Auteur Topic: Eenzaamheid en verslaving  (gelezen 1855 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Nathan

  • Gast
Eenzaamheid en verslaving
« Gepost op: 24-05-2015 19:13 »
Welk excuus gebruik jij om je verslaving niet op te geven?
Als je jezelf nauwkeurig gadeslaat kom je daar gauw achter! In de plaats te letten op de omstandigheden en mensen die de eenzaamheid jou zo makkelijk laten voelen.
Je bent kwaad op anderen of teleurgesteld omdat je jezelf ook niet trouw bent, volledig steunt door dik en dun blijkbaar.
Als je zelfmedelijden plakt aan eenzaamheid versterk je het enkel. Je kunt er ook liefde aanplakken, met aandacht naar jezelf kijken. Want liefde is aandacht.
Het kan ook zo zijn dat je jezelf onbewust weet te saboteren, zo dat je je in de greep blijft voelen van de verslaving. Je wil wel maar weet niet hoe…
Ook dan is liefde en jezelf observeren het antwoord maar dan moet je bereid zijn heel dichtbij huis te beginnen. Geen antwoord zoeken maar ervaren wat je ervaart. Want tijdens het vluchten voor je ervaring kan er geen inzicht zijn, geen bevrijding. De bevrijding ligt niet buiten je worsteling maar er in verborgen. Het antwoord zit in de vraag, zogezegd.
Als je je rottig voelt, kijk er dan naar, zonder je er aan vast te grijpen of zonder er vandaan te willen vluchten. Kijk er gewoon naar. Zonder de wil tot controle. Puur bewust zijn. Simpelweg jezelf bewust zijn, in alle vrijheid. Dan… alleen dan… als er een dader van die shit bestaat zal je hem op heterdaad innerlijk kunnen betrappen! En zal er sprake zijn van een mutatie, mutatie van je brein. Dan kan alles alleen maar veranderen in je leven.
Anders blijf je terugvallen en je vastgrijpen aan methodes, medicijnen, therapieën en hulpverleners of guru’s. Zonder dat de vicieuze cirkel echt doorbroken wordt. Je bent vrij maar dat vraagt wel al je vertrouwen en aanwezigheid.

Nathan

  • Gast
Leven zonder verslaving...
« Reactie #1 Gepost op: 26-05-2015 08:14 »
Leven zonder verslaving... dat kan.
Maar hoeveel mensen veroordelen zichzelf niet keer op keer bij een terugval. En dat is pijnlijk en onnodig. Dat je de strijd bent aan gegaan met je verslaving is weer een ander verhaal. Want het kan zomaar zijn als je dat niet doet je leven helemaal hopeloos wordt en volslagen ongeloofwaardig. Aan de andere kant: helpt het? Helpt het op den duur?
Mensen die al heel veel terugvallen hebben meegemaakt neigen naar de boel de boel laten, want verzet helpt toch niet, volgens hen. Maar vergis je niet, want iedere periode dat je niet drinkt, rookt, je volvreet, et cetera... betekent toch rust voor je lichaam! Ook geef je aan dat je wil stoppen, alleen weet je nog niet hoe.l
Blijkbaar werkt het niet je alleen vol te blijven stoppen of je door pure wilskracht jezelf te beheersen. Bij beiden voel je geen echte voldoening. Want stop je je vol, dan wil je toch weer er mee stoppen en beheers je je dan wil je toch weer aan je sterke neigingen gehoor geven.
Als je met liefde je leven beziet, zul je doordringen in dat wat jou weerhoudt echt verlost te worden van je hardnekkige gewoonte die je de naam verslaving hebt gegeven of anderen (hulpverleners).
Als je gewoon naar je leven kijkt, ben je je leven zonder daarbij een excuus te gebruiken. De waarnemer is het waargenomene, en daarin ligt de liefde tot transformatie.
Het ego, wat ik het zelfbeeld noem, zegt dat je mag (bijvoorbeeld) roken. Of het zegt, dat je moet stoppen. In beide gevallen geeft het een oordeel over wat je zou moeten doen of laten. Zonder ego, zie je simpelweg wat is. En dat maakt het verschil. Zonder ego zullen we spontaan genezen aan al onze verslavingen. En niet alleen aan een of twee en de rest niet, zoals zo vaak gebeurt. Want iemand kan wel stoppen met roken maar niet met drinken. Of iemand rookt niet meer en drinkt zeer matig maar snoept wel enorm veel door de dag heen!...
Ook hulpverleners zitten vaak in dat bootje. Terwijl ze een ander proberen te helpen. Misschien zijn ze zelf niet aan de harddrugs maar worstelen ze toch nog met hun glaasje of zeggen braaf tegen zichzelf dat het mag of zoiets.