Auteur Topic: spirituele crisis  (gelezen 4648 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
spirituele crisis
« Gepost op: 31-12-2016 18:50 »
Ik ben 31 jaar en beoefen sinds 4 of 5 jaar meditatie maar ben er laatst mee gestopt. Ook doe ik aan Aikido.

Dit stoppen is naar aanleiding van een aantal voorvallen waardoor ik momenteel ergens op rust aan het komen ben in de psychiatrie. Helaas kan ik over de ervaringen die ik heb gehad moeilijk praten omdat het biomedisch perspectief dit wegschuift als zijnde wanen of mogelijk zelfs schizofrenie. Ik maak een opsomming van het gebeuren.

1. Het gevoel dat ik de energieen in mijn huis uit het verleden oppik. Ik herinner me dingen en hoor mezelf dingen zeggen die ik me daarna weer herinner over dingen die eerder bij mij thuis hebben plaatsgevonden.

2. Gedachtes lezen van mensen met wie ik in gesprek ben.

3. Heftige spijt en zelfverwijt t.a.v. mijn verleden.

4. Vanuit dit schuldgevoel ben ik terecht gekomen in een aantal belevingen die ik interpreteerde als verkeerd als een soort van waarschuwing dat ik het eerste gebod overtrad met het volgen van de leer van Boeddha. Ik ben toen verzeild geraakt in een hele nacht durend gebed waarbij ik steeds de bijbel las. Tijdens dit lezen weer een soort visioen gehad waarbij er een soort gouden gloed over me heen viel.

5. De dag erna ben ik langs geweest bij de pastoor. Hierna volgde meer vreemdsoortige en soms beangstigende waarschuwingen.

Mijn eigen verklaring is dat ik in contact heb gestaan met een of meer overledenen. Familie van mij heeft haar hele leven doorgebracht in een christelijk klooster. In mijn leven heb ik best veel foute dingen gedaan. Ik weet mezelf niet goed raad meer en ben met het mediteren gestopt. Dit terwijl ik ergens ook weet dat mediteren me veel heeft opgeleverd. Momenteel lig ik overhoop met deze twijfel en vind het daarnaast moeilijk omdat het niet iets is dat binnen mijn sociale systeem normaal gevonden wordt. Alles lijkt nu erg ingewikkeld en ik ben radeloos. Ook krijg ik medicijnen waardoor ik weinig concentratie heb voor mijn studie psychologie en af en toe duizelig ben.

Offline Ujukarin

  • Global Moderator
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 687
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Triratna Boeddhistisch Centrum Amsterdam
Re: spirituele crisis
« Reactie #1 Gepost op: 31-12-2016 19:53 »
Hoi hoi,

Indrukwekkend relaas, en dapper dat je het durft te delen.

Zelf krijg ik ook te pas en te onpas allerlei 'signalen uit toekomst of verleden' door, deja-vus, noem maar op. Ze kunnen nuttige aanwijzingen zijn maar ook afleidend op m'n Pad.

Wat voor mij de essentie van ermee omgaan is:
  • Spirituele vrienden/innen om e.e.a. mee door te spreken
  • Blijven mediteren maar wél aangepast naar wat er gebeurt, mede op advies van die vrienden; bijvoorbeeld wat meer Metta er in brengen, of een bepaalde 'stem' in je juist toe te spreken en te melden dat je 'm daarna even gaat negeren omdat de meditatie-met-een-Hoger-doel door moet gaan
In ieder geval zeker niet in je uppie mee zitten; bespreken met wie voor jou op dit moment helpers/hulpverleners zijn, of dat nu de Pastoor of de Therapeut of andere boeddhisten zijn!

With folded palms,

<Ujukarin>

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2971
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #2 Gepost op: 31-12-2016 21:30 »
Wat ik heel erg herken in jouw beschrijvingen (zonder in detail te treden wat ik heb meegemaakt), is dat je een sterk schuldgevoel had en zaken begon te interpreteren alsof je een waarschuwing kreeg en je iets verkeerds deed. Ik heb precies hetzelfde gehad. Ik heb toen ook, hoewel niet christelijk opgevoed, een groot deel van de nacht gebeden tot God, smeekbeden, gebeden om vergeving. Ik voelde me zo klein en kwetsbaar als een heel klein kind.

Toen dit bij mij speelde was ik nog niet aan het mediteren en was nog helemaal niet bezig met boeddhisme.

Ik belandde ook in de psychiatrie. Ik was in de war van alles en wilde graag rust. Net als jou merkte ik al snel dat er in de GGZ weinig tot geen ruimte is voor het luisteren naar vreemde, ongewone ervaringen. Die worden toch meestal wel gezien als wanen of psychose. In al die jaren heeft  niemand zelfs maar geprobeerd zich in te leven in wat ik had meegemaakt, laat staan een verklaring proberen te vinden, samen met mij. Ik heb mijn ervaringen destijds ook gedeeld met een dominee en een lama maar die konden er eigenlijk ook niks mee, merkte ik.

Misschien is het toch goed om even te stoppen met mediteren, aardende bezigheden te doen, je sport, gezelschap. Misschien lukt de studie. Bedenk daarbij ook dat het allemaal niet zo definitief hoeft te zijn he.
Je kunt altijd de draad weer oppakken.

Wees ajb mild voor jezelf. Wat mij echt helpt is te weten dat er niks mis is met je oorspronkelijke natuur. Je kunt vanuit haat, hebzucht en begoocheling verkeerde dingen hebben gedaan, en doen, dan nog, de natuur waarin die haat hebzucht en begoocheling opkomt verandert niet. Bedenk dat Angulimala 999 mensen had vermoord. Nou, over wandaden gesproken. Hij werd toch een arahant. Waarom? Omdat goed en fout toch bijzaak is in de geest. Omdat de oorspronkelijke natuur van elk wezen voorbij moreel goed en fout is.
In die lege natuur komen alleen maar goede en slechte neigingen op. Zolang we ons met die neigingen identificeren, doen we moreel goede en slechte dingen. Een arahant is er aan voorbij.

Gun jezelf ook de tijd te verwerken wat je hebt meegemaakt. Ik zeg dat omdat ik zo graag antwoorden wilde en alles zo graag wilde begrijpen. Die gretigheid heeft me niet geholpen.

alle goeds,
Siebe






Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #3 Gepost op: 31-12-2016 23:21 »
Ik ben blij dat je zegt hetzelfde te hebben meegemaakt. De overtreding van het eerste gebod zet me indd sterk aan het twijfelen, daarbij de ervaring tijdens het lezen in de bijbel... Ik ben ook niet zo christelijk opgevoed. Maar toch zie ik verder mediteren deels als verraden van God. Een ontkenning dat Hij de schepper is en een ontkenning dat Hij het hoogste is. Daarbij komt het steeds in me op: christen wordt je maar 1 keer (op vele levens).. Dat het dan erop of eronder is. En dat Nirvana slechts ontsnappen is door ondankbaarheid.

Maar mijn verstand ziet hier ook de absurditeit. Want Boeddhisme is nu eenmaal logischer. Mediteren is een fijne ervaring en bidden is toch meer een soort afstraffing.

Dan zijn er nog allerlei vragen over al dan geen ziel bezitten. En rondom de hemel en nirvana. De Boeddhistische kosmologie die verteld dat God in illusie verkeerd. En tja.. Dan dat onheilspellende 1e gebod van de 10..

Erg verwarrend.. En ik zeg dit niet tegen de psychiater.

Ik weet dus ff echt niet meer hoe nu verder.. Aardse zaken gaan ook best moeilijk. Ik heb geen partner en durf niet goed meer alleen thuis te zijn na alles. Mijn familie wilde me bijvoorbeeld niet zien met kerst. Simpelweg omdat ik geen medicijnen wil. Er werd letterlijk gezegd ' ja, maar het is altijd zo'n kutsfeer met jou'.

Mensen snappen het niet. Ze hebben dan gelijk aannames of ik priester zou willen worden. Of ze vinden me een nerd omdat ik daar zo mee bezig ben. Als je vegatarier bent, mediteert en liever niet veel drinkt doe je moeilijk en ben je iemand die de sfeer verziekt. (Aikido betekent naar de hel volgens de Joden. Wat moet ik nu? 😉)

Eigenlijk is dit typisch een probleem waar geen antwoord op bestaat. Iedereen zal iets anders adviseren.








lord rainbow

  • Gast
Re: spirituele crisis
« Reactie #4 Gepost op: 01-01-2017 12:32 »
Iemand die vegetarier is, mediteert en niet veel drinkt
kan ook nog best sociaal en gezellig gedrag vertonen.
Dat laatste schort het denk ik meer aan.
Familie sluit je niet zomaar uit van feestdagen,
dan is er echt wel meer aan de hand dan dat je alleen maar vegetarier bent, mediteert en weinig drinkt.
Lijkt mij een eenzijdig verhaal.

Verpleegkundigen begrijpen je niet,
je familie begrijpt je niet. Mensen begrijpen je niet.
Het lijkt erop dat er niemand deugd, behalve jijzelf.

Dan zijn er ook nog zaken die bij jou erg leven en waarvan je dan niets verteld tegen je psychiater. Waarom ga je dan eigenlijk naar die man toe, zodat je straks kunt zeggen dat ie je ook niet begrijpt?

Je ziet, ik pluk dingetjes uit je klaagzang die mij ervan weerhouden om met je mee te praten en je als slachtoffer te benaderen.

Je bent volgens mij ook best wel een eigenwijs en koppig persoon,
naast dat je in verwarde staat verkeerd.
Want de verwarring is onmiskenbaar.

Wat is je weerstand tegen medicijnen?
Wat is er op tegen om ze te proberen?

Heeft je psychiater medicijngebruik aangeraden?

Het lijkt misschien niet zo, maar ik bedoel het goed.
Lijkt me ook goed besluit om even met meditatie te stoppen.
Mediteren vergt wel enige stabiliteit als basis.

Wat belangrijk lijkt op het moment is rust en ontspanning.
Medicijnen kunnen daar zeker een bijdrage aan leveren.
Moeten natuurlijk wel de juiste zijn.
Maar daar hebben ze nu net psychiaters voor opgeleid.

Ik heb wel getwijfeld of ik een reactie zou geven.
Maar voila, bij deze dan toch.

Sterkte op je pad!


Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2971
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #5 Gepost op: 01-01-2017 13:08 »
Hoi Anapanasati,

Ja, herkenbare vragen en twijfels ook. Bang om de verkeerde keuzes te maken.  Ik kan ook niet zeggen dat ik er 100% uit ben met mezelf. Hieronder een poging te beschrijven hoe ik er nu ongeveer insta.

Een zenleraar schreef nog niet zo lang geleden in het boeddhistisch dagblad (in eigen woorden) dat wij westerlingen onbewust allemaal wel ergens een christen zijn, zo denken, zo geprogrammeerd. Ik denk het ook. Ik ben niet eens christelijk opgevoed maar op een dag bad ik intens tot God. Ik had ook steeds de gedachte "God is groot". Het lijkt me heel goed denkbaar dat we onbewust allemaal wel ergens gods-dienstig zijn aangelegd. In ieder geval lijkt het idee/gevoel/overtuiging van een soort oppermacht of opperwezen wel een soort archetype in de geest. Ik klein/kwetsbaar tegenover...

Ik vermoed toch wel dat dit ook enkel conditionering is, bedrading, programmering, erfenis van vele vele levens. Net zoals wij een geloof in ego/zelf hebben, en daarbij menen dat geest, als dat wat ervaart, een soort subject/waarnemer/wezentje is, net zo is er kennelijk ook een conditionering dat dat subject/ego dan dient te gehoorzamen aan een hogere macht. Maar als het geloof dat geest een subject is, enkel een hele sterke verkleuring of sfeer is in de geest, maar niettemin een bijkomstigheid is die zelfs tijdens het leven kan eindigen, dan verandert dat de zaak. Is er dan noch wel een ego/ik/subject versus God?

Ik geloof wel dat de Boeddha onder de mensen de meest deskundige leraar is geweest die ooit geleefd heeft als het gaat om de natuur van geest. Is er echt iemand geweest die zoveel werk heeft gemaakt van verstilling, beëindiging als de Boeddha?

Als er iemand is geweest die kan vertellen wat conditionering is, dus niet authentiek zelf en bijkomstig, dan kan een Boeddha dat denk ik. Ik heb het idee dat de Boeddha onderwijst dat het geloof dat geest een soort wezentje is/subject en ook godsdienst, tot het domein behoort van conditionering. En een Boeddha onderwijst en toont juist het ongeconditioneerde.

Ik geloof dat de Boeddha zo ook ontdekt heeft, dat de notie 'Ik ben' in de geest verbeelding is. Voorstelling. Eigenlijk ook enkel conditionering. De Boeddha heeft de natuur van geest ontdekt, het ongeconditioneerde.
En zo ontdekt dat het geloof in zelf of ego, hoewel dat een hele indringende subjectieve verkleuring is van geest die ons de indruk geeft dat er een soort mannetje/vrouwtje is dat hoort, ruikt, proeft, leeft, toch een bijzaak is en al kan eindigen in het leven.

Als de indruk dat geest,-als dat wat ervaart-, niet een soort entiteit is, niet een mannetje of vrouwtje, wat staat er dan in relatie tot een oppermacht? Hoe zit het dan met de relatie Ego/Ik en God? Stoelt het geloof in God ook niet op het geloof dat geest, als dat wat ervaart, een subject is, een waarnemer, een entiteit en levend wezen? Ik wil je niet meer in verwarring brengen natuurlijk maar zo leeft het op dit moment bij een beetje bij mezelf. En ik acht de Boeddha wel als de meest bekwame leraar als het gaat om de natuur van geest. Ik geloof ook dat de Boeddha heeft ontdekt, dankzij totale verstilling of beëindiging, dat de indruk van een ego of waarnemer ook totaal kan eindigen in de geest. Daarmee geeft hij aan dat dat wat wij ervaren als ons-zelf niet ons-zelf is. Mijns inziens zet dit alles op zijn kop. Want als het hele idee van ego, enkel maar een indruk of bijkomstigheid is in de geest, wat lopen we dan te verdedigen? Wat drijft ons dan?Iets anders dan begoocheling?

In ieder geval geloof ik ook dat het oordelen, het denken in termen van goed en kwaad, ook in termen van schuld en verraad, straf & beloning, dat is mijns inziens, nu, enkel ook conditionering. Ik geloof toch niet dat het waarachtig is, in ultieme zin.  Het is eerder iets van de verbeelding of het voorstellingsvermogen van de geest. En dat is heel krachtig en we zijn geneigd dat te geloven.

Ik ben ook geneigd nu het toch zo te zien dat geest, dat wat wij in essentie zijn, niet van de wereld is, niet van iemand is, onschuldig is van nature, voorbij goed en fout. Niemand hoeft vergeven te worden. Het is denk ik toch allemaal een kwestie van zien, van naar waarheid zien. Geen goede daad verbetert een wezen. Geen slechte daad verslechtert dat wezen. Er komt enkel pijnlijke of plezierige bagage bij. Het is wel zaak hier handig mee om te springen maar de natuur van geest heeft er geen deel aan. De natuur van geest verandert niet.

Nee, de natuur van geest is wat het is. Het is onveranderlijk en onveranderbaar. Al vemoordt je 999 mensen of al schenk je 999 keer je leven, er is op het niveau van de natuur van geest geen enkel verlies of winst te bespeuren. Ja, daden hebben andere consequenties maar daden kunnen niet de natuur van geest veranderen. Het ongeconditioneerde, dat wat ons maakt tot wie/wat we zijn, dat wat overblijft als gedachten over goed en kwaad eindigen, als gevoelens van schuld en boete eindigen, als indrukken van verraad kalmeren, dat verandert toch niet?

Nee, mensen snappen niet wat je hebt meegemaakt. Dat is ook mijn ervaring. Hulpverleners snappen het ook niet. Maar laat je niet te snel gek verklaren of allerlei stempels opdrukken. Neem de tijd om met jezelf (en anderen) de twijfels en vragen door te werken. Voor mij is het inmiddels bijna 20 jaar geleden. En nog altijd kan ik jou niet met 100% zekerheid zeggen hoe het zit.

Ik sluit ook niet uit dat er hele machtige wezens bestaan en dat we voortdurend beinvloed worden en onder invloed staan, maar ik hou dat toch voor conditionering. Verder geloof ik ook wel dat er heel wat obstakels zullen worden opgeworpen om voorbij conditionering te gaan. Ook de Boeddha werd bestookt met van alles maar hij bleef onbewogen en liefdevol kijken naar dit geconditioneerd krachtenspel.

Ik hoop dat het niet verwart wat ik hier schrijf en dat het je goed mag doen.

alle goeds,
Siebe





Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #6 Gepost op: 01-01-2017 14:04 »
Beste DirkJan,

Verpleegkundigen begrijpen je niet,
je familie begrijpt je niet. Mensen begrijpen je niet.
Het lijkt erop dat er niemand deugd, behalve jijzelf.


Ik weet dat dit niet zo is. Ik weet ook dat ik nu niet makkelijk in de omgang ben wanneer allerlei zaken ter discussie gesteld worden. Ik vind dat ik desalnietemin onbegrepen wordt. Als de instelling is: 'stel je niet aan en neem gewoon die pillen' en ik wil graag de 5 voorschriften in acht nemen dan loopt men toch voorbij aan zowel mijn eigen zelfbeschikkingsrecht als aan mijn bezigheid met Boeddhisme. Vandaar dat ik zeg dat slechts weinig mij begrijpen. De situatie is zeker zoals deze is en ik wil ook niet zielig doen. (Hoewel begrepen worden me wel goed doet). Ik ga met de psychiater in overleg om een lage dosis te nemen, omdat ik contact met mijn familie niet op het spel wil zetten.

Dan zijn er ook nog zaken die bij jou erg leven en waarvan je dan niets verteld tegen je psychiater. Waarom ga je dan eigenlijk naar die man toe, zodat je straks kunt zeggen dat ie je ook niet begrijpt?

Nee, ik Moet naar die vrouw toe. Wat een aannames zeg :/


Je bent volgens mij ook best wel een eigenwijs en koppig persoon,
naast dat je in verwarde staat verkeerd.
Want de verwarring is onmiskenbaar.


Dat weet ik niet, het zou best kunnen dat ik een koppig en eigenwijs persoon ben. Waarom zou je dit zeggen??

Wat is je weerstand tegen medicijnen?
Wat is er op tegen om ze te proberen?


Wat zou jouw weerstand zijn??

Heeft je psychiater medicijngebruik aangeraden?

Ja, een depot medicatie.

Het lijkt misschien niet zo, maar ik bedoel het goed.
Lijkt me ook goed besluit om even met meditatie te stoppen.
Mediteren vergt wel enige stabiliteit als basis.


Oke dankjewel.

Wat belangrijk lijkt op het moment is rust en ontspanning.
Medicijnen kunnen daar zeker een bijdrage aan leveren.
Moeten natuurlijk wel de juiste zijn.
Maar daar hebben ze nu net psychiaters voor opgeleid.

Ik heb wel getwijfeld of ik een reactie zou geven.
Maar voila, bij deze dan toch.


Goed dat je het toch gedaan hebt. Goed omdat je alsnog uitgaat van het positieve.


Sterkte op je pad!

Insgelijk

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #7 Gepost op: 01-01-2017 14:12 »
Beste Sybe,

Bedankt voor je verhaal, het is interessant wat je zegt en het zal even op me in moeten werken dan wil ik later uitgebreider reageren..


lord rainbow

  • Gast
Re: spirituele crisis
« Reactie #8 Gepost op: 01-01-2017 15:07 »
Nee, ik Moet naar die vrouw toe. Wat een aannames zeg :/

Ekskuus voor deze aanname.
En ekskuus voor het slecht lezen van dit topic.

Mijn reactie is niet van waarde.







« Laatst bewerkt op: 03-01-2017 07:30 door DirkJan »

Offline sterredag

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 13
  • Geslacht: Vrouw
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #9 Gepost op: 01-01-2017 20:54 »
Oei al veel gezegd hier, heb niet alles nagelezen al, toch wil ik alvast reageren.

Een vriend van me is juist net terug van opname wegens psychose, ik heb dit bij hem van dichtbij mogen meemaken. Maar sta altijd open voor andere beoordelingen. Anders gezegd, ik heb het in eerste instantie niet per definitie weggeschreven als psychose en eerst serieus geluisterd naar wat hij zei. Hoe hij het zei en wat zijn belevingen waren.

Ik las een aantal dingen waar ik graag even op wil inhaken.

Je stelt dat meditatie voelt alsof je je keert tegen God. Ik heb hier op het forum ergens een topic geplaatst over de overeenkomsten en verschillen tussen Boeddhisme en ECIW (een cursus in wonderen) Ik benoem dit, omdat de ECIW een ander blik werpt op het christendom en het bijbehorende geloof en de bijbel. Zonder deze te verloochenen of af te doen als onzin. Misschien helpt het je, om je daarin te verdiepen en misschien zul je dan leren dat mediteren dus helemaal geen afkering tegen God hoeft te zijn. Dat geloven in God en Boeddhisme misschien niet zover uit elkaar hoeven te liggen als het lijkt. (ik raad je dan eigenlijk eerst het boek: De verdwijning van het universum aan)

Persoonlijk denk ik dat mediteren ook een soort van bidden is. Voor mij zijn beiden een manier om in te tunen om datgene wat we niet "gewoon" kunnen waarnemen, om daar raad en inzicht te verkrijgen over onszelf en de vraagstukken waar we tegenaan lopen in het leven.

Ik heb zelf geen dergelijke ervaringen gehad. Ik ben niet "gelovig" opgevoed. Wel heb ik ervaringen mbt een soort van deja vu gevoel. Bij mij uit zich dat eigenlijk meer als: "Dit heb ik gedroomd". Soms zodanig dat ik kan zeggen wanneer dat geweest is, en welke dingen NIET overeen kwamen. Waardoor ik het niet kan afdoen als het standaard "deja vu".

Morgen ga ik de rest ook lezen, maar ik heb 1 vraag. Denk je dat het mogelijk is dat het misschien wel alleen "maar" een uiting is van een psychose. Of dat het misschien wel alleen maar verbeelding zou kunnen zijn? Hoe werkelijk deze dan ook voor jou gevoeld heeft. (ten slotte tijdens het dromen ben je er meestal ook van overtuigd dat alles wat om je heen gebeurd echt is)
De weg loopt niet waar je hem verwacht (Loesje)

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #10 Gepost op: 02-01-2017 07:43 »
In aardse termen is wel vast te stellen dat het om een psychose gaat. Omdat ik dit spiritueel anders label ben ik voorzichtig in mijn uitingen over de inhoud van de belevingen.

Ik dacht in contact te staan met overledenen.

Ik kreeg allerlei levensechte flarden alsof het herinneringen waren. Ik hoorde mezelf bijvoorbeeld zingen als een tijdje geleden echt was. Ook zag ik een vaag beeld waar ik een kop thee dronk alsof iemand anders dat deed.

Sommige dingen waren vermengd met angst en kunnen ook te maken hebben met een soort creatief associatieproces en dus een verzinsel.

Of ik ben teruggefloten of het is deel van een proces van loslaten (het afrekenen met verleden en dingen die me tegenhouden verder te mediteren).

Dit laatste is misschien een niet te beantwoorden vraag, want voor beide is iets te zeggen. Het onverenigbare tussen boeddhisme en christendom etc. is de leer van afhankelijkheid en leegte. Die maakt namelijk het bestaan van een ziel onmogelijk.

Het beangstigende vond ik vooral de continue dreiging met de hel uit de bijbel. En de zin: 'christen wordt je maar 1 keer' die door mijn hoofd ging alsof je dat wordt wanneer je karma goed genoeg is en in een laatste leven het nog goed moet doen en anders het definitief mis gaat.

Al met al zijn de dingen toch logisch verklaarbaar.. De angst om wat ik meegekregen heb (hoewel niet zo opgevoed) los te laten icm een decor dat hamert op afspraken nakomen.

Mijn voornemen nu is iig het mediteren even op te schorten en vooral te sporten etc. Daarbij probeer ik de 5 precepts te volgen dat deed ik eerder niet genoeg. Toevallig weet ik dat dit verstoringen kan geven. Misschien pak ik later weer de draad op.

Wat betreft medicijnen zal ik moeten instemmen met een lage dosis depot(injectie) medicatie. Die kan wellicht na een paar jaar gestopt worden.

Zo erg is het achteraf allemaal niet.

En die overledenen.... Misschien waren het wel gewoon associaties die ik hecht aan die plek.

Bedankt voor alle reacties,

Offline sterredag

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 13
  • Geslacht: Vrouw
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #11 Gepost op: 02-01-2017 12:17 »
Beste Anapanasatie,

Ik denk dat er over het algemeen een wezenlijk verschil is tussen een psychose en dingen zien/ervaren die andere niet zien. Dat stukje ligt in een stuk realiteitsbesef. Het feit dat je voor jezelf kan erkennen dat het misschien wel verzinsels zijn, zegt mij juist het tegenover gestelde, namelijk dat dit niet zo is.

Iemand met een psychose zal (ook al kan hij zeggen dat andere mensen hem niet geloven en inzien dat andere mensen hem als "gek" zien) ten stellige beweren dat wat hij ervaart absoluut waarheid IS en niks anders dan de waarheid kan zijn. Dat het dus onmogelijk is dat zijn ervaringen misschien toch verzinsels zijn. Dit is iets wat jij niet doet en dat geeft mij juist het teken dat de realiteitszin nog enorm aanwezig is, terwijl die bij een psychose met betrekking tot het onderwerp van de ervaringen compleet weg is.

Voordat ik het volgende ga zeggen wil ik nadrukkelijk kenbaar maken dat ik geenszins de intentie heb om iemand ergens van te overtuigen. De enige reden waarom ik dit ga zeggen is omdat ik zie dat je worstelt met het stukje christen zijn en ik hoop dat dit je misschien kan helpen.
Binnen de ECIW bestaat een ziel ook niet. Is de stelling dat alles wat we waarnemen niet bestaat / niet echt is.
Komen we uiteindelijk allemaal weer in staat van pure liefde (god). Volgens eciw is de enige manier om daar te komen, als we ons gaan realiseren dat alle negatieve dingen op ons pad, door ons zelf gecreeërd is.

De enige hel die bestaat is die we hier maken op aarde. Ik hoop dat je er wat mee kan. Wil er niet teveel op doorgaan, ik wil je graag openingen geven. Nieuwe paden laten zien die je misschien zou kunnen bewandelen op weg op jouw levenspad.
De weg loopt niet waar je hem verwacht (Loesje)

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2971
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #12 Gepost op: 02-01-2017 14:55 »
Wat ik herken is dat schuldgevoel heel hevig kan worden. Dat speelde denk ik bij mij ook een grote rol toen ik in een crises belandde, die min of meer wel in dezelfde sfeer plaatsvond als die van Anapanasati.

Wat mij betreft is dat schuldgevoel het belangrijkste element. Bij mij had het destijds vooral te maken met werk. Ik had me ziek gemeld. Ik kon het niet meer aan, maar ik had nog meer net een vast contract bij dat bedrijf. Ik meed ook contact met het bedrijf. Niet zo fraai allemaal. Ik voelde me zo intens schuldig over hoe het allemaal gelopen was.

En als dat schuldgevoel heel hevig wordt, dan lijkt het wel alsof het als een puist kan openbarsten.
Het kleurt dan belevingen zeer intens, heel beladen en vooral ook zeer persoonlijk.

Schuldgevoel kan ook veroorzaken dat je werkelijk gelooft dat je inherent niet deugt of inherent slecht bent. Als je hier gevoelig voor bent, en dat ben ik wel, dan ligt crises eigenlijk altijd op de loer, want dan staat  bij alles wat je doet of laat, op het spel of je wel deugt. Zie hoe beladen dat is. Dus dan moet je jezelf (en anderen) steeds bewijzen of er van overtuigen dat je deugt. Het leven wordt zo wel heel erg serieus.
Maar ik ken het maar al te goed.

Hier speelt natuurlijk heel erg verbeelding. Hier speelt heel sterk verbeeldingskracht. Hier speelt heel erg voorstelling. Je ziet jezelf aan voor een voorstelling en vervolgens neem je die de maat.

Ik ben wel gaan inzien dat dit spook niet waarachtig is. De natuur van geest is geen voorstelling. De natuur van geest is leeg, als ruimte, ongrijpbaar. Wie we verbeelden dat we zijn, wie ik verbeeld dat ik ben, dat is niet mijn ware natuur, niet de natuur van geest. 

Mensen zoals ik, die erg gevoelig zijn voor beeldvorming, die hebben nog onvoldoende gezien, en voelen dat ook onvoldoende aan, dat beeldvorming weliswaar krachtig kan zijn, maar niet je ware natuur beschrijft. Je bent dat niet. Niemands ware identiteit is wat ie zich verbeeld dat ie is.

Dit is het element wijsheid in de leer van de Boeddha. Een Boeddha of arhant heeft geen ideeen meer over superioriteit, minder-waardigheid en gelijkheid. Maar mensen die nog erg gevoelig zijn voor verbeelding, zoals ik, zitten constant in de sfeer en greep van dit soort zelfbeelden. 

Constant maken we voorstellingen van onszelf en geloven dat we die voorstellingen zijn.
Dit is onjuiste visie. Als je sterke schuldgevoelens hebt, heb je een slechte voorstelling van jezelf. Maar je bent dat niet. Voorstellingen over jezelf zijn bijkomstigheden in de geest, nietwaar?, zoals emoties. Ze kunnen toch eindigen, dus hoe kun je dat zijn?

Sterk schuldgevoel doet je dit alles vergeten. Sterk schuldgevoel verzwakt en verdringt wijsheid.
Daarom, schuldgevoel is denk ik een heel belangrijk element in de crises die ik heb meegemaakt en ik vermoed ook in die van anapanasati.

Ik geloof dat de Boeddha wezens wil bevrijden van dit soort bangmakerij en vooral van de kracht en invloed van al die voorstellingen en beelden die constant in ons hoofd omgaan. Hij wil tonen wat waarachtig is en begoocheling. Maar dit is geen kattenpis want er zijn volgens mij ook tegenkrachten en er is ook tegenwerking. Ontwaken is niet bepaald met de stroom mee. De wereld draait immers om beeldvorming.
Het brein functioneert vooral als een beeldvormend proces. Het geeft de indruk dat objecten een kleur van zichzelf hebben. Dat objecten een bepaalde stevigheid hebben van zichzelf. Dat mensen je vijand zijn of vriend. Dat je zelf dit of dat bent. De greep die beeldvorming heeft op de geest is toch enorm sterk. Schuldgevoel maakt dat nog sterker.

Het doet mij alleen maar meer beseffen hoe edel het Pad is dat de Boeddha is gegaan en hoe edel en waarachtig de Boeddha is. Hoe sterk je ook bent als je je bevrijd van de kracht van begoocheling. Ja, dan ben je ultiem leraar. Leraar der leraren. Dan ben je echt in staat mensen te helpen.

Al die eindeloze aantallen wezens, ik ook nog altijd, gevangenen/slaven van ideeen die hun eigen geest voortbrengt, want iets anders is het eigenlijk niet. Geknecht aan de keten van verkeerde identiteitsvisies.
Belast met ideeen over minder-waardigheid, superioteit, gelijkheid. Geknecht door verbeelding/voorstellingen over zichzelf.

Bravo, de ontwaakte mens, de bevrijde mens, de Boeddha

Siebe, vooral verbeelding










Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2971
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #13 Gepost op: 04-01-2017 11:44 »
Voordat ik het volgende ga zeggen wil ik nadrukkelijk kenbaar maken dat ik geenszins de intentie heb om iemand ergens van te overtuigen. De enige reden waarom ik dit ga zeggen is omdat ik zie dat je worstelt met het stukje christen zijn en ik hoop dat dit je misschien kan helpen.
Binnen de ECIW bestaat een ziel ook niet. Is de stelling dat alles wat we waarnemen niet bestaat / niet echt is.
Komen we uiteindelijk allemaal weer in staat van pure liefde (god).

Het lijkt er op dat het vaak uitkomt bij die pure liefde (God is Liefde, de uiteindelijke werkelijkheid is Liefde) Maar dat zie ik toch niet in de sutta's (de boeddhistisch teksten) terug.
Er wordt wel gesproken over liefdevolle vriendelijkheid, metta, maar dat wordt niet gezien als God maar eerder als iets wat je sterk kan maken in je eigen geest, kan ontwikkelen. Het wordt dan gezien als een prima remedie voor kwade wil, haat, ergernis, woede, agressie.
Iemand die dit stevig heeft ontwikkeld, dus nogal liefdevol is, kan een geboorte verwachten in een Brahma-sfeer.

Volgens eciw is de enige manier om daar te komen, als we ons gaan realiseren dat alle negatieve dingen op ons pad, door ons zelf gecreeërd is.

Misschien is dat wel een hele constructieve mentaliteit maar of het waar is?

Ik lees op dit moment 'wij zijn het brein' van Swaab. Hij geeft aan dat er nogal wat factoren zijn die toch eigenlijk buiten jezelf (als nog ongeboren kind) omgaan en die je aanleg mede vormgeven, zoals voeding van de moeder (kwantiteit en kwaliteit), de keuze om te roken van de moeder, drinken van de moeder,  stress bij de moeder, medicijngebruik bij de moeder etc. Er is eigenlijk nogal wat, wat van invloed is op de ontwikkeling van dat ongeboren kind.

Ik zie hierin steun voor de leer van de Boeddha dat niet alle pijn, ziekte, nare gevoelens, ellende, wordt veroorzaakt door je eigen wandaden in dit of vorige levens (je verzameld negatief kamma). Het lijkt overdreven te zeggen dat je alle negatieve dingen zelf creeert. Er zijn ook externe invloeden.

Het is toch ook raar om te denken dat al die Softenon kinderen van destijds (dit slaap-en kalmeringsmiddel veroorzaakte mismaakte kinderen) die mismaaktheid allemaal zelf veroorzaakt hebben of te danken hebben aan negatieve daden in vorige levens.


De enige hel die bestaat is die we hier maken op aarde.

Toch zijn er teksten waarin een Boeddha wordt opgevoerd die zegt met eigen ogen (goddelijk oog) hellerijken en hellewezens te hebben gezien. Ook schijnt de Boeddha het bestaan van talloze soorten hemelse verblijven en hemelse wezens te hebben gezien. Hij stond er ook regelmatig mee in contact, als je de sutta's mag geloven.

Je zou kunnen zeggen dat de Boeddha hiermee enkel aansloot bij volks bijgeloof of aansloot bij de heersende culturele kosmologie, maar teksten die aangeven dat de Boeddha zulke rijken en wezen rechtstreeks kende, uit eigen ervaring, lijken dat te willen weerspreken.
groet,
Siebe



Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #14 Gepost op: 30-12-2017 23:20 »
Het is nu bijna exact een jaar later dat ik deze crisis doormaakte. Ik wil iedereen die toen gereageerd heeft bedanken en een soort van update plaatsen over hoe het nu gaat en hoe ik ermee om ben gegaan. Ik heb alle reacties inclusief mijn eigen posts nog eens doorgelezen.

In februari dit jaar was het compleet uit de hand gelopen en is mijn dosis medicijnen onder dwang verhoogd. Sindsdien ben ik me steeds stabieler gaan voelen. Ook heb ik het hele jaar door regelmatig gemediteerd en redelijk veel aikido gedaan. In april mag de dosis een beetje omlaag en in juni mag die nog wat omlaag. Er is afgesproken dat mijn familie me daarbij goed in de gate houdt. Het contact met hen is inmiddels weer als van ouds. Mijn moeder zei laatst bijvoorbeeld dat ze weer alle vertrouwen in me had. Ook heb ik binnen mijn studie naar omstandigheden best veel vakken voldoende afgerond.

Wat ik geleerd heb is vooral dat het belangrijk is om wanneer je het 8 voudige pad wilt volgen er rekening mee te houden dat het niet alleen gaat om 'juiste mindfulness'. De andere factoren zijn ook van belang. Dit is helaas iets dat ik vooral intellectueel weet, maar niet echt na-leef. Dat het in februari mis ging was het gevolg van stevig alcohol gebruik tijdens de carnavalsdagen. Ik ben vlak daarna psychotisch geworden en heb op het balkon staan schreeuwen in de waan dat er camera's hingen en IS in Nederland was. Heel beangstigend allemaal... Na toediening van de hogere dosis medicijnen ging het snel aan de beterende hand. Toch is het zo dat de crisis door de medicijnen en door mijn eigen handelen is weggedrukt. Ik ben er dus niet kalm en wijs doorheen gestapt, maar heb medicinaal wel de nodige rust gekregen.

Als het me lukt om verleidingen m.n. alcoholgebruik en (voor mij ook) vleesconsumptie te weerstaan, is dat een belangrijke stap op mijn pad. 2 januari start ik met een programma om te stoppen met roken. Ik doe alles wat ik voor de crisis van mezelf eiste nu stapsgewijs en met een lagere druk. Zodoende verbeter ik mezelf en draag ik ook beter bij aan de wereld om me heen. Mijn hoge doelstellingen heb ik in ieder geval tijdelijk moeten bijstellen en ben helaas niet zo sterk gebleken als dat ik van mezelf verlangde. Het gevecht heb ik nu opgegeven maar dingen bereik je ook niet door te maximaal te blijven vechten. Ik zie het als een bergbeklimmer die af en toe moet accepteren naar een lager gelegen plek terug te keren om uiteindelijk weer naar boven toe te kunnen.

In de tijd dat ik nog medicijnen moet nemen zie ik het als mijn opdracht om a.h.w. Sila aan te leggen. Een stevige morele ondergrond waarop ik verder kan mediteren. Dat betekent dat ik allerlei dis-balansen in mijn gedrag recht moet zien te breien. Patronen moeten veranderen en daarbij ga ik komend jaar hulp vragen bij een psycholoog.





Borobudur

  • Gast
Re: spirituele crisis
« Reactie #15 Gepost op: 31-12-2017 01:25 »
Hoi Anapanasati,

Welkom terug!

Wat mooi dat anderen ook weer vertrouwen in je hebben, en dat je je vakken haalt.
Wat dat betreft kun je je zegeningen tellen: velen die hebben meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, kunnen maanden niet de concentratie opbrengen om een boek te lezen.
Aikido of een andere sport is iets wat zeker goed voor je is, ook voor mensen zonder psychose.
Ik ken de verhalen van wat voor een intensieve workout dat kan zijn, stimuleert de endorfines in je lijf.

Pas deze week kwam ik dit forum tegen en schreef ik me in.
Je verhaal van vorig jaar was 1 van de dingen die ik als eerste las en het raakte me.
Temeer ook omdat ik de gedachtegangen herken gezien ik 2x een psychose heb meegemaakt.
Dat was eind 2008 en begin 2010.
Ik zat erover na te denken om een bericht te posten om te vragen hoe het nu met je gaat, maar je bent me voor.

Sinds ongeveer 2012 gaat het eigenlijk te gek met me, en ik kan zeggen dat ik met hulp van zen er wijzer en sterker uit ben gekomen.
Temeer ook omdat ik in de herstelperiode continu mijn eigen gedachten en emoties in de gaten moest houden.
Ik leerde iedere keer weer op een nieuwe manier naar mijn geest te kijken om beter te worden, ik hoop dat jij dat ook doet.
Door het herstel na mijn psychoses leerde ik pas echt wat dankbaarheid was.
Nu het goed gaat met me, zoek ik nog steeds nieuwe manieren om mezelf te ontwikkelen (uit mijn comfort zone komen), en dat heb ik eigenlijk geleerd doordat ik destijds uit een diep dal moest klimmen.

Je vertelt dat je bent aan het afbouwen met de medicatie.
Ik kan je vertellen dat je dat niet moet forceren, dat spul is geen snoepgoed.
Pas als je enkele maanden stabiel bent op een lagere dosis, kun je pas overwegen om nog een tandje lager te doen, en dan met hele kleine stapjes: 5%-10% van de dosis per afbouwstap.
Houd er ook rekening mee dat het soms nodig is dat je teruggaat naar de vorige dosis.

Medicatie tegen psychoses blokkeren de dopaminereceptoren in je hersenen, om de symptomen te verminderen.
De gangbare theorie is dat die receptoren teveel dopamine ontvangen waardoor je vreemde dingen in je bewustzijn krijgt.
Dopamine is een stofje in je hersenen die boodschappen doorstuurt tussen zenuwcellen, maar volgens mij weet een slimme jongen als jij dat al.
Als reactie op de blokkade maken je hersenen meer dopamine aan.
Bouw je te snel af, zodat je hersenen te weinig tijd hebben om zich aan te passen aan de lagere dosis, dan zullen je dopaminereceptoren gebombardeerd worden met dopamine.
En dan ben je weer terug bij af.

Het is een leerweg, een zelfonderzoek wat je nu doormaakt.
Onderzoeken van je relatie met jezelf, met mensen, met de wereld.
En dat er een psychose zou kunnen gebeuren, is een stok achter de deur om goed op te letten.

Volgens mij kom je er wel bovenop, je bent er al bovenop gekomen, maar je wil er nog meer bovenop komen toch? Logisch.
Het zal weliswaar niet volgende week zijn of volgende maand, maar op een dag zul je met trots terugkijken op 2017 en weten dat je van ver bent gekomen om een gelukkig mens te worden die geluk ontvangt en verspreidt.

Ik wens je veel wijsheid toe in deze tocht.

Borobudur.
« Laatst bewerkt op: 31-12-2017 01:34 door Borobudur »

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #16 Gepost op: 31-12-2017 05:13 »
Hoi Borobudur,

Bedankt voor je leuke en aardige bericht.

Ik zou de dosis met 50 mg gaan verlagen van 350 naar 300. Dit is besloten om in 2 stappen op te delen. Ook is het overeenkomstig de richtlijnen van dat middel.

Zeker zitten er altijd risico's aan vast. Maar langdurige medicatie van deze soort brengt neurologische consequenties en geeft risico op diabetes.

Ik doe alles in overleg met de arts en zij is er positief over dat ik ooit over een aantal jaar zonder mag.

Het jammere van een psychose vind ik niet eens zozeer de psychose zelf maar eerder het stempel dat je krijgt.

Het wordt hier toch wel vaker gezien als een mentale zwakte. Terwijl in landen als India er veel meer gekeken wordt naar de inhoud van bepaalde ervaringen.

- the psychotic drowns in the same waters in which the mystic swims with delight.

Meditatie leert me onderscheid te maken tussen realiteit en fictie. Maar trekt ook soms de realiteit in twijfel waarbij gedachten het onopgemerkt weer over kunnen nemen. Daarom is denk ik een stabiel leven zonder bijvoorbeeld heftige drinkpartijen belangrijk. Dan is er altijd een basis van het 'normale' leven waarin er structuur is mogelijk. Allerlei gedachte uitstapjes worden door associaties vanuit die structuur in twijfel getrokken en je komt a.h.w. makkelijker weer thuis.

Ik ben voorstander van meditatie toepassing binnen de GGZ op grotere schaal. Maar dan wel door een goede leraar. Helaas is het een geldkwestie en wordt onderzoek hiernaar nauwelijks gefinancierd.

Mijn herstel was volgens de arts ook opzienbarend snel. Maar ze wijt dat toe aan goede medicijnen. Ik weet zeker dat het voornamelijk aan het mediteren ligt. Ze lopen daar binnen de GGZ gewoon een beetje aan voorbij. Het is soms jammer om te zien hoe mensen in de GGZ door bewustzijnsvernauwende medicijnen veel potentieel moeten inleveren. En nog erger te weten dat anderen daar zichzelf mee verrijken.

Daar was ik destijds behoorlijk gefrustreerd over. Ik heb namelijk in het verleden de mbct opleiding gedaan. Zelf zat ik zonder werk en zag allerlei onbekwame figuren met patienten praten. Vaak rakelden ze vanalles op uit het verleden wat mijns inziens weinig goeds deed. Ik wil hiermee niet zeggen dat ik nu gelijk geschikt zou zijn daarvoor. Maar het is wel een (meer)landelijk probleem dat geen aandacht krijgt. APA (American Psychology Association) vergoed bijvoorbeeld geen onderzoek naar mindfulness tijdens of na psychoses.

Tot slot over mijn herstel: ik denk dat ik nooit meer helemaal op mijn oude cognitieve niveau terugkom. Ik heb namelijk vaak en veel drugs gebruikt en denk daar schade van te hebben. Wetenschappelijk gezien is de huidige status quo dat kapotte hersencellen niet vervangen worden. Wel kunnen andere delen functies overnemen, maar een onbeschadigd brein zou altijd beter functioneren. Dit denk ik ook te merken als ik mijn eerdere prestaties zag. Ik studeerde bijvoorbeeld 10 jaar geleden nog op de TU en heb met mijn huidige psychologie studie moeite met statistiek. Ook denk ik dat hetzelfde geldt voor mijn emotionele toestand en hoe ik dat weet te reguleren. Eerder maakte ik altijd iedereen aan het lachen, nu is het af en toe een dom grapje hier en daar. Dat is natuurlijk allemaal erg zonde maar ik besef dat ik ermee moet leven en dat er veel ergere dingen zijn. Het heeft simpel gezegd voor mij geen zin meer om erbij stil te staan. Behalve dan mooie herinneringen.. Ik luisterde net even naar de tekst van I'm still standing.. Maar ik denk niet dat ik zover terug kan komen dat ik met recht kan zeggen: 'Ja! Ik ben hersteld.' And do you think this fool can never win? Ik heb daarover sterke twijfels. Maar twijfel is een hindernis.. Dus. Adem in adem uit.

iig een heel gelukkig nieuwjaar..








« Laatst bewerkt op: 31-12-2017 06:28 door Anapanasati »

Borobudur

  • Gast
Re: spirituele crisis
« Reactie #17 Gepost op: 31-12-2017 11:59 »
Hoi Anapanasati,

Je bent heel open hierover, mijn waardering daarvoor. Dat vind ik dapper van je.

Ik zou de dosis met 50 mg gaan verlagen van 350 naar 300. Dit is besloten om in 2 stappen op te delen. Ook is het overeenkomstig de richtlijnen van dat middel.

Als die verlaging in twee stappen gaat over een periode van een half jaar, dan lijkt me dat voorzichtig genoeg. Je behandelaar is verstandig wat dat betreft.

Zeker zitten er altijd risico's aan vast. Maar langdurige medicatie van deze soort brengt neurologische consequenties en geeft risico op diabetes.

Dat klopt. De neurologische consequenties zijn voor elk persoon anders, maar diabetes is een risico wat bij velen groot is op lange termijn. Dat gezegd hebbende: gezond eten en regelmatig bewegen helpt ook veel. Er is veel onderzoek gedaan naar de invloed van vegetarisme en veganisme op gezondheid, waarbij steeds weer is aangetoond dat zo min mogelijk dierlijke producten eten erg gezond is. Wat dat betreft ben je dus goed bezig.

Ook met meditatie en medicatie had ik vroeger regelmatig dagen waar ik enorm zat te piekeren en te tobben op mijn werk. Op een dag kwam ik erachter dat dat ermee te maken had dat mijn eerste maaltijd soms de lunch en vaak het avondeten was. En ja, je hersenen hebben toch glucose nodig om te kunnen functioneren op een dag. Sindsdien zorg ik voor een goed calorierijk ontbijt.

Boeddha zei: "Ervoor zorgen dat je gezond bent, is een plicht."

Het jammere van een psychose vind ik niet eens zozeer de psychose zelf maar eerder het stempel dat je krijgt.

Wat belangrijk is, is dat je jezelf in staat stelt op zodanig te communiceren met mensen, dat anderen graag in je gezelschap zijn, en dat jij ervoor open staat om anderen in je nabijheid toe te laten. Hoe beter je daarin wordt, hoe minder invloed de stempel op je leven zal hebben. Boeddhistischer zou ik ook zo kunnen formuleren: wat belangrijk is, is dat je anderen geluk brengt en dat je open staat tot het ontvangen van geluk.

- the psychotic drowns in the same waters in which the mystic swims with delight.

Ooit, vlak na mijn eerste psychose, las ik de tekst van een toespraak van een psychiater die affiniteit had met spiritualiteit. Mensen die een gezond ego hebben, ervaren een spirituele verrijking, integratie, en verbondenheid. Mensen die een ongezond ego hebben, ervaren chaos, desintegratie en eenzaamheid. Wat ik daarvan meenam voor mijn herstel, was dat ik eerst ervoor moest zorgen dat mijn alledaagse, aardse, taak-georiënteerde ego-functies gezond zijn, voordat ik me verder verdiepte in spiritualiteit. Dus ik stortte me jaren op mijn werk, ging van taak naar taak, doel naar doel, zorgde ervoor dat ik er goed in was. If you don't use your common sense, you lose it. Later bleek dat het praktische van zen hier goed bij aansloot: bij zen draait het om het focussen op de alledaagse momenten.

Meditatie leert me onderscheid te maken tussen realiteit en fictie.

Helemaal mee eens, en heel goed dat je dat ook zo ziet. De leer van Boeddha vind ik de meest rationele vorm van spiritualiteit wat ik ken. Je wordt daarbij aangemoedigd om kritisch maar ook zonder voorbedachte ideeën naar je belevingswereld te kijken. Dan leer je steeds beter je voorbedachte onbewuste ideeën te herkennen. Die voorbedachte onbewuste ideeën hebben overigens niet alleen mensen met een psychose: 'gewone' mensen hebben dat ook. Alleen vaak worden ze niet door een psychose gestimuleerd om kritisch naar zichzelf te kijken waardoor ze blijven hangen in hun patronen.

Ik ben voorstander van meditatie toepassing binnen de GGZ op grotere schaal. Maar dan wel door een goede leraar. Helaas is het een geldkwestie en wordt onderzoek hiernaar nauwelijks gefinancierd.

Dat zie ik anders, omdat ik pas structureel en regelmatig ben gaan mediteren toen mijn behandelaar destijds zij dat hun afdeling meditatie-trainingen gaf als behandelmethode.

Er is inderdaad vrij weinig onderzoek naar meditatie bij psychose-gevoeligen, maar wel heel veel onderzoek naar de impact van meditatie bij mensen met een depressie. Aangezien je met een ernstige depressie in een psychose kan terechtkomen, zou je dus kunnen concluderen dat meditatie daarmee indirect invloed heeft op de kans op een psychose. Maar dan wel met een gematigde intensiteit mediteren, voor mensen die nog aan het herstellen zijn van een psychose is bijvoorbeeld een retraite nog te vroeg.

Mijn herstel was volgens de arts ook opzienbarend snel. Maar ze wijt dat toe aan goede medicijnen.

Kan het ook allebei? De meditatie en de medicatie (zal geen toeval zijn dat het rijmt). Beiden hebben impact op je hersenen. Het is waar dat duurzaam mediteren ervoor zorgt dat het angst-centrum in je brein kleiner wordt, de default mode network in je hersenen minder actief worden en dat je hippocampus groter wordt. En zo zijn er meer dingen ontdekt. Het is ook waar dat medicatie de dopamine-gevoeligheid van je hersenen kleiner maakt waardoor de wereld minder heftig op je inwerkt.

Als ik je andere posts lees, kom je op mij over als een intelligent persoon. Die intelligentie die je hebt gekregen, heeft ook aan je snelle herstel bijgedragen en zal je de komende maanden enorm helpen.

Daar was ik destijds behoorlijk gefrustreerd over. Ik heb namelijk in het verleden de mbct opleiding gedaan. Zelf zat ik zonder werk en zag allerlei onbekwame figuren met patienten praten.

Herken je (onbewuste) overtuigingen, houd ze even bewust vast en laat ze dan los. Hoe minder je oordeelt over anderen, hoe minder je oordeelt over jezelf en je geest. En andersom ook. Hierdoor sta je milder, minder gefrustreerd, en meer gezond-open in het leven.

Aangezien je aan meditatie doet en bij een psycholoog gaat, kan ik je cognitieve gedragstherapie van harte aanbevelen. Toen ik begon met zen, deed ik die therapievorm er ook bij, en mijns inziens vullen ze elkaar goed aan. Dit zul je wellicht herkennen van je studie psychologie.

Tot slot over mijn herstel: ik denk dat ik nooit meer helemaal op mijn oude cognitieve niveau terugkom. Ik heb namelijk vaak en veel drugs gebruikt en denk daar schade van te hebben.

Je doet jezelf tekort als je je aan die overtuiging vasthoudt. Je schrijft namelijk gestructureerd, logisch, goed leesbaar en met leestekens. Er zijn genoeg mensen die geen drugs hebben gebruikt en geen psychose hebben meegemaakt die dat heel moeilijk kunnen.

En dan ben je ook nog eens in staat om een universitaire opleiding te doen. Lijkt me een teken van iemand die weet van aanpakken.

Wetenschappelijk gezien is de huidige status quo dat kapotte hersencellen niet vervangen worden.

Om hersencellen kapot te krijgen, daar heb je geen drugs of psychose voor nodig. Daar hoef je alleen maar voor ouder te worden. Maar wat ook uit wetenschappelijk onderzoek blijkt, is dat naarmate je ouder wordt, de verbindingen met je amygdala minder sterk worden waardoor je nuchterder in het leven staat. Ik ga nu bewust niet uitleggen wat amygdala is, lijkt me een goede oefening voor tijdens je studie.

Ik studeerde bijvoorbeeld 10 jaar geleden nog op de TU en heb met mijn huidige psychologie studie moeite met statistiek. Ook denk ik dat hetzelfde geldt voor mijn emotionele toestand en hoe ik dat weet te reguleren.

Je projecteert je huidige toestand op de komende 50 jaar van je leven. Dat is 5 keer zo lang als die 10 jaar geleden bij de TU. De waarheid is dat je nooit zeker weet hoe het leven gaat lopen, daarom kun je maar beter voorbereid zijn op zowel pech en geluk die je nooit hebt zien aankomen. Blijf in het hier en nu, zorg goed voor het hier en nu. De gedachten en emoties over verleden en toekomst komen vanzelf wel, en om in het hier en nu te blijven moet je je aandacht sturen.

De eerste jaren na mijn psychose was ik enorm wantrouwend naar mensen en de wereld, kon ook heel slecht communiceren met mensen. Ik heb ook manieren gevonden om daar beter in te worden, en door die zoektocht ben ik wel een beter mens geworden dan hoe ik was voor mijn psychose. Dat gun ik jou ook.

Ik luisterde net even naar de tekst van I'm still standing.. Maar ik denk niet dat ik zover terug kan komen dat ik met recht kan zeggen: 'Ja! Ik ben hersteld.' And do you think this fool can never win? Ik heb daarover sterke twijfels. Maar twijfel is een hindernis.. Dus. Adem in adem uit.

Vertrouwen is heel belangrijk in meditatie. De verwachting dat er (hetzij meteen, hetzij wat later) iets goeds uit komt. En meditatie is een oefening voor het alledaagse leven. Heb je vertrouwen, dan herken je de prachtige dingen van het leven waar je van kan bloeien. Je trekt ze als het ware aan. Bij vertrouwen hoort ook zelfvertrouwen, en wat daarbij helpt is dat je regelmatig uit je comfort zone gaat om doelgericht dingen te bereiken die je een beetje eng vindt. Doelen nastreven zal ook ervoor zorgen dat je ego sterker wordt in waar die voor bedoeld is: de praktische zaken verzorgen.

Zoals ik al zei, je komt er wel bovenop, nog meer dan je nu al bent. Heb daar vertrouwen in.

Jij ook een fijne jaarwisseling, en dat 2018 voor jou een jaar mag zijn vol wijsheid en nieuwe inzichten. Op een dag zal je terugkijken en denken: man wat heb ik me veel ontwikkeld de afgelopen maanden/jaren.

Borobudur.

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #18 Gepost op: 01-01-2018 15:30 »
Beste Borobudur,

Dankjewel voor je steun! Hier en daar heb ik wat opmerkingen geplaatst.

'Wat belangrijk is, is dat je jezelf in staat stelt op zodanig te communiceren met mensen, dat anderen graag in je gezelschap zijn, en dat jij ervoor open staat om anderen in je nabijheid toe te laten. Hoe beter je daarin wordt, hoe minder invloed de stempel op je leven zal hebben. Boeddhistischer zou ik ook zo kunnen formuleren: wat belangrijk is, is dat je anderen geluk brengt en dat je open staat tot het ontvangen van geluk.'

Het hangt grotendeels inderdaad af van hoe ik er zelf mee omga.

'Ooit, vlak na mijn eerste psychose, las ik de tekst van een toespraak van een psychiater die affiniteit had met spiritualiteit. Mensen die een gezond ego hebben, ervaren een spirituele verrijking, integratie, en verbondenheid. Mensen die een ongezond ego hebben, ervaren chaos, desintegratie en eenzaamheid. Wat ik daarvan meenam voor mijn herstel, was dat ik eerst ervoor moest zorgen dat mijn alledaagse, aardse, taak-georiënteerde ego-functies gezond zijn, voordat ik me verder verdiepte in spiritualiteit. Dus ik stortte me jaren op mijn werk, ging van taak naar taak, doel naar doel, zorgde ervoor dat ik er goed in was. If you don't use your common sense, you lose it. Later bleek dat het praktische van zen hier goed bij aansloot: bij zen draait het om het focussen op de alledaagse momenten.'

Interessant!

'Dat zie ik anders, omdat ik pas structureel en regelmatig ben gaan mediteren toen mijn behandelaar destijds zij dat hun afdeling meditatie-trainingen gaf als behandelmethode.

Er is inderdaad vrij weinig onderzoek naar meditatie bij psychose-gevoeligen, maar wel heel veel onderzoek naar de impact van meditatie bij mensen met een depressie. Aangezien je met een ernstige depressie in een psychose kan terechtkomen, zou je dus kunnen concluderen dat meditatie daarmee indirect invloed heeft op de kans op een psychose. Maar dan wel met een gematigde intensiteit mediteren, voor mensen die nog aan het herstellen zijn van een psychose is bijvoorbeeld een retraite nog te vroeg.'


Je zou dan wellicht eerder kunnen denken aan loopmeditatie of een bodyscan. Bij een zittende meditatie wordt het aarden denk ik minder gestimuleerd. Daardoor kan iemand die psychotisch is en gaat mediteren snel wegzweven in de veronderstelling met een diepe meditatie bezig te zijn. Het vergt inderdaad instructies door iemand die goed weet waar hij/zij mee bezig is.

'Als ik je andere posts lees, kom je op mij over als een intelligent persoon. Die intelligentie die je hebt gekregen, heeft ook aan je snelle herstel bijgedragen en zal je de komende maanden enorm helpen.'

Dankjewel en laat ik het hopen.


'Aangezien je aan meditatie doet en bij een psycholoog gaat, kan ik je cognitieve gedragstherapie van harte aanbevelen. Toen ik begon met zen, deed ik die therapievorm er ook bij, en mijns inziens vullen ze elkaar goed aan. Dit zul je wellicht herkennen van je studie psychologie.'


Oke, ik zal het in mijn achterhoofd houden.

'Je projecteert je huidige toestand op de komende 50 jaar van je leven. Dat is 5 keer zo lang als die 10 jaar geleden bij de TU. De waarheid is dat je nooit zeker weet hoe het leven gaat lopen, daarom kun je maar beter voorbereid zijn op zowel pech en geluk die je nooit hebt zien aankomen. Blijf in het hier en nu, zorg goed voor het hier en nu. De gedachten en emoties over verleden en toekomst komen vanzelf wel, en om in het hier en nu te blijven moet je je aandacht sturen.'

Wijs advies.

Borobudur

  • Gast
Re: spirituele crisis
« Reactie #19 Gepost op: 02-01-2018 20:37 »
Top, Anapanasati, dat je er wat mee kan.

Je verkeert in een bijzondere positie: naast dat je opleidingen volgt en hebt gevolgd om mensen te helpen mentaal beter te worden, weet je zelf hoe het is om mentaal rock bottom te raken. Dan heb je kennis van beide kanten van de gesprekstafel. Weinig mensen met een psychose kunnen dat over zichzelf zeggen.

Ik wens je voor 2018 een gezonde geest in een gezond lichaam toe.

Borobudur.

Offline Anapanasati

  • Actief Lid
  • **
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re: spirituele crisis
« Reactie #20 Gepost op: 02-01-2018 20:56 »
Hartelijk bedankt,
ik wens je wijsheid, gezondheid en alle goeds voor 2018 en daarna  :)