Auteur Topic: De Boeddhanatuur  (gelezen 9163 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Basho Roshi

  • Gast
De Boeddhanatuur
« Gepost op: 18-04-2014 20:32 »
Sybe heeft me in zijn topic (link: http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,1945.msg14334.html#msg14334) verzocht om de discussie over de Boeddhanatuur apart te voeren, vandaar deze topic, waarin ik mijn tekst opnieuw aanhaal en zijn reactie daaronder citeer:

Van de Boeddhanatuur of ons Boeddhawezen wordt gezegd door de Leraren, dat we pas na de Verlichting zullen beseffen, dat we vanaf het allereerste begin reeds een Boeddhawezen waren, en zijn. Maar dan beseffen we meteen ook, dat onze Ware Natuur geen bijzondere ontdekking is, integendeel; maar dat we nooit zonder deze Boeddhanatuur leefden. We hebben niets bijzonders verkregen, nee, eerder beseffen we dat alles nu volkomen natuurlijk is!

De grote moeilijkheid met de mens is, dat hij via de vijf Skandha’s of geledingen (vijf groepen waaraan gehecht wordt: materie en fysieke vorm; gewaarwording; perceptie of voorstelling; intenties en gedachten; bewustzijn of aandacht) de indruk heeft, dat hij een afgescheiden zelf is, dat als autonoom ego in de wereld staat. Vanaf zeer jonge leeftijd begint in het kind het “ik ben”- gevoel te ontstaan, dat de illusie wekt dat ik sta ten opzichte van de wereld, van de werkelijkheid. Een afgescheiden “ik” of zelf geeft de indruk dat dit zelf moet worden beschermd en gekoesterd. “Ik ben” als afgescheiden persoonlijkheid is volgens het Boeddhisme een waandenkbeeld, hetgeen niet betekent dat we er niet zijn. De subjectieve persoonlijkheid is derhalve een misleidende aanname dat we een onafhankelijke en onveranderlijke actor zijn in ons leven, en dat we controle zouden moeten uitoefenen vanuit een dergelijk standpunt. Het zelf draait hoofdzakelijk om ideeën van controle en beheersing. Dit is het gevolg van onbewuste aannames, veronderstellingen, die vervlochten zijn met de wijze waarop men reageert op ervaringen en waarneemt.

De meditatie is een indirecte vorm van het loslaten van de werking van de vijf Skandha’s. Deze Skandha’s vervormen als zintuiglijke geledingen de perceptie van de werkelijkheid en geven gecombineerd de indruk dat we een zelf in ons hebben, dat onveranderlijk en onafhankelijk van de wereld opereert. Niemand ontkomt aan dit concept, dit “zelf”-bewustzijn. Vandaar dat de Boeddha de Vier Edele Waarheden heeft gepredikt en het Achtvoudige Pad. Hij wil ons leren dat er een weg is om weer onze Boeddhanatuur te beseffen, dat wat we altijd al waren en zijn. Alle beoefening, meditatie, is niets meer dan het op indirecte wijze helpen als het ware een bewuste opening te maken. Waardoor we ons in rust en het innerlijk beschouwen van de werking van de Skandha’s realiseren dat we reeds zijn waar we naar op zoek zijn.

Het is de vraag hoe we kunnen beseffen dat we niet afgescheiden zijn van de wereld om ons heen, dat we geenszins onveranderlijk zijn. Dat wordt in het Boeddhisme gedaan door middel van het uitdagen van de denkbeelden die mensen koesteren omtrent het zelf en de wereld, hetgeen de filosofische ondergrond is voor de levende ervaring dat er eigenlijk geen dualiteit bestaat. Dat het dualisme slechts in onze geest leeft, in ons denken. Meditatie is daarbij erg belangrijk, omdat in het zitten en het beschouwen en loslaten (laten zijn voor wat het is) van het gedachteproces (dat natuurlijk gewoon doorgaat) het inzicht kan doorbreken dat we altijd al een Boeddhanatuur hebben gehad. Dit kan ook het Christusbewustzijn worden genoemd, omdat Jezus immers zei in Johannes 10:30, ik citeer uit de Herziene Statenvertaling van de Bijbel: "Ik en de Vader zijn één". Ik benadruk dat alles wat ik schrijf de eigen ervaring moet zijn, het slechts opslaan van teksten in ons hoofd zal niets helpen, omdat het dan slechts geheugenopslag is en niet is doorgedrongen tot in de diepte van ons wezen, van ons hart, van ons bestaan.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 18-04-2014 20:34 door Basho Roshi »

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #1 Gepost op: 18-04-2014 20:32 »
Dit kan ook het Christusbewustzijn worden genoemd, omdat Jezus immers zei in Johannes 10:30, ik citeer uit de Herziene Statenvertaling van de Bijbel: "Ik en de Vader zijn één". Ik benadruk dat alles wat ik schrijf de eigen ervaring moet zijn, het slechts opslaan van teksten in ons hoofd zal niets helpen, omdat het dan slechts geheugenopslag is en niet is doorgedrongen tot in de diepte van ons wezen, van ons hart, van ons bestaan.

Duidelijk. Zoals ik ook al elders zei, de Dharma is niet gemakkelijk te verteren voor wezens zoals ons die buitengewoon ijdel, egocentrisch, opgeblazen, gehecht, passievol, controlefreaks etc zijn. Ik reken jou voor het gemak daar ook nog onder. Ik ken je natuurlijk niet maar ik beschouw eigenlijk alle mensen zo. Ik denk dat dat redelijk gepast is omdat ik dit beschouw als de normale toestand van de mens.

Er is gehechtheid. Gehechtheid is zo normaal en tegelijkertijd zo'n last. Beeld je eens levendig in dat je gaat sterven en hoe gehecht je dan misschien wel bent aan dit leven. Hoe moeilijk het is om werkelijk los te laten. Alles wat ook maar enigszinds belang-rijk is voor ons, wijst op gehechtheid. Hoeveel vreugde het ook op een bepaald moment ook geeft, belang-rijkheid keert zich denk ik tegen ons. Het is als een junk. Eerst is drugs alles voor hem en super belang-rijk. Als ie het moet missen voelt ie zich ellendig. Dus alles staat op scherp. Maar verliest het zijn belang-rijkheid dan is er vrijheid, lucht, ruimte. Belang-rijkheid heeft dat vernauwende effect.

Zo kijk ik ook naar geloof of visies of spullen of gezondheid of voortleven. We steken daar erg veel belang in. Dit gaat zich tegen ons keren. Ik kan dat dagelijks ervaren.

Ik stel voor om dit elders voort te zetten als je het interessant genoeg vindt. Zou jij een nieuwe draad willen openen, als je hier op wilt ingaan? Dan kan dit gereserveerd blijven voor de bespreking van Uttara Tantra Shastra.

Siebe

Het is risicovol om anderen “voor het gemak” ergens onder te rekenen. U stelt zelf al dat u mij niet kent, maar dat u alle mensen beschouwt onder de door u aangehaalde “normale toestand van de mens”. Als wij elkaar in persoon zouden spreken, zou u een indruk van mij kunnen hebben, mijn gedrag kunnen observeren, en op grond daarvan uw conclusies kunnen trekken. Ook al is zoiets dan ook nog specifiek “uw” gevolgtrekking. We zien slechts wat we kunnen zien, wat onze verwachtingen zijn van hoe iemand is of zal zijn. Hier op dit forum zien we slechts elkanders woorden. Dat is nog veel riskanter, omdat we het verbale gedrag van de ander niet zien, niet kunnen waarnemen hoe de ander reageert, wat de lichamelijke uitingen zijn en welke emoties iemand laat zien. Vandaar dat we in de interpretatie van andermans teksten grote misvattingen kunnen maken. Maar goed, hoe het ook zij. Ik verklaar dat ik een mens ben als ieder ander, niets bijzonders. Ik mag dan vele jaren gemediteerd hebben en me in het gebed begeven, ik voel me niet beter dan wie dan ook. Sterker nog: ik ben er juist achter genomen dat ik doodgewoon ben, in tegenstelling tot tientallen jaren geleden, toen ik me minderwaardig voelde. En daarna heb ik me gehecht aan een bepaalde Oosterse levenswijze, tot ik merkte dat ik een spiritueel ego aan het opbouwen was. Ik heb daar ernstig onder geleden, toen ik zag dat ik in een cirkeltje ronddraaide. Vervolgens ben ik gestuit op diverse emoties, die me soms ernstig belemmerd hebben in mijn doen en laten. Ik heb dat alles beschouwd, gezien en geprobeerd te duiden. En dat proces is nog immer gaande. Alleen is God nu als het ware het centrum, en ben ik het zelf niet meer. Ik bid en geef me over aan de Heer, iets wat veel mensen misschien uiterst merkwaardig vinden. Maar ik voel me er wel bij, en ik verheug me in het Evangelie van Jezus Christus. Ik kom daar gewoon eerlijk voor uit, zoals men hier ongetwijfeld al weet: ik ben een Christelijk gelovige. Ik blijf echter schatplichtig aan de Boeddha, die mij eerst tot grote hulp is geweest.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 18-04-2014 20:51 door Basho Roshi »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2604
    • Bekijk profiel
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #2 Gepost op: 18-04-2014 22:25 »

<grote knip> Maar ik voel me er wel bij, en ik verheug me in het Evangelie van Jezus Christus. Ik kom daar gewoon eerlijk voor uit, zoals men hier ongetwijfeld al weet: ik ben een Christelijk gelovige. Ik blijf echter schatplichtig aan de Boeddha, die mij eerst tot grote hulp is geweest.

Ja, ik heb gelezen wat je schreef over spiritueel ego, al eerder.  Het is voor mij de herkenning dat het voor een bepaald karakter, bijvoorbeeld veel wind, waar ik last van heb, gewoon heel lastig is om de dharma te verteren omdat de geest steeds richting belangrijkheid wil. Het blaast alles wind in. Dus de neiging te dramatiseren of overdrijven, zaken groter te maken, dat is dan heel sterk aanwezig. Dit staat haaks op wijsheid die juist de leegte van alles realiseert. De last van veel wind, van die zwel-overdrijf-neiging, is fors. Ik denk dat jij ook wel deze neigingen zult herkennen.

Ik vind het een kwaliteit dat je je kunt overgeven, loslaten. Bij mij leeft sterke controle-drang. Ooit heel sterk getriggerd en het bedaart moeilijk. Neigingen zijn sterk vind ik.
Mijn harts-beoefening is de recitatie van de mani en de meditatie op Tchenrezig, die Volmaakt Mededogen belichaamt. Ik geloof in het jezelf verbinden met een pure Godheid. Het is belangrijk, daar ga ik weer:-), bescherming te zoeken voor het kwaad in jezelf verzameld. Hoe dat er ook gekomen is, er voor rechtvaardiging zoeken, steun of begrip, is zinloos want het is je eigen ondergang.
Bekennen als het ware dat je zelf machteloos staat tegenover de overwoekering van het kwaad of duister in jezelf. Geloften, je verbinden aan de ethische discipline heeft ook dat effect van bescherming.

Krishnamurti zat er volkomen naast. Je hebt juist als mens dit wel nodig. Je moet jezelf disciplineren voor je eigen welzijn want anders sloop je jezelf. Ja, het is vooral ons karakter wat vaak zo'n last is. De mens kan zichzelf echt vernietigen! Kan het pad op gaan van waanzin, van kwaadheid, zelfdestructie. Ik denk ook wel dat uiterlijke factoren hierbij een rol spelen, zoals kwade geesten.

Boeddha wijst op de bescherming die je als mens hebt door de wijsheid die de leegte realiseert. Maar de kracht van deze wijsheid is nog klein. Dus dan ben je nog niet goed beschermd. Ik kan me heel goed voorstellen dat Jezus ook beschermt.

Toch denk ik wel dat ultieme bescherming uiteindelijk niet van iets anders kan komen dan jezelf. Uiteindelijk moet je zeg maar toewerken naar een situatie dat je een toevlucht wordt voor jezelf. Ik kan bijvoorbeeld TChenrezig smeken om hulp, jij kunt bidden tot God maar als jij zelf niet afstand doet van slechte gewoonten dan kan niemand je helpen. Een drugsverslaafde zal toch echt zelf moeten ophouden met drugs innemen.

Zo, genoeg, voorlopig:-)

Siebe








 


Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #3 Gepost op: 19-04-2014 11:08 »
Uiteraard herken ik de neiging om belangrijk te willen zijn, dat mensen je zullen bewonderen. En als dat uitblijft, is er de teleurstelling. Of dat ze er achter komen, dat je helemaal niet zo van belang bent… Eigenlijk vindt men zichzelf veel belangrijker, met als gevolg dat iedereen hunkert naar het bewonderd willen worden. Een wens die onvervulbaar is, maar je wel veel onrust bezorgt en vooral geestelijke dorst. Dit is lijden door ijdelheid. Maar er is een weg om dat te leren uitdoven, door de neiging van alle kanten te bekijken en te zien wat het is. En dit vooral niet te onderdrukken, want dan raak je het zicht op de ijdelheid kwijt en zal het ondergronds gaan naar dat wat men niet van zichzelf wil zien. En wat niet in het zicht blijft, wordt een schaduw in de ontkenning. Maar de ander zal het toch blijven opmerken, de waarheid is niet te loochenen. Bij mij is de ontdekking gekomen dat niemand een haar beter is dan de ander. Dat klinkt als een dooddoener, maar het is gewoon de waarheid. Al dat gedoe inzake status en belangrijkheid, het is zo kinderachtig als je er over nadenkt. En nu geef ik het een negatief etiket, waardoor het een categorie krijgt. Ik raad echter een ieder aan om vooral zelf te kijken, misschien komt u tot een andere ontdekking dan ik. Een spiritueel ego is het gevaarlijkste, omdat dit ongrijpbaar is in vergelijking met een wereldlijk ego. In de wereld kunnen we daadwerkelijk van ons voetstuk vallen, maar het spiritueel ego weet altijd weer een subtiele uitweg te vinden naar het zichzelf huldigen als degene die het allemaal zo goed weet. En natuurlijk het liefst de ander wil vertellen hoe het allemaal in elkaar zit of hoort te zitten. Let op die kwaal, want het is een ziekte van de geest.

Ik ben van nature ook iemand die graag de controle heeft. Met als gevolg angst en onrust, omdat eenmaal niet alles te controleren valt. Sterker nog: we hebben weinig vrijheid om controle uit te oefenen. En als ons dat al lukt, is het zeer relatief en snel voorbijgaand. Waarom zoveel drang om te controleren? Rust uit en ontspan. In de meditatie zal dit opspringen, die controledwang, dit is moeilijk tot bedaren te brengen. Beter is het gewoon aanzien, te beschouwen wat die drang eigenlijk is, om alles te willen controleren. Dan komt ook de angst tevoorschijn die er bij hoort. Ook dit kan in de meditatie worden bezien, ga liever geen enkel gevoel en geen enkele gedachte uit de weg. Kijk er naar als een getuige. Dat zal in het begin erg moeilijk zijn, maar oefening baart kunst en begin liever met kleine stapjes. Kijk bijvoorbeeld waar de spanning in het lijf ontstaat als gevolg van de controledwang en blijf er bij. Probeer het desnoods in gedachten met twee denkbeeldige handen af te tasten. Probeer het onder geen beding te veranderen, wacht gewoon af. Waar is het gevoel? Hoe groot is dit gevoel? Wat zegt het mij? Ik heb er zelf veel aan om steeds te bedenken dat het God is, die de controle heeft over mijn leven. Ik ben niet van mezelf, ik ben van de Heere. De overgave van de controle aan God via het gebed is voor mij één van de manieren om de controle los te laten en alles aan de Heiland over te laten. Maar dit is strikt persoonlijk, en werkt voor de ander wellicht helemaal niet.

Krishnamurti was iemand die in conclusies sprak, niet in beoefening. Hij wilde iedereen waarschuwen voor beoefening en leermeesters. Krishnamurti is zelf wijselijk opgestapt toen Theosofe Annie Besant van hem de nieuwe messias wilde maken. Totaal krankzinnig natuurlijk… Hij is daardoor wars geraakt van alles wat te maken heeft met de relatie tussen leraar en discipel. Ik zou erg oppassen voor zijn woorden. Krishnamurti heeft in veel dingen volkomen gelijk, maar zonder beoefening blijft het gewoon een soort hersengymnastiek. Het leven en al onze neigingen moeten immers zelf worden onderzocht en beschouwd. Aan het oplepelen van spirituele eindconclusies zal men weinig hebben. Ik heb respect voor Krishnamurti, maar ik heb over het algemeen weinig gehad aan zijn woorden, helaas.

Ik ben het met u eens dat er veel uit zichzelf moet komen, zonder werk aan zichzelf gebeurt er niks. Maar ik heb ook gemerkt dat de persoonlijke ladder naar boven in het grasveld steeds omvalt of om dreigt te vallen. Er is geen persoonlijke weg naar boven, eerder is er sprake van de genade vàn boven. Maar dat klinkt natuurlijk Christelijk, ik geloof steevast dat we er alles aan moeten doen om onszelf te leren kennen, en zuiver dienen te leven (met vallen en opstaan), maar dat hulp daarbij absoluut noodzakelijk is. Jezus Christus is in deze mijn hulp; het kan ook Gautama de Boeddha zijn of een andere waarachtige leraar. Kies een weg en volg hem tot het einde. Maak bijvoorbeeld liever geen mengelmoesje van de Christelijke leer en de Boeddhistische leer, of wat dan ook. Dat zal slechts eindigen in tegenstrijdigheid. Ook al hebben Boeddha en Christus veel overeenkomsten, wat betreft hun pad van beoefening tot de waarheid zijn diverse verschillen merkbaar.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 19-04-2014 11:11 door Basho Roshi »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2604
    • Bekijk profiel
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #4 Gepost op: 19-04-2014 13:53 »

<grote knip>

Ik ben het met u eens dat er veel uit zichzelf moet komen, zonder werk aan zichzelf gebeurt er niks. Maar ik heb ook gemerkt dat de persoonlijke ladder naar boven in het grasveld steeds omvalt of om dreigt te vallen. Er is geen persoonlijke weg naar boven, eerder is er sprake van de genade vàn boven. Maar dat klinkt natuurlijk Christelijk, ik geloof steevast dat we er alles aan moeten doen om onszelf te leren kennen, en zuiver dienen te leven (met vallen en opstaan), maar dat hulp daarbij absoluut noodzakelijk is. Jezus Christus is in deze mijn hulp; het kan ook Gautama de Boeddha zijn of een andere waarachtige leraar. Kies een weg en volg hem tot het einde. Maak bijvoorbeeld liever geen mengelmoesje van de Christelijke leer en de Boeddhistische leer, of wat dan ook. Dat zal slechts eindigen in tegenstrijdigheid. Ook al hebben Boeddha en Christus veel overeenkomsten, wat betreft hun pad van beoefening tot de waarheid zijn diverse verschillen merkbaar.

Duidelijk. Bedankt.

De kwaadheid van het niet erkend, niet bewonderd, niet gerespecteerd, niet geeerd etc worden is niemands vriend, hoe menselijk ook. Daarom vind ik de rechtvaardiging van die kwaadheid ook niet zinvol. Het beschermt je totaal niet, is mijn ervaring. Het is een afschuwelijke demon die je in de sfeer van de hel gooit, laat staan wat het met anderen doet.

Wijsheid, liefde, begrip, mededogen, vriendelijkheid etc zit dan nog teveel in de sfeer van verbeelding, in de sfeer van een Ik die wijs is, een Ik die liefdevol is etc. De neiging om alles in die sfeer te betrekken zal ook niet zomaar verdwijnen denk ik.

Ik kan me ergens ook wel goed voorstellen dat het Christendom, en algemeen Godsdienst, juist in diens nadruk op de nietigheid van de mens, diens kwetsbaarheid, feilbaarheid, gebrokenheid, makkelijker voorkomt dat beelden als Ik ben wijs, ik ben liefdevol, ik ben erg mededogend, wortel schieten. De nadruk op beperkingen kan ook voordelen hebben. Aan de andere kant kan dat evengoed wel meer een houding zijn, iets gekunstelds, in plaats van iets wat je echt belichaamt. Dat denk ik wel.
En hoe waar is het ook dat een mens nietig is, gebroken etc?

Jij, ik, miljoenen anderen, ervaren in ieder geval dagelijks wat er gebeurt wanneer we wijsheid, mededogen en liefde in een sfeer van verbeelding, van het Ik/Ego plaatsen. Dan is de hel al heel dichtbij.

Siebe




IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #5 Gepost op: 19-04-2014 17:59 »
Vanaf zeer jonge leeftijd begint in het kind het “ik ben”- gevoel te ontstaan, dat de illusie wekt dat ik sta ten opzichte van de wereld, van de werkelijkheid. Een afgescheiden “ik” of zelf geeft de indruk dat dit zelf moet worden beschermd en gekoesterd.

Daar heb ik een vraagje over.
Hoe zie jij de vele "ik ben"- affirmaties van Jezus in de Bijbel?
De bekendste hiervan is denk ik "Ik ben de weg, de waarheid en het leven."

Ik meen me te herinneren dat het Sybe was, die daar een interessante interpretatie aan gaf. Hij zei zo iets, dat Jezus dat niet zei vanuit zijn ego, maar vanuit een ander bewustzijn. Correct me if I am wrong Sybe.

Als ik de houding van een getuige inneem en ik observeer mij zelf, dan blijft er steeds zo iets als een primair zijns-bewustzijn dat als achtergrond aanwezig is bij alles wat ik denk, voel en doe.
Soms daagt er dan een besef dat het juist dit primaire zijns-bewustzijn is (dat Jezus uitdrukt als "Ik ben"), dat de weg, de waarheid en het leven is en de poort tot het ware zelf of de Boeddhanatuur.

En openbaarde God zich in het Mozes-verhaal niet als "Ik ben die ik ben"?
« Laatst bewerkt op: 19-04-2014 18:24 door IssaBuddha »

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #6 Gepost op: 19-04-2014 18:40 »
Ik denk dat we hier het verschil in benadering zien tussen twee religies, het Boeddhisme en het Christendom. De Boeddha predikte in het India van zijn tijd de zogeheten “via negativa”. Dit pad is de weg pad der ontkenning. We blijven net zo lang ontkennen wat we in onszelf tegenkomen, totdat we uitgepeld zijn en er slechts overblijft wat we niet in woorden kunnen beschrijven, datgene wat in het Mahayana Boeddhisme de Boeddhanatuur wordt genoemd. Dit is de weg waar neti neti wordt gezegd: niet dit, niet dat. We kunnen onszelf niet benoemen, maar onszelf slechts beseffen. Daarbij is zelfs het ego of zelf een illusie, een waandenkbeeld. Vandaar ook dat de Boeddha nooit over God spreekt, zoals gebruikelijk is in het Christendom.

Het Christelijke geloof is de zogeheten “via positiva”. Dit pad is de weg van de vervulling. God is het centrum waar alles om draait en de Vader is Degene die aanbeden moet worden. Daarbij ontkennen we het ego of zelf in weerwil van de vervulling van de Heilige Geest in Jezus Christus. We willen minder worden, zodat Christus de volledige ruimte krijgt in ons bestaan. Positief etiketteren vooronderstelt een God, dit is de weg van de emotionele devotie. Eigenlijk is er slechts één waarachtig “Ik Ben” en dat is datgene wat God is. Wij kunnen slechts besef hebben van het goddelijke in onszelf, de Christus in ons, als we onze kleinheid beseffen, onze ontoereikendheid, onze kwetsbaarheid. Ook hier is het ego een illusie, een waandenkbeeld dat zodanig moet verminderen totdat Christus overblijft. Jezus spreekt wél over God, onafgebroken heeft hij het over de Vader en het Koninkrijk der Hemelen.

Eigenlijk is het “ik ben” een constante beoefening van het bewust aanwezig zijn in wat men doet. In het Boeddhisme wordt dit voor zover ik weet ook zo ongeveer gedaan, zonder te spreken over "ik ben". We vergeten geen moment dat we aanwezig en bewust zijn in wat we doen. Vandaar dat in zowel het Christendom als in het Boeddhisme wordt benadrukt dat we moeten ontwaken, wakker moeten zijn, alert en bewust. Zonder wakkerheid wordt het niks, omdat zonder bewustzijn immers niets mogelijk is. Een onbewust leven is een leven dat vergetelheid en verstrooiing zoekt en het kenmerk daarvan is de half-slaap. Gurdjieff was een meester in het duiden van dit “in slaap zijn”. Hij heeft zelfs één van zijn boeken de titel gegeven: “Het leven is alleen werkelijk wanneer 'ik ben'.” Gurdjieff komt uit de soefi-traditie van de Islam, de mystieke tak. En dat is net als het Christendom een “via positiva”. Hij benadrukte ook wat Christus zei, namelijk dat we onafgebroken moeten trachten om er-te-zijn, onze aanwezigheid beseffen. En ons nooit te verliezen in wat dan ook. Geen enkele identificatie wordt toegestaan, slechts de éénheid van de unieke authenticiteit van de mens wordt benadrukt in het licht van de Levende God. Het “ik ben” is dus geenszins een andere benaming voor het ego, integendeel. “Ik ben” vooronderstelt éénheid, besef, heelheid en bewustzijn. Dat wordt ook wel eens het Christusbewustzijn genoemd. Het ego daarentegen staat voor versplintering, dualiteit, een gevoel van afgescheidenheid, legio.

Dit verschil tussen de “via negativa” en de “via positiva” is één van de redenen waarom ik altijd zeg dat het zeer onverstandig is om religieuze richtingen te combineren, zoals dat is gebeurd in de New Age-beweging. Wanneer je een deel uit de “via negativa” combineert met de weg van de “via positiva” eindig je met niks. Omdat het één het ander opheft, en we dus vastlopen. Of we kiezen voor de Boeddha, of we kiezen voor Christus. Ondanks de vele overeenkomsten zit er in de religieuze en spirituele systematiek een behoorlijk verschil. Volg één weg, maak er geen potje van.

Met vriendelijke groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 19-04-2014 18:48 door Basho Roshi »

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #7 Gepost op: 19-04-2014 18:42 »
En hoe waar is het ook dat een mens nietig is, gebroken etc?

Jij, ik, miljoenen anderen, ervaren in ieder geval dagelijks wat er gebeurt wanneer we wijsheid, mededogen en liefde in een sfeer van verbeelding, van het Ik/Ego plaatsen. Dan is de hel al heel dichtbij.

Als we krampachtig blijven vasthouden aan het ego zijn we als mens inderdaad nietig, gebroken, etc. en zijn we in zekere zin zelfmoordenaars.
De Blijde Boodschap (Evangelie) van zowel Boeddha als Jezus is voor mij, dat we dat ego niet zijn. Onze ware natuur (Boeddhanatuur/Christusnatuur) is er altijd. Dat is wat we werkelijk zijn. De hemel is net zo dichtbij, zo niet dichter bij, als het ego. Het leven is kostbaar en iedereen mag er zijn.

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #8 Gepost op: 19-04-2014 18:53 »
En hoe waar is het ook dat een mens nietig is, gebroken etc?

Jij, ik, miljoenen anderen, ervaren in ieder geval dagelijks wat er gebeurt wanneer we wijsheid, mededogen en liefde in een sfeer van verbeelding, van het Ik/Ego plaatsen. Dan is de hel al heel dichtbij.

Als we krampachtig blijven vasthouden aan het ego zijn we als mens inderdaad nietig, gebroken, etc. en zijn we in zekere zin zelfmoordenaars.
De Blijde Boodschap (Evangelie) van zowel Boeddha als Jezus is voor mij, dat we dat ego niet zijn. Onze ware natuur (Boeddhanatuur/Christusnatuur) is er altijd. Dat is wat we werkelijk zijn. De hemel is net zo dichtbij, zo niet dichter bij, als het ego. Het leven is kostbaar en iedereen mag er zijn.

In mijn ogen beschrijft u het correct: we zijn niet het ego of zelf, maar het bewustzijn dat er altijd is, de open hemel is zéér dichtbij, we zijn dat open bewustzijn. Dat is het "ik ben" in het Christendom, en dat is ook de uiting van God ten opzichte van Mozes: "Ik ben die ik ben" of "Ik ben die er zal zijn".

Met vriendelijke groet,

Basho Roshi :)

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #9 Gepost op: 19-04-2014 19:40 »
Of we kiezen voor de Boeddha, of we kiezen voor Christus.

Dat is misschien zoals je dat nu ervaart, maar voor mij is dat geen werkelijkheid. Die is in navolging van Thich Nhat Hanh's boektitel: Boeddha leeft, Christus leeft.
Zoals jij dat zo zwart-wit stelt sluiten ze elkaar uit. Ik kan daar niet in meegaan.
En eerlijk gezegd vind ik de weg van Gautama de Boeddha geen "via negativa", maar eerder een "via positiva" met zijn mededogen, dat in mijn ogen hetzelfde is als naastenliefde.

Dat Gautama Boeddha nooit over God (Brahman) spreekt, heeft voor mij een duidelijke reden. Hij had de opvatting dat je moet zwijgen over datgene waar je niet over spreken kunt. Hij sprak ook nauwelijks over wat nirwana precies is. We kunnen wel spreken over het lijden, de oorzaken ervan en wat we er aan kunnen doen. Dat is voor iedereen inzichtelijk. Volgens mij was hij het oeverloze gezwets van de Brahmanen over Brahman beu. Voor hem waren dat een soort farizeeërs of schriftgeleerden: geen gram verwerkelijking maar wel de mond vol nemen over Brahman.

Wel zie ik een verschil tussen de benadering van de jnana yoga (pad van zelfonderzoek via neti.. neti..), die jij "via negativa" noemt en de bhakti yoga (pad van zelfovergave), die jij "via positiva" noemt. Beide zijn inderdaad volwaardige en gelijkwaardige wegen om tot God of onze werkelijke natuur te komen en ik zou ze derhalve zelf niet zo dualistisch willen noemen als jij het doet.
Beide wegen hoeven elkaar tevens niet uit te sluiten. Ze kunnen zelfs binnen één sadhana-praktijk worden beoefend. Sybe beoefent bijvoorbeeld in zijn mani-recitatie overgave, terwijl hij in zijn shiné-meditatie aan zelfonderzoek doet. Ook bij mijn leraar Tenzin Wangyal Rinpoche bewandelen we beide wegen binnen één sadhana en dat heeft met New Age helemaal niets te maken.
En ik heb begrepen dat je zelf in het verleden zen-meditatie hebt gedaan, terwijl het nu de tijd voor je is om de weg van overgave aan Jezus Christus te bewandelen. Dan kan toch allemaal binnen één leven. Prachtig toch? Boeddha is een tijdje je goeroe geweest en nu neemt de Christus het over.
Ben gewoon dankbaar voor beiden. Ze doen echt niet voor elkaar onder.

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #10 Gepost op: 19-04-2014 19:58 »
Ik heb het verschil inderdaad nogal zwart/wit neergezet, teneinde dat verschil goed duidelijk te krijgen. Misschien ervaart u dat als niet geheel overeenkomstig de waarheid, dat begrijp ik. Ik ben inderdaad een Zenboeddhist geweest en ik bewandel nu de weg van Christus. Dat doe ik in mijn leven, en dat is goed te combineren. In dat opzicht heeft u gelijk. Toch heb ik een zeer scherp verschil gemaakt wat betreft de systematiek van de leer van Boeddha en Christus. Dat dit hier en daar bijna een karikatuur lijkt (of is) neem ik op de koop toe. Ik schrijf niet slechts voor mensen die enige vordering hebben gemaakt op hun pad, maar ook voor beginnelingen. Wat dat aangaat doe ik soms merkwaardige concessies, maar zo is het eenmaal.

Ik wil benadrukken dat ik zelfs nu nog naast het Christelijk gebed gewoon meditatie beoefen. Ik begin met het gebed en eindig in de stilte van de meditatie. Dat lijkt een combinatie maken van de Christelijke leer en de Boeddhistische weg. Iets wat ik hierboven strikt uit elkaar heb gehouden. Waar ik echter voor waarschuw, is dat een vermenging van de systematiek van het pad van het Christendom en het Boeddhisme kan leiden tot niets of geen-effect. En dat lijkt me niet wenselijk. Mijn excuses als ik de zaak te extreem heb voorgesteld, maar nogmaals: ik stel de zaken liever op scherp dan dat ik bij voorbaat concessies doe. Ik ben wat betreft spiritualiteit en religie soms een bijna paradoxaal iemand. De ene dag stel ik dit aan de orde en de andere dag beschouw ik het tegenovergestelde als zijnde mogelijk van waarde. Sorry als dat verwarrend kan zijn. Ik speel met de uitdrukking van taal van datgene wat eigenlijk niet in woorden is uit te leggen.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #11 Gepost op: 19-04-2014 20:08 »
Dat is duidelijk Basho. Er is wel één waarheid, maar houdt wel voor ogen, dat hoe de één die waarheid ervaart en/of uitdrukt niet identiek hoeft te zijn aan hoe een ander dat doet.
Voor mij hadden Gautama en Jezus het over dezelfde waarheid, maar drukten zich anders daarover uit.

Misschien even terzijde over uitdrukken: bent je eigenlijk lid van een bepaald kerkgenootschap of christelijke groep geworden?
Ik heb namelijk de indruk dat je het jargon (niet negatief bedoeld!) van bepaalde protestant-christelijke groepen gebruikt.

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #12 Gepost op: 19-04-2014 20:25 »
Dat is duidelijk Basho. Er is wel één waarheid, maar houdt wel voor ogen, dat hoe de één die waarheid ervaart en/of uitdrukt niet identiek hoeft te zijn aan hoe een ander dat doet.
Voor mij hadden Gautama en Jezus het over dezelfde waarheid, maar drukten zich anders daarover uit.

Misschien even terzijde over uitdrukken: bent je eigenlijk lid van een bepaald kerkgenootschap of christelijke groep geworden?
Ik heb namelijk de indruk dat je het jargon (niet negatief bedoeld!) van bepaalde protestant-christelijke groepen gebruikt.

Volledig mee eens, met het eerste. Het tweede: u vraagt of ik lid ben van een kerkgenootschap. Ik ben geen lid van een kerk, ik ga soms wel naar de kerk met mijn buurman, die één van mijn beste Christelijke vrienden is. Ik gebruik het protestants-christelijke jargon, dat klopt. De PKN spreekt mij het meeste aan, daarnaast soms zelfs de orthodox-evangelische leer. Alhoewel het laatstgenoemde me soms te extreem voorkomt, maar daarin staat Christus volledig centraal en wordt de kruisweg, de verzoening en de dood en opstandig van de Heere zeer goed verwoord. Ik bezoek echter uitsluitend PKN-kerken. De kerkgang is voor mij soms belangrijk, maar niet essentieel. Je kunt Christen zijn zonder kerkbezoek, want kerkbezoek maakt je niet automatisch een waarachtig Christen. Ik gebruik de kerk voor het samenzijn, de gemeenschap. Misschien word ik nog wel eens lid van de PKN, maar dat zie ik nog wel. Ik ben pas een paar maanden Christen, dus dat is nog relatief kort.

Aan de andere kant vind ik de mystici in het Rooms-katholicisme zeer interessant, zoals Meister Eckhart, Teresa van Avila, Hadewijch en Thomas van Kempen, e.a. De Moderne Devotie ligt mij zéér na aan het hart.

Met beleefde groet,

Basho Roshi :)

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #13 Gepost op: 19-04-2014 20:25 »
de systematiek van het pad van het Christendom

Van welk Christendom? Het kerkelijke of het esoterische?
Binnen het boeddhisme bestaan óók verschillende paden.
En uit de geschiedenis van het Christendom heb ik begrepen dat er met name in het vroege Christendom nogal wat verschillende groepen met verschillende invalshoeken waren. Allen baseerden zich op de leer van Jezus. De vroegste volgelingen van Jezus noemden zich zelf niet eens Christenen, maar volgelingen van de weg. Helaas is daarover nu heel erg weinig meer bekend.
Het oorspronkelijke pad van Jezus is volgens mij ten onder gegaan in de dualistische strijd tussen verschillende groepen die zich op hem beriepen.

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #14 Gepost op: 19-04-2014 20:36 »
de systematiek van het pad van het Christendom

Van welk Christendom? Het kerkelijke of het esoterische?
Binnen het boeddhisme bestaan óók verschillende paden.
En uit de geschiedenis van het Christendom heb ik begrepen dat er met name in het vroege Christendom nogal wat verschillende groepen met verschillende invalshoeken waren. Allen baseerden zich op de leer van Jezus. De vroegste volgelingen van Jezus noemden zich zelf niet eens Christenen, maar volgelingen van de weg. Helaas is daarover nu heel erg weinig meer bekend.
Het oorspronkelijke pad van Jezus is volgens mij ten onder gegaan in de dualistische strijd tussen verschillende groepen die zich op hem beriepen.

Goeie vraag. Ik zie aan de Bijbelse boodschap dat die toch anders verwoord is dan datgene wat we lezen van de Boeddha in bijvoorbeeld de Pali Canon. Zo grofweg wil ik het qua systematiek aanhalen en laten zijn. Ik ben met u eens dat er ontzettend veel paden zijn en afscheidingen. Het voert te ver om dat qua spirituele systematiek helemaal uit te pluizen en naast elkaar te plaatsen. Ik lees naast de Bijbel ook diverse Gnostische geschriften, de Nag Hammadi geschriften, de Dode Zee Rollen, enzovoort. Ik ervaar de Bijbel als het allerbelangrijkste, maar uiteraard lees ik ook de kerkvaders. Waarbij ik Augustinus zeer bijzonder vind. U ziet, ik ben breed georiënteerd bezig…

Vriendelijke groet,

Basho Roshi :)

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #15 Gepost op: 19-04-2014 21:28 »
Bedankt voor je ophelderingen in de laatste twee posts.
Zelf zie ik in de mystieke stromingen het spirituele hart van alle religies en juist daar ontdek ik méér overeenkomsten dan verschillen. En dan heb ik het werkelijk over alle religies. Ik kan me vrij tussen alle religies bewegen. Ik bespeur gek genoeg een grote consensus bij alle mystici in alle religies vroeger en nu wat betreft pad en doel. Ik let dan niet op uiterlijke verschillen, maar op "what rings true in my heart".

Ik zie aan de Bijbelse boodschap dat die toch anders verwoord is dan datgene wat we lezen van de Boeddha in bijvoorbeeld de Pali Canon.

Verschillende onderzoekers hebben gewezen op de grote paralellen tussen delen van de Evangeliën en de Pali Kanon. Ik vind voor mij zelf wat dat betreft vooral het boek van Elmar R. Gruber en Holger Kersten "Der Ur-Jesus. Die buddhistischen Quellen des Christentums." een echte eye-opener.

Verder vind ik vooral het Thomasevangelie een prachtige tekst voor meditatie. Het lijken wel Zen-spreuken en/of Yoga-soetra's en voor mij is dit geschrift ook de meest oosterse tekst van alle Christelijke geschriften. Het ademt voor mij ook het meest van alle teksten de Boeddhanatuur van Jezus - om het zo maar eens uit te drukken en om weer on-topic te komen  ;)

Y1010

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #16 Gepost op: 19-04-2014 21:46 »
Bedankt voor je ophelderingen in de laatste twee posts.
Zelf zie ik in de mystieke stromingen het spirituele hart van alle religies en juist daar ontdek ik méér overeenkomsten dan verschillen. En dan heb ik het werkelijk over alle religies. Ik kan me vrij tussen alle religies bewegen. Ik bespeur gek genoeg een grote consensus bij alle mystici in alle religies vroeger en nu wat betreft pad en doel. Ik let dan niet op uiterlijke verschillen, maar op "what rings true in my heart".

Ik zie aan de Bijbelse boodschap dat die toch anders verwoord is dan datgene wat we lezen van de Boeddha in bijvoorbeeld de Pali Canon.

Verschillende onderzoekers hebben gewezen op de grote paralellen tussen delen van de Evangeliën en de Pali Kanon. Ik vind voor mij zelf wat dat betreft vooral het boek van Elmar R. Gruber en Holger Kersten "Der Ur-Jesus. Die buddhistischen Quellen des Christentums." een echte eye-opener.

Verder vind ik vooral het Thomasevangelie een prachtige tekst voor meditatie. Het lijken wel Zen-spreuken en/of Yoga-soetra's en voor mij is dit geschrift ook de meest oosterse tekst van alle Christelijke geschriften. Het ademt voor mij ook het meest van alle teksten de Boeddhanatuur van Jezus - om het zo maar eens uit te drukken en om weer on-topic te komen  ;)

wacht...ik heb iets voor je

Y1010

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #17 Gepost op: 19-04-2014 21:52 »
neen...
ik heb toch niets gevonden

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #18 Gepost op: 19-04-2014 21:57 »
Bedankt voor je ophelderingen in de laatste twee posts.
Zelf zie ik in de mystieke stromingen het spirituele hart van alle religies en juist daar ontdek ik méér overeenkomsten dan verschillen. En dan heb ik het werkelijk over alle religies. Ik kan me vrij tussen alle religies bewegen. Ik bespeur gek genoeg een grote consensus bij alle mystici in alle religies vroeger en nu wat betreft pad en doel. Ik let dan niet op uiterlijke verschillen, maar op "what rings true in my heart".

Ik zie aan de Bijbelse boodschap dat die toch anders verwoord is dan datgene wat we lezen van de Boeddha in bijvoorbeeld de Pali Canon.

Verschillende onderzoekers hebben gewezen op de grote paralellen tussen delen van de Evangeliën en de Pali Kanon. Ik vind voor mij zelf wat dat betreft vooral het boek van Elmar R. Gruber en Holger Kersten "Der Ur-Jesus. Die buddhistischen Quellen des Christentums." een echte eye-opener.

Verder vind ik vooral het Thomasevangelie een prachtige tekst voor meditatie. Het lijken wel Zen-spreuken en/of Yoga-soetra's en voor mij is dit geschrift ook de meest oosterse tekst van alle Christelijke geschriften. Het ademt voor mij ook het meest van alle teksten de Boeddhanatuur van Jezus - om het zo maar eens uit te drukken en om weer on-topic te komen  ;)

Let goed op broeder, ik schreef dat de Bijbelse boodschap "anders verwoord is" dan wat we in de Pali Canon lezen. Waarmee ik niet impliceer dat er geen duidelijke parallellen zouden kunnen bestaan tussen beide geschriften.

Vriendelijke groet,

Basho Roshi :)
« Laatst bewerkt op: 19-04-2014 22:15 door Basho Roshi »

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #19 Gepost op: 19-04-2014 22:11 »
ik schreef dat de Bijbelse boodschap "anders verwoord is" dan wat we in de Pali Canon lezen.

Dat klopt Basho. Ik wilde aangeven, dat ik zelf geen problemen heb met het anders verwoorden. Hierboven schreef ik:
Citaat
Voor mij hadden Gautama en Jezus het over dezelfde waarheid, maar drukten zich anders daarover uit.

Verder zijn voor mij die parallellen zo groot, dat de conclusie gerechtvaardigd is, dat Jezus de Boeddha Dharma gekend moet hebben.

Basho Roshi

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #20 Gepost op: 19-04-2014 22:16 »
Wie zal het zeggen...

Het Thomasevangelie is inderdaad prachtig en zeer leerzaam. Alleen belicht het slechts een deel van het leven van Jezus Christus. Zijn publieke optreden en de kruisweg ontbreken geheel. Het Thomasevangelie gaat eigenlijk alleen over Jezus Zijn onderricht aan Zijn discipelen.

Met vriendelijke groet,

Basho Roshi :)

IssaBuddha

  • Gast
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #21 Gepost op: 19-04-2014 23:13 »
Het Thomasevangelie is inderdaad prachtig en zeer leerzaam. Alleen belicht het slechts een deel van het leven van Jezus Christus. Zijn publieke optreden en de kruisweg ontbreken geheel. Het Thomasevangelie gaat eigenlijk alleen over Jezus Zijn onderricht aan Zijn discipelen.

Het beschrijven van het leven van Jezus werd volgens mij pas actueel na de verwoesting van de tempel in Jeruzalem in het jaar 70. Net als in het Thomasevangelie speelt het leven in de brieven van Paulus nauwelijks een grote rol. Het lijkt wel alsof voor de eerste christelijke sangha's de leer belangrijker was, dan het leven.
Ook in de vier canonieke evangeliën zijn er grote hiaten in de levensbeschrijving.
En net zoals bij de levensbeschrijving van Gautama Boeddha is de vraag misschien gerechtvaardigd, welk materiaal in die levensbeschrijving van Christus Jezus historisch en welk materiaal mythisch is.

Mythisch of historisch, de levensbeschrijvingen van beiden zijn en blijven zeer inspirerend.
Maar de thematiek van de Boeddhanatuur gaat voor mij toch méér over de lering van beiden.
« Laatst bewerkt op: 20-04-2014 00:22 door IssaBuddha »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2604
    • Bekijk profiel
Re:De Boeddhanatuur
« Reactie #22 Gepost op: 10-07-2014 15:16 »

Wie of wat ervaart pijn, lijden, geluk etc. Wie of wat is dat nu waartegen we Ik zeggen?  Is dat een persoon?

De meesters zeggen dat het Boeddha-Natuur is. Dit is de niet conceptuele natuur van geest. Een natuur die op drie manieren wordt beschreven; als leeg, waarmee wordt bedoeld dat het niet tastbaar is en niet zulke eigenschappen heeft als kleur, smaak, en vorm etc. Het is het ruimtelijk aspect wat je binnen in jezelf ervaart. Daarnaast is er het aspect van weten, van kennen, van licht. Bovendien heeft het een soort dynamische/potentiele kwaliteit in die zin dat er van alles in kan manifesteren; emoties, gedachten etc. Dit probeert te beschrijven waartegen we eigenlijk Ik zeggen of bedoelen met het woord geest.

Dat wat ervaart is voor een verlichte hetzelfde als voor een onverlicht mens. Dus het is in alle fasen hetzelfde. In de fase van verwardheid, gedeeltelijke verwardheid en Boeddha-schap. In alle gevallen is het onverdeelde Boeddha-Natuur.

Een niet-verlicht mens kijkt naar en ervaart op een conceptuele manier diens niet conceptuele natuur, zichzelf. Je kunt dit misschien vergelijken met hoe je naar mensen kijkt. Soms kun je mensen niet meer los zien van hun rol. Dus als je een mens ziet die je directeur is, dan zie je telkens een directeur met alle reacties die daar bij horen. Je ziet in hem geen gewoon mens zoals jezelf, zeg maar. Zelfs als je hem tegenkomt in de winkel, zie je nog je directeur. Dus je kunt hem niet meer los zien van diens functie. Deze sluier van beeldvorming is eigenlijk voortdurend wel aanwezig, zelfs wanneer er geen gedachten zijn.

Zoiets is er volgens mij ook gaande wanneer we onze blik naar binnen richten. We nemen die conceptuele versluiering van verbeelding dan gewoon mee. Zelfs als we geen gedachten hebben dan kijken we toch nog door een conceptuele bril naar onszelf. Zo alles-overheersend en krachtig is deze gewoonte in de geest.
Dit heeft er denk ik alles mee te maken dat we vanuit gewoonte alles zo graag willen be-grijpen. We kijken dan op een gegeven moment naar alles heel verstandelijk.  Ik weet wel zeker dat dit heel goed ook kan zonder gedachte-vorming. Je kunt ook zonder gedachte-vorming gewoon teveel in je hoofd zitten.
Wanneer je hart echt open staat is dit anders.

We kijken als ware niet met onze eigen ogen naar onszelf maar door het oog van visie/perceptie/van verstand. Dus zo kennen we onszelf. Soms breekt er iets door of valt er iets weg of hoe je dat maar wilt zeggen en ervaar je jezelf op een veel ruimere manier. Dit om aan te geven dat hoe je jezelf ervaart niet iets is wat geheel vastligt maar wat ervaart, de grond of basis, dat verandert niet.

Wat in onszelf wetend is, wat ervaart, en wat optreedt als een soort medium waarin alles onbelemmerd kan verschijnen is voor iedereen gelijk. Er is geen Boeddha-natuur voor verlichten, dieren of joden. Het is ook tussen wezens niet verschillend. Voor een dier is het precies hetzelfde als voor een mens. Iemand kan zichzelf christen noemen of boeddhist of jood en zo het idee ontwikkelen dat er verschil van identiteit is, maar op dit vlak bestaat dat niet. Ook niet tussen man en vrouw, kind of volwassene, mens of dier.

De basis, datgene wat ervaart, wat wetend is, wat ruimte geeft aan het onbelemmerd kunnen manifesteren van zaken, is boeddha-natuur, in het verleden, nu en in de toekomst. Het zal nooit iets anders zijn. Ook al raakt de mens steeds meer van het Pad, identificeert ie zich telkens sterker met rol, baan, geslacht, geloof, land, ras, etc, het zal toch nooit anders zijn dan dat wat ervaart voor iedereen gelijk is. Hoe krachtiger beeldvorming een rol speelt in een samenleving of geest hoe minder gevoel hiervoor.

Het woord Boeddha-natuur is natuurlijk enkel een naam. Wat aangeduid wordt, is niet iets boeddhistisch. Het is op een onverdeelde manier aanwezig sinds beginloze tijden zegt men. Niet ontstaan, niet bestaand op basis van oorzaken en voorwaarden, niet vergaand. Het is onveranderlijk en onveranderbaar. Het is niet geschapen door een Schepper en mag volgens mij ook niet gezien worden als de Schepper. Het wordt ook niet gezien als een entiteit hoewel het ook, net als kwaliteiten zoals mededogen of wijsheid, wel wordt verpersoonlijkt.

Inherent of eigen aan Boeddha-natuur zijn alle deugdzame kwaliteiten. Alle zondige of negatieve aspecten, zoals lust, haat, trots, kwade wil, zijn aan de geest bijkomstig en kunnen verwijderd worden. Ze zijn als wolken in de lucht, aanslag op goud, modder in water. Het vermengt zich nooit echt met elkaar. Er is niets wat de boeddha-natuur, dus ook het wezen van de mens kan verpesten of verfraaien. Diens ongeboren natuur verkeert sinds beginloze tijden in perfecte staat en dat zal altijd zo zijn. Ondeugdelijke daden kunnen het niet verpesten en deugdelijke daden niet verfraaien.

Zolang we niet met ons eigen oog naar onszelf en anderen kijken, dwz, Boeddha-natuur die zichzelf ziet, staat alles op zijn kop. Dan begrijpen we onszelf niet. Bijzaak, bezoedeling, lijden, onvrede, verbeelding is dan hoofdzaak.  En hoofdzaak; verlichting, het niet conceptuele, de beëindiging van lijden, vrede is dan bijzaak. Primair tekent zich hierin onze verwardheid af; we weten niet meer wat hoofdzaak en bijzaak is.

verwarde Siebe, vooral oog voor bijzaken