteerd met mezelf. Ik hoop uiteindelijk rust te vinden en niet bang te zijn om mezelf te zijn. Ook ik word rood in sommige situaties, omdat ik me dan erg bewust ben van mezelf en wat anderen daarvan vinden. Dat moet ik loslaten. Ik ben van plan om in de nabije toekomst naar een centrum te gaan waarbij men mij kan begeleiden bij het mediteren. Ik vermoed dat dit mij veel rust kan geven en mijn hoofd leeg kan maken. Ik ben een echte nadenker en heb nu ook de tijd om maar over situaties en de kleinste dingen te blijven malen. Nadenken is niet slecht, maar ik wil niet blijven malen. Ik wil graag bepaalde zaken kunnen loslaten. Wat fijn dat het nu beter met je gaat.

Bedankt voor het delen van jouw verhaal.

Offline samten

  • Boeddha Forum Favoriet
  • ***
  • Berichten: 61
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:Lost
« Reactie #5 Gepost op: 13-07-2012 23:29 »
twijfel, angst en onzekerheid kom je tegen op je pad Aoki....je bent de weg dus niet kwijt!!! Ik zelf heb ervaren dat het beoefenen van zo iets 'eenvoudigs' als geduld van onschatbare waarde is op een pad naar innerlijke vrede...