Auteur Topic: Zonder moeite bevrijd van begeerte  (gelezen 83 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 1643
    • Bekijk profiel
Zonder moeite bevrijd van begeerte
« Gepost op: 13-11-2017 20:22 »
Ik vind zelf dat er iets geks aan de hand is met begeerte. Ik heb van die dagen dan is begeerte of hunkering zo sterk aanwezig, en soms zijn er van die dagen, uitzonderingen, dan is dat gewoon helemaal afwezig.

Het heeft iets te maken met een gevoel van verbondenheid en onverbondenheid, denk ik. Soms is er volledig spontaan een gevoel van intimiteit, verbondenheid met alles en iedereen. Dan hunkert de geest ook niet. Het is dan alsof alles op zijn plaats valt. Je voelt je niet incompleet. Geen gemis. Er is dan geen onvrede of onbevredigdheid.
Op andere dagen voel je je erg onverbonden en dan kun je mediteren tot je een ons weegt, skeletten visualiseren, nadenken over anatta, maar je blijft maar hunkeren en je onvoldaan voelen.

Voel je je onverbonden, en mist die kwaliteit in de geest die je misschien 'intimiteit' kunt noemen, dan hunker je als een dolle. Je bent dan ook veel meer gericht op behoefte-bevrediging. Je geest functioneert dan echt als een verslavingsgeest en wil maar 1 ding, van dat klote gevoel af. Het zoekt als een dolle naar bevrediging.

Maar verslavingsgeest kan ook helemaal weg zijn, dat is het aparte. Het is niet zo dat je heel lang moet oefenen om totaal zonder begeerte te zijn. Je moet alleen in een bepaalde staat zijn, vind ik, verbonden.

Discipline beoefenen op zulke momenten dat de geest hunkert als een dolle, is dubbel kwelling. Hunkeren zelf is al kwellend en als je dan ook nog jezelf oplegt dat je niet even iets aangenaams mag ervaren, is dat dubbel kwelling.

Op zulke momenten dat geest als het ware in zijn modus van hunkeren of verslaving schiet, raak je heel erg gericht op bevrediging, vind ik. Dat kan obsessief zijn. Dat doe je niet zelf, anatta. Zulke zaken gebeuren voorwaardelijk.

Dit zie ik steeds weer terug, dit patroon. Het is alsof de werkelijkheid me wil vertellen dat begeerteloosheid niet een kwestie van eindeloos oefenen is en van prestatie, van methode, maar dat het een kwestie is van spontane verbondenheid ervaren. Meer niet, en vooral ook niet minder. In verbondenheid lost begeerte vanzelf op en onverbonden komt begeerte op gang, zoals wind op gang komt tussen hoge en lage druk.

Ik heb geen idee waarom bijvoorbeeld op een dag alles op zijn plaats lijkt te vallen, je totaal vrij bent van begeerte, zonder hunkering, intiem met alles, vrij, ongebonden, en alles lijkt spontaan verlicht. En op andere dagen, je kunt wel in de gordijnen klimmen van ellende, zo hunker je en zo onvoldaan voel je je, en zo niet in staat jezelf te bedaren, zo niet verbonden, dat je geen andere uitweg ziet dan maar iets lekkers te proeven, even genot ervarend tenminste. Tuurlijk weet je dat dit niet echt helpt, maar het klote gevoel is wel even weg.

Moge iedereen zich intens verbonden voelen en zonder enige moeite zich bevrijd weten van begeerte.

groet,