Auteur Topic: 'Dukkha'  (gelezen 1656 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Nathan

  • Gast
'Dukkha'
« Gepost op: 04-04-2015 13:48 »
'Het leven is lijden,' leerde Boeddha.
Als dat niet zo was verdoofde we onszelf niet met van alles: snoep, sigaret, bier, film, wiet, prozac, McDonald, koffie,... We hebben een hele scala gewoontes bedacht om vooral het moment niet te hoeven voelen: mogelijke eenzaamheid, verlies, angst, depressie,...
Boeddha zei dat de dood, ziekte en ouderdom lijden met zich mee brengen. En hebben wat je niet wil. En willen wat je niet hebt.
Toch sprak hij ook over verlichting, over het beeindigen van lijden in deze wereld als mens van alle dag. De middenweg is dan het pad: het vermijden van uitersten.
Wat vooral opvalt binnen de boeddha-dharma is het alert zijn. Leven met aandacht.
Osho zei wel eens, dat de enige zonde is: iets niet bewust doen, onbewust leven.
Tijdens een rit in de auto met diverse mensen die aan het discussieren waren over bewustzijn merkte Krishnamurti later op: onderweg hadden ze geen oog voor de schoonheid waar aan voorbij gereden werd maar ze hadden het wel over bewust-zijn.
Is dit het enige moment wat telt?

MaartenD

  • Gast
Re: 'Dukkha'
« Reactie #1 Gepost op: 18-01-2018 12:35 »
Een wat late reactie wellicht maar ik vind het de moeite waard om wat te zeggen over dukkha. Dukkha is niet gelijk aan lijden. Soms heeft het echt zin om de taalkundige achtergrond van een woord te kennen. En de teksten erom heen.

Volgens de Engelstalige Wikipedia valt het woord uiteen in du- en kha, respectievelijk slecht of moeilijk en 'leeg' of 'hemel' maar in het eerdere Sanskriet betekende het oorspronkelijk 'gat'. Een meer specifieke betekenis verwijst naar een as die niet helemaal goed zin het gat van het wiel zit.

Dit kan natuurlijk het wiel breken maar het kan ook uiterst subtiel zijn. Ajahn Jayasaro gebruikt een vergelijking waarbij ons bekende woord 'lijden' gelijk is aan fel rood en 'dukkha' dan gelijk is aan 'het hele concept kleur'.

Er is dukkha tot in de meest verfijnde meditatiestadia, vervuld van vreugde en genot. Er is ook dukkha als iemand verschrikkelijk lichamelijk én geestelijk lijdt. In alle gevallen, denk ik persoonlijk, moeten we dukkha begrijpen met behulp van de tweede Edele Waarheid, de oorsprong van dukkha.

Dan laat ik het hele verhaal over wat een sankhara precies is maar zitten voor nu.

Loop maar eens naar iemand toe op straat en vertel dat alles lijden is. (Excuse me, sir. Do you have a moment to talk about our Lord and Saviour, fakebuddhaquotes.net?) "Dat is helemaal niet waar!", is denk ik dan de reactie. En het is ook niet zo. Helemaal niet alles is lijden. Het leven is ook niet perse lijden. De Boeddha leerde wel dat we onze toevlucht niet kunnen nemen tot enig concept, enig idee of verlangen. Uiteindelijk stellen die ons altijd wel een keer teleur, al is het maar aan het einde van dit leven.

Met warme groet.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2593
    • Bekijk profiel
Re: 'Dukkha'
« Reactie #2 Gepost op: 18-01-2018 17:22 »
Ja, er zijn wel sutta's die duidelijk maken dat de Boeddha natuurlijk ook wel wist en zag dat er zoiets is als
geluk in de vorm van zintuiglijk genoegens, geluk in de vorm van succes, van goede gezondheid, roem, eer, gevoel van controle/heersen, vriendschap, liefdevolle relaties etc...kortom alles wat wij normaal ook geluk noemen, dat kende en zag de Boeddha natuurlijk ook wel.

Maar de Boeddha had, waarschijnlijk, een totaalvisie op alles. Hij wist hoe futiel dit geluk uiteindelijk is, hoe belangrijk wij het ook vinden. Dit leven is zo vluchtig als mens, nog geen 100 jaar, terwijl wij al eindeloos ronddolen in allerlei bestaansvormen...juist omdat we zo begeren naar zulke vormen van geluk, dan weer eens hierin ons heil zoekend en dan weer eens daarin.

Wat wij niet hebben en de Boeddha waarschijnlijk wel was dat kosmisch besef van de totale nietszeggendheid van het heil zoeken in dit leven. Zoals schapen die rustig grazen niet beseffen dat ze elk moment kunnen worden afgevoerd naar de slacht, zo hebben wij ook geen besef van het onvoorstelbare lijden dat we al meegemaakt hebben en nog geen meemaken zolang we worden wedergeboren.
Zelfs al is dat in een hemel, dan nog, de kans is groot dat we daarna in de lagere rijken worden wedergeboren en daar eindeloos veel levens slijten, met intens leed.

Als je het meest geluk van mensen beziet (inclusief dat van mezelf) dan is dat vooral de roes van jeugd, de roes van gezondheid, de roes van eeuwig leven, de roes van plezier, de roes van succes, de roes van macht/heersen, de roes van...het zal allemaal uit elkaar spatten.

Wat mij betreft, de wereld is ingericht op 1 ding...blijf vooral dromen, blijf een kind, leef naief, wordt vooral niet wakker, koester die roes.

Het is die heilsboodschap die je werkelijk overal om je heen hoort, vind ik. En dit zit ook in ons, in mij wel in ieder geval. Er is zo'n verlangen naar roes. Zo groot dat als we dit even meemaken, bijvoorbeeld in de vorm van drank, drugs, verliefdheid, succes dan stijgt het ons ook meteen naar het hoofd. Meteen zijn we even gelukkig.

Volgens mij leert de Boeddha dat dit helemaal geen heilsboodschap is. De wereld heeft niks te bieden, anders dan wat aas om een haak die je niet ziet, wachtend tot de vissen happen. Het is allemaal begeerte opstokend. Passie versterkend. Het gaat allemaal richting binding, hechting, ellende.

De Boeddha onderwees een hele andere heils-richting, eentje van vrijmaken, onthechten, bevrijden, passieloosheid, zuiveren van geest.

Mijn eigen ervaring is dat het moeilijk is dat kind in je zelf dat altijd maar zo vol hoop is, zo vol verlangens en verwachtingen van dit leven, op te voeden, wat realiteitsbesef bij te brengen. Dat kind dat blijft maar dromen, verlangen. Ontnuchtering, desillusie, ontgoocheling, dat is wel het laatste wat het wil voelen.


Siebe



lord rainbow

  • Gast
Re: 'Dukkha'
« Reactie #3 Gepost op: 18-01-2018 18:03 »
Wat mij betreft, de wereld is ingericht op 1 ding...blijf vooral dromen, blijf een kind, leef naief, wordt vooral niet wakker, koester die roes.

Het is die heilsboodschap die je werkelijk overal om je heen hoort, vind ik. En dit zit ook in ons, in mij wel in ieder geval. Er is zo'n verlangen naar roes. Zo groot dat als we dit even meemaken, bijvoorbeeld in de vorm van drank, drugs, verliefdheid, succes dan stijgt het ons ook meteen naar het hoofd. Meteen zijn we even gelukkig.

Volgens mij leert de Boeddha dat dit helemaal geen heilsboodschap is. De wereld heeft niks te bieden, anders dan wat aas om een haak die je niet ziet, wachtend tot de vissen happen. Het is allemaal begeerte opstokend. Passie versterkend. Het gaat allemaal richting binding, hechting, ellende.

De Boeddha onderwees een hele andere heils-richting, eentje van vrijmaken, onthechten, bevrijden, passieloosheid, zuiveren van geest.

Ja ik zie dat er niets mis is met de wereld
en dat het hem zit in hoe
we er ons toe verhouden