Auteur Topic: De kunst van het loslaten?  (gelezen 4029 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

wɑu

  • Gast
De kunst van het loslaten?
« Gepost op: 04-04-2013 20:53 »
Hallo allen,

Sinds een jaar of vier ben ik mij wat meer in het spirituele aan het verdiepen. Wat begon met gemagnetiseerd worden resulteerde er uiteindelijk in dat ik mezelf ging verdiepen in yoga en meditatie, het geen ik nu iets langer dan een half jaar doe. Sinds een maand heb ik dit aangevuld met een mindfulness cursus van 8 weken.

Ik heb nog al een moeilijke jeugd gehad, wat resulteerde in een extreem introverte en gesloten houding met hier en daar woede en verdrietsuitbarstingen naar mijn directe naasten. Mijn toenmalig vriendje heeft een hoop te verduren gehad; ik kon zelf absoluut niet dealen met mijn emoties en het leek daardoor wel alsof ik alles maar bij hem neerlegde zodat hij het kon oplossen. Deze relatie heeft 7 jaar geduurd en daarna heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt omdat ik mezelf volledig was kwijt geraakt, me daardoor opgesloten en afhankelijk voelde. Een héél eng, maar uiteindelijk goed besluit omdat het me erg veel vrijheid gaf en me zelfverzekerder maakte.

Een klein jaar ben ik alleen geweest, waarna ik verliefd werd op een andere jongen, en het was wederzijds. Daardoor ging ik dit avontuur weer aan. Vanaf het begin heb ik mij alleen afgevraagd of dat jaar alleen zijn, wel genoeg is geweest. Hoe lang moet je immers alleen zijn om je weer te binden aan iemand? Ik dacht dat ik op dat moment de zelfverzekerdheid gevonden had en dat wel aankon.

Maar de liefde maakt me kwetsbaar, en wederom onzeker. Dit keer ben ik me wel heel erg bewust van mijn emoties, de angst dat hij me verlaat, en de jaloezie die heel gauw om de hoek komt gluren bij ieder wissewasje. En die emoties heb ik grotendeels bij hem neergelegd, in plaats van dat ik er zelf mee dealde.
Nu, alweer een jaar verder, merk ik dat ik hem dus een hoop te verduren heb gegeven en dat als ik zo door blijf gaan ik precies dezelfde fout in ga als bij mijn eerste relatie.

Ik blijf maar terug schakelen met die vorige relatie.
Ik zie mezelf verliezen in emoties.
Ik wil zo graag loslaten, maar ik weet niet hoe.

..In die mate dat ik me af vraag, of de enige manier van loslaten, letterlijk loslaten is. Wat er op neer komt dat ik weer die knoop moet doorhakken, en de relatie moet verbreken. Is loslaten iets wat ik kan terwijl ik in mijn relatie zit, of moet ik hier per se alleen voor zijn? Het is nu al zo'n tijd een wellus-nietus in mijn hoofd, dat ik het niet meer weet.

Ik probeer de gedachten te zien als wolken die voorbij gaan, maar het is nu al een tijdje geleden dat het een helder blauwe lucht is; ik lijk me er soms zo in te verliezen dat het continu mistig is.

Door de jaloezie, het verdriet, de angst en woede merk ik dat ik het erg moeilijk vind om mezelf volledig lief te hebben. En als ik mezelf niet volledig lief heb, hoe heb ik dan mijn naasten lief? Is het mogelijk om te leren, en te groeien in het liefhebben van jezelf terwijl je ook eerlijke relaties probeert te onderhouden met anderen?

Prullarius

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #1 Gepost op: 04-04-2013 22:53 »
Om gelijk op je laatste vraag in te gaan; Ik denk absoluut dat het mogelijk is. Juist door anderen lief te hebben word je ook zelf meer mens, kom je meer op een betekenisvol pad, en kun je meer eigenwaarde gaan ervaren. Dat hangt er dan misschien een beetje van af hóe je de ander liefhebt - niet door jezelf weg te cijferen, maar door mededogen en waardering voor de ander te cultiveren, en gewoon daar het plezier in ervaren zonder "ik versus jou" te krijgen.

Ik weet natuurlijk niets van je dus bepaal zelf ik hoeverre de volgende opmerking op jou van toepassing is. Overanalyseer niet. Uiteraard zijn we een product van ons verleden, dat is ons karma, zo je wilt, maar karma draait nu juist om het gegeven dat jij degene bent die in handen heeft wat jouw volgende stap gaat zijn. Hoe jij om zult gaan met wat jou op het moment van het nu gegeven is. Je verleden nagaan om te begrijpen wie je bent kan helpen, maar let wel, jij bent er nu, je verleden bestaat niet meer. Jij hebt zelf in handen op welke manier jouw verleden doorwerkt in jouw volgende keuzes. Het is niet door te vrezen "ik ben verdoemd om nooit uit het patroon te komen" dat we uit het patroon breken, het is door het hele patroon niet meer serieus te nemen en in te zien dat het maar een verhaaltje is dat we er van gemaakt hebben, dat we uit het patroon breken. Natuurlijk is het goed van ervaringen te leren. Hoe je die twee kanten het beste kunt balanceren, weet ik vaak ook niet precies.

Dingen kunnen soms erg zwaar en beladen worden als ze uitmonden in: "dus wat moet ik nou doen; A of B". Het is vaak omdat we control-freaks zijn dat we dat doen, er is een "leap of faith" voor nodig om het vertrouwen te krijgen dat dingen op hun pootjes terecht komen als we onzelf zijn en gewoon ontspannen en de "antwoordloosheid" gewoon er te laten zijn voor zolang het nodig is. Niet zelf alle antwoorden willen hebben dus, erkennen dat je "nooit af" bent, en jezelf gewoon zo voorleggen aan de ander zoals je bent. Je hoeft niet te leven alsof jij de professional en de ander de klant is. Het is niet zo dat jij de bakker bent die elke morgen weer de perfecte broodjes moet bakken om maar de gunst van de klant vast te houden. Ook jij maakt fouten, ook jij hebt elleboogruimte nodig om dingen uit te proberen. Je weet zelf dat het handiger is als hij er niet onder lijdt, nou, fijn als je erin slaagt het beter op te lossen, maar mocht dat niet lukken, is dat maar even zo. Dat is het leven, dat hoort er allemaal bij. Mocht je erdoor uit elkaar groeien dan is dat ergens niet triest, want hoe had het anders gekund? Door jij die jezelf afbeult met aan jezelf werken? Je bent OK zoals je bent. Ik zou zeggen: Wring jezelf niet in bochten, geef jezelf de ruimte. Wees niet bang dat je anderen dan wegjaagt. Vertrouw erop dat door de controle te laten vieren, je júist alles aan zult trekken dat je nodig hebt. Door te hard te vechten voor wat je denkt nodig te hebben breng je jezelf in de knel en krijg je hoogstens wat je denkt nodig te hebben, en niet wat je eigenlijk nodig had. Wat dacht je van: Jij doet wat jij nodig hebt en daarna ontdek je vanzelf of je je nog in een relatie bevindt? We vinden het moeilijk om zo te denken, om de uitkomst niet rechstreeks te willen beinvloeden, maar je bewijst jezelf een dienst door dat controlfreakerige toch los te laten. Dit is een lang verhaal dat je eigenlijk gewoon kunt samenvatten als: Relax, praat erover & je bent OK ;) En heb lol, doe leuke dingen. Op die manier kom je nader tot elkaar, niet door elkaar in te graven met zware ingewikkelde dilemma's. Mij ervaring is; complete lulligheid en simpelheid kan overgecompliceerde kwesties gewoon doen verdwijnen. Dat is omdat ze een groot voordeel hebben ten opzichte van de kwesties: Ze bestaan nu, en de kwesties niet.
« Laatst bewerkt op: 04-04-2013 23:04 door Prullarius »

lord rainbow

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #2 Gepost op: 05-04-2013 15:43 »
Hallo wɑu,

Ik wil zo graag loslaten, maar ik weet niet hoe.

Je er niet mee bemoeien
ontspan

..In die mate dat ik me af vraag, of de enige manier van loslaten, letterlijk loslaten is. Wat er op neer komt dat ik weer die knoop moet doorhakken, en de relatie moet verbreken. Is loslaten iets wat ik kan terwijl ik in mijn relatie zit, of moet ik hier per se alleen voor zijn?

Als je huidige relatie waardevol is voor jou,
is het niet logisch om hem te beeindigen.
Misschien dat het wel behulpzaam kan zijn
om hem(tijdelijk) anders vorm te geven.
Als je bijvoorbeeld samenwoont zou je apart kunnen gaan wonen.
Zodat die lastige buien niet voortdurend in elkaars omgeving hangen.

Loslaten is een mentaal gebeuren en dat kun je doen als je alleen bent
en ook als je een relatie hebt.
Wat het beste werkt is van veel factoren afhankelijk.

Er zijn mensen die (tijdelijk)monnik of non worden omdat dat een heleboel minder prikkels oplevert die allerlei (mentale) reacties op roepen,zoals in een relationeel bestaan met een partner.
Dat scheelt een slok op een borrel in termen van gemoedsrust.
Anderen kiezen voor een vrijgezellen bestaan.
Nou ja en zo zijn er nog wel wat te verzinnen.


Ik probeer de gedachten te zien als wolken die voorbij gaan, maar het is nu al een tijdje geleden dat het een helder blauwe lucht is; ik lijk me er soms zo in te verliezen dat het continu mistig is.

Het lijkt er toch op dat je goed bezig bent.
Je bent flink aan de weg aan het timmeren: yoga,meditatie,mindfulness.

Je weet ook waar je steeds weer de cirkel van samsara induikt.
Wat de dingen zijn waaraan je wilt werken , waar je vanaf wilt of waar je dan toch in ieder geval geen last meer van wilt hebben.

Dat op een rijtje te hebben en de manier
waarop je jezelf onderzoekt en ontspant,
is een goede combinatie om daarmee verder te komen.
Als je ermee doorgaat zul je zeker slagen in je missie.

Er is natuurlijk wel een kleinigheidje...
Er is geen toverstafje waarmee je alles in een keer goed tovert,maar
dat had je al gemerkt...
Sommige neigingen,gewoonten/patronen/manieren van reageren,zijn erg hardnekkig.
Die vergen veel geduld en (enthousiaste) volharding.
Dat is nu eenmaal zo,dus neem je tijd die je daarvoor nodig hebt.

Een bijkomend aspect is misschien niet alleen de manier waarop je met jezelf communiceert, maar ook de manier waarop je met je vriend communiceert.
Hij zal gezien je verleden wel begrip hebben voor de momenten dat je (onterecht) boos of jaloers bent. Maar dat zal ook niet oneindig zijn, in de meeste gevallen dan toch.

Door de jaloezie, het verdriet, de angst en woede merk ik dat ik het erg moeilijk vind om mezelf volledig lief te hebben.

Gelukkig heb je ook goede en leuke kanten, anders houdt iemand het geen zeven jaar vol met woede,jaloezie,verdriet en angst op zijn bordje.

En als ik mezelf niet volledig lief heb, hoe heb ik dan mijn naasten lief?

Onvolledig, zoals zo'n beetje iedereen dat doet.


Wat handig is is om af en toe eens rustig te overdenken wat die woede en jaloezie je nu eigenlijk opleveren. Door er steeds meer de nadelen van in te zien door dat telkens weer eens te overdenken , zul je op een gegeven moment, doordat je meer overtuigd raakt van de nadelige effecten, als vanzelf minder in de macht er van geraken.
En is er ruimte om op andere manieren te reageren.
Manieren waardoor je geest niet verstoord en verward raakt.
Die constructief zijn in plaats van destructief, voor jezelf en voor anderen.
« Laatst bewerkt op: 05-04-2013 16:57 door lord rainbow »

Basho

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #3 Gepost op: 05-04-2013 20:02 »
Ik zie dat al een paar forumleden zich hierboven reeds hebben ingespannen om wat mooie reacties neer te zetten. Ik kan daarnaast slechts mijn eigen bescheiden zienswijze plaatsen, als volgt:

Ik heb nog al een moeilijke jeugd gehad, wat resulteerde in een extreem introverte en gesloten houding met hier en daar woede en verdrietsuitbarstingen naar mijn directe naasten. Mijn toenmalig vriendje heeft een hoop te verduren gehad; ik kon zelf absoluut niet dealen met mijn emoties en het leek daardoor wel alsof ik alles maar bij hem neerlegde zodat hij het kon oplossen. Deze relatie heeft 7 jaar geduurd en daarna heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt omdat ik mezelf volledig was kwijt geraakt, me daardoor opgesloten en afhankelijk voelde. Een héél eng, maar uiteindelijk goed besluit omdat het me erg veel vrijheid gaf en me zelfverzekerder maakte.

Hier toont u mijns inziens een helder inzicht in dat wat geweest is. U stelt dat u een moeilijke jeugd heeft gehad, ik kan daarover meepraten. Ik was als kind een zorgenkind, vaak ziekelijk en afhankelijk van zijn moeder. Ik kon soms uren alleen spelen, helemaal geconcentreerd in mijn eigen spel. Uiteraard heb ik later op school genoeg vrienden gehad, maar toch bleef ik altijd een vrij gesloten type. In latere liefdesrelaties heb ik daar gelukkig weinig last van gehad, maar door mijn introvertheid heb ik redelijk wat moeilijkheden op mijn pad gevonden, die ik heb moeten overwinnen. Als men introvert is, lijkt het alsof de wereld ons niet begrijpt. Maar je afsluiten betekent vaak dat mensen ook niet goed kunnen bevroeden wat er nou eigenlijk in je omgaat, totdat je er over zult spreken. Zonder communicatie komen we niet ver, op welke manier dan ook. U zegt dat u veel emoties bij uw naasten hebt neergelegd, en dat uw toenmalige partner vrij veel te verduren heeft gehad. Uiteindelijk hebt u de relatie beëindigd, omdat u zich opgesloten en afhankelijk voelde. Ik denk dat het goed is dat u hier een patroon heeft leren inzien, wat uzelf aangaat. Er is wat dat betreft al veel gewonnen, denk ik. Alhoewel ik dat natuurlijk grotendeels baseer op wat u schrijft, ik ken u uiteraard onvoldoende om een meer precies antwoord te formuleren, iets wat Prullarius hierboven ook al aangeeft.

Een klein jaar ben ik alleen geweest, waarna ik verliefd werd op een andere jongen, en het was wederzijds. Daardoor ging ik dit avontuur weer aan. Vanaf het begin heb ik mij alleen afgevraagd of dat jaar alleen zijn, wel genoeg is geweest. Hoe lang moet je immers alleen zijn om je weer te binden aan iemand? Ik dacht dat ik op dat moment de zelfverzekerdheid gevonden had en dat wel aankon.

U vraagt zich af of een jaar alleen leven wel lang genoeg is geweest. Ik denk dat zoiets lang genoeg is, mits u inderdaad uzelf in dat jaar hebt kunnen redden. En dat is zo te lezen gelukt, dus het lijkt me dat uw twijfel gebaseerd is op de vrees om misschien weer in oude fouten te vervallen. Begrijpelijk, maar twijfel kan ook twijfelzucht worden. Ik zeg niet dat u twijfelzuchtig bent, maar wees op uw hoede. Twijfel kan helpen onderscheid te maken, maar “teveel” betekent geen balans in het emotionele leven.

Maar de liefde maakt me kwetsbaar, en wederom onzeker. Dit keer ben ik me wel heel erg bewust van mijn emoties, de angst dat hij me verlaat, en de jaloezie die heel gauw om de hoek komt gluren bij ieder wissewasje. En die emoties heb ik grotendeels bij hem neergelegd, in plaats van dat ik er zelf mee dealde.
Nu, alweer een jaar verder, merk ik dat ik hem dus een hoop te verduren heb gegeven en dat als ik zo door blijf gaan ik precies dezelfde fout in ga als bij mijn eerste relatie.

Ik blijf maar terug schakelen met die vorige relatie.
Ik zie mezelf verliezen in emoties.
Ik wil zo graag loslaten, maar ik weet niet hoe.

..In die mate dat ik me af vraag, of de enige manier van loslaten, letterlijk loslaten is. Wat er op neer komt dat ik weer die knoop moet doorhakken, en de relatie moet verbreken. Is loslaten iets wat ik kan terwijl ik in mijn relatie zit, of moet ik hier per se alleen voor zijn? Het is nu al zo'n tijd een wellus-nietus in mijn hoofd, dat ik het niet meer weet.

Ook hier geldt: uw twijfels moeten niet te ver gaan, u voeren naar het verliezen van de balans tussen twijfel en vertrouwen. U stelt dat liefde u kwetsbaar maakt, dat klopt. Liefde betekent een zich kwetsbaar opstellen, anders kan de ander nooit in je binnenste cirkel komen. Dat is een mate van toelaten zodat een ander meer van u te zien krijgt dan de rest van de wereld. Het openstellen voor de ander betekent daarentegen dat u gekwetst kan worden, dat klopt. Er is eigenlijk geen andere weg. Dat u bang bent om in oude fouten te vervallen, terug te vallen, kunt u beschouwen als het wiel van het karma, zoals hierboven ook al is aangegeven. Mensen blijven in het oude vervallen, totdat het genoeg is geweest, totdat ze er zich bewust van worden dat het zo niet langer kan. U bent zich (zoals ik al aangaf) zo te lezen al bewust van wat er geweest is, het is niet nodig om oude fouten te herhalen. Het is denk ik een pluspunt dat u zich er bewust van bent dat het soms weer dreigt te gebeuren: oude patronen herhalen. Door u bewust te zijn van uw eigen leefpatronen, zal loslaten op den duur als vanzelf plaatshebben. Daar is geen actief loslaten voor nodig. Loslaten is een spontaan proces, en loslaten geschiedt dus als vanzelf. Als u moet duwen om los te kunnen laten, is het geen echt loslaten. Het los kunnen laten moet immers een bepaald bewust rijpingsproces doormaken, dan laat het als het ware vanzelf los, als een appel die van de boomtak valt. Die appel hakt niet actief aan het steeltje om te vallen, nee. Als hij rijp genoeg is, valt hij als vanzelf, van nature, metaforisch gezien.

Ik probeer de gedachten te zien als wolken die voorbij gaan, maar het is nu al een tijdje geleden dat het een helder blauwe lucht is; ik lijk me er soms zo in te verliezen dat het continu mistig is.

Door de jaloezie, het verdriet, de angst en woede merk ik dat ik het erg moeilijk vind om mezelf volledig lief te hebben. En als ik mezelf niet volledig lief heb, hoe heb ik dan mijn naasten lief? Is het mogelijk om te leren, en te groeien in het liefhebben van jezelf terwijl je ook eerlijke relaties probeert te onderhouden met anderen?

U stelt dat uw gedachtepatroon nogal bewolkt is, en dat u de heldere blauwe hemel van uw bewustzijn niet zo goed kan zien. Er heerst mist, en mist is opgebouwd uit dikke wolken. U wordt geplaagd door veel gedachten, en ik denk dat als het niet lukt om uw gedachten als wolken te zien, het zaak is om juist dat te accepteren. Kijk gewoon naar de mist, naar het dikke wolkendek aan gedachten. Ze zijn er, probeer ze liever niet te verjagen of er anderszins aan te sleutelen. Elke actieve poging om er vanaf te komen, uw gedachten negatief te beoordelen of er “last van te hebben”, e.d. betekent feitelijk dat u er tegen bent. En er tegen zijn, betekent verzet, alsof het ideaal zou zijn dat uw innerlijk gelijk een strak helderblauwe hemel zou moeten zijn. Er is geen enkele ideale bewustzijnstoestand, vergeet dat gewoon. U bent nu-en-hier aanwezig en hebt op een bepaald moment misschien veel gedachten. Kijk er simpelweg naar. Doe verder niets. Het gedachteproces verandert constant, het heeft geen vaste vorm. Het zal vanzelf wel weer tot rust komen. Zo niet? Ook goed. Verlichting betekent namelijk niet dat u helemaal geen gedachten meer zou hebben; de Boeddha maakt constant gebruik van gedachten, ideeën en concepten om zijn leer duidelijk te maken. In rust en meditatie laat hij het proces misschien wat meer voor wat het is, maar het denkproces op zichzelf gaat door, of hij dat wil of niet. Of u dat wilt of niet. Actief loslaten van gedachten is gedoemd om te mislukken. Omdat u er immers energie aan verleent. Jezus Christus zei niet voor niets: “Wedersta het kwade niet”. Weerstaan betekent energie steken in iets wat je niet wilt, niet kunt accepteren. Met als gevolg dat datgene groter en groter wordt. Zonder actief energie er in te steken, zal het proces de eigen gang gaan. Door in te grijpen ontstaat chaos, en ziet u door de bomen het bos op een gegeven moment niet meer. Sla ze gewoon gade. Doe niets. Mocht het te bewolkt zijn, laat het dan maar zo. Er is geen probleem. Dan mediteert u maar een paar uur later of slaat u desnoods een dag over. Dat is geen enkel probleem. Wij maken er een probleem van, de kern van onze moeilijkheden is namelijk het denken zelf, onze subjectieve en actieve weerklank op dat wat er gebeurt, of welke gedachten we naar ons toe willen halen, plezierig vinden, en welke gedachten we eigenlijk niet willen.

Enne… Realiseer u dat ieder mens lijdt, er is geen enkele uitzondering. U bent daarin niet helemaal alleen, laat staan uniek. Misschien dat dit uw cocon van introversie enigszins kan doorbreken. We lijden allemaal en daarin hebben we iets gemeenschappelijks. Hierin kunnen we elkaar vinden, mededogen voelen voor de ander die soms lelijk ten val komt. En proberen we op dat moment van dienst te zijn, de ander op te richten, te ondersteunen. En zoals Lord Rainbow het hierboven verwoordt: de ander liefhebben of jezelf liefhebben zal nooit perfect zijn, nooit vrij zijn van falen. Wie liefheeft, zal vaak struikelen. Maar als de liefde authentiek is en uw eigen wezenlijkheid weerspiegelt, hoeft het struikelen geen groot probleem te zijn, omdat de ander ook onzeker is en bang is om gekwetst te raken. Ook dat kan een besef van gemeenschappelijkheid geven: we zijn allemaal mensen met fouten en gebreken. Niemand is perfect. Dus is vergeving mogelijk, en kunnen we elkaar de hand reiken in onderling vertrouwen.

Met beleefde groet,

Basho :)
« Laatst bewerkt op: 05-04-2013 20:07 door Basho »

wɑu

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #4 Gepost op: 07-04-2013 21:05 »
Heel veel dank voor de uitgebreide reacties. Ik heb dit weekend door drukte helaas niet de tijd gehad ze rustig door te lezen, en er op te reageren, daar wil ik heel graag even goed de tijd voor nemen dus dat doe ik morgen avond. :)

wɑu

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #5 Gepost op: 08-04-2013 22:46 »
Als eerst erg bedankt voor de uitgebreide reacties, zoals ik eerder al aangaf wilde ik even goed de tijd nemen om alles door te lezen en te begrijpen, vandaar de ietwat trage response.

Naar mijn gevoel ben ik deze afgelopen week al weer een stuk verder gekomen, mijn gedachtes met jullie kunnen delen op dit forum, en de belangstelling, aandacht en advies die jullie mij geven doen me erg goed en hebben geholpen.




@Prullarius: Wat mij betreft sla je koppen op spijkers in je eerste alinea, en ik doel dan op het stukje wat gaat over wegcijferen. Ik begin steeds meer in te zien (toch nu al weer even terug spieken naar het verleden en reflecteren ;)) dat mijn manier van liefhebben wellicht voor beide partijen niet de meest 'gezonde' was. Het wegcijferen van mezelf was namelijk wat ik voornamelijk deed; op het moment dat er iemand in mijn leven is waar ik een liefdesrelatie mee heb schuif ik namelijk al mijn eigen belangen aan de kant. Ik neem als voorbeeld maar even dat ik de afgelopen tijd amper een weekendje voor mijzelf in durfde te plannen omdat ik angstig was dat ik dan hem een bepaalde tijd niet kon zien (we hebben een afstandsrelatie omdat we beide in een andere stad wonen, het is dus van belang dat dingen redelijk vooruit geplanned worden, en die dingen worden nou eenmaal vaak in een weekend geplanned om je met werk zit). Dat heeft als resultaat dat ik me beperkt voel in mijn vrijheid, onterecht geïrriteerd ben als hij wél eens een keer iets inplanned voor zichzelf, en ook nog eens hem onbewust een beklemd gevoel geef omdat ik me zo afhankelijk opstel.

Overanalyseren, je zou helaas bijna kunnen stellen dat ik het heb uitgevonden. ;) Ik ga je woorden over het begrip verleden nog vaker terug lezen want ik vind dat je het erg helder omschrijft, en het is een goede reminder.

De controle laten en het vertrouwen en geduld hebben is iets wat de laatste tijd gelukkig gegroeid is en wat me steeds beter afgaat. (Ongeforceerd, ik lees er al langer boeken over namelijk maar dat wil nog niet zeggen dat je het daadwerkelijk ook al echt zo voelt).




@lord rainbow: De relatie is nog vrij pril (althans, hij duurt nu een jaar en vergeleken met bijvoorbeeld 7 vind ik dat dus pril) en daardoor makkelijk anders vorm te geven. We wonen nog niet samen (we hebben beide geconcludeerd dat we daar simpelweg nog niet aan toe zijn) dus we zitten niet de hele tijd op elkaars lip.

Wat wél zo is, is dat we de hele dag via sociale media met elkaar in contact staan, al vanaf het begin van de relatie. Natuurlijk was dit eerst super spannend en vermakelijk, maar ik begon het op een gegeven moment toch een beetje als een soort druk en verplichting te ervaren.
Je leest vandaag de dag wel vaker verhalen over de druk die sociale media op mensen legt, en hoe bijvoorbeeld dingen volledig verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden via een programmaatje als Whatsapp en daardoor dingen uit de hand lopen,.. Ik geef er met een beetje schaamte aan toe (want het lijkst zoiets kleins en als je er vanaf een afstand naar kijkt stelt het ook zó weinig voor) dat ook ik een 'slachtoffer' ben van deze nieuwe manier van communicatie ;)

Hoe dan ook; we zagen beide in dat het niet altijd even handig communiceren is over bepaalde zaken dus we hebben afgesproken het op een laag pitje te zetten, en sowieso deze week geen tot weinig contact te hebben en onszelf wat ruimte te geven.

Ik heb inderdaad gemerkt dat er geen toverstafje is waarmee dingen in één keer goed zijn. Zoals ik hierboven al aan Prullarius schrijf; ik lees al een flinke tijd stof over mindfullness, gedachtenpatronen, concepten die we hangen aan emoties, etc,.. Ik vind die stof ook ongelofelijk logisch klinken en ik GELOOF het, maar soms duurt het gewoon even voordat ik het ook echt zo VOEL. En dat vind ik heel lastig, want er is dus al een stukje bewustzijn, maar op een bepaalde manier moet mezelf dat kleine duwtje in de rug geven om het daadwerkelijk te voelen.
..Ik heb in ieder geval het gevoel dat ik op de goede weg ben.

Wat je zegt is een goeie; ik ga nog eens goed stil staan bij wat die gevoelens mij opleveren, wellicht maakt dat het de volgende keer dat ik er mee moet dealen wat makkelijker.




@Basho: In mijn vorige relatie was ik zowel emotioneel als materialistisch gezien afhankelijk van één persoon. Sindsdien heb ik het materialistische volledig opgelost (ik mag mezelf een trotste jonge vrouw noemen met een fijn huis, en een baan in de sector waarvoor ik heb geleerd). Emotioneel gezien vond ik mezelf dit afgelopen jaar dus nog iets te afhankelijk. (alsin dat ik vrij snel met mijn probleem naar hem toe ren om te 'vragen' of hij het op kan lossen (niet letterlijk vragen, maar je snapt vast wat ik bedoel, een soort vluchtgedrag vertoonde ik eigenlijk..)
Ik probeer nu de laatste tijd in ieder geval mijn gevoelens en emoties zelf onder ogen te komen (lukt dus niet altijd..), en als ik hulp nodig heb deze ook bij andere mensen te zoeken (dus niet steeds maar die ene persoon).

Ik ben zeker op de hoede voor twijfelzucht, ik denk dat ik er het afgelopen jaar aardig dicht bij in de buurt heb gezeten, maar gelukkig gaat het wel een positieve kant op nu. Er komt alsmaar meer balans in mijn leven..

Wat mooi hoe je dat over het wiel van karma omschrijft, zo heb ik er echt nog nooit naar gekeken, dus heel erg bedankt voor deze eyeopener. Überhaupt zijn de laatste twee alinea's van je post erg verhelderend voor mij en zeker een goed hulpmiddel die me verder helpen.

Prullarius

  • Gast
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #6 Gepost op: 09-04-2013 22:52 »
Dank je voor je aandacht en feedback. Als ik hier post doe ik dat tegelijkertijd als een leerervaring voor mezelf, dus altijd fijn om iets terug te horen :)

Offline Katinka - Boeddha hoekje

  • Mindfulness Trainer en Boeddhistisch Student
  • Administrator
  • Verspreider van inzicht
  • *****
  • Berichten: 117
  • Geslacht: Vrouw
  • Forum eigenaar en manager
    • Bekijk profiel
    • Een Boeddha hoekje
Re:De kunst van het loslaten?
« Reactie #7 Gepost op: 23-04-2013 09:34 »
Nog een toevoeging: je bent bang om afgewezen te worden. Als je 'los laat' door de relatie te beëindigen, ben je die afwijzing voor geweest. Dat is wel duidelijk, maar geen oplossing.

Natuurlijk kom je in rustiger vaarwater als je de relatie laat gaan, maar dat betekent alleen maar dat je niet met je issues met intimiteit hoeft om te gaan.

Ik denk dat het beter is je te realiseren dat - op dit moment en ondanks hoe moeilijk je het je vriend maakt - die vriend je NIET af wijst. Hij is er nog steeds. Blijkbaar heeft hij het geduld om met je te dealen. Accepteer dat, wees er dankbaar voor en ga er vanuit dat je hem blijkbaar genoeg liefde geeft om te blijven. Waarschijnlijk op de momenten dat je niet in de jaloezie en angst schiet. En dat zou weleens vaker kunnen zijn dan je denkt.

Die acceptatie van jezelf en hem kan de relatie rustiger maken, hoop ik voor je.