Auteur Topic: over zelfmoord  (gelezen 2306 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3078
    • Bekijk profiel
over zelfmoord
« Gepost op: 02-12-2016 17:46 »
Onderstaand dhamma gesprek gaat over zelfmoord. Er worden vanuit de teksten twee gevallen besproken van een zogenaamd onberispelijk soort zelfmoord van toegewijde volgingen van de Boeddha, hoog gerealiseerde mensen. En er wordt een persoon besproken die zo wanhopig was dat hij op het punt stond zelfmoord te plegen maar vlak daarvoor een doorbraak realiseerde, na 25 jaar wanhopig zwoegen. Die persoon pleegde uiteindelijk geen zelfmoord.

In de meeste gevallen is zelfmoord geen onberispelijk soort zelfmoord van een hoog gerealiseerd mens.
De meeste mensen plegen waarschijnlijk zelfmoord vanuit wanhoop en vanuit de wens dat het lijden stopt na de dood. Dat laatste kan beter niet op gerekend worden.

Bhikkhu Samahita maakt onderscheid tussen deze twee situaties.

https://www.youtube.com/watch?v=SEDJipQXMto&feature=youtu.be

hartelijke groet,
Siebe

lord rainbow

  • Gast
Re: over zelfmoord
« Reactie #1 Gepost op: 02-12-2016 18:00 »
psychiatrisch patient met doodswens:

klik hier

droevig nieuws:

klik hier
« Laatst bewerkt op: 02-12-2016 18:04 door DirkJan »

lord rainbow

  • Gast
Re: over zelfmoord
« Reactie #2 Gepost op: 02-12-2016 18:17 »
Persoonlijk zou ik het beeindigen van je eigen leven
niet gelijk willen stellen aan moord.
Een moord pleeg je in mijn ogen op een ander.
Zelfdoding vind ik zelf een passender term.

Waarom dit onderscheidt?

Mijn vermoeden is dat het van een ander karmisch gewicht is.

MaartenD

  • Gast
Re: over zelfmoord
« Reactie #3 Gepost op: 21-10-2017 18:50 »
Natuurlijk is het niet precies gelijk. Toch zou je ook kunnen stellen dat aangezien er geen zelf gevonden wordt, je hoe dan ook leed veroorzaakt. Dat is voor velen in directe zin waar omdat familie en vrienden vertwijfeld en geschokt achterblijven, vol vragen. De karmische gevolgen.. het klopt dat de intentie er enorm toe doet.

Ik herinner me vaag dat de Boeddha goedkeurend sprak over de zelfdoding van een zeer ver gevorderde volgeling die door ziekte en/of pijn in dit leven absoluut niet verder kon met oefenen. Een nieuw leven zou dan de enige mogelijkheid zijn om verder te gaan met de Dhamma. Ik weet er het fijne niet van. Persoonlijk vermoed ik dat elke vorm van doden hoe dan ook gevolgen zal hebben in de zin van kamma.

Er zijn boeddhisten die behoorlijk ontspannen kunnen praten over afzichtelijke hoeveelheden pijn onder het motto dat dit een lijder kans geeft om 'donker kamma op te branden'. Dat stuit me echt tegen de borst. Ik kan me wel voorstellen dat iemand ervoor kiest om pijn geduldig te dragen. Past het mij om zoiets tegen een ander te zeggen? Ik denk het echt niet.

Waarover we nog niet gesproken hebben in dit topic is hoe we bij anderen kunnen zijn op zo'n manier dat ze niet komen tot zo'n daad. Ik heb echt niet genoeg verstand van de tipitaka om te kunnen zeggen of het 'mag' of 'niet mag'. Mijn indruk was eigenlijk dat het boeddhisme niet een religie van verboden is maar een religie van voortschrijdend inzicht waardoor ons gedrag nobeler wordt.

Compassie drijft me er wel toe om iedereen die ook maar over zelfdoding nadenkt bij te willen staan.

Offline nico70+

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 912
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Facetten van het Boeddhisme
Re: over zelfmoord
« Reactie #4 Gepost op: 22-10-2017 13:42 »

Besste,

Citaat
Er zijn boeddhisten die behoorlijk ontspannen kunnen praten over afzichtelijke hoeveelheden pijn onder het motto dat dit een lijder kans geeft om 'donker kamma op te branden'.

Niet alle lijden is veroorzaakt door wilsacties (kamma). Daarom mag er geen discriminatie zijn. En ook moet – indien mogelijk - steeds en overal geholpen worden. Dit is duidelijk door de Boeddha onderwezen. Eens sprak hij over de behandeling en verzorging van zieken. Hij beschrijft er drie typen van patiënten:
1. Zij die niet meer genezen, of zij nu goede medicijn en een goede behandeling krijgen of niet.
2. Zij die genezen ongeacht het wel of niet krijgen van medische verzorging.
3. Zij die genezen alleen met een juiste verzorging en goede medische behandeling. (A.III.22)
      Omdat wij niet weten tot welk type een zieke behoort, moet iedere zieke goede medicijn en een goede behandeling krijgen.
      Spreken over donker karma opbranden is zeer zeker geen troost voor iemand die lijdt.

Groeten
Nico

MaartenD

  • Gast
Re: over zelfmoord
« Reactie #5 Gepost op: 22-10-2017 16:46 »
Geheel mee eens. De Boeddha was ook duidelijk genoeg over dat niet alles komt door kamma.

Kamma is uiteindelijk oorzaak en gevolg. Zelfdoding heeft oorzaken en gevolgen, is zelf meerdere oorzaken. Wat ik met mijn zeer beperkte ervaring uit de woorden van de Boeddha haal is ten eerste dat zowel compassie als wijsheid de hoofdzaak moet zijn in onze houding, ten tweede dat lijden reëel is en verminderd kan worden en ten derde dat gedrag voortkomt uit ervaring in de brede zin van het woord.

Er wordt veel gepraat, ook op r/buddhism en andere sites, over wat wel en niet mag. Ik heb daar wat moeite mee. De tipitaka is verschrikkelijk uitgebreid en bevat stapels en stapels uitspraken, allemaal ooit gedaan door de Boeddha, die sugato was en lokavidu, in een bepaalde specifieke situatie. Wij zijn niet lokavidu en ik ben echt niet sugato dus wie ben ik om meteen precies het meest passende hulpmiddel te geven?

Het juiste gedrag, carana, komt denk ik voort uit vijja en uit oefening. Nu duidelijke regels opleggen voor het juiste gedrag - als dat al kon - creëert een wettige houden, een beetje als kinderen die zich goed gedragen omdat ze weten dat ze anders hun ouders boos maken. Zelfdoding kun je natuurlijk verbieden maar iemand die geen andere uitweg ziet die kwel je er alleen maar extra mee.

Hoeveel beter niet hulp te bieden, vanuit compassie maar met wijsheid, aan iedereen die dat nodig heeft? Iedereen willen redden is taṇhā maar elke geredde mens is een groot goed.

Bhikku Samahita heeft vast gelijk in het onderscheid dat hij maakt. Mij interesseert de lijdende mens die niet meer verder kan.