Auteur Topic: Wie een kuil graaft...  (gelezen 80 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1511
    • Bekijk profiel
Wie een kuil graaft...
« Gepost op: 01-06-2017 17:31 »
Wees wat je ook maar bent, totaal en zonder voorwaarden te scheppen.
Dat wil niet zeggen dat je de ander daardoor wat aan gaat doen omdat je meent dat dat eenmaal in je zit. Nee! In sociaal opzicht moet je je netjes en fatsoenlijk gedragen, maar in jezelf mag je gewoon zijn wie je bent.
Ben je boos, okee. Wees boos. Kijk er naar. Ben blij? Leef het! Okee, geen enkel probleem. Dat is wat het niet-probleem is. Wij zijn onafgebroken bezig om problemen te scheppen, voor onszelf of voor de ander.
Bhagwan zei ooit: “Eerst gaaf je een kuil, dan val je er in en vervolgens roep je om hulp. Graaf dus géén kuil, oftewel, schep geen problemen. Dan hoef je ze ook niet op te lossen.”
Dit is een innerlijk weten, een innerlijke houding. Dat betekent niet dat er geen situaties kunnen zijn die problemen kunnen oproepen. Maar jij schept bij voorkeur geen problemen (meer).
Vier het bestaan! Dan kun je liefhebben. ;)

citaat uit: http://www.boeddhaforum.nl/index.php/topic,2479.msg18864.html#msg18864

Wanneer graaf je precies de kuil? Wat is het probleem?

Als ik Dilgo Khyentse Rinpoche en de Boeddha mag geloven dan is de kuil graven eigenlijk het moment dat je gehecht raakt aan het denkbeeld of de indruk van ego in de geest. Ego-gehechtheid, de gehechtheid aan het idee "Ik ben". Er is een voorstelling en die zie je aan voor jezelf.  Ik weet niet precies hoe je dit het beste kan verwoorden maar ik zou het verwoorden als het moment dat je jezelf beleeft als een mentaal wezentje.

Zodra dat idee van ego zich voordoet in de geest krijg je ook gedachten als "ik krijg onvoldoende aandacht...eer...erkenning...respect...liefde...zorg...etc etc. Graaf je dan niet de kuil?
Opeens lijkt er een mentaal wezentje geboren, Franciscus, Siebe met behoeften, een Ik of zelf. Een mentale entiteit die een soort zelfstandig bestaan lijkt te leiden.

Ik vind het aannemelijk dat dit een illusie is. Hoe kan er nou in ons hoofd, of waar dan ook, ergens een soort mentaal wezentje bestaan? Het meest aannemelijk lijkt me dat dit gewoon een indruk is, een projectie door het brein-geest complex gecreeerd. Iets wat vanuit de kracht van deze gewoonte, opgepot in ontelbare vorige levens, steeds maar weer verschijnt in de geest. Geen hersenonderzoeker vindt zo'n wezentje, zo'n ego. Waar zit dat ego?

Het is best merkwaardig, vind ik, dat het brein-geest complex die indruk kan creeeren dat je een mentaal wezentje bent. Toch, kennelijk is (vrijwel) iedereen hiervan overtuigd. Instinctief geloven we er in. Een Ik die leeft, ruikt, voelt, proeft, denkt, wil, geniet, het leven viert, straks zal sterven etc.

Het kan toch niks anders zijn, eigenlijk, dan een projectie? Als dit ego enkel maar een projectie is, een mentale indruk, een voorstelling van jezelf ipv jezelf, veroorzaakt, en mensen, zoals ik, beleven dit als "dit ben Ik", dan is dat toch dwaling? 

Ik denk dat het toch niet moeilijk te bevatten is dat ego wel een soort hersenschim moet zijn, een construct, een voorstelling en niet echt wie/wat we zijn, maar existentieel is het nauwelijks te bevatten dat je ware aard geen mentaal wezentje is. Verstand, gevoel, intuitie, het valt allemaal maar moeilijk op zijn plaats.

Toch geloof ik wel dat de Boeddha hier iets heeft gezien, ontdekt over onszelf, over onze ware natuur, egoloosheid, wat waarachtig is. Het geloof in een ego alsof dat een soort zelfstandig levend mentaal wezentje is, dat moet zeker begoocheling zijn, maar ja, raak maar eens niet in de ban van die voorstelling.
Er lijkt zo'n enorm wereld van verschil te zitten tussen egoloosheid bevatten en realiseren.

De kuil die we graven is ego-gehechtheid?

groet,