Auteur Topic: Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld  (gelezen 4302 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline JG888

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 158
    • Bekijk profiel
Beste mensen,

Als je veel beoordeeld en veroordeelt bent/wordt dan kan je onzeker worden of een laag zelfbeeld krijgen.
Stel dat iemand erg vaak tegen je zegt dat je dom bent dan ga je je ook dom voelen. Hangt er natuurlijk vanaf wie het is en in welke situatie. Als het iemand is waar je een emotionele band mee hebt dan integreert het zich sneller dan wanneer een onbekende het zegt. Maar vaak heb je wel een band met zo'n iemand omdat die het anders ook niet zo vaak tegen je kan zeggen.
Er wordt dan als het ware een neuraal netwerk gecreëerd. Er komen extra verbindingen in je hersenen die in contact staan met bepaalde situaties, objecten of subjecten. Als je bijvoorbeeld een conflict hebt met een collega en je wordt daar boos om. En dit herhaalt zich vaker dan wordt er een verbinding gelegd tussen boosheid en de collega. Als je al aan de collega denkt dan wordt je al boos.

Dit neurale netwerk kan je dus ook in je voordeel gebruiken. Door bepaalde gedachten in je hoofd te herhalen en om dit nog te versterken kan je er een emotie aan koppelen.
Dus je zegt de zin 'Ik ben goed zoals ik ben' de hele tijd in je hoofd terwijl je een glimlach maakt of terwijl je aan iets moois denkt. Een glimlach zorgt voor dopamine en dit is een gelukshormoon, dit zal de zin dus versterken. Om deze zin nog beter in ons bewustzijn door te laten dringen, kan je eerst mediteren, gewoon zoals je gewend bent. Daarna deze zin in je hoofd herhalen.

Wat denken jullie, is het een idee om als je onzeker bent en/of een laag zelfbeeld hebt om dan je neuraal netwerk te veranderen door eerst te mediteren en daarna de zin 'Ik ben goed zoals ik ben' in je hoofd te herhalen terwijl je of glimlacht of een situatie visualiseert waar je gelukkig was?
Ik ben benieuwd wat jullie denken of voor eventuele nieuwe ideeën of informatie.
« Laatst bewerkt op: 04-02-2013 22:23 door JG888 »
Over het pad lezen, praten en horen dient enkel ter motivatie & ter verduidelijking van het pad en de beoefening. Het gaat om de beoefening en dus de directe ervaring waardoor er begrip en wijsheid ontstaat. Ga geduldig door met de beoefening zonder verwachtingen en geleidelijk zal je meer begrijpen

Prullarius

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #1 Gepost op: 04-02-2013 23:58 »
Ik weet het eigenlijk niet. Wat ik wel weet dat een aanpak bij onheilzame emotie kan zijn om de vier krachten om karma te zuiveren toe te passen, wat begint met spijt (niet op een "schuld" manier maar uit een conclusie dat dit lijden niet is wat je wilt) en daarna doe je er iets aan. Maar wat en hoe precies, wordt in de bronnen die ik vernomen heb verschillend geformuleerd. Ook is het vaak van toepassing op negativiteit jegens anderen, waarin het relevant is om excuses te maken bij die persoon, etcetera. Om de vertaalslag te maken zodat het toepasbaar is op negativiteit die naar binnen gericht is kan lastig zijn. Vind ik in ieder geval lastig. Maar toepasbaar is het in ieder geval wel. De gemene deler is immers, je richt je eigen lijden aan (of dat nou boosheid naar een ander of depressie in jezelf is), en je wilt ermee stoppen. Misschien is het voor ons allebei nuttig iemand te horen over de vier krachten en hoe die gebruikt kunnen worden voor het zuiveren van het naar binnen gerichte type (misschien zijn er bepaalde oefeningen), maar dat gaat dan niet meer over meditatie.

lord rainbow

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #2 Gepost op: 05-02-2013 12:11 »
Ik weet het eigenlijk niet. Wat ik wel weet dat een aanpak bij onheilzame emotie kan zijn om de vier krachten om karma te zuiveren toe te passen, wat begint met spijt

Karma gaat over de relatie tussen onze aktiviteiten (van lichaam, spraak en geest)
en onze ervaringen.
Een emotie of een laag zelfbeeld zijn ervaringen  die voortkomen uit voorliggende handelingen.

Het zijn dan ook deze handelingen gedaan in voorliggende perioden ,veelal in vorige levens, die je je natuurlijk nooit in zijn geheel en/of precies en meestal helemaal niet meer kunt herinneren,waarop we de vier tegenwerkende krachten loslaten. In dit geval in algemenere zin.
(voor uitwerking vier tegenwerkende krachten zie hieronder, toegepast op een actuele activiteit.)


Een andere situatie is wanneer je in dit leven in beweging wordt gezet
door een verstorende emotie en van daaruit handelingen verricht, bijvoorbeeld iemand verrot schelden.

De vier tegenwerkende krachten aangewend met betrekking tot de actuele activiteit van iemand verrot schelden:

Hierover kun je spijt hebben.
En das eenvoudig:
je hebt er spijt van omdat je inziet dat deze manier van handelen erg onvruchtbaar is. Degene die verrot gescholden wordt is er niet blij mee en jij hebt je eigen geestelijke rust  er mee verstoord.

Het tweede punt vloeit daar min of meer logisch uit voort:
Je neemt je voor dit niet meer te doen.

Het derde punt,in ieder geval voor een boeddhist, is 'de kracht van het object.'
Dat behelst het hernieuwen van je toevluchtsgelofte.

Het vierde punt is er iets positiefs tegenover zetten.
In boeddhisme is dat bijvoorbeeld het doen van offerandes, het doen van neerbuigingen, het doen van zuiveringsmeditaties.
Eksuses aanbieden. Compliment geven.

Dezelfde vier worden ook aangewend in algemene zin.
Je betuigt dan bijvoorbeeld spijt in de zin van:

Ik heb spijt van alle negativiteiten
die ik sinds beginloze tijden heb gedaan.
En zo verder het rijtje afwerken.


Over laag zelfbeeld

Een laag zelfbeeld, wat is daar eigenlijk mis mee...,behalve als het je in je functioneren belemmert natuurlijk; er zijn immers best veel redenen om een laag zelfbeeld te hebben en onzeker te zijn,
is eigenlijk ook een manier om jezelf belangrijk te voelen,
sjongejonge wat heb ik een laag zelfbeeld
oh oh oh wat ben ik toch een triest geval.
Nee,ik ben niet zomaar een triest geval,
ik ben wel een heeeel triest geval.


Enfin, als je er desondanks toch van af wil kun je het benaderen door er
over na te denken. Bijvoorbeeld:Hoe laag is het eigenlijk,
is het altijd even laag,
in vergelijking met wie is het laag,
is dit lage zelfbeeld eigenlijk niet heel comfortabel voor me..,
wat levert het me op...,
ik hoef nergens aan te beginnen want het lukt me toch niet,
of:is mijn lage zelfbeeld wel terecht, er zijn zeker kwaliteiten die ik heb.
Na ja, vul zelf maar in.

Of vertaal een laag zelfbeeld naar bescheidenheid.

Daarnaast is een assertiviteitscursus wellicht een optie.
« Laatst bewerkt op: 28-09-2015 16:50 door Dirk Knol »

Basho

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #3 Gepost op: 05-02-2013 22:22 »
Wat zou er gebeuren?

Wat zou er gebeuren, als men niet meer zou denken in termen van assertiviteit of een laag zelfbeeld? Wat zou er voorvallen, als er geen onderscheid meer gemaakt zou worden tussen het willen winnen en het pertinent niet willen verliezen? Wat zou er volgen als het oordeel wordt opgeschort, als we niet meer denken vanuit onze subjectieve termen van wat het beste zou kunnen zijn voor de ander? Omdat we immers nooit zeker kunnen weten wat echt passend is voor die ander, omdat de ander tenslotte vanuit zijn of haar eigen subjectiviteit redeneert. Misschien slaan we de plank wel volledig mis met onze adviezen.

Wat zou er gebeuren, als we elkaar eindelijk eens echt in de ogen kijken, en zien dat we allen levende wezens zijn, in plaats van al die eindeloze ethische voorschriften? Wat zou er gebeuren, als we al die karmische last gewoon van onszelf afschudden, als we simpelweg gadeslaan hoe de kinderen buiten spelen? Wat zou er gebeuren, als we elkaars handen daadwerkelijk voelen, in plaats van dat we de gebruikelijke plechtmatige hand “geven”? Wat zou er gebeuren als we onszelf en de ander accepteren zoals we zijn? Dat we volkomen oké zijn zoals we zijn? Dat alles van meet af aan goed is. Wat zou er gebeuren...

Met beleefde groet,

Basho :)

lord rainbow

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #4 Gepost op: 05-02-2013 23:24 »
Sja..

Wat zou er gebeuren

als de hemel

naar beneden valt?

lord rainbow

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #5 Gepost op: 06-02-2013 09:32 »
Wat denken jullie, is het een idee om als je onzeker bent en/of een laag zelfbeeld hebt om dan je neuraal netwerk te veranderen door eerst te mediteren en daarna de zin 'Ik ben goed zoals ik ben' in je hoofd te herhalen terwijl je of glimlacht of een situatie visualiseert waar je gelukkig was?
Ik ben benieuwd wat jullie denken of voor eventuele nieuwe ideeën of informatie.

Tis wel een idee.

Maar louter affirmeren, voor -na of -tijdens meditatie lijkt mij tamelijk zinloos,
indien het niet gepaard gaat met enige innerlijke overtuiging,
geloof of vertrouwen dat het zou kunnen werken.

Zonder dat, affirmeer je op het ene nivo
en op een onderliggend nivo
ervaar je het eigenlijk anders.
Je creeert dan in termen van neuraal netwerk
een netwerk waar je geen connectie mee hebt.
Je zit jezelf maar wat aan te praten en
een beetje voor de gek te houden.
En daar willen we juist vanaf.

Als ondersteunend middel, ingebed in een neuraal netwerk dat voortkomt
uit inzicht in hoe de dingen werken
en hoe de dingen zijn, zie ik er het nut zeker wel van in.
« Laatst bewerkt op: 06-02-2013 09:44 door lord rainbow »

Basho

  • Gast
Re:Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #6 Gepost op: 06-02-2013 10:46 »
Sja..

Wat zou er gebeuren

als de hemel

naar beneden valt?


Ik merk dat u waarschijnlijk niet begrijpt wat ik eigenlijk bedoel. U trekt wat ik schrijf – zo veronderstel ik - in het absurde, misschien omdat dat wat ik schreef absurd lijkt. Niet erg, wellicht zien we hier het verschil tussen u en mij qua Boeddhistische richting? U bent voor zover ik weet een beoefenaar van de weg van Trungpa, en het Vajrayana spreekt u erg aan. Ik vind het Vajrayana Boeddhisme prachtig, maar ik ben iemand die aangetrokken wordt door Zen en de weg van “Crazy Wisdom”. Waarom de één dit pad kiest en de ander dat pad, dat is het mysterie van wie we zijn of denken te zijn.  Wat ons inspireert, waar we waarde aan willen ontlenen, zingeving. Spirituele zingeving is belangrijk, en ik bedoelde in mijn vorige post in deze topic niet de nadruk te leggen op “wat zou er gebeuren als”, ik heb eerder getracht stof tot nadenken te geven, niet om iets absurds te benoemen of de spot te drijven. Maar ik heb het waarschijnlijk zelf over mij gebracht dat het niet begrepen wordt, als ik niet anders begrepen wil worden dan ik bedoel, dan kan ik beter zwijgen. Ik zeg dit uit een gevoel van bescheidenheid, een diepe bedroefdheid bijna; van een diepe bewogenheid met ons mensen.

Ik bedoelde datgene wat ik in mijn vorige post schreef dus serieus en met een waarachtige intentie. Ik zal dat nader beschrijven. Waar ik indirect naar verwees, is de onuitsprekelijke vermoeiendheid van dat al dat gezwoeg om inzicht te verkrijgen, al die beoefening, die regeltjes, enzovoort. Er lijkt soms geen einde aan te komen. We willen van A (onwetendheid) naar Z (wetendheid, bewustwording). Logisch, vooral als er sprake van lijden is, dat is immers het vuur. Zonder lijden heeft niemand de diepe motivatie om te doorvorsen wat er toch in hemelsnaam met ons aan de hand is. Iemand die niet heeft geleden (met name in geestelijk opzicht), mist over het algemeen de motivatie om een spiritueel pad te volgen. Maar we kunnen dat nooit zeker weten, natuurlijk. Als er geen lijden als vuur is, kan spiritualiteit eigenlijk hooguit een modeverschijnsel zijn. Ik heb diepgaand geleden en lijd soms nog wel eens; daar hoef ik echter niet dramatisch over te doen. Maar zonder dat onuitsprekelijke lijden was ik nooit op de weg van het zoeken gekomen, het zoeken naar waarheid. Dat wil trouwens niet automatisch zeggen dat ik de waarheid in pacht heb.

Gautama de Boeddha is als prins Siddhartha weggegaan uit de paleizen van zijn vader. Hij heeft vrouw en kind zelfs achtergelaten. Dat is in werelds opzicht volstrekt onverantwoordelijk gedrag, je vrouw en kind achterlaten. Zoiets doe je niet als vader! Natuurlijk had Yaśodharā (Siddhartha’s vrouw) een rijke familie om zich heen en zal ze alle zorg hebben gehad die ze nodig had voor zichzelf en haar kindje Rahula, maar prins Siddhartha ging er toch mooi vandoor. Blijkbaar leed Siddhartha ongekend onder zijn rijke leventje in de paleizen van zijn vader Śuddhodana, anders was hij hoogstwaarschijnlijk zeer zeker gebleven. En had hij zijn vader als vorst opgevolgd. Er woedde echter een vuur in zijn binnenste, de motivatie om het menselijke lijden te kennen, zijn lijden te erkennen en te doorvorsen. Hij rustte niet en zocht jarenlang oprecht naar de waarheid, hongerde zichzelf uit via de ascese en bezocht de allerbeste spirituele leraren van India. Niemand kon hem echter afdoende helpen, men kon slechts een richting wijzen. Maar ook die richtingen werkten niet. Totdat Siddhartha uiteindelijk alle streven om iets te bereiken op het spirituele pad achter zich liet en ging zitten onder de bodhiboom. Toen kwam alles tot rust en viel alles op zijn plaats.

Dit kunt u niet nabootsen, die weg die de Boeddha is gegaan. U kunt honderdmaal onder een bodhiboom gaan zitten en van mening zijn dat geen van de gestelde richtingen werken. Maar er zal niets gebeuren. Waarom niet? Omdat de Boeddha zijn eigen unieke weg is gegaan. Voor hetzelfde geld is het voor iemand noodzakelijk om niet te zoeken. Dat een hele zoektocht een belemmering is, wie zal het zeggen? Of dat de zoektocht maar enkele jaren hoeft te duren voordat u uzelf bereikt. En dat u in totaal andere omstandigheden bent; dat u bijvoorbeeld op vakantie bent en een wandeltocht maakt. Of dat u uw huis aan het schoonmaken bent. Dan komt er dus helemaal geen bodhiboom aan te pas. Dat is het mysterie van het leven, en van spiritualiteit. Wij kunnen niet uitmaken wanneer het moment daar is dat Verlichting plaatsheeft, of “realisatie”, zo u wilt. Christenen noemen dit Gods genade, en wat dat aangaat heeft de apostel Paulus het exact bij het juiste eind. Hij stelt: Niet door goede werken, of wat dan ook, zal de mens God (of de realisatie) “bereiken”, maar slechts om niet. U bent immers al gezegend, u bent allang een Boeddha, u hebt die zegen Gods al, van meet af aan!. Maar we beseffen dat niet en blijven maar doorzoeken. Aanvankelijk is de drang tot zoeken goed, begrijp me niet verkeerd. Anders zou u nooit op het pad van het Boeddhisme terecht kunnen komen. Lijden is het vuur onder het zoeken, prima! Dat is aanvankelijk een kwetsbaarheid, een onbevangenheid. Maar op den duur zal datzelfde zoeken vallen en keert de weg zich om naar: zoek niet en gij zult vinden. Dat is wat ik bedoelde in mijn “absurde” vorige post.

Zen is een paradoxale weg. Het is letterlijk “Crazy Wisdom” en lapt alle ethische regels aan de laars als die regeltjes ingaan tegen de realisatie van de eigen uniekheid, de Verlichting, zo u wilt. Zen stelt zelfs dat alle streven naar die felbegeerde Verlichting haar grootste belemmering is, omdat het verlangen naar Verlichting ook slechts een verlangen is. En elk verlangen is een vuur, en dit vuur steken we zelf aan. De één verlangt naar rijkdom en macht, de ander naar spiritualiteit en Verlichting. Maar het is van een groot belang dat we bij onszelf nagaan wat ons diepste verlangen is. Dat is de allerbelangrijkste meditatie. Als we daar geen vinger achter krijgen, blijven we in een nutteloos cirkeltje ronddraaien. Dat cirkeltje is net zo goed onderdeel van het wiel van het lijden en wedergeboorte. En dan maakt het dus niets uit of we nu “wereldse” verlangens hebben of “bovenwereldse” of “spirituele”, danwel “Boeddhistische” verlangens. Verlangen is verlangen, het doel van dat verlangen lijkt dat mooi te verdoezelen. Maar hemels verlangen is en blijft verlangen. Het draait dus om het verlangen, niet om de hemel of de Verlichting. Er zal pas realisatie zijn, Verlichting, als er geen "verlangen meer náár" zich voordoet.

Maar ons denken, onze geest, ons ego zo u wilt, blijft ons voorspiegelen dat er toch wat te bereiken valt. Maar ik zeg u dat alle “bereiken” een uitvinding is van de duivel, metaforisch gesteld. Er valt niets te bereiken, het is slechts een kwestie van begrip. Geen intellectueel begrip, maar wezenlijk en bevindelijk begrip. U moet het als het ware tot in uw botten begrijpen. Er valt immers niets te verkrijgen. Ik herhaal: we zijn van meet af aan gezegend, om niet. Dat is de genade Gods, in Boeddhistische bewoordingen noemt Gautama de Boeddha dat: Nirvana. U kunt dat niet naar u toehalen, en de eerste stap (die feitelijk geen “stap” is) “in” het Nirvana is zelfaanvaarding, zelfacceptatie. U bent wie u bent, totaal en onvoorwaardelijk hebt u uzelf lief. En daardoor welt het mededogen op, en heeft u vanuit dat overstromen van liefde ook de ander lief. Het is allemaal zo ontzettend simpel, maar we luisteren liever naar onze gedrevenheid. Die gedrevenheid vanuit het lijden als het aanvankelijke vuur is dus juist, maar als u gaat spelen met vuur, vurig zult blijven streven, zult u als het ware uzelf verteren aan de weg van het eindeloze zoeken. Zoeken vooronderstelt immers een “vinden”. Waar komt trouwens een laag zelfbeeld vandaan? Precies, vanuit het feit dat u uzelf vergelijkt met het innerlijke beeld wat u heeft van de ander, die zogenaamd wel “succesvol” is op het vlak van het zelfbeeld. Maar wanneer u helemaal geen vergelijking maakt, kan er nooit een laag zelfbeeld zijn. Dan bent u volkomen okee en is er dientengevolge ook geen probleem. Alle problemen zijn een voortvloeisel uit onze geest, ons eindeloos redenerende denken.

Lees het navolgende van Zen-meester Kanchi Sosan desgewenst eens aandachtig door:

“Het juiste pad is niet moeilijk
voor hen die geen voorkeur koesteren.
Wanneer liefde en haat beide afwezig zijn
wordt alles helder en onverbloemd.
Maar zodra u het geringste onderscheid maakt
raken hemel en aarde oneindig ver
van elkaar verwijderd.
Indien u de waarheid wilt zien
wees dan nergens voor of tegen.
Het conflict van voorkeur en afkeer
is de kwaal van het denken.”


Kanchi Sosan 

Met vriendelijke groet,

Basho  :)
« Laatst bewerkt op: 06-02-2013 11:00 door Basho »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2592
    • Bekijk profiel
Re: Neuraal netwerk veranderen bij onzekerheid en laag zelfbeeld
« Reactie #7 Gepost op: 28-03-2016 20:03 »
In Boeddhisme gaat het veel over veranderlijkheid. 

Wat wijs is, dat weet ik niet maar wellicht is het toch ook goed in beeld te hebben wat onveranderlijk is in je aard of aanleg. Niet als ontmoediging maar om te voorkomen dat je jezelf een onmogelijke opdracht geeft. Dat je iets wilt veranderen wat wellicht helemaal niet te veranderen is. Bestaat dat?

Ik kan dat niet doorvorsen. Ik heb er geen weet van maar het zou goed zijn denk ik wanneer mensen die hier verstand van hebben, hun zegje doen.

Wat moeten we precies in onszelf aanvaarden, bezien als iets wat onveranderlijk is en waar zit rek in?
Ik heb wel op internet gezien dat men bijvoorbeeld in dit kader onderscheid maakt tussen karakter en persoonlijkheid. Karakter zou het meer onveranderlijke aspect in de aanleg aanduiden en persoonlijkheid zou wat flexibeler zijn.

Wat kun je veranderen en wat niet?

Neem zoiets als seksuele geaardheid? Ligt dat niet min of meer vast? Kun je van een introvert persoon een heel extravert persoon worden? Als je een autistische aanleg hebt, is dat dan veranderlijk? Als er heel jong allerlei overlevingspatronen in geslopen zijn in hoeverre kun je dan toch nog veranderen? En wat te denken van psychische stoornissen? Wat te denken van psychische en neurologische ziekten of afwijkingen?

Ik zou het fijn vinden als iemand die hier wat meer vanaf weet zijn licht over laat schijnen. Voor mezelf ben ik wel op een punt dat ik denk dat naast veranderlijkheid toch ook oog moet zijn voor onveranderlijkheid in je aanleg of karakter. Ik wil niemand ontmoedigen en ik geloof dat transformatie wel degelijk mogelijk is, maar trekken aan een dood paard is slopend.

Ik heb een verleden en heden van psychische problemen en dat lijden heeft me denk ik onder andere bij boeddhisme gebracht, naast de sfeer van zuiverheid die me erg aansprak in de sutta's.
Maar ik ken toch nog altijd vooral de waarheid van lijden. Ik kan nog niet zeggen dat boeddhisme ontspanning heeft gebracht. Dat ik het idee heb op te knappen.

Dat brengt me wel op een punt dat ik me afvraag wat boeddhisme kan betekenen voor iemand zoals ik.
Je wilt natuurlijk graag weer eens fris in geest zijn, gezond, niet met veel spanning, zorgen etc. maar ik merk wel, ik kom er niet voorbij, of doorheen. Dat geeft me dan weer te denken wat te veranderen is en wat niet.

Wellicht dat iemand anders hier eens iets over wil zeggen.

alle goeds,
Siebe