Auteur Topic: verlichting bereikt en dan??? en waarom is boeddha niet welkom in de sangha?  (gelezen 6161 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

moesa

  • Gast
Beste Dorje,

Ik kon jou geen persoonlijk bericht sturen, vandaar mijn verhaal. Op het moment gaat het niet goed met mij. Mijn teksten hadden niks persoonlijks. Alleen geloof ik niet in verlichting en denk dat het leven 1 grote onzin is. Het liefst zou ik geloven dat het wel zin had, maar op het moment geloof ik dat niet.

Die d.....p is iets wat ik altijd met vriendinnen bespreek. Wij hebben daar een bepaalde humor mee. Ik denk dan dat iedereen het snapt......mijn ego spreekt ;D

Er is niks persoonlijk gericht, wel dat ik op dit moment niks met verlichting kan.

Misschien kan een "live"ontmoeting meer duidelijkheid geven in wie ik ben ( zoals in topic 'meet and greet"). Ik ga ervan uit dat mijn humor begrepen wordt.

Sorry voor de rest van de forumleden. Het is een mix van persoonlijke humor en verlichting, waar ik niks mee kan op het moment.

Voor de rest van de leden: heb Dorje prive bericht gestuurd

Liefs

Moesa

« Laatst bewerkt op: 06-05-2018 14:48 door moesa »

Dorje

  • Gast
Op het moment gaat het niet goed met mij.
Het spijt me om dat te horen. Hopelijk niet te erg?

Mijn teksten hadden niks persoonlijks.
Bedankt om te laten weten.

Alleen geloof ik niet in verlichting en denk dat het leven 1 grote onzin is. Het liefst zou ik geloven dat het wel zin had, maar op het moment geloof ik dat niet.
Geloof is een slechte vriend, denken nog slechter. Maar met dat het leven geen zin heeft, ben ik het met je eens. Het leven heeft geen zin op zich, noch doel, het is gewoon zoals het is, maar het heeft wel zin om de oorzaak van jouw/mijn lijden te ontdekken, want als het leven geen zin heeft, heeft het lijden in dat leven toch ook geen zin, toch?

Die d.....p is iets wat ik altijd met vriendinnen bespreek. Wij hebben daar een bepaalde humor mee. Ik denk dan dat iedereen het snapt....
Ok, geen probleem hoor. Ik heb met woorden op zich zelden problemen, wel met het lijden dat achter de woorden zit, ik wil er gewoon niet aan bijdragen, het niet verergeren (dat lijden), dat is alles. Ik vind het jammer dat het niet goed gaat met je. Misschien moet je er wat over schrijven, in privé bericht ofzo (als we dat werkend krijgen tenminste), soms kan er anders naar kijken al wat verlichting (letterlijk dit maal) brengen.

Er is niks persoonlijk gericht, wel dat ik op dit moment niks met verlichting kan.
Geen probleem.

Misschien kan een "live"ontmoeting meer duidelijkheid geven in wie ik ben ( zoals in topic 'meet and greet"). Ik ga ervan uit dat mijn humor begrepen wordt.
Ach, misverstanden zullen er altijd zijn, ook als je elkaar gezien hebt; of zelfs goed kent. Het is al zo moeilijk om een werkelijk duidelijk beeld te krijgen van wie we zelf zijn, laat staan dat anderen een duidelijk beeld zouden hebben in wie wij zijn. Zolang er maar openheid is, en niet direct inkleuren van dat beeld van de ander, is communicatie altijd mogelijk.


Liefs

Dorje.

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 558
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
    • Bekijk profiel
Alleen geloof ik niet in verlichting en denk dat het leven 1 grote onzin is. Het liefst zou ik geloven dat het wel zin had, maar op het moment geloof ik dat niet.

Liefs

Moesa

Eén van de eerste lessen die ik gelezen heb omtrent Boeddhisme was : "onpersoonlijke blinde processen liggen aan de basis van de verschijnselen".

Dit sprak me onmiddellijk aan vooral omdat ik zeer sterk de zinloosheid van het bestaan ervoer. Het gaf me onmiddellijk een zekere rust, er is gewoonweg niets of niemand iets te verwijten. De realiteit is zoals ze is, daar kun je je kwaad over maken, daar kun je je over ergeren, daar kun je over treuren. En wie is het grootste slachtoffer van mijn kwaadheid, ergernis, getreur ? Ikzelf en al die anderen die net als ik in hetzelfde schuitje zitten.
Ik merkte ook dat mijn gevoel van zinloosheid eigenlijk relatief was, want als ik een leuke film aan het kijken was dat voelde ik die zinloosheid niet. ik merkte dat die zinloosheid eigenlijk iets was dat ik mezelf aandeed.

Ik hoef niet  in verlichting te geloven, ik weet 100% zeker dat sommige van mijn opinies een obstakel zijn om innerlijke vrede te ervaren, te herstellen.
Logisch gezien heb ik nu ook opinies die een belemmering zijn, en logisch gezien zullen er ook in de toekomst nog opinies zijn die een belemmering zijn.

Sommige mensen hebben de mening dat innerlijk vrede pas "echt" is wanneer dat absoluut is. Maar mensen zijn niet in staat tot absolute zaken, mensen zijn slechts mensen, mensen zijn een onvolkomen, kwetsbaar verschijnsel.  Binnen het relatieve kunnen mensen wel enorm groeien. Vanaf een bepaald moment hoeft de zinloosheid van het bestaan geen probleem meer te vormen.

Een mens kan groeien, en kan gaan zien dat die kwellende zinloosheid van het bestaan, ook voor een stuk zelfmedelijden is, maar ook voor een stuk lafheid, maar ook voor een stuk luiheid, en ook voor stuk bandeloosheid, en ook voor stuk egoïsme. enz. enz.
Men kan gaan zien dat een mens zich kan verschuilen achter de kreet "zinloosheid" om dingen niet te doen waar men eigenlijk bang voor is om te doen. Of om zaken niet te doen die men wel degelijk kan doen.

Innerlijke vrede is afhankelijk.
Innerlijke vrede is afhankelijk , en sommige zaken zal men moeten accepteren, maar andere zaken die binnen het menselijk mogelijke vallen zal men eerder moeten realiseren,verwerkelijken.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2737
    • Bekijk profiel

... mensen zijn slechts mensen...

wat is "mens" anders dan ook enkel maar een aanduiding of naam of etiket? Het is enkel maar een benoeming op basis van een afspraak, een conventie. Als het wezen er zus en zo uitziet, zich zus en zo gedraagt, dan noemen we dit wezen "mens".

Wat we echt zijn, niet als conventie, dat heeft volgens mij de Boeddha ontdekt.
In zen spreken ze hierover als je ware zelf, of als je gelaat voordat je werd geboren.

Als je iets niet moet verabsoluteren, vind ik, is dat je een mens bent.

Siebe


Dorje

  • Gast
**
Wijzigingen aangebracht: quote-bron aangepast en naam verandert.
Ik had verkeerd gequote en verkeerd begrepen dat de tekst die ik quote van Moesa kwam.
Maakt verder inhoudelijk niets uit. Maar toch even de bronnen aangepast.
**

Eén van de eerste lessen die ik gelezen heb omtrent Boeddhisme was : "onpersoonlijke blinde processen liggen aan de basis van de verschijnselen".

Dit sprak me onmiddellijk aan vooral omdat ik zeer sterk de zinloosheid van het bestaan ervoer. Het gaf me onmiddellijk een zekere rust, er is gewoonweg niets of niemand iets te verwijten. De realiteit is zoals ze is, daar kun je je kwaad over maken, daar kun je je over ergeren, daar kun je over treuren. En wie is het grootste slachtoffer van mijn kwaadheid, ergernis, getreur ? Ikzelf en al die anderen die net als ik in hetzelfde schuitje zitten.

Ja, mooi inzicht!

Ik merkte ook dat mijn gevoel van zinloosheid eigenlijk relatief was, want als ik een leuke film aan het kijken was dat voelde ik die zinloosheid niet. ik merkte dat die zinloosheid eigenlijk iets was dat ik mezelf aandeed.

Interessant, je bent heel erg eerlijk, lijkt mij. Wij voelen allemaal de leegte en we zoeken (onbewust) allemaal afleiding om het niet meer te hoeven voelen: afleiding in een leuke film, in relaties, in voedsel, drank, noem maar op, zaken, activiteiten of substanties waardoor deze confrontatie met deze leegte soms even wegvalt. De zoektocht naar verlichting kan ook zo'n afleiding zijn van de leegte waar we onszelf niet mee willen confronteren, die we niet willen voelen. De verlichting die in onze fantasie alles oplost, ons verheft boven de zinloosheid en ons in eeuwige extase zal optillen.

Ik hoef niet  in verlichting te geloven, ik weet 100% zeker dat sommige van mijn opinies een obstakel zijn om innerlijke vrede te ervaren, te herstellen.

In zo'n verlichting hoef je inderdaad niet te geloven, ik denk dat je dit goed aanvoelt dat zoiets geloven een even grote afleiding is als het kijken naar een leuke film (waar trouwens niets mis mee is, heerlijk gewoon). In geen enkel soort verlichting hoef je trouwens te geloven. Opinies en geloofsovertuigingen zijn inderdaad een obstakel voor echte vrede (niet uiterlijk, noch innerlijk).

Sommige mensen hebben de mening dat innerlijk vrede pas "echt" is wanneer dat absoluut is. Maar mensen zijn niet in staat tot absolute zaken, mensen zijn slechts mensen, mensen zijn een onvolkomen, kwetsbaar verschijnsel.  Binnen het relatieve kunnen mensen wel enorm groeien. Vanaf een bepaald moment hoeft de zinloosheid van het bestaan geen probleem meer te vormen.

Mensen zijn slechts mensen, zeer zeker, maar… toch een kanttekening: wat we werkelijk zijn is niet slechts mens. Dit niet als troost, of ultieme afleiding, want wat we werkelijk zijn is helemaal niet zo aantrekkelijk of fijn om te realiseren, het is zelf-loos, het is niets, niet-iets (in zen, zoals Siebe ook al aangaf: het gelaat dat je had nog zelfs voor je ouders geboren waren), het is de leegte die we juist niet willen voelen en waardoor we ons (onbewust) dus steeds opnieuw verliezen in afleiding.
Het feit dat jij die leegte wel wilt voelen, Gouden middenweg, of je er tenminste bewust van bent, is fantastisch. Maar het heeft ook een valkuil. Het kan je onverschillig maken, ook t.o.v. je eigen lijden, wat een vorm van geen last meer hebben van de zinloosheid is, maar dat is geen echte realisatie van de leegte.

Als je diep in de leegte gaat, diep in de zinloosheid gaat, als je het echt toelaat, zoals het is, dan kan je niet anders dan ontdekken dan dat het nog andere kwaliteiten heeft dan alleen maar leegte, het is ook bewust, het is aanwezig, het is levendig, het is de grond waarin alle verschijnselen kunnen verschijnen. De leegte waarvoor wij zo bang zijn, is datgene wat bewust zijn mogelijk maakt, het is dat waarin zelf verschijnt, maar is zelf zelf-loos is, het is dat laatste waar wij ons, houdende voor een zelf, ik, individu, mens,… als de dood voor zijn.

Men kan gaan zien dat een mens zich kan verschuilen achter de kreet "zinloosheid" om dingen niet te doen waar men eigenlijk bang voor is om te doen. Of om zaken niet te doen die men wel degelijk kan doen.

Juist!

Innerlijke vrede is afhankelijk.
Innerlijke vrede is afhankelijk , en sommige zaken zal men moeten accepteren, maar andere zaken die binnen het menselijk mogelijke vallen zal men eerder moeten realiseren, verwerkelijken.

Alles wat afhankelijk is, is geen echte vrede. Het enige dat onafhankelijk is, altijd geweest is, en altijd zal zijn, is de leegte waarin alles verschijnt, maar dat zelf niet aangetast wordt, of afhankelijk is van wat er in verschijnt, dat is de enige echte vrede. Het oordeelt niet, het accepteert alles, het laat alles toe zoals het verschijnt, het kent geen centrum, het kent geen rand, het is niet uiterlijk, maar ook niet innerlijk. Het is als de ruimte, die alles en iedereen toelaat die in deze ruimte verschijnt, zowel een heilige, als een terrorist, zowel een mooie bloem, als een stinkend fabriek, ... .

Misschien allemaal wat te abstract wat ik hier schrijf. Kan je er iets aanknopen, Gouden middenweg, of sluit het totaal niet aan bij je beleving? Geef maar aan, dan weet ik of mijn onzin toch een beetje zinvol is of helemaal niet. ;D


Namaste!


« Laatst bewerkt op: 08-05-2018 22:29 door Dorje »

Borobudur

  • Gast
Alleen geloof ik niet in verlichting en denk dat het leven 1 grote onzin is. Het liefst zou ik geloven dat het wel zin had, maar op het moment geloof ik dat niet.

Liefs

Moesa

Eén van de eerste lessen die ik gelezen heb omtrent Boeddhisme was : "onpersoonlijke blinde processen liggen aan de basis van de verschijnselen".

Dit sprak me onmiddellijk aan vooral omdat ik zeer sterk de zinloosheid van het bestaan ervoer. Het gaf me onmiddellijk een zekere rust, er is gewoonweg niets of niemand iets te verwijten. De realiteit is zoals ze is, daar kun je je kwaad over maken, daar kun je je over ergeren, daar kun je over treuren. En wie is het grootste slachtoffer van mijn kwaadheid, ergernis, getreur ? Ikzelf en al die anderen die net als ik in hetzelfde schuitje zitten.

Daar kan ik me wel in vinden, in die zinloosheid die een rust geeft. Ik zou het eerder betekenisloos noemen, dat komt dichter bij mijn intuitie daarover.

Al vanaf dat ik klein kind was, wist ik ergens diep van binnen wel dat het leven zelf geen betekenis heeft behalve de betekenis dat wij er zelf aan geven. Ik wist toen dat dat me eigenllijk rust zou moeten geven, maar dat lukte me in die tijd niet omdat ik me niet los durfde te maken van mijn emotionele reacties. Zeker de puberteit was een roerige periode vol emoties voor mij, en stond ik ver af van de kalmte waarvan ik wist dat ik dat zou moeten kunnen bereiken. Het waren mijn emoties die betekenis gaven aan mijn leven, en het lukte me niet om contact te maken met die kalme betekenisloosheid.

Pas na mijn 30e, nadat ik steeds meer ging mediteren, kreeg ik vaker contact met die kalme betekenisloosheid in me. Betekenisloos betekent voor mij als een soort wit doek waar op geschilderd kan worden. Als ik zou willen, dan zou ik erop kunnen schilderen wat ik zou willen. Of ik kan het niet doen en dan ontstaan er vanzelf vormen en kleuren op het doek wat het weer betekenis geeft.

Onze hersenen zijn briljant gemaakte machines als het gaat om het geven van betekenis aan de dingen die wij ervaren. We hoeven maar een paar seconden te proberen aan niks te denken, of er komt iets te binnen waar wij betekenis aan geven.

Ik ben van mening dat het eerste wat in ons opkomt niet per se de beste is. Wat ik interessant vind, ook tijdens het mediteren, is kijken wat er nog meer in me opkomt, als ik die eerste gedachte even laat voor wat het is, en vervolgens afwacht tot er iets anders in mij opkomt. Dat kan varieren van 'er nadert duister onheil op mijn pad' tot 'ik ga straks lekkere curry koken'. Dus van heel betekenisvol tot iets schijnbaar betekenisloos. Zo actief en creatief is de geest, onze hersenen.

Het bovenstaande is hoe ik deze uitspraak interpreteer:
Citaat van: Siddharta
We worden gevormd door wat we denken. Wat we denken, dat worden we. Met onze gedachten, scheppen we onze wereld.

Warme groet,
Borobudur.
« Laatst bewerkt op: 08-05-2018 22:12 door Borobudur »

Borobudur

  • Gast
*KNIP*
*Excuses, verkeerd ge-edit*
*Kennen jullie de mop van de IT'er die niet wist hoe die een forumtekst moet editen? Dat is dit.*
« Laatst bewerkt op: 08-05-2018 21:45 door Borobudur »

Borobudur

  • Gast
*KNIP*
« Laatst bewerkt op: 08-05-2018 22:11 door Borobudur »

Dorje

  • Gast
*Kennen jullie de mop van de IT'er die niet wist hoe die een forumtekst moet editen? Dat is dit.*
Ja, die ken ik.
:)