Auteur Topic: acceptabel en onacceptabel lijden  (gelezen 2867 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
acceptabel en onacceptabel lijden
« Gepost op: 23-04-2018 13:10 »
Gisteren fietste ik door de duinen naar huis, na een middag op pad te zijn geweest met een vriendin met MS. Ze zit al jaren in een rolstoel. Ze heeft geen kracht meer in de benen en nog een klein beetje in haar armen. Net voldoende om de joy-stick van haar elektrische rolstoel te kunnen bedienen. Haar cognitieve vermogens zijn met de jaren ook achteruit gegaan.

Maar, de mensen in die instelling zijn niet levensmoe. Zij ook niet. Kwaliteit van leven is een heel rekbaar begrip. Ook al kunnen mensen nog weinig, de kwaliteit van hun leven kunnen ze als best oke beschouwen.

Ik voelde me verdrietig op de terugweg, moe ook. Maar we hadden samen ook een leuke middag gehad bij een tuincentrum, wat ijs gegeten en op een terras koffie gedronken.

Er kwam toen al fietsend de gedachte bij me op, eigenlijk zou ik het lijden moeten verdelen in twee categorieën, acceptabel lijden en onacceptabel lijden.

Onacceptabel lijden

Onacceptabel lijden is het lijden wat komt met en door agressie, haat, vijandigheid, toorn. Dat bozige.
Onacceptabel lijden is lijden wat komt met en door overdreven hebberigheid en verlangens, obsessie, fanatisme, gretigheid. Onacceptabel lijden is lijden wat komt met en door verbeelding, teveel trots, opgeblazen neigingen vertonen. Onacceptabel lijden is stress, de impulsen voelen om te willen vechten of vluchten. Dit lijden is gewoon verkeerd. Punt. Het is goed deze neigingen bij jezelf te zien, maar ze zijn niet oke. Het is goed dat er het edele achtvoudige Pad is om dit lijden te beëindigen.

Acceptabel lijden

Acceptabel lijden is het lijden wat hoort en komt met zorgen voor anderen. Dat kan moeilijk zijn, psychologisch zwaar. Acceptabel lijden is lijden wat komt vanuit betrokkenheid bij het welzijn van andere wezens. Niet te overdreven. Bij verantwoordelijkheid nemen. Acceptabel lijden is verdriet. Het is niet zo erg om verdrietig te zijn, vind ik. Het is wel erg om nooit verdrietig te zijn. Acceptabel lijden is ook je geraakt voelen, open staan. Verslagen wellicht maar ook maar gewoon weer opstaan. Acceptabel lijden is je soms teleurgesteld voelen. Het kan wel vervelend zijn maar zo erg is het nou ook weer niet.

Acceptabel en onacceptabel lijden. Hoe denken jullie hierover?

groet,
Siebe










remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #1 Gepost op: 23-04-2018 14:51 »
hoi siebe,

heb er een poosje over nagedacht vind het echt een moeilijke vraag. ik denk als je het acceptabel en onacceptabel lijden gaat noemen je dan alweer een beetje in de richting van goed, slecht, mag wel, mag niet komt te zitten.
is je denken dan niet weer de overhand aan het nemen?

hoe ik het nu zie en dat is puur gebaseerd op hoe ik het beleef, is dat je voor het onacceptabele lijden net zoveel compassie zou moeten voelen als voor het acceptabele. dus in principe zou er dan geen verschil kunnen zijn.

ik kan dit niet onderbouwen met geschriften of iets dergelijks maar dit is puur hoe ik het zie.
hopelijk heb je er iets aan.

grt

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #2 Gepost op: 23-04-2018 17:06 »
Hallo Remie,

Ja, ik zie wat je zegt. Ik denk ook dat het goed is om niet veroordelend te zijn naar wat  ik onacceptabel lijden noem. Ik vind het ook zinloos om als een soort dominee te oordelen over de slechtheid van haat, hebzucht, begoocheling. Dat zie ik ook niet in boeddhisme terug. Het is er nou eenmaal.

Maar wat ik wel terugzie in boeddhisme, en hier sta ik achter, dat je houding ten opzichte van haat, hebzucht en begoocheling ondubbelzinnig is, namelijk, het zijn zaken die zijn noch in je eigen noch in andermans voordeel.

groetjes,
Siebe


MaartenD

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #3 Gepost op: 24-04-2018 08:19 »
Beste Sybe,

Het is inderdaad een moeilijke vraag. Dank dat je zoiets persoonlijks met ons wilt delen.

Als ik naar de teksten kijk die ik ken over gemoedstoestanden dan heeft de Boeddha het vooral over wat verminderd of ontwortelt moet worden en wat juist gevestigd of bevorderd moet worden.

De drie vergiften komen overeen met de oorzaken van wat jij onacceptabel lijden noemt. Vindt je het lijden in een ander veroorzaakt door haat, hebzucht of begoocheling onacceptabel of de door de vergiften ingegeven handelingen die dat lijden veroorzaakten?

We kunnen leerstellig doen en zeggen dat de idee dat je gezond blijft je hele leven op zich al begoocheling is en de begeerte naar bestaan. byadhidhammomhi, byadhim anattito - sabbehi me piyehi manapehi, nanabhavo vinabhavo. Dat helpt jou echter niet helpen. Ongeacht de doctrine is het lijden reëel.

Je lijkt vanuit de mooie principes van metta en karuna te helpen terwijl het toch lijden bij jou opwekt. Het is moeilijk en je lijdt mee. Toch is ook upekkha één van de hemelse verblijven. Misschien is het een goed idee om upekkha wat meer te ontwikkelen en tegelijk vanuit de andere drie praktisch hulp en vriendschap te blijven bieden? Mudita is er ook nog. Kun je proberen je te richten op medevreugde voor wat er nog aan succes en geluk is? Die mooie, fijne dag in de zon, bijvoorbeeld?

Anderen vertellen hoe ze het beste hun emoties kunnen regelen is verschrikkelijk moeilijk. Ik reageer zelf vooral vanuit karuna en niet vanuit een bevoogdende houding. Hopelijk heb je wat aan mijn woorden.

Met warme groet,

Maarten

remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #4 Gepost op: 24-04-2018 10:36 »
Maar wat ik wel terugzie in boeddhisme, en hier sta ik achter, dat je houding ten opzichte van haat, hebzucht en begoocheling ondubbelzinnig is, namelijk, het zijn zaken die zijn noch in je eigen noch in andermans voordeel. ]

beste siebe,

ik ben het volledig met je eens, al deze zaken helpen niemand verder in zijn/haar leven.
en dit kan ik wel zeggen vanuit eigen ervaring. in al deze zaken was ik best goed.  :(
het is zeker niet eenvoudig om deze zaken bij mezelf weg te houden maar beetje bij beetje lukt het me wel steeds beter.

grt Remie

ps kan iemand mij misschien ff uitleggen hoe je een citaat plaatst en dan de reactie? ik snap er geen fluit van  ;D
zo als nu ziet het er niet uit.
« Laatst bewerkt op: 24-04-2018 10:39 door remie »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #5 Gepost op: 24-04-2018 11:46 »
Maar wat ik wel terugzie in boeddhisme, en hier sta ik achter, dat je houding ten opzichte van haat, hebzucht en begoocheling ondubbelzinnig is, namelijk, het zijn zaken die zijn noch in je eigen noch in andermans voordeel. ]

beste siebe,

ik ben het volledig met je eens, al deze zaken helpen niemand verder in zijn/haar leven.
en dit kan ik wel zeggen vanuit eigen ervaring. in al deze zaken was ik best goed.  :(
het is zeker niet eenvoudig om deze zaken bij mezelf weg te houden maar beetje bij beetje lukt het me wel steeds beter.

Ik ook. Je bent niet de enige Remie! En je ziet het tenminste, je bekent het, en dat is heel wat.
In het achtvoudige pad dat de weg beschrijft/is naar de beëindiging van lijden is er ook zoiets als juiste ijver. Juiste ijver is dat iemand constant oefent om heilzame staten te laten ontstaan, ontwikkelt en cultiveert en onheilzame zoals haat, trots, woede, hebzucht, gretigheid actief verdrijft. Op deze manier ontwikkel je het heilzame/goede en doe je afstand van het kwade/onheilzame.

ps kan iemand mij misschien ff uitleggen hoe je een citaat plaatst en dan de reactie? ik snap er geen fluit van  ;D
zo als nu ziet het er niet uit.

Als je een reactie geeft zie boven iemands tekst tussen haken staan iets als
quote author=remie link=topic=2649.msg20351#msg20351 date=1524558976

dat deel geeft o.a. aan wie het schreef. in dit geval ben jij dat.

en er onderaan iemands tekst zie je ergens tussen haken staan:
/quote

De tekst die je wilt citeren plaats je tussen deze twee.

dus je krijgt dan:
haakje openen quote author=remie link=topic=2649.msg20351#msg20351 date=1524558976 haakje sluiten
dan de tekst die je wilt citeren
en dan haakje openen/quotehaakje sluiten

probeer maar wat. met de knop 'bekijken' kun je wat oefenen.

groet,
Siebe






Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #6 Gepost op: 24-04-2018 12:14 »
Beste Sybe,

Het is inderdaad een moeilijke vraag. Dank dat je zoiets persoonlijks met ons wilt delen.

Als ik naar de teksten kijk die ik ken over gemoedstoestanden dan heeft de Boeddha het vooral over wat verminderd of ontwortelt moet worden en wat juist gevestigd of bevorderd moet worden.

De drie vergiften komen overeen met de oorzaken van wat jij onacceptabel lijden noemt. Vindt je het lijden in een ander veroorzaakt door haat, hebzucht of begoocheling onacceptabel of de door de vergiften ingegeven handelingen die dat lijden veroorzaakten?

Hoi MaartenD,

Ja, als ik de overlevering mag geloven dan benadrukte de Boeddha een actieve, energieke houding in het niet toestaan van onheilzame staten bij jezelf en het doen ontstaan en vestigen van heilzame. Als je hier onvoldoende actief in bent, dan wordt dat gezien als een soort luiheid.
Mensen verschillen denk ik. De ene ergert zich dood aan Wilders, een ander vindt hem een held. Een puber houdt zelden van klassieke muziek, ouderen houden vaak minder van hardrock. Dus de oorzaken van het ontstaan van diverse emoties, zit volgens mij ook hoofdzakelijk bij onszelf. De oorzaken moet je toch in de geest zoeken lijkt me, en niet in wat we waarnemen.

Het lijkt er op dat de Boeddha zich niet bezighield met de zin van haat/woede/toorn of de zin van hebzucht/gretigheid, of de zin van begoocheling.


We kunnen leerstellig doen en zeggen dat de idee dat je gezond blijft je hele leven op zich al begoocheling is en de begeerte naar bestaan. byadhidhammomhi, byadhim anattito - sabbehi me piyehi manapehi, nanabhavo vinabhavo. Dat helpt jou echter niet helpen. Ongeacht de doctrine is het lijden reëel.

Je lijkt vanuit de mooie principes van metta en karuna te helpen terwijl het toch lijden bij jou opwekt. Het is moeilijk en je lijdt mee. Toch is ook upekkha één van de hemelse verblijven. Misschien is het een goed idee om upekkha wat meer te ontwikkelen en tegelijk vanuit de andere drie praktisch hulp en vriendschap te blijven bieden? Mudita is er ook nog. Kun je proberen je te richten op medevreugde voor wat er nog aan succes en geluk is? Die mooie, fijne dag in de zon, bijvoorbeeld?

Anderen vertellen hoe ze het beste hun emoties kunnen regelen is verschrikkelijk moeilijk. Ik reageer zelf vooral vanuit karuna en niet vanuit een bevoogdende houding. Hopelijk heb je wat aan mijn woorden.
Ik denk dat het beste is te streven naar het ontwortelen van haat, hebzucht en begoocheling. Dan zullen de handelingen die daaraan ontspringen ook verdwijnen.

Met warme groet,
Maarten

Ja, ik weet niet wat wijs is. Ik ben hier niet uit. Hoe maak je het lijden van jezelf en anderen hanteerbaar, leefbaar voor jezelf? Ik kom er bij uit dat je dan maar het beste bepaald lijden kunt accepteren. Is het echt nodig of zo belangrijk altijd onaangedaan te zijn? Ik kwam al fietsend tot de conclusie "nee".
Aangedaanheid , zoals verdriet, is ook niet perse lijden vind ik. Er zit ook iets moois aan verdriet, iets gevoeligs. Wat ik heel mooi vindt is het christelijke idee om ook altijd een naaste te zijn. Een naaste, een mens onder de mensen. Maar ik ben hierover vaak in de war.



groet,
Siebe





remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #7 Gepost op: 24-04-2018 13:43 »
Citaat
Als je een reactie geeft zie boven iemands tekst tussen haken staan iets als
quote author=remie link=topic=2649.msg20351#msg20351 date=1524558976

dat deel geeft o.a. aan wie het schreef. in dit geval ben jij dat.

en er onderaan iemands tekst zie je ergens tussen haken staan:
/quote

De tekst die je wilt citeren plaats je tussen deze twee.

dus je krijgt dan:
haakje openen quote author=remie link=topic=2649.msg20351#msg20351 date=1524558976 haakje sluiten
dan de tekst die je wilt citeren
en dan haakje openen/quotehaakje sluiten

probeer maar wat. met de knop 'bekijken' kun je wat oefenen.

gelukt!
Dank je Siebe.

remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #8 Gepost op: 24-04-2018 14:15 »
De oorzaken moet je toch in de geest zoeken lijkt me, en niet in wat we waarnemen.

Het lijkt er op dat de Boeddha zich niet bezighield met de zin van haat/woede/toorn of de zin van hebzucht/gretigheid, of de zin van begoocheling.

onze geest is een meester in het waarnemen te vertroebelen. ik ben tenminste nog steeds niet in staat om alleen maar waar te nemen.
ik zie, ruik, hoor, voel en vind er wat van.
ook als ik bijvoorbeeld object-meditatie probeer te beoefenen merk ik dat ik in een split second er iets van kan vinden.
dat maakt het denk ik ook zo moeilijk om geen onderscheid te maken tussen acceptabel/onacceptabel lijden.
maar zodra we onderscheid maken oordelen we en heeft het denken de overhand. zelfs zoals maartenD zegt de mooie dag, fijne dag in de zon, dit zijn oordelen dus denken.
maarja wil ik nergens iets van vinden? zoals ik nu ben niet. ik wil de voorjaarszon lekker warm vinden, ik wil genieten van lachende mensen, ik wil genieten de naaste zoals jij het zo mooi zegt. en zolang ik zo blijf oordelen zal de andere kant van het oordeel ook niet volledig verdwijnen.
maar zolang ik me er bewust van ben dat ik oordeel kan ik er proberen na te kijken en het zachter maken.

moeilijk moeilijk allemaal

grt remie

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #9 Gepost op: 24-04-2018 16:55 »
Het helpt mij wel in te zien dat veel van die oordelen, die reacties die ontstaan bij bepaalde waarnemingen, ongewild en automatisch opkomen. Ik vind boeddhisme dit heel realistisch beschrijven. In contact met de wereld, oftewel wanneer bepaalde waarnemingen ontstaan, dan worden ook vlak daarna bepaalde latente neigingen in je getriggerd, zoals voorkeur en afkeer. Dat gebeurt niet bewust maar dat wordt voor ons beslist, zeg maar.

De wetenschap heeft dat inmiddels ook bevestigd. Onbewust of misschien kun je beter zeggen, op een voorbewust niveau, worden er beslissingen gemaakt welke neigingen zullen activeren. In die zin kun je op een voorbewust niveau al zien wat voor gedrag we waarschijnlijk bewust gaan vertonen.

Deze mentale processen gaan ook razendsnel zoals jij ook bespeurt. Voordat je het weet is er al een bepaald emotioneel oordeel of reactie naar aanleiding van een waarneming.

Ik denk dat het wel goed is te beseffen dat ook iemand die de Dhamma gezien heeft, en die een bepaald niveau van verlichting bereikt heeft, dit nog altijd heeft. Die heeft ook nog automatische reacties van voorkeur en afkeer bijvoorbeeld. Maar er wordt wel aangegeven ook dat op het niveau van latente neigingen veranderingen kunnen optreden en dat deze neigingen kunnen afzwakken en zelfs verdwijnen.

Maar het is toch de vraag wat het echt betekent om zonder voorkeur en afkeer te zijn vind ik. Zoals ik het begrijp uit de sutta's had de Boeddha ook gewoon nog altijd een voorkeur voor rustige plekken en vermeed hij liever lawaaiig gezelschap.

siebe





remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #10 Gepost op: 24-04-2018 18:37 »
Citaat
Maar het is toch de vraag wat het echt betekent om zonder voorkeur en afkeer te zijn vind ik. Zoals ik het begrijp uit de sutta's had de Boeddha ook gewoon nog altijd een voorkeur voor rustige plekken en vermeed hij liever lawaaiig gezelschap.

ik sprak dit weekend een dame uit Thailand die vertelde mij dat er monniken zijn die al het eten bijelkaar deden en dit dan eten om maar geen voorkeur te kunnen hebben voor een smaak van iets.
ik denk niet dat ik zo ver wil gaan.

Citaat
Het helpt mij wel in te zien dat veel van die oordelen, die reacties die ontstaan bij bepaalde waarnemingen, ongewild en automatisch opkomen. Ik vind boeddhisme dit heel realistisch beschrijven. In contact met de wereld, oftewel wanneer bepaalde waarnemingen ontstaan, dan worden ook vlak daarna bepaalde latente neigingen in je getriggerd, zoals voorkeur en afkeer. Dat gebeurt niet bewust maar dat wordt voor ons beslist, zeg maar.

daar ben ik ook van overtuigd we zijn geprogrammeerd. en dat is volgens mij ook de grootste oorzaak van veel lijden. daar zijn we het volgens mij volledig over eens?
en gelukkig zoals jij al eerder melde, wij zien dit van onszelf. dus kun je er proberen om er iets mee te doen.
dat maakte ook dat ik toen ik me er beetje in verdiepte dacht, ik ben een flapdrol eerste klas, wat heb ik een ander en mezelf al die jaren aangedaan.
verbijsterd over mijn programma's/oordelen en daar dan weer over oordelen, ja wij mensen kunnen het soms zo moeilijk maken.

MaartenD

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #11 Gepost op: 25-04-2018 08:14 »
ik sprak dit weekend een dame uit Thailand die vertelde mij dat er monniken zijn die al het eten bijelkaar deden en dit dan eten om maar geen voorkeur te kunnen hebben voor een smaak van iets.
ik denk niet dat ik zo ver wil gaan.

Dat zou ik ook niet doen. Het getuigt mijns inziens van weinig respect voor degene die gekookt heeft, voor de boeren die de ingrediënten hebben geteeld en voor de transporteurs die alles bij elkaar hebben gebracht. De marktkooplui, de inspectie... Me dunkt dat je beter je eten kunt groeten dan het laag te schatten.

Eén van mijn stokpaardjes is dat veel buitenstaanders en helaas ook veel boeddhisten het pad verwarren met het einddoel. Een arahant gedraagt zich zo. Dan moet ik nu ook zo doen. Een arahant onthoudt zich van zus. Dan mag ik dat nu ook al niet meer. Dat werkt niet zo.

Voor zover ik het begrepen heb ontwikkel je je naarmate je kundig en vlijtig oefent. Gaandeweg worden bepaalde dingen minder belangrijk voor je. Sensuele genoegens, faam of bewondering van anderen, constante afleiding.. dat verdwijnt naar de achtergrond. Dat wil echter niet zeggen dat je ontwikkeling op het pad kunt afdwingen door nu al je leven enorm te beperken. Dat lijkt op proberen een goede marathonloper te worden door meteen 40km binnen drie uur te lopen. Je kunt het proberen maar het gaat, uitzonderingen daargelaten, niet lukken.

Loop het pad. Het is al zo prachtig en zo voorspoedig dat je de Dhamma hebt leren kennen én min of meer een beetje begrijpt én ook nog eens oefent dat je daar echt tevreden mee mag zijn.

Natuurlijk moeten we een voorkeur hebben voor minder lijden en meer geluk! Bij anderen en zeker bij onszelf. De Boeddha preekte keer op keer de definitieve ontsnapping aan alle wortels van het lijden. Lijden is reëel. Ook als we zelf over een enorme gelijkmoedigheid beschikken, ook als we zelf zo ver gevorderd zijn dat we begrijpen hoe het werkt, hoe lijden ontstaat, zich wortelt en ontwikkelt.. dan verandert dat er niks aan dat lijden bestaat.

Je kunt niet uitleggen aan iemand met verdriet dat hij het allemaal verkeerd ziet. Althans, in theorie kan dat wel maar je vermindert het lijden er niet mee.

Terugkomend op Sybe's oorspronkelijke vraag bovenaan: het is zwaar, zolang we nog niet de verlichting hebben bereikt. Gelukkig kunnen we wel helpen. Veel mensen, zoals jij denk ik, doen dat van nature al. Zo werken we aan een vermindering van lijden, het ontwortelen van de oorzaken van lijden, zelfs aan het ombuigen van lijden naar iets dat een kern van groei kan bieden.

Met warme groet,

Maarten
« Laatst bewerkt op: 25-04-2018 08:18 door MaartenD »

remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #12 Gepost op: 25-04-2018 11:09 »
beste maarten,

ik denk ook dat je dan volledig de weg kwijt bent.
ik vraag me ook af of dit dan nog wel het echte boeddhisme is? of dat dit dan weer de mens is die het moeilijker wil maken als nodig.
als we maar genoeg lijden en onthecten ja dan en dan alleen vinden we verlichting iets in die geest. zo denken streeft naar mijn idee het doel/pad voorbij.

Citaat
Je kunt niet uitleggen aan iemand met verdriet dat hij het allemaal verkeerd ziet. Althans, in theorie kan dat wel maar je vermindert het lijden er niet mee.


je ziet soms mensen dit doen terwijl degene met verdriet hier totaal niet op zit te wachtten, vaak wil deze alleen gehoord en getroost worden.

Citaat
Terugkomend op Sybe's oorspronkelijke vraag bovenaan: het is zwaar, zolang we nog niet de verlichting hebben bereikt. Gelukkig kunnen we wel helpen. Veel mensen, zoals jij denk ik, doen dat van nature al. Zo werken we aan een vermindering van lijden, het ontwortelen van de oorzaken van lijden, zelfs aan het ombuigen van lijden naar iets dat een kern van groei kan bieden.

laatst zei een vrouw tegen mij "ik denk dat in essentie ieder een boeddha natuur heeft". ik denk dat dit klopt.
jammer dat onze westerse maatschappij zo ingericht is dat het makkelijker is om van het 8voudig pad af te wijken als erop te blijven. althans zo beleef ik het.
vreemd toch dat wij gezegdes hebben als "brutale mensen hebben de halve wereld"? eigenschuld dikke bult?
we zijn in mijn beleving ook volledig de weg kwijt.
daarom snap ik siebe zijn gedachte ook wel. ik denk alleen dat we ons niet moeten laten verleiden om zo te denken.
natuurlijk kijk ook ik nog anders naar een moeder die een kind verliest als naar een moordenaar die de doodstraf heeft gekregen. maar beide lijden, wij willen er een goed of slecht lijden van maken.
zoals ik al eerder zei volgens mij is lijden, lijden, en in essentie is dit gelijk.
ik merk als ik echt mijn best doe om compassie voor beide te voelen dan word het lijden ook echt lijden en niet meer onacceptabel of acceptabel lijden.
misschien als compassie nog te lastig is alleen maar waarnemen en er helemaal niets van vinden.
ter verduidelijking compassie is niet goedkeuren of iets dergelijks.
hoop dat ik niet te verwarrend ben? duizend gedachtes hierover  ;)

grt
« Laatst bewerkt op: 25-04-2018 11:26 door remie »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #13 Gepost op: 25-04-2018 12:22 »
Achter de overweging om lijden in te delen in acceptabel lijden en onacceptabel lijdt zit vooral een persoonlijke worsteling hoe belangrijk voor mezelf de opheffing van lijden is. Heeft die opheffing ook een prijs en ben ik die bereid te betalen? Streef ik wel naar een ontsnapping aan de cyclus van geboorte en dood? Waarom heb ik toch steeds het idee dat het leven iets moois hoort te zijn, ook iets om in te verheugen, ondanks het lijden? Is dat mijn naieviteit, mijn dromerigheid en begoocheling, mijn christelijke erfenis uit vorige levens? Hoe serieus moet ik dit nemen?

Oke, als iets of iemand je dierbaar is, komt dat ook met lijden als er iets onwenselijk gebeurt, maar is dat erg? Is het niet erger als niks en niemand je meer dierbaar is? Is het hebben van banden erg? Oke, banden gaan knellen en komen met lijden, maar moet ik dan die banden beter maar verbreken?
Is de beëindiging van lijden me zo lief, meer dan wat dan ook?

Siebe




Offline nico70+

  • Sangha Ouderling
  • *****
  • Berichten: 912
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Facetten van het Boeddhisme
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #14 Gepost op: 25-04-2018 12:23 »
Citaat
ik sprak dit weekend een dame uit Thailand die vertelde mij dat er monniken zijn die al het eten bijelkaar deden en dit dan eten om maar geen voorkeur te kunnen hebben voor een smaak van iets.

In Thailand zijn veel misverstanden wat de leer van de Boeddha betreft. Wat die Thaise dame vertelde, zal op een misverstand berusten. De bos-monniken eten uit hun nap en doen het eten niet op een bord. In die nap worden de diverse spijzen verzameld naast elkaar en daarna gegeten. Het lijkt er voor de buitenstaander op dat zij er een hutspot van maken. Maar zo is dat niet.
De monniken proberen wel geen voorkeur voor een bepaald voedsel te hebben.

Groeten,
Nico

Offline Ujukarin

  • Global Moderator
  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 716
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
    • Triratna Boeddhistisch Centrum Amsterdam
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #15 Gepost op: 25-04-2018 19:37 »
Komt me inderdaad niet als gangbaar gebruik voor. Mogelijk anekdotisch mogelijk echt (in Thailand) gebeurd is het volgende, en het onderstreept mooi het belang van onthechting en gelijkmoedigheid:

Bij een klooster zag de abt met lede ogen aan dat zijn monnikken in de bedelronde langzaamaan wat kritischer werden. Er werd met zachte dwang aan de donateurs gevraagd om zus-of-zo voedsel in de bedelnap, en sommigen vervingen de bedelnap zelfs door een vliegtuigeten-achtige set doosjes zodat hoofdgerecht, soep en nagerecht niet door elkaar heen gingen lopen.
Onverwachts stond de abt daarom klaar bij de start van de bedelronde volgende week, en eiste dat de luxe doosjes weggekieperd werden ten faveure van de gewone nederige bedelnap. En vervolgens liep hij streng mee en legde aan de donateurs uit dat eerst soep, dan hoofdgerecht en daarna nagerecht gewoon achter elkaar in de nap gekieperd werden.
Teruggekomen in het klooster instrueerde hij de monnikken 'in je maag wordt het ook zo'n hutjemudje, waarom dan zulke sterke voor- en afkeuren hebben over hoe het je mond binnenkomt?'

Ze hielden het keurig 1 week lang vol en daarna werd zonder abt gebedeld, maar toch wat nederiger dan voorheen  :P

With folded palms,

<Ujukarin>

remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #16 Gepost op: 25-04-2018 22:02 »
beste,

ik zeg niet dat het zo is, ik zeg alleen wat deze dame mij vertelde. zij was net in Nederland en daar waar zij woonde deden ze het blijkbaar zo.
ik heb echter geen flauw idee, ik ga slechts uit op wat zij mij vertelde zoals ik dus al eerder zei.
vandaar dat ik het deelde. ach wat het ook is ik vind jullie verhalen stuk prettiger als de gedachte dat dit weer een menselijke invulling van onthechten zou moeten zijn.

grt Remie

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #17 Gepost op: 25-04-2018 22:56 »
Zoals ik het onderricht heb begrepen is het ook niet zo dat je zo'n neiging als zintuiglijk verlangen (zoals kan ontstaan bij lekker eten) kunt wegnemen door heel sober te gaan leven of alleen flauw smakeloos eten te nuttigen.  Je kunt het wel afzwakken maar de kans bestaat dat zintuiglijk verlangen in alle hevigheid weer eens kan losbarsten en dat het alleen maar meer en meer onderhuids gaat.

Je kunt dingen wel onderdrukken, maar dat is wel wat anders dan wat het onderricht bedoelt met latente neigingen ontwortelen. Zoals ik het begrepen heb, kunnen alleen de magga-citta's dit. Dit ontwortelen van neigingen kan plaatsvinden bij sotapanna magga, sakadagami magga, anagami magga en arahatta magga. Kennelijk zijn dat zulke openbarende momenten, die zo diep op je kunnen doordringen dat ze in staat zijn zelfs de sluimerende neigingen te doen wegnemen. Dan komt zintuiglijk verlangen ook niet meer op.



Siebe



Borobudur

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #18 Gepost op: 25-04-2018 22:58 »
ook als ik bijvoorbeeld object-meditatie probeer te beoefenen merk ik dat ik in een split second er iets van kan vinden.

Heel goed, heel goed! Dat merken is heel goed.
Dat ligt aan de basis van veel vaardigheden om je geest helder en in balans te krijgen.

Borobudur

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #19 Gepost op: 26-04-2018 01:48 »
Hoi allen,

Een prachtig onderwerp.
Dank daarvoor, Sybe.
Mijn waardering ook voor je openheid.

Ik heb niet zoveel kennis over boeddhistische termen, maar zou graag mijn gedachten willen delen vanuit mijn eigen ervaringen.
Deze donderdag voor Koningsdag heb ik verlof, dus ben ik vrij om nu deel te nemen.

Zelf spreek ik liever over 'helpend' en 'niet helpend' dan over 'acceptabel' en 'niet acceptabel'.
Het kan bijvoorbeeld helpend zijn om eerst uit haat gehandeld te hebben en er later spijt van te krijgen.
Want dan vind je later beter aansluiting bij mensen die zelf vol zijn van haat, kun je beter inschatten wat er op zo'n moment nodig is.
Wat dat betreft is het helpend om veel vormen van afkeer en verlangen zelf ervaren te hebben, om zo beter aan te kunnen sluiten bij anderen.
Ik merk dat het voor mij het meest helpend is om ergens tussen afkeer en verlangen te zitten.

Doordat ik jaren geleden een behoorlijke hoeveelheid chaos in mijn geest kreeg, werd ik heel erg gemotiveerd om gelijkmoedigheid me eigen te maken.
Die chaos was best wel extreem en ontwrichtend, en zou ik niemand willen toewensen.
Die gelijkmoedigheid is nu zoveel onderdeel van mijn persoonlijkheid, dat ik tegenwoordig best vaak van mijn sociale omgeving als feedback krijg: de ene vindt mij heel ontspannen, de ander vindt mij heel onverschillig.
Nu ik deze thread zo lees, vraag ik mijn eigen af of ik niet te ver ben doorgeschoten hierin.
Dat ik mezelf voorhoud dat mijn balans heel helpend/acceptabel is, terwijl dat eigenlijk ingebracht is door een enorme angst voor chaos in mijn geest.
En of ik niet op weg ben om een emotieloze zombie te worden als ik zo doorga.

Toch denk ik dat ik beter in staat zou zijn om lijden te verminderen als ik niet te verdrietig, moe, angstig of boos ben, maar juist haarfijn kan aanvoelen wat er nodig is om het lijden te verminderen.
Als ik vol ben van verlangen of afkeer, dan is er geen helderheid en ruimte om te kunnen inschatten wat nodig is.
Met medeleven en tegenwoordigheid van geest kun je een ander beter helpen dan wanneer je je met medelijden mee laat slepen in het verdriet van de ander.

Tijdens een meditatieles deden we een oefening in tweetallen. De ene moest een sappig verhaal vertellen vol emotie, en de ander moest daarbij achterover leunend luisteren, voorovergebogen luisteren, of met de rug rechtop. Achterover leunend werden mensen nonchalant, voorovergebogen werden ze meegesleept door het verhaal, en met de rug recht was hun aandacht het meest helder en creatief. Die laatste houding zie ik dan als de gulden middenweg tussen afkeer en verlangen.

Wat betreft die vriendin met MS waarvan Sybe zei dat ze relatief gelukkig is: je zou kunnen denken dat ze ondanks haar lijden gelukkig is, maar ik zou eerder denken dat ze vanwege haar ziekte haar prioriteiten helder heeft.

Warme groet,
Borobudur.
« Laatst bewerkt op: 26-04-2018 01:56 door Borobudur »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #20 Gepost op: 26-04-2018 21:40 »
Op dit moment is totale onaangedaanheid voor mij niet een soort ideaal waar ik naar streef. Ik ben wel een sutta tegengekomen waarin wordt gezegd dat een vrouw haar enige kind verloor. Haar kind werd gevangen genomen en geëxecuteerd. Zij had geen enkele verandering in de geest daarbij ervaren.

Ik heb hier wel mijn bedenkingen bij. Is dit nou waar ik naar toe wil? Oke, het is een blijk van totale onthechting, maar is het niet ook wat ...ongevoelig?

Is de prijs van je eigen totale vrede, je absolute onaangedaanheid niet dat je eigenlijk ook alle banden doorbreekt of verbreekt, je afsnijdt van alle intieme relaties met wie of wat dan ook. Elke verwevenheid opgeeft met wie of wat dan ook, elke betrokkenheid bij wie of wat ook prijsgeeft?

Moet je nou je eigen vrede zo lief hebben, boven alles?

Siebe

Borobudur

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #21 Gepost op: 26-04-2018 22:34 »
Acceptabel lijden

Totale onaangedaanheid is ook niet mijn ideaal, maar terwijl ik deze thread las werd ik me wel ervan bewust dat ik moet oppassen dat niet te worden.

Als ik intens aangedaan zou zijn door het lijden van een ander, dan zou ik dat wel moeilijk vinden.
Ik ben simpelweg niet meer zoveel emotie in mezelf gewend.
Maar ik zou de emotie wel accepteren bij mezelf, in de zin van: het er te laten zijn, en intussen proberen zo integer en liefdevol mogelijk te handelen.

Het zou ook een goed leermoment zijn, om die emotie te voelen en te leren kennen.
Ik denk namelijk dat je pas lijden kan verminderen als je het lijden begrijpt, begrijpt hoe dat werkt.
Wat mooi zou zijn is als ik dat lijden op de een of andere manier zou kunnen omzetten in een compassievol medicijn.
Dat is me wel een aantal keren gelukt, wat me zelfvertrouwen geeft.

Medelijden mag geen doel op zich zijn.
Medelijden kan een middel zijn, want door zelf te lijden, snap je lijden beter.
Maar compassie lijkt me toch een beter middel om een doel te bereiken.
De intentie om het lijden bij een ander te verminderen.
Maar dan kan ik beter eerst zelf leren het lijden bij mezelf te verminderen, want dan snap ik beter hoe het lijden bij een ander verminderd kan worden.

Onacceptabel lijden

Lijden bij mezelf, veroorzaakt door kwaadaardige intenties van anderen, zou ik op dezelfde manier behandelen als acceptabel lijden.
Maar de kwaadaardige intenties zelf zou ik niet zo snel accepteren, in de zin van: er klakkeloos in meegaan.
Vuur met vuur bestrijden vind ik namelijk niet helpend.
Vuur bestrijd je door 1 van de drie bronnen uit te schakelen: zuurstoftoevoer, brandstof of hitte.
Daarmee haal je 1 van de wortels weg.

Ik ben eigenlijk nog niemand tegengekomen die puur kwaadaardige intenties had, ik zie dat eigenlijk allemaal als intenties vanuit een beperkte visie van onvaardige mensen.
Het zijn intenties van wezens die de weg kwijt zijn.
"In de kern zijn we allemaal Boeddha's."
Vroeger vond ik dat hocus-pocus, maar tegenwoordig begin ik te snappen hoe die uitspraak tot stand is gekomen.
Bijna alle wezens op aarde hebben hun prioriteiten niet op orde, zijn verdwaald, verstrikt in hun eigen verhalen (ik ook, al zie ik het vaak niet).
We hebben allemaal een lange weg te gaan om het boeddhaschap te ervaren, en voor mezelf is die weg draaglijk (regelmatig zelfs leuk) omdat het me in dit leven gelukt is om vanuit mijn eigen intense lijden te groeien naar een meer compassievol persoon (en dat geeft zelfvertrouwen, wat weer vertrouwen in de wereld geeft).
Van elke (negatieve) ervaring een stukje meer compassievol/liefdevol te worden, dat past wel bij het achtvoudig pad.
« Laatst bewerkt op: 26-04-2018 23:02 door Borobudur »

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #22 Gepost op: 27-04-2018 17:56 »

[grote knip]

We hebben allemaal een lange weg te gaan om het boeddhaschap te ervaren, en voor mezelf is die weg draaglijk (regelmatig zelfs leuk) omdat het me in dit leven gelukt is om vanuit mijn eigen intense lijden te groeien naar een meer compassievol persoon (en dat geeft zelfvertrouwen, wat weer vertrouwen in de wereld geeft).
Van elke (negatieve) ervaring een stukje meer compassievol/liefdevol te worden, dat past wel bij het achtvoudig pad.

Heel mooi Borobudur. Mooi dat de Dhamma dit betekent voor jou.

Wat gelijkmoedigheid aangaat, ik denk wel dat ik er wel wat meer van kan gebruiken.
Eerlijk gezegd verlamt mij het zien van lijden vaak genoeg of ik wil het liever niet zien ook.
Dan schiet ik in de zorg-en handelstand. Dan wil ik dingen in orde maken.

Geluk lijkt het vermogen het lijden te kunnen verdringen uit je geest. Ik ken tenminste gaan ander geluk want wie kan een dag gelukkig zijn als ie constant indringend bewust is van het lijden van mens en dier, van naasten maar ook van niet-naasten? Je zou toch nooit meer een moment gelukkig zijn? Geluk is het vermogen te vergeten, het vermogen tot roes. Meer is geluk eigenlijk ook niet.

Vandaag fietsend door de omgeving, alles prachtig fris groen, begon ik mezelf ook fris te voelen. Wat mooi is alles nu. Ja, je raadt het al...in bloei! Een toch fijne roes om even in te verkeren maar meer is het eigenlijk ook niet. Geluk is eigenlijk roes.

Mijn wens tot een perfecte wereld voedt alleen maar begoocheling. Daarom dat de teksten, lijkt me, ook constant er op inhameren dat imperfectie eigenlijk de aard is van samsara. Dat wordt beschreven met anicca, dukkha en anatta. Eigenlijk willen die drie contemplaties over onbestendigheid, onbevredigdheid en essentieloosheid niks anders dan onze harstocht voor dit (of een ander) leven temperen. De allure van de wereld. Het zoeken naar groen gras. Het vastklampen aan het mooie. Het willen zien van bloei. De verlokking. Dan weer eens hierin dan weer eens daarin ons genoegen zoekend.

Op de een of andere manier zit er een soort verzet tegen de waarheid van lijden. Je wilt blijven strijden en volhouden dat het leven een feest is, een wonder, een geschenk. Het is een beetje als iemand die steeds maar de optimist wil uithangen.

Verlangen naar perfectie, wat drijft dat aan he? Wat moet dat toch? Wat wil dat toch?


alle goeds,
Siebe


 




remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #23 Gepost op: 29-04-2018 12:51 »
Citaat
Mijn wens tot een perfecte wereld voedt alleen maar begoocheling. Daarom dat de teksten, lijkt me, ook constant er op inhameren dat imperfectie eigenlijk de aard is van samsara. Dat wordt beschreven met anicca, dukkha en anatta. Eigenlijk willen die drie contemplaties over onbestendigheid, onbevredigdheid en essentieloosheid niks anders dan onze harstocht voor dit (of een ander) leven temperen. De allure van de wereld. Het zoeken naar groen gras. Het vastklampen aan het mooie. Het willen zien van bloei. De verlokking. Dan weer eens hierin dan weer eens daarin ons genoegen zoekend.

Verlangen naar perfectie, wat drijft dat aan he? Wat moet dat toch? Wat wil dat toch?

beste siebe,

wat is perfectie? zou het kunnen dat als je jouw omgeving, die waar jij invloed op hebt, probeert naar jouw perfectie te creeren. dit jou daar wat rust in zou kunnen geven?
waarom zou de wereld jouw verantwoording moeten zijn? jij en ik kunnen slechts dat stukje waar wij invloed op hebben proberen te vormen naar dat wat jij of ik als perfectie zien.
volgens mij is het enige wat veranderd kan worden "ik".
ik denk dat ieder weldenkend mens geen armoede geen honger geen oorlog etc etc wenst. als een ieder dit zou bewerkstelligen in zijn directe omgeving dan veranderd de wereld vanzelf.
het verlangen naar perfectie is denk ik wetende/hopende dat dit minder lijden en meer rust tot gevolg zou kunnen hebben, volgens mij is dit waar ieder mens naar verlangt.

« Laatst bewerkt op: 29-04-2018 12:53 door remie »

moesa

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #24 Gepost op: 29-04-2018 13:10 »
Beste forumgangers,

Wij maken er zelf imperfectie of perfectie van. Zou het mogelijk kunnen dat ales innerlijk je buitenwereld weerspiegelt? Dan kom ik uit op de : wet van aantrekking. Op het moment heb ik geen zin om mijn innerlijke wereld te zien in de buitenwereld. Dus binnenblijven en innerlijk lijden. Ik kan namelijk nog geen vinger leggen op de oorzaak van mijn lijden. Er is nog geen verhaal, dus onzeker, wat mogelijk onzekere situaties aantrekt. Dit doe ik op het moment innerlijk.

Gek wordt ik soms van mijn denken. Die baas in mijn hoofd, die bangerd

Warme groet Moesa

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #25 Gepost op: 29-04-2018 16:58 »
het verlangen naar perfectie is denk ik wetende/hopende dat dit minder lijden en meer rust tot gevolg zou kunnen hebben, volgens mij is dit waar ieder mens naar verlangt.

Ja, ik denk het ook. Tegelijkertijd denk ik dat dit ook naief is, want hoe kan perfectie je ooit rustig maken? Oke, dan creeer je een soort perfecte wereld om je heen, een mooie tuin, een mooi huis, mooi gezin, mooi weet ik wat, en dan? Die perfectie wordt nu constant bedreigd, want alles is uit de aard der zaak veranderlijk, instabiel, niet-blijvend, vergankelijk. Die mooie tuin moet nu constant onderhouden worden want dreigt altijd overwoekerd te worden. Die prachtige relatie met je partner, nou dat heeft ook heel wat aandacht nodig om leuk te houden. En als gezin, nou, dat vergt ook heel wat energie. Al die perfectie kan je eigenlijk alleen maar banger en banger maken. Bang dat alles instort, dat alles eindigt.  En dat...doet het zeker!, al was het maar bij de dood.

Maar goed, ik denk dat veel valt of staat met de motivatie. Streven naar perfectie dat zit niet goed qua motivatie. Het is te overdreven volgens mij. Te weinig aards, te weinig ontnuchterd, te begeertevol. 

Moeilijk om afstand van te doen.

groet,
Siebe




Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #26 Gepost op: 29-04-2018 17:07 »
Beste forumgangers,

Wij maken er zelf imperfectie of perfectie van. Zou het mogelijk kunnen dat ales innerlijk je buitenwereld weerspiegelt? Dan kom ik uit op de : wet van aantrekking. Op het moment heb ik geen zin om mijn innerlijke wereld te zien in de buitenwereld. Dus binnenblijven en innerlijk lijden. Ik kan namelijk nog geen vinger leggen op de oorzaak van mijn lijden. Er is nog geen verhaal, dus onzeker, wat mogelijk onzekere situaties aantrekt. Dit doe ik op het moment innerlijk.

Gek wordt ik soms van mijn denken. Die baas in mijn hoofd, die bangerd

Warme groet Moesa

Psychisch lijden zit heel eenvoudig in elkaar, vind ik, want stel je eens voor dat je geest werkelijk open, soepel en vriendelijk zou zijn, dan lijdt je toch niet zo psychisch? Ik bedoel dit natuurlijk niet als verwijt. Het is toch zo? Het is toch zo dat mensen die kampen met psychische problemen, zoals ik ook, die munten heus niet uit in openheid en vriendelijkheid. Ze kunnen misschien denken van wel, maar het is niet zo, volgens mij. Er is best veel agressie, woede, venijn, onvriendelijkheid, kleingeestigheid, trots, mentale  starheid, koppigheid, gretigheid, hebzucht, jaloezie. Ook niet bedoeld als verwijt.
Al dat soort zaken die het onderricht aanhaalt als onheilzame mentale factoren die zijn in overvloed aanwezig is mijn eigen ervaring althans. Daarom lijden we psychisch. En als ze nu niet meer in overvloed aanwezig zijn, dan wel vroeger. Dan ervaar je nu de rijpende gevolgen van eerder negatieve daden.

siebe






remie

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #27 Gepost op: 30-04-2018 10:45 »

Ja, ik denk het ook. Tegelijkertijd denk ik dat dit ook naief is, want hoe kan perfectie je ooit rustig maken? Oke, dan creeer je een soort perfecte wereld om je heen, een mooie tuin, een mooi huis, mooi gezin, mooi weet ik wat, en dan? Die perfectie wordt nu constant bedreigd, want alles is uit de aard der zaak veranderlijk, instabiel, niet-blijvend, vergankelijk. Die mooie tuin moet nu constant onderhouden worden want dreigt altijd overwoekerd te worden. Die prachtige relatie met je partner, nou dat heeft ook heel wat aandacht nodig om leuk te houden. En als gezin, nou, dat vergt ook heel wat energie. Al die perfectie kan je eigenlijk alleen maar banger en banger maken. Bang dat alles instort, dat alles eindigt.  En dat...doet het zeker!, al was het maar bij de dood.

Maar goed, ik denk dat veel valt of staat met de motivatie. Streven naar perfectie dat zit niet goed qua motivatie. Het is te overdreven volgens mij. Te weinig aards, te weinig ontnuchterd, te begeertevol. 

Moeilijk om afstand van te doen.

groet,
Siebe

misschien als je het "nu" meer beleefd dat er dan minder engergie/tijd gaat in het lijden voor een eventueel verlies, angsten in dit geval?
bovendien wat je zegt, niets is permanent, lijden zal er altijd zijn. ik ben daar zeker niet naief in. ik denk toch dat je juist met deze wetenschap meer kunt genieten, als in dankbaarheid bijv, voor alles wat je naar jou tevredenheid/perfectie hebt gecreëerd.
zonder lijden bestaat er ook geen genieten denk ik. je hebt het een nodig om het andere te begrijpen vrees ik.
als je de angsten tot verlies laat overheersen dan valt er volgens mij nergens meer van te genieten?
better loved and lost than never loved at all.
en net zoals de tuin onderhouden moet worden zo zal je alles moeten onderhouden ook je geest je relaties etc.
we houden denk ik veel te veel vast. loslaten, onthechten en genieten denk ik.
wat ik bedoelde met invloed op je omgeving en wereld zijn niet perse aardse zaken maar meer het 8voudig pad, als ik dit weet uit te dragen naar mijn buitenwereld dan geloof ik echt dat mijn wereld er een stukje mooier uit ziet.
dit is een gedachte die mij nu helpt en waar ik op vertrouw.




Borobudur

  • Gast
Re: acceptabel en onacceptabel lijden
« Reactie #28 Gepost op: 01-05-2018 23:02 »
Heel mooi Borobudur. Mooi dat de Dhamma dit betekent voor jou.

Deze zinnen bewijzen, dat je niet vrij van lijden hoeft te zijn, of jezelf gelijkmoedig te vinden, om iemand blijer te maken met een mooie boodschap. Dank je, Sybe!

Boeddha zei: wat je vaak doet/zegt wordt een gewoonte, en een gewoonte kan een deel van je karakter worden.