Auteur Topic: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...  (gelezen 6908 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Een louter persoonlijke visie, puur Siebisme, maar misschien zit er iets in.

De Boeddha heeft volgens mij ontdekt dat datgene wat ervaart, en wat wij geest zijn gaan noemen, in essentie geen persoon is, niet iemand, geen zelf. Toch, wezens hebben wel de indruk dat geest iemand is. Er is het geloof of de perceptie van geest-als-persoonlijkheid, of het geloof of perceptie van geest-als-zelf, als iemand. Met alle zorgen en ellende wat er onvermijdelijk bij hoort.

De Boeddha heeft volgens mij onderwezen dat deze perceptie van geest-als-iemand/zelf berust op de kracht van een hardnekkige neiging die al eindeloos lang geest begeleidt, maar wanneer de kracht/momentum van die neiging, tijdelijk of in diens geheel, verdwijnt, dan openbaart zich de natuur van geest, als....en precies dat....dat ontdekken....daar roept de Boeddha mijns inziens zijn leerlingen op. Dit is het domein van Ontwaakten.

Je kunt daar wel woorden aan geven zoals het ongeborene, ziektevrije, niet verouderende, grenzeloze, doodloze, de waarheid van de beëindiging van lijden, Nibbana, zuiver Zijn, verlicht Zijn, maar het gaat binnen boeddhisme om het ervaren, de direct kennis er van, als iets wat zich aan het geestesoog openbaart. Zulke kennis bevrijd en niet studie of geleerdheid.

De Boeddha ontkent volgens mij niet dat er een sterke indruk bestaat dat geest een persoon/iemand is maar onderwijst volgens mij wel dat dit uiteindelijk iets is wat niet inherent is aan geest. Het is niet werkelijk de natuur van geest. Het is als een dominante felle kleur die de in essentie transparante geest doorstraalt. Door de felle aanwezigheid wordt de kleur echter ervaren als iets wat onvervreembaar bij geest hoort. De Boeddha ontdekte volgens mij: het is niet onvervreembaar.

In de zin dat de essentie of natuur van geest ongeboren, ziektevrij, niet verouderend, doodloos, ongeconditioneerd is, is het Verlicht Zijn en ook Zelf. Dus de oplossing van lijden ligt bij onszelf, besloten in de natuur van geest die verlicht Zijn is. 

Ik geloof ook dat de Boeddha bedoelt met zijn onderricht dat deze waarheid van de beëindiging van lijden, dat we in wezen zijn, niet van-jou is of van-mij, noch iets lokaals, noch hier of daar. Het is verlicht Zijn. Dit nog niet zien, dit nog niet hebben ervaren, wordt onwetendheid genoemd. Wij zijn onbewust (of hooguit vaag bewust) van onze eigen natuur als verlicht Zijn.

Wat is de rol van begeerte als er over begeerte gesproken wordt als de oorzaak van lijden?

Door begeerte komen we niet tot inkeer en zoeken de waarheid van de beëindiging van lijden niet bij onszelf, als de natuur van geest. Gedreven door begeerte zoeken we ons heil dan weer eens hier en dan weer eens daar. Dan weer eens in zintuiglijk genot, dan weer eens in het plezier van spel, het plezier van vermaak, dan weer eens in het geluk van een bepaalde status, erkenning etc.

Begeerte brengt ons zo op een verkeerde zoektocht. Het zet ons op een verkeerd spoor.
Zo, gedreven door begeerte vinden we niet wat we zoeken, de beëindiging van (ons) lijden. Door begeerte komt er dus ook geen einde aan onwetendheid.

De Boeddha heeft volgens mij niet als een dominee de vinger omhoog gestoken en verteld hoe slecht het ego-centristisch zoeken naar geluk is, maar heeft in de wereld gefunctioneerd als een Leraar die toont hoe onbehulpzaam deze neiging is om toevlucht te zoeken, heil te zoeken buiten jezelf. We hebben allemaal een legitieme wens gelukkig te zijn maar door begeerte zoeken we de oplossing overal behalve bij onszelf.

De Boeddha heeft volgens mij het lijden ten diepste doorgrond en getoond dat de wortel fundamentele onwetendheid is; het niet zien of ontdekt hebben van de ware natuur van geest,  en begeerte geïdentificeerd als de aanjager waardoor we de oplossing van lijden niet zoeken bij onszelf.

groet,
Siebe

lord rainbow

  • Gast
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #1 Gepost op: 11-09-2015 23:17 »
De oorzaak kun je denk ik ook verwoorden met onwetendheid.

Onwetendheid ten aanzien van wat?

Onwetendheid ten aanzien van hoe
personen en verschijnselen bestaan. En
Onwetendheid met betrekking tot karma.

Waarbij begeerte natuurlijk onder karma valt.

Offline Snorlax

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 45
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #2 Gepost op: 11-09-2015 23:19 »
Weet je wat ik verwarrend vind: volgens het (Tibetaans) boeddhisme is er geen onveranderlijk zelf. Wanneer we dit ten volle beseffen en de grotere samenghang van alles zien, houdt ons lijden op en bereiken we de verlichting. Maar het zijn wel steeds AFZONDERLIJKE geesten die verlicht worden en boeddha worden. Of misschien zien we dit het beste als golfjes die naar de zee terugkeren? Sorry, misschien niet helemaal on topic maar dit schoot me te binnen bij het lezen van je eerste zin.

Snorlax

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #3 Gepost op: 12-09-2015 13:24 »
Weet je wat ik verwarrend vind: volgens het (Tibetaans) boeddhisme is er geen onveranderlijk zelf. Wanneer we dit ten volle beseffen en de grotere samenghang van alles zien, houdt ons lijden op en bereiken we de verlichting. Maar het zijn wel steeds AFZONDERLIJKE geesten die verlicht worden en boeddha worden. Of misschien zien we dit het beste als golfjes die naar de zee terugkeren? Sorry, misschien niet helemaal on topic maar dit schoot me te binnen bij het lezen van je eerste zin.

Snorlax

Een leer van niet-zelf kan eigenlijk niet bestaan zonder een leer van zelf.

Ik zie dit terug in de meditatie instructies van de Boeddha en ook in een beschrijving van diens eigen ervaringen met meditatie.

Op een hele praktische manier uitgedrukt gaat het er eigenlijk om, 'wat kun je missen voordat je jezelf mist'? Kun je gedachten missen of ben je er dan niet meer?  Kun je emoties missen? Kun je wilsactiviteit missen etc? Of ben je er dan niet meer? Wat kun je missen?

Meditatie onthult zo eigenlijk wat aan jezelf bijkomstig is (niet-zelf). Daarmee komt onvermijdelijk in zicht, wat wezenlijk (zelf) is. Dus, ook de leer van niet-zelf, en de leer van de Boeddha in algemene zin, is een Pad naar het Ongeconditioneerde (het zelf). Alles wijst naar het zelf, stroomt naar het zelf, gaat naar het zelf.

De Boeddha is zo diep in meditatie verzonken dat hij de beëindiging van alle waarneming & gevoel meemaakte. En de Boeddha geeft ook aan, je kunt alle waarnemingen en gevoelens prima missen, je bent er gewoon.

Maar dit zo beschrijven is natuurlijk wel even wat anders dan tijdens meditatie werkelijk toelaten dat er zaken verdwijnen waaraan je gewend bent je bestaan te bevestigen. Als iemand, bijvoorbeeld, diens bestaan bevestigt middels de aanwezigheid van 'gedachten', dan zal die persoon het eng vinden, bedreigend, in een staat zonder gedachten te verkeren. Dit is voor de meesten van ons waarschijnlijk niet zo eng. Dus dit geeft aan dat wij duidelijk weet hebben dat gedachten niet-zelf zijn, bijkomstig aan wie of wat wij in wezen zijn.
Maar wat nu als bijvoorbeeld gevoelens eindigen? Aangename, onaangename en neutrale gevoelens. Kijk, dan wordt het waarschijnlijk een heel ander verhaal. De kans is groot dat we dan instinctief ons bedreigd voelen in ons bestaan. Ons gevoel van er-Zijn komt dan waarschijnlijk wel onder spanning.
Boeddha nodigt eigenlijk uit, 'bekijk dit eens nauwkeuriger' want in wezen is dit niet anders dan je bestaan bevestigen middels gedachten. Waarom kun je die wel prima missen en andere zaken niet? Dus wat kun je missen?

Zo via de praktijk van meditatie heeft Boeddha ontdekt dat alles wat op geconditioneerde ontstaat, ook gevoelens en waarnemingen, kunt missen. En je bent er toch. Net als bij gedachten.
Het is de (vaak onbewuste en ongewilde) identificatie met sensaties van lichamelijkheid, gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn, die de geest in een greep houdt van angstvallig vastklampen. Ja, omdat de geest zichzelf niet herkent en aldoor bevestiging zoekt voor diens bestaan in wat komt en gaat, bestaan er allerlei onnodige angsten, spanning, stress, zorgen, lijden.

Alles wat als niet-zelf wordt aangeduid in de leer van de Boeddha is volgens mij een aanduiding voor wat bijkomstig is aan onszelf. En terwijl het zo wijst op wat bijkomstig is, brengt het wat wezenlijk is (zelf) meer en beter in zicht. Die omkering van geest is heel belangrijk. Dat oog krijgen voor wat wezenlijk is aan jezelf. Wat kun je missen? Wat verandert maar wat verandert ook niet.

En vervolgens, wat is dat precies? Dat wezenlijke? Is dat een persoon? Is dat een persoonlijk zelf? Dat ontdekken.

Toen de Boeddha uitdrukte, met de taal van de wereld, dat hij verlichting had bereikt of verlicht was (ik weet niet hoe hij dat precies uitdrukte) bedoelde hij, mijns inziens, te zeggen, 'ik heb ten diepste begrepen dat de geest (ik) qua aard of natuur onverdeeld is, geen persoonlijk zelf, en verlicht Zijn, de beëindiging van lijden. De perceptie van verdeeldheid berust ten diepste op het niet zien van wat je eigen natuur is, de natuur van geest. Als geest zichzelf niet ziet/kent (onwetendheid), blijft het diens bestaan op krampachtige wijze bevestigen door wat er in opkomt. Het blijft daar aan vastklampen als 'dit ben ik, dit is van-mij, dit is mijn zelf". Dit brengt onnodig leed.

Zoiets

Siebe

Offline Olivier88

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #4 Gepost op: 12-09-2015 15:35 »
Op een minder academische noot dan,

Het is zeker niet gemakkelijk. Los laten.

Zeer complex iets, de menselijke geest. Vanaf mijn eerste herinnering weet ik niets anders dan krijgen en beloont worden en materialistische dingen. Liefde of iemand missen.

Als je in een situatie zit van verkeerde vrienden,geen goede relatie en geen werk bijvoorbeeld.
Vraag ik mij hoe je nog innerlijke rust kan vinden. Ben nieuw wat Boeddhisme betreft en mediteren is ook niet mijn sterkste kant. Geef ik graag toe.

Het zit allemaal tussen je oren zeggen ze wel eens. Als je dat beseft ben je al een stap vooruit denk ik.
Vraag mij af of Dalai Lama of andere grote leider of voorbeeld nooit toe geeft aan menselijke emoties.

Ik heb zelf nog geen traditie gekozen dus zit mischien dan ook op verkeerde plaats maar in slechte situaties van onze domme westerse problemen tot oorlogs/armoede slachtoffer vind ik zeer moeilijk om in donkere dagen nog verlichting te vinden. Begeerte als je niks hebt? Onwetendheid als je hoofd overloopt van gedachten? Niet simpel

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #5 Gepost op: 12-09-2015 21:00 »
Volgens mij is het belangrijk dat je niet langer accepteert dat je jezelf en anderen wijsmaakt dat je lijdt omdat...je geen vriendin/vriend hebt, geen werk, geen leuke vrienden etc. Ik herken dit natuurlijk wel, wie niet, het is menselijk, maar het is beter onszelf aan te sporen de oorzaken van lijden bij onszelf te zoeken, in onze geest, evenals de oplossing.

Siebe

Aurelius Augustinus

  • Gast
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #6 Gepost op: 13-09-2015 23:44 »
De oorzaak van het lijden, van dukkha (wat eigenlijk meer betekent dan uitsluitend ‘lijden’, namelijk de totale frustratie over de onbestendigheid van het bestaan in deze kosmos) is volgens de Tweede Edele Waarheid van de Boeddha trsna oftewel ‘dorst’, hunkering, begeerte. Dit valt uiteen in drie soorten begeerte: de dorst naar zintuiglijk contact, de dorst naar bestaan, de dorst naar niet-bestaan. Je kunt daarbij de vervolgvraag stellen, waar komt dan die dorst, die hunkering vandaan? Dat ontstaat volgens de Boeddha uit onwetendheid: onwetendheid hoe de realiteit daadwerkelijk in elkaar steekt via anicca (alles is veranderlijk), dukkha (geconditioneerde dingen zijn pijnlijk) en anatta (er is sprake van niet-zelf of geen-zelf).

Het Boeddhisme beschouwt de kosmos, het absolute als het ware als een oceaan, simpel voorgesteld. Die oceaan is dynamisch en geeft de impuls aan het leven en het sterven; de golven van het leven komen op, gaan ten onder en verdwijnen ‘onder water’ en veroorzaken door middel van de dorst (als het ware een niet-zichtbare golf onder water) naar het bestaan opnieuw zichtbare golven via wedergeboorte als gevolg van het karma. Wij zijn als het ware de golven (zoals Snorlax hierboven al suggereerde), die elkaar onderling kunnen observeren. Dit geldt tevens voor de fenomenen die we waarnemen via onze zintuigen. Maar subjectieve golven maken deel uit van het absolute, de bestaansgrond, de oceaan. Waarom de oceaan niet steeds spiegelglad is, maar dynamisch van aard is, zal altijd een mysterie blijven. Het leven is dynamisch, zonder dynamiek geen leven. Vanuit onze subjectiviteit, ons ‘golf’-zijn als deel van de oceaan hebben we de indruk dat we een zelfstandig subject zijn, terwijl onze bestaansgrond wezenlijk de onmetelijke oceaan van het absolute is. Alles is veranderlijk (de dynamische impuls van de oceaan van het bestaan) en wederzijds afhankelijk (we zijn onderling met elkaar en het leven verbonden via de oceaan).

Wij hebben geen absoluut karakter, want we worden geboren, groeien op, worden oud en sterven. Slechts het absolute, de oceaan is onze bestaansgrond. Wat verschijnt, moet weer verdwijnen, waardoor wij zelf als het ware een verschijn-sel (een schijn-ik) zijn; oftewel hier benoemen we het Boeddhistische begrip maya, dat over het algemeen wordt vertaald als ‘schijn’. Er is in wezen sprake van oorzakelijke afhankelijkheid, terwijl de mens de neiging heeft om het verschijn-sel te zien als iets bestendigs, terwijl dit in werkelijkheid dus slechts een verschijn-sel is, maya. We verwisselen als het ware het tijdelijke met het eeuwige, terwijl we feitelijk het eeuwige helemaal niet kunnen doorgronden. Wij als golf treden op als een autonoom individu, een golf die meent los te staan van de oceaan. Dat is een waandenkbeeld volgens het Boeddhisme, althans, zoals ik het begrepen heb. Hier stuiten we op de leer van anatta oftewel anatman. Het Boeddhisme meent dat slechts de levensimpuls in de vorm van energie wedergeboren wordt door de golfslag zelf in de onmetelijke oceaan van het bestaan. Veel Westerlingen hebben interesse in reïncarnatie (een Hindoeïstisch concept), waarbij men denkt dat het eigen ik, de eigen persoonlijkheid zou worden wedergeboren. Iets wat totaal niet thuishoort in het Boeddhisme, maar eerder zou kunnen worden geëtiketteerd als de angst voor het persoonlijke sterven.

In de golfslag van de oceaan van het bestaan krijgt de mens zelf niet de gelegenheid om het beginpunt van de levensgolf te bepalen. Dat geschiedt volgens de Boeddhistische leer als gevolg van de werking positief of negatief karma die tot wedergeboorte(n) leidt. Tijdens het leven beschikken we echter over een bepaalde mate van vrije energie, waardoor we negatief danwel positief karma in de hand kunnen werken. Deze vrije energie kunnen we aanwenden om tot daadwerkelijke bevrijding te komen, anders zou alles immers onwrikbaar vast liggen en zouden we voor altijd willoze robots zijn in de oceanische kosmos. Het doel van de bevrijding ligt in de meditatie en het Achtvoudige Pad van de Boeddha. Het doel is eenwording met het Mysterie, zodat de golf die we zijn in de oceaan haar éénheid beseft met die oceaan: de golf verdwijnt als het ware in de oceaan, waardoor het momentum van de dynamische golfbeweging van het karma uiteindelijk tot rust komt. Deze toestand noemen we in het Boeddhisme het Nirvana.

Wat ik hierboven heb proberen te omschrijven, is slechts een concept, dat verstandelijk te begrijpen is. Het probleem met ons bestaan is echter, dat het feitelijk niet is te begrijpen, niet in te delen. Het gevaar van concepten is dat ze een eigen leven kunnen gaan leiden. Wat ik geschreven heb, is slechts een gezichtspunt om iets te verduidelijken, maar geheel duidelijk zal het nooit worden. Omdat het mysterie van het bestaan immers niet conceptueel te begrijpen is. Zodra we het verstandelijk indelen, maken we de oceaan van het bestaan passend in ons denkraam, waardoor we het dermate reduceren, dat het de vraag is of het eigenlijk nog wel ‘waar’ is. Zonder existentieel begrijpen, met ons hele wezen, zal het ons altijd ontglippen. Existentieel begrijpen is het besef met onze hele bestaan dat we onafgebroken deel uitmaken van de kosmos, van het bestaan, en dat we geen afzonderlijke individuen zijn die geheel onze eigen weg kiezen. Dit is denk ik waarom Zen ons zegt, ik citeer:

Een jongeling komt bij een Zen-meester en vraagt: ‘Meester, kan je me de weg wijzen die naar de verlossing leidt?’
De meester antwoordt: ‘Hoor je de beek ruisen?’
‘Ja’, zegt de leerling.
‘Dat is de Weg’, zegt de meester.
« Laatst bewerkt op: 13-09-2015 23:59 door Aurelius Augustinus »

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #7 Gepost op: 14-09-2015 13:02 »
Het doel is eenwording met het Mysterie, zodat de golf die we zijn in de oceaan haar éénheid beseft met die oceaan: de golf verdwijnt als het ware in de oceaan, waardoor het momentum van de dynamische golfbeweging van het karma uiteindelijk tot rust komt. Deze toestand noemen we in het Boeddhisme het Nirvana.

Als wij op dit moment, stel tijdens meditatie, volledig roerloos zouden worden, zoals de Boeddha, zo subtiel, zonder enige waarneming & gevoel, wat dan? De Boeddha onderwijst...dit kan. De geest kan vrij worden van gedachten, emoties, mentale zaken, wil, ja van alle waarnemingen en gevoelens.

Geest/gewaarzijn kan zich als ware in een volledig naakte toestand bevinden. Dit kun je de zee noemen. Geest/de zee is in deze staat zonder enige verstoring of rimpeling want er is geen enkele waarneming. Er komt geen enkel verschijnsel in op. De Boeddha heeft ontdekt dat dit het besef van er Zijn niet aantast. Je bent niet dood. Nee, het is juist een super heldere aanwezigheid of gewaarzijn, verlicht Zijn. Het wordt beschreven als ongeboren, ziektevrij, niet verouderend, doodloos, ongeconditioneerd, onverdeeld, volmaakte vrede, Nibbana. 

Ook nu is datgene wat ervaart, dat wat gedachten ervaart, dat wat emoties ervaart, impulsen etc. en wij aanduiden met 'Ik', geen zelfstandig zelf, geen golf maar het is juist de zee. Het is de zee die gewaar is, geen golf.

De zee kent zichzelf alleen niet in rimpelloze toestand en daarom heeft het geen kennis of zicht gehad op haar eigen grenzeloze en onverdeelde natuur. Geest heeft zichzelf nooit naakt gezien, daarom kent het zichzelf alleen op beperkte/vertroebelde wijze.

Als de zee/geest/gewaarzijn/dat-wat-ervaart dus rimpelloos wordt, zonder enige verstoring, zonder waarnemingen, dat met wijsheid beziet, dan weet de zee zonder enige twijfel dat het nooit een golf was.
Dus de golf gaat niet in de zee op maar zee ziet zee en onwetendheid lost op. Er is geen sprake van een-wording want eenheid is nooit verbroken.

Als dit voor jezelf zeker is geworden op een manier die niet ondersteund wordt door geloof, visie, gedachtegangen etc., maar directe kennis is, dan ben je volgens mij verlicht.

Bedoel jij eigenlijk hetzelfde of zie je het toch anders?

Misschien is het toch ergens goed voor dat we zulke visies bespreken al zijn we nog niet verlicht.

Siebe

Aurelius Augustinus

  • Gast
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #8 Gepost op: 14-09-2015 14:07 »
Ook nu is datgene wat ervaart, dat wat gedachten ervaart, dat wat emoties ervaart, impulsen etc. en wij aanduiden met 'Ik', geen zelfstandig zelf, geen golf maar het is juist de zee. Het is de zee die gewaar is, geen golf.

De zee kent zichzelf alleen niet in rimpelloze toestand en daarom heeft het geen kennis of zicht gehad op haar eigen grenzeloze en onverdeelde natuur. Geest heeft zichzelf nooit naakt gezien, daarom kent het zichzelf alleen op beperkte/vertroebelde wijze.

Als de zee/geest/gewaarzijn/dat-wat-ervaart dus rimpelloos wordt, zonder enige verstoring, zonder waarnemingen, dat met wijsheid beziet, dan weet de zee zonder enige twijfel dat het nooit een golf was.
Dus de golf gaat niet in de zee op maar zee ziet zee en onwetendheid lost op. Er is geen sprake van een-wording want eenheid is nooit verbroken.

Klopt Sybe. Scherp opgemerkt! Een open en respectvolle discussie als deze is wel degelijk zinnig. Wij zijn inderdaad geen zelfstandige, subjectieve golven. Feitelijk zijn we de oceaan zelf, van meet af aan. Wij als druppel maken deel uit van de oceaan, of de oceaan maakt deel uit van de druppel. Het gezichtspunt wat ik hierboven vermeldde, is echter bedoeld als een metafoor, de metafoor van de oceaan en de golf. Vanuit het gezichtspunt van het verstand, is het slechts een bepaalde (beperkte) uitleg om duidelijk te kunnen maken hoe het momentum van het karma werkt en de dorst naar het (voort)bestaan (trsna). Geen enkel gezichtspunt kan de totale waarheid omvatten, die kunnen we hooguit slechts wezenlijk ‘zijn’. Geen karma, geen golfbeweging! Feitelijk zijn we volgens het Boeddhisme reeds de oceaan waar we zo naarstig naar zoeken.

Een leerling vraagt wanhopig aan de Zen-meester: “Ik kan de Weg niet vinden, hoe zal ik ooit verlost raken?”
De meester antwoordt: “De Weg ligt pal voor je neus, het wordt tijd dat je die eens gaat bewandelen.”


Onze Boeddhanatuur is altijd al aanwezig, we zijn al totaal, verlost, verlicht. Helaas geloven we teveel in verschijn-selen en beschouwen we die ten onrechte als vaststaande, subjectieve, en soms zelfs massieve grootheden. Zo worden we als het ware verblind door maya. Het Nirvana is als een rimpelloze oceaan, dat is er altijd al geweest, het is de grond van ons bestaan. Andere religies noemen deze bestaansgrond, deze kosmische oceaan “God”. Jezus Christus zei:

“30 Ik en de Vader zijn één.”

(Citaat uit de Bijbel, Herziene Statenvertaling, Johannes 10:30)

Toen Hij dat zei, wilden de Joden hem acuut stenigen, omdat ze meenden dat hij God lasterde. Ze snapten er niks van. Het tegendeel is namelijk waar, Jezus sprak volgens mij de waarheid: Hij is één met de kosmische oceaan, één met God. Geen golf, geen rimpeling: éénheid.

Ook de Moslim Soefi Mansur Al-Hallaj (geboortejaar onbekend-922 na Chr.) zei “Ana al Haqq”, hetgeen betekent: “Ik ben God”, of “Ik ben de waarheid”, waarmee hij de eenheid met God benadrukte. Ze hebben hem vermoord omwille van een dergelijke uitspraak, ook omdat de wereld om hem heen hem betichtte van Godslastering. Ook zij begrepen er geen snars van.

Maar goed, dat ter illustratie. Nog één Zen-verhaaltje:

Een leerling vroeg aan Mu-chou: “Wij moeten ons elke dag kleden en voeden. Hoe kunnen we ons daarvan verlossen?”
De meester antwoordde: “Door ons te kleden en te eten.”
“Dat begrijp ik niet,” zei de vraagsteller.
“Als je het niet begrijpt, kleed je dan en eet.”
« Laatst bewerkt op: 14-09-2015 14:14 door Aurelius Augustinus »

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #9 Gepost op: 15-09-2015 11:20 »
Bedankt voor je reactie Aurelius. Duidelijk hoe je de beeldspraak van zee en golf bedoelde.

De wijze waarop jij "God" verstaat vind ik wel mooi. Zo wil ik ook wel christen zijn :)

Iets anders, (misschien zou je hier een nieuw onderwerp van kunnen maken om on topic te blijven, bijvoorbeeld "grond van ons bestaan oid): Als "God" de grond van ons bestaan is, en volgens jouw visie niets anders dan Nibbana, erken je dan toch een Gods Wil, of, erken je misschien dat de grond van ons bestaan willoos is, of,... :-\

groet,
Siebe

Offline aanwezig

  • wat is dit
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 675
  • Geslacht: Man
  • ...is dat zo...?
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #10 Gepost op: 30-10-2018 16:02 »
...eens lang geleden
lag ik in bed
in de ochtend
super ontspannen
ik dacht:
´wat dacht ik eigenlijk hiervoor'
en dan:
'en daarvoor'
op de een of andere manier
kwam ik een heel eind

toen ineens was er geen gevoel meer
geen lichaam meer
geen adem meer

alleen levendige zwartheid
bijna totaal verdwenen

toen
grijpen naar mijn lichaam
ben ik er nog
ja ik was er nog

alles weer terug...
met een been in het graf,
het ander op een bananenschil

Offline Passievrucht

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3382
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #11 Gepost op: 30-10-2018 17:11 »
herkenbaar.

vooral ook dat je je eigen bestaan toets aan het nog ervaren van een lichaam etc. (ben ik er nog?)
ik denk dat dit een hardnekkige gewoonte is, die identificatie met rupa, vedana, sanna, sankhara en vinnana.

Siebe

Offline aanwezig

  • wat is dit
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 675
  • Geslacht: Man
  • ...is dat zo...?
Re: Wat is nu de oorzaak van lijden? Begeerte of Onwetendheid, of...
« Reactie #12 Gepost op: 30-10-2018 17:40 »
Ja
met een been in het graf,
het ander op een bananenschil