Auteur Topic: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme  (gelezen 1692 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Old Bhikkhu

  • Gast
Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Gepost op: 24-09-2018 11:12 »
Ik zou willen vragen, of actieve leden hier eens het volgende zouden willen omschrijven:

1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?


Je bent uiteraard volledig vrij om je antwoorden naar wens te formuleren. Ik zal mijn eigen antwoorden vooralsnog echter niet meteen plaatsen hier, omdat ik niemand vooraf wil beïnvloeden.

Het is pertinent niet de bedoeling om elkanders antwoorden in debat ter discussie te stellen. Ik hoop dat iedereen zich daaraan zal houden, zodat het een mooi en interessant overzicht zal worden over waar we eigenlijk met zijn allen staan, op dit moment. Wel is het uiteraard toegestaan om verduidelijkende vragen aan elkaar te stellen.

Met respectvolle groet,

[Old Bhikkhu]

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2971
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #1 Gepost op: 24-09-2018 12:27 »
1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?

Zoekend naar zin, naar goede raad, naar wat goed is, waar is, wijs is, in boeken, op internet. Ik had toen net een periode Krishnamurti afgesloten. Mijn eerste contact met boeddhisme was in een Zendo maar dat vond ik toen te kaal. Daarna kwam ik in aanraking met kamma-kaguy school in Cadzand en Huy.
Daar vond ik een hele mooi combinatie van onderricht beluisteren, studeren/reflecteren en meditatie.

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?


Ik heb geleerd het lijden in mijn eigen leven wat hanteerbaarder te maken en ook het lijden van anderen.
Het grijpt me nog altijd erg aan, soms verstikt het me nog altijd maar het is iets beter geworden.

Ik denk dat ik mede door boeddhisme wel iets realistischer ben geworden ook, minder dromerig in dit leven sta. Dat is een erg pijnlijk proces maar wel goed. Ik ben al gaandeweg denk ik ook minder gaan verwachten van dit leven en anderen en meer van mezelf, in de zin dat ik minder verwacht dat anderen voor me zorgen.

Ik omarm de kernwaarde in boeddhisme dat het belangrijk is een eiland of toevluchtsoord te maken van jezelf. De geest kan een oorzaak zijn van enorme gekweldheid maar ook van intense vrede en geluk. Hoe dit werkt legt de Boeddha uit en dat vind ik erg leerzaam.
Boeddhisme leert me ook dat het domein van de geest een wonderbaarlijk domein is. De geest is letterlijk tot wonderen in staat.

Boeddhisme leert me ook niet oordelend te kijken naar negatieve en positieve neigingen. Het haalt alles wat uit een sfeer van straf en beloning, een hele benauwende sfeer, en plaats alles in een neutraler perspectief van oorzaak en gevolg.

Het leert me ook dat ten diepste al die verhalen die in mijn hoofd spelen, en die ik vaak nog serieus neem en voor waar en werkelijk aanhoud, over wie ik ben, wat ik zou moeten doen, wat mijn plicht is, of ik deug of niet deug, eigenlijk enkel opwellingen zijn, zonder enige betekenis. Hun enige zin is dat we ze geloven en dus gevangene worden van die verhalen. Dit vind ik het meest uitdagend maar ik geloof dat de Boeddha dit ontdekt heeft. Verbeelding is Mara's domein bij uitstek.

Ergens daagt boeddhisme me ook uit om er op te vertrouwen dat ik (en anderen) ten diepste volledig af ben en niemands bezit, niet van God, land, regering, baas, buurt, partner etc. Al die ideeen die constant maar door mijn hoofd jagen, vooral die over zingeving, ze fluisteren alsmaar in dat ik niet af ben, gebroken, imperfect, bezoedeld etc. Ik zou dit moet hebben, of dat. Of ik zou dit moeten doen of dat. Het houdt nooit op. Wat de Boeddha me leert is dit te relativeren. Het is uiteindelijk allemaal enkel opwelling, conditionering, eeuwenoude processen die zich manifesteren als beelden.

Boeddhisme leert dat je dit soort gesprekken met jezelf ook ineens kunt doorbreken. Foetsie. Dat op zichzelf is leerzaam om te ervaren. Wie/wat ben je dan als die verhalen eens stoppen?


3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?

Ik voel het zo aan dat welke neigingen je ook impulsief volgt, dat is niet echt authentiek gedrag. Vroeger had ik extreem de neiging om te voldoen aan wat andere mensen van me verwachten. Dat voelde heel ongemakkelijk. Natuurlijk weet je dan dat je jezelf niet bent.  De neiging om in een rol te schieten was heel sterk. Ik heb altijd aangevoeld dat dit niet echt deugt. Ik wilde dit eigenlijk ook niet maar het was alsof ik geen ander repertoire had, alsof ik niet mezelf kon zijn.

Ik heb het idee dat dit dankzij boeddhisme wel iets, iets, veranderd is. Dat komt vooral om ik de zinloos er van inzie, het nadeel ook. Wat heeft het voor zin om constant maar zo in een rol of houding te zitten?
Ik denk wel dat meditatie hierbij helpt. Gewoon zitten, je adem volgen. Ik oefen ook in aanwezigheid hier en nu. Dus leren niet constant af te dwalen in je hoofd en alles met aandacht te doen. Erbij blijven. Onbewust doet dat toch wat me je. Je merkt op een dag dat bepaalde neigingen zwakker zijn, dat je normaler wordt, minder complex. Vroeger kon ik niet langs een terras lopen zonder me erg ongemakkelijk te gaan voelen maar nu merk ik steeds meer dat dit ongemak niet meer opkomt.

Je 'moet' vooral niks willen zijn of willen voorstellen. Identiteitsvisies gewoon loslaten. Je hoeft je niet te presenteren, alsof het leven een soort sollicitatiegesprek is en je je van je beste kant moet laten zien.
Afschuwelijk. We willen gewoon veel te veel. Dat brengt je niet dichter bij jezelf. Iedereen voelt toch aan hoe geforceerd een presentatie van jezelf is? Daarom, jezelf niet willen presenteren, niks willen neerzetten, niks willen voorstellen, niemand willen zijn, dat brengt je dichter bij jezelf.

groet,
Siebe



« Laatst bewerkt op: 24-09-2018 12:55 door Sybe »

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #2 Gepost op: 24-09-2018 13:08 »
Een prachtig, authentiek en uitgebreid antwoord. Ook heel herkenbaar. Ik ga er (nog) niet teveel over vragen of zeggen, omdat het glashelder is wat je schrijft.

Misschien is deze topic ook handig in het kader van elkanders weg en beweegredenen nader te leren kennen. Dat kan het wederzijds begrip mogelijk vergroten in het op elkaar reageren elders op het forum. Dit zijn wat overwegingen die ik ermee associeer. Ik bedoel dat niet belerend, maar uit interesse voor mijn medemens hier.

Mijn complimenten Sybe!

Met vriendelijke groet,

[Old Bhikkhu]

Offline MaartenD

  • Sangha Nieuweling
  • ****
  • Berichten: 206
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #3 Gepost op: 24-09-2018 14:57 »
1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?
Via een meditatieklasje. GGZ heeft me indertijd, meer dan 12 jaar geleden, op meditatiecursus gestuurd als onderdeel van een behandeling van depressie. Het was het typische Jon Kabatt-Zin aanbod, toegespitst op depressie. Dat hielp heel behoorlijk hoewel de medicatie ook wel zal hebben meegeholpen. Bij vlagen ben ik blijven mediteren de jaren door. Ik weet niet meer waarom maar ongeveer twee jaar geleden ontdekte ik de toespraken van Ajahn Brahm op youtube. Zijn warmte, mededogen en vriendelijkheid zette me op het spoor van meer mediteren of in elk geval regelmatiger én het bracht me op gaan lezen naar de achtergronden van de (seculiere) meditatie.

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?
Wat ik geleerd heb... dat is wel wat. Vooral - en dat komt meteen bij me op - een manier om te spreken over de overkoepelende wetten waaraan de mens onderworpen is. Met de natuurwetenschappelijke methode komt je niet verder dan constateren wat is. Dat is de beperking en tegelijk de grote kracht van die methode. Hoe nu verder, echter? De Boeddha geeft daar antwoord op. Dat doet een heel aantal andere systemen natuurlijk ook maar de boeddhadhamma sloot goed aan bij wat ik toch al gevonden had.

Ik heb geleerd hoe verschrikkelijk belangrijk je eigen (emotionele) houding is. De gemoedstoestanden waarj je geest in 'verwijlt' - mooi taalgebruik - bepalen hoe je omgaat met wat nu eenmaal is en welke keuzes je in het hier en nu maakt. De leer van kamma is zeer inzichtelijk op dit gebied.

Het taalgebruik van het boeddhisme houdt me bij de les, als het ware. Ik ben de gevaren van allerlei grillen, gedachten en verlangens meer helder gaan zien en kan me een stuk beter inhouden als er gedachtes en verlangen op komen. Ik weet nu ook dat elke gedachte, elk gevoel van nature op komt, een moment heeft van voortdurende verandering, om dan weer te verdwijnen. Kan dit met taalgebruik van een ander geloof? Vast wel.

Ik heb geleerd dat verschrikkelijk lang geleden mensen enorme hoogtes van inzicht bereikten die wij niet zonder meer na kunnen doen. Het toont weer eens aan wat ik vaker zeg: mensen vroeger wisten minder maar ze waren niet dom. Op het spirituele vlak had ik dat inzicht niet eerder toegepast.

Ik heb geleerd dat ons dagelijkse taalgebruik maar nauwelijks geschikt is om echt te praten over wat de werkelijkheid inhoudt.

Ik heb geleerd om emoties te lokaliseren in mijn lichaam om vervolgens juist die sensaties te ontspannen. Hoe dan ook ben ik me een stuk meer bewust van wat er (aan betrekkelijks) gebeurt in mijn geest.

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?
Welke zelf? Het boeddhisme heeft me juist geholpen af te zien van een al dan niet wanhopige zoektocht naar mijn 'ware' zelf.

Ik ben mezelf (deze namarupa) gaan zien als een continu veranderend proces als onderdeel van een veel groter proces (dat weer...) Dat is goed; het is zoals het is.

Met warme groet,

Maarten

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #4 Gepost op: 24-09-2018 15:06 »
Hartelijk dank voor je inkijk MaartenD. Heel mooi beschreven! Het zal geen gemakkelijke weg voor je zijn geweest, zo te lezen. Ik sta er versteld van hoe mooi en persoonlijk jij en jullie over je leven kunnen schrijven.

Ook hier buig ik in respect voor wat je hebt gedeeld, MaartenD!

Mijn complimenten!

Met vriendelijke groet,

[Old Bhikkhu]
« Laatst bewerkt op: 24-09-2018 15:09 door Old Bhikkhu »

Offline ekayano maggo

  • wat is dit
  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 498
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #5 Gepost op: 24-09-2018 15:14 »
1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?
 
In mijn pubertijd ontwikkelde zich een onvrede met de vergankelijkheid van alles wat ik zag.
Dit werd ondersteund door het voorbij gaan van verliefdheids gevoelens naar mijn  (eerste)vriendin. Waarna ik de relatie verbrak.
Waarbij tegelijkertijd mijn beste vriend overleed.
Op zoek gegaan als verdwaalde mens.
Kom je van alles tegen.
Twee momenten in verband met boeddhisme zijn wel te herinneren.
   
   Eerst in de brugklas (bestaat dat nog?) tijdens de godsdienst les had de leraar een lesje ingericht over boeddhisme.
Het ging over de vier edele waarheden. Leven is lijden en er is een oorzaak voor het lijden.
"Wat is dan de oorzaak meneer?"
"Verlangen.
En als je dus niet meer verlangt, lijdt je niet meer."
De leraar sprak het uit op een manier van
'ja als het zo simpel zou zijn,
dan had God dat ook wel verzonnen.'
Maar het klonk zo logisch en kwam op de een of andere manier wel goed binnen. Het bleef weken in mijn gedachten hangen.
Maar ja...verder niks mee gedaan.

   Tweedens kwam ik jaren later in mijn eerste studentenhuis terecht en daar was een jongen die met boeddhisme bezig was. Op zichzelf uit boeken. Wat hij erover wist te vertellen vond ik wel interessant.

Na nog wat verkennende uitstapjes, ben ik toch bij het boeddhisme blijven uitkomen. En  op zoek gegaan naar levende overdracht in Nederland.


2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?

Het is lastig te onderscheiden wat ik precies van het boeddhisme geleerd heb of van het rijpen door het bestaan zelf.
Om die twee maar samen te nemen is het kernpunt voor mij:

Het verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven. Verantwoordelijk zijn voor hoe ik het ervaar.
En zien dat ik er ook een beetje richting aan kan geven.


3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?

Dat zijn de laatste drie regels onder punt twee.
« Laatst bewerkt op: 24-09-2018 17:20 door ekayano maggo »

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #6 Gepost op: 24-09-2018 16:44 »
Oké ekayano maggo. Ook een interessant levensverhaal. De vergankelijkheid van dit alles heeft mij ook in zekere zin bedroefd. Zeker nu ik wat ouder wordt, gaat dat meer opvallen.

Een duidelijk en doorleefd verhaal, heel hartelijk dank voor je bijdrage.

Fijn om wat te lezen over hoe je zogezegd op het pad van het boeddhisme terecht bent gekomen.

Met complimenten en diep respect,

[Old Bhikkhu]
« Laatst bewerkt op: 24-09-2018 16:50 door Old Bhikkhu »

Offline Dorje

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 658
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #7 Gepost op: 25-09-2018 12:17 »
1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?
 


Op, Boeddha weet welke leeftijd, ik denk 14 jaar, vond ik een boekje in de kast van mijn moeder van Tarthang Tulku, Open bewustzijn, en dit fascineerde mij enorm. Dit heeft een enorme zoektocht in gang gezet, het was liefde op eerste zicht. Dat Boeddhisme, daar wou ik meer van weten, maar als jonge snaak vond ik er buiten dat boek nog geen toegang toe, dus geraakte ik in de ban van de nevenverschijnselen, vooral de droomrealiteit, waar ook sprake van was in het boek. Ik verkende de droomrealiteit via lucide dromen en werd verslingerd op de buitengewone ervaringen die je er mee kon opdoen. Maar niet echt op een Boeddhistische manier, het was eerder kicken. Als een echte hongerige geest streefde ik de ene na de andere ervaring na. Ook toen ik rond mijn 18e eindelijk in een Boeddhistische tempel (diezelfde als  waar Siebe terecht geraakte, in Huy, later ook Cadzand) terecht kwam, viel ik daar meteen binnen in een onderricht over de 6 yoga's van Naropa, waaronder Droomyoga waar ik al op een andere manier vertrouwd mee was, en tummo Enzo... Dit wakkerde mijn fascinatie nog meer aan.  Maar het bleef mij te vaag, ik wou meer, ik wou ervaringen, dus begon ik alles af te gaan: van emotioneel Lichaamswerk, over sessies rebirthing, tantrisch energiewerk, Kundalini opwekken,...tot zen meditatie, tummo, powa, droomyoga, ... Ik heb met zowat alles geëxperimenteerd behalve, gelukkig, met drugs (achja, een klein beetje met cannabis, maar niet teveel). Een turbulent innerlijk leven, maar een saai uiterlijk leven, ik was een braaf, verlegen jongetje, met zorgende, beschermende ouders, maar weinig spannends dat gebeurde. Toen het innerlijke opvullen van de leegte geen rust bracht, ben ik de uiterlijke leegte gaan opvullen door aventuur en gevaar op te zoeken: ik trok als vrijwilliger naar de oorlog in Joegoeslavië, confronteerde mijzelf met leed en uitzichtloosheid, en doodsangst, bracht mijzelf en anderen in gevaar, maar wel onder het mom van het goede doel. Hierna ben ik beginnen reizen naar Azië, waar ik mijzelf ook steeds weer in gevaarlijke toestanden wist te verwikkelen: ik keek de dood in de ogen tijdens een busrit in noodweer in de Himalaya, ik werd bijna aangevallen door een roedel straathonden in the middle of nowhere helemaal op mijn eentje trekkend in de Himalaya, ik verdwaalde en raakte verzeild in een legerkamp aan de grens met Tibet, ik werd opgepakt in Tibet (door de Chinese politie) doordat ik in het geheim een Tibetaanse opstand van monikken had gefilmd in Lhasa net voor de Olympische spelen in China en dit naar de media had weten doorsluizen. Maar dit alles bracht ook geen rust. In een volgende fase zocht ik de rust dan maar op in de leegte zelf, ik ging op zoek naar de leegte en kwam weer bij het boeddhisme terecht, en nu zelfs ook bij Theravada, in Thailand volgde ik zo een intensieve 10 daagse vipassana (mediteren van 's morgens vroeg tot 's avonds laat). Voor het eerst in mijn leven kreeg ik de leegte als het ware tot stilstand gebracht, maar ook dat was agstwekkend, en daarna zelfs heel onrustwekkende, enkele dagen later op een strand in Thailand ervaarde ik plots dat alles wat ik zag leeg was, dat ikzelf leeg was, dat mijn leven leeg was, dat er niets, maar dan ook niets was dat van mij was, dat ik zelf had verworven of bewerkstelligd had, alles was oorzaak en gevolg en Dorje daarin als duurzaam iets/iemand niet bestond. Even voelde dat heel bevrijdend, tot als ik weer even tot mezelf leek te komen en mijn lichaam zag zitten op het zand, en mijn vriendin wat verder zag tekeken in haar schetsboek, en een gevoel overviel mij dat het gedaan was, game over, er was niets meer van mij, niets meer om na te streven, niets meer om van te genieten, er was niemand meer om van te houden, dat was allemaal leeg, er was geen Dorje meer, geen leven van Dorje meer en toen sloeg de paniek toe, ik wou dit helemaal niet, ik wou niet verdwijnen, ik wou niet stoppen met genieten van het leven, van reizen, ik wou mijn vriendin niet in de steek laten en toen ben ik heel hard beginnen huilen. Ik was bang dat ik niet meer ik kon zijn, dat alles leeg ging blijven, voor goed en voor altijd, ik wou dit niet, niet nu dat alles zo mooi was, we waren een jaar op reis door Azië, samen met mijn pracht van een vriendin, we hadden zoveel plezier, moest dit nu echt allemaal stoppen?

Ik heb mij toen keihard verzet tegen deze ervaring, ik heb het met alle macht proberen wegduwen, ik ben huilend op bed gaan liggen smeken in mezelf dat alles weer normaal zou worden, ik ben in slaap gevallen en een paar uur later werd ik wakker en was alles weer normaal. Zo blij dat ik was… maar na een paar maanden ben ik terug beginnen verlangen naar die leegte, vond ik het zo jammer dat ik me verzet had en verlangde ik terug naar die leegte en ben ik er terug op zoek naar gegaan. En was ik weer even rusteloos als ervoor op zoek. Maar uiteindelijk greep ik terug naar dat eerste boekje, en raakte mij dit opnieuw, de leegte die daar werd beschreven was geen gapende leegte, maar de leegte waarin alles verschijnt. Het was een boekje over Dzogchen merkte ik opeens op. Een tijd later werd er eens een Dzogchen meester (neen, niet Sogyal) naar Huy uitgenodigd. Dat wou ik niet missen en dat is uiteindelijk mijn leeraar geworden, ik nam eerst toevlucht, later de bodhisattva gelofte, vijf jaar heb ik dagelijks intense beoefening gedaan, neerbuigingen, matra's enzo (voorbereidende oefeningen) en als ik die afgerond had was het advies van mijn leeraar alles nu te integreren in het dagelijkse leven. Een prachtig advies, want ik was twee werelden uit elkaar aan het trekken: de saaie, dagdagelijkse wereld waarin ik verlangde naar bezig zijn met Boeddhisme, en dan de wereld van bezig zijn met Boeddhisme dat soms meer op een vlucht van het leven zelf begon te lijken.


2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?

Dat de leegte nooit opgevuld geraakt, wat je ook doet, je krijgt het innerlijk niet opgevuld, je krijgt het uiterlijk niet opgevuld, het is een bodemloze put. Er is maar één manier: er niet meer van weglopen (willen opvullen), er het niet meer naar streven (begeren, vluchten van dar wat erin verschijnt). Dan wordt de leegte bewust van zichzelf als leegte en ook van alles wat er in verschijnt als leegte. De verschijnselen worden dan als leeg gezien, maar wel degelijk verschijnend (dus niet te ontkennen zoals ik in het verleden deed). Een wereld van verschil!

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?

De ervaring van dat leegte toch ook verschijnt.
De ervaring van leegte leidde tot ontkennen van het bestaan en ontkennen van te bestaan.
De ervaring van verschijnen van leegte bracht het bestaan terug als dat wat niet ontkend hoeft te worden, alleen maar ontdaan moet worden van zelf.

Dat is voor mij de integratie: het bestaan moet niet ontvlucht worden, de wereld moet niet ontkent worden, de ervaring moet niet vermeden worden, het moet gewoon erkend worden als leeg van zelf. Vorm is leegte, maar leegte is ook vorm.

Zo wordt alles opeens bezig zijn met Boeddhisme, of wordt bezig zijn met Boeddhisme het leven van alledag: het opstaan 's morgens, de zorg voor de kinderen, de moeilijkheden die zich voordoen, het werk, de reis van en naar het werk, het schrijven hier op het forum, de fijne, voedende gesprekken, de moeilijke, confronterende gesprekken, het scoren, en het afgaan, ...

En dit integreren, overal beoefening in zien, is nog volop gaande. Het pad is nog lang en hobbelig, maar de hobbels zijn niet meer aangenaam, noch onaangenaam, ze zijn gewoon wat ze zijn: onvermijdelijke hobbels op het pad. Het streven naar ervaring is uitgedoofd, het streven naar leegte is aan het uitdoven, het openstaan voor leegte die verschijnt als Boeddhisme, als Hinduisme, als Siebe, Maarten, Eke, Bikkhu en al de rest, is in volle ontwikkeling. Dank voor hier te mogen ontwikkelen.

Dorje.








Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #8 Gepost op: 25-09-2018 12:34 »
Fantastisch dat je gereageerd hebt, Dorje. Een zeer boeiend levensverhaal. Ik ben nu zelf aan het schrijven aan mijn eigen verhaal, wat ik binnenkort hier zal plaatsen. Die leegte waar je het over hebt, kan zeer beangstigend zijn ja. Ik heb dat ook ooit ervaren, alsof ik in een soort draaikolk terecht kwam tijdens de meditatie. Ik ben toen gestopt en heb mijn hoofd onder de kraan gehouden om het draaien tegen te gaan. Dat bracht mij terug in de werkelijkheid. Later had ik spijt dat ik het niet over me heen had laten komen, maar uiteindelijk heb ik begrepen dat ik allerlei emotionele blokkades in me had, die zich gingen roeren. Ik was er als het ware nog niet klaar voor, om met de daadwerkelijke leegte te worden geconfronteerd.

Mijn complimenten voor je prachtige verhaal, ik ben er van onder de indruk! Je hebt veel beleefd, maar uiteindelijk bij jezelf terecht gekomen. Waar je ook heen gaat, waar je het ook zoekt, uiteindelijk neem je jezelf mee...

Met diep respect,

[Old Bhikkhu]

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #9 Gepost op: 25-09-2018 16:53 »
“Er is een deugd waar ik erg op gesteld ben, één enkele. Zij heet eigenzinnigheid. – Van al die vele deugden waarover wij in boeken lezen en leraren horen praten, kan ik niet zo’n hoge dunk hebben. En toch zou je al die deugden die de mens heeft bedacht, onder één enkele naam kunnen samenvatten. Deugd is: gehoorzaamheid. De vraag is alleen wie men gehoorzaamt. Ook eigenzinnigheid is namelijk gehoorzaamheid. Maar alle andere, zo zeer geliefde en geloofde deugden zijn gehoorzaamheid aan wetten die door mensen gegeven zijn. Enkel en alleen de eigenzinnigheid is het die niet naar deze wetten vraagt. Wie eigenzinnig is gehoorzaamt aan een andere wet, één enkele, absoluut heilige, de wet in je zelf, de ‘zin’ van het ‘eigene’.”

Citaat uit: Hermann Hesse: “Zinnig eigenzinnig”, Uitgeverij Arbeiderspers, blz. 6.

1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?

Ik ben geboren in een tijd dat de kroontjespen nog in gebruik was op school. De schoolbanken waren daarop ingesteld, want aan de bovenkant bevond zich een uitsparing om de pen in te leggen en rechtsboven zat een gat waarin het inktpotje kon worden geplaatst. Het was destijds een zogeheten gezagsamenleving, de dominee, huisarts en burgemeester, enzovoort stonden hoog in aanzien, daar ging je niet zomaar tegenin. Toen ik vier jaar oud was, kreeg ik astmatische bronchitis en moest zes weken in het ziekenhuis worden opgenomen. Voor mij was dat een regelrechte ramp, omdat ik sterk op mijn moeder gericht was. Waarschijnlijk is dat logisch op zo’n jonge leeftijd. Mijn vader was een onredelijke man, opvliegend. Daar heb ik nooit goed mee kunnen opschieten, helaas. Ouders mochten destijds hooguit een half uurtje of een uur bij hun kind op bezoek in het ziekenhuis, dat is heel wat anders dan wat we heden ten dage zien. Nu zijn er Ronald McDonald huizen en dergelijke en mogen de ouders desnoods de hele dag bij hun kind blijven. Toen ik opgenomen werd, heeft mijn moeder de domme fout gemaakt, om, toen ik even afgeleid was, plotsklaps te verdwijnen. Toen ik merkte dat ze weg was, stortte mijn hele wereld in. Ik was ontroostbaar. Later toen ik volwassen was hebben we het daarover gehad, en mijn moeder vertelde me dat ze mij had willen behoeden voor een schrijnend afscheid. Ze had dat laatste toch beter kunnen doen, want nu is het een jeugdtrauma geworden. Natuurlijk heb ik mijn moeder inmiddels vergeven. Ik heb mij echter altijd enigszins ontaard gevoeld, ontheemd zelfs, nergens echt bij horend, liefst alleen. Terwijl ik wel vriendjes had op school en het wat dat betreft toch eigenlijk redelijk ging.

Toen ik ongeveer 20 jaar oud was, ging het mis. Mijn ouders gingen scheiden en ik raakte werkloos. Het was een vreselijke tijd, waarbij mijn vader en moeder elkaar haatten en het alleen nog maar ging over wie “de baas” was over huis en haard. Materiële zaken dus. Ik werd zoekende naar wie ik eigenlijk was, ik snapte niks van deze chaos. Het leven lachte me in ieder geval niet toe. Ik had geen relatie, mijn vrienden waren aan het werk toen ik thuis zat. Gelukkig heeft de werkloosheid niet lang geduurd. Ik ging boeken lezen, te beginnen met science fiction. Hele weekenden zat ik in andere werelden, ik vond het fantastisch! Langzamerhand begon ik de literatuur te verkennen, en las Jan Wolkers, Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch, enzovoort. Maar ik voelde dat er iets niet goed zat, er miste iets. Wie was ik nu eigenlijk? Wat wilde ik in het leven of wat wilde het leven van mij? Ik raakte geïnteresseerd in filosofie en later in spiritualiteit en religie. Ik las de Bijbel, maar ik begreep er niet zo veel van. Het verhaal van Jozef sprak me wel erg aan in het Oude Testament, vooral toen hij uiteindelijk in een emotioneel weerzien verenigd werd met zijn vader.

Op een gegeven moment begon ik zelfs boeken te lezen over psychologie, maar dat kon me niet echt bieden wat ik zocht. Totdat ik het boek “De drie pijlers van Zen” in handen kreeg van Philip Kapleau. Ik kende iemand die zich met het boeddhisme bezig hield en samen sloten we ons aan bij een meditatiegroep, die geïnspireerd was door het werk van Kapleau. Zo heb ik leren mediteren, alhoewel ik een grote honger naar kennis in me bleef houden. Ik kreeg de instructie om (ook) thuis te gaan mediteren, en ik heb vreemde verschijnselen meegemaakt tijdens de meditatie, zoals duizeligheid, angst, huilbuien, een overweldigend wit licht, zo’n diepe ontspanning waarin het net leek alsof ik er bijna niet meer was, enzovoort. Op een gegeven moment leek het er zelfs op, alsof ik in een soort draaikolk terecht kwam tijdens de meditatie. Ik ben toen gestopt en heb mijn hoofd onder de kraan gehouden om het draaien tegen te gaan. Dat bracht mij terug in de werkelijkheid. Later had ik spijt dat ik het niet over me heen had laten komen, maar uiteindelijk heb ik begrepen dat ik allerlei emotionele blokkades in me had, die zich gingen roeren. Ik was er als het ware nog niet klaar voor, om met de daadwerkelijke “leegte” te worden geconfronteerd. Er werd me in de meditatiegroep verteld dat ik niet moest hechten aan dergelijke verschijnselen, die “bedrieglijk” (makyo) werden genoemd. Ik was daarover nogal ontdaan, omdat het zó echt en werkelijk aanvoelde. Uiteindelijk ben ik door blijven gaan met mediteren en begon de boeken van Bhagwan Shree Rajneesh te lezen (ik ben trouwens nooit lid geweest van zijn sektarische beweging). Vanaf dat moment was ik volledig verknocht aan de Oosterse levenswijze en begon daarnaast het werk te lezen van Gurdjieff en uiteraard ook van Gautama de Boeddha. Ik heb een groot deel van de Pali-Canon hier staan, althans, wat in het Nederlands is vertaald. Ik begon te debatteren met een vriend die ook geïnteresseerd was in filosofie, hele avonden zaten we kennis uit te wisselen. Kennis werd helaas belangrijker dan de meditatie, alhoewel ik nog wel doorging met mediteren. Ik wilde absoluut de Verlichting bereiken, dat was mijn streven. Wat dat dan eigenlijk was, wist ik niet precies, maar het kwam zeer bijzonder op mij over, en ik bewonderde Ramana Maharshi, Krishnamurti, Ramakrishna, enzovoort. Ik verslond hun boeken, maar die Verlichting bleef uit. Ik had er een verkeerd beeld van, namelijk dat je problemen voor altijd zullen zijn opgelost. Verder zou ik bijzonder alwetend zijn of zo, en uiteindelijk een leraar worden. Maar zoals de meeste spirituele ego’s, wilde ik eigenlijk geen leerling zijn. Terwijl ik later merkte, dat de enige manier om jezelf echt te leren kennen is om juist leerling te zijn en te blijven. Zo ben ik dus in aanraking gekomen met het boeddhisme, maar op een gegeven moment kreeg ik een relatie en ging ik nog een studie volgen. Ik stopte met mediteren en begon eindelijk eens te leven. Ook las ik geen boeken meer over religie, maar ging daarentegen feesten. Ik raakte behoorlijk verslingerd aan het roken van cannabis, waarvan ik later besefte dat dit opnieuw een manier was om je fijn te voelen, maar het leverde niks op. Een escapade dus… Toen ik dat merkte, ben ik er ook radicaal mee gestopt en nooit meer een joint aangeraakt. Jarenlang heb ik dus als het ware gewoon “geleefd” en raakte het ideaal van de Verlichting op de achtergrond. Ik had namelijk gemerkt dat de wijze waarop ik die Verlichting wilde bereiken helemaal niet juist was, ondanks alle waarschuwingen die ik ooit had ontvangen vanuit de meditatiegroep en de boeken die ik gelezen had.

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?

“Verlichting is niet iets dat je bereikt. Het is de afwezigheid van iets. Je hele leven heb je achter iets aangezeten, geprobeerd een doel te bereiken. Verlichting betekent dit allemaal loslaten. Er over praten heeft echter weinig zin. Iedereen moet oefenen. Er is geen alternatief. We kunnen er over lezen tot we duizend jaar oud zijn en het brengt ons geen steek verder. We moeten allemaal oefenen en we moeten uit alle macht oefenen zolang we leven.”

Citaat uit: Charlotte Joko Beck: “Alle dagen Zen”, Uitgeverij Karnak, blz. 20.

Sedert een aantal jaren mediteer ik weer met regelmaat. Er kwam namelijk op een gegeven moment een soort echo in mijn innerlijk dat ik weer moest gaan zitten. Het grote verschil met de meditatie van voorheen is, dat ik nu niet meer allerlei van die vreemde verschijnselen heb ervaren. Sterker nog, ik heb lange tijden niets gemerkt, niets ervaren, alleen gezeten. Soms leek het oneindig te duren, en leverde het niets op. Uiteindelijk begon ik te merken, dat ik in een cirkel aan het ronddraaien was. Het spirituele ego dat ik ooit had, was inmiddels gevallen. Dat lijk ik nu terloops te vermelden, maar het was een keiharde val. Alle kennis verbleekte, de zoektocht leek volledig verdord en de Verlichting één grote illusie, althans, zoals ik er naar gezocht had, het als het ware had geïdealiseerd. Ik wilde en wil niets meer te maken hebben met dat opgeblazen gedoe, omdat een spiritueel ego betekent, dat je iets op te houden hebt. Het werkt exact als het masker van het gewone ego, alleen nog een graadje erger. Het is niets en niets minder dan een rol die je je aanmeet, de rol van degene die het allemaal wel weet, die kennis van zaken heeft, en de juiste leer tot zich heeft genomen. Het is een zware spanning (want je moet veel verbergen); ik heb zelfs ooit rondgelopen in een Indiaas gewaad en liet mijn baard staan. Dan leek het er op alsof ik een wijze was, maar feitelijk was ik een doodgewone dwaas, op zoek naar het ware. Alleen verwisselde ik het ware met dorre kennis. Echter,  “veel kennis verschaft nog geen inzicht”, zei de Griekse filosoof Heraclitus ooit. Wat nu?

“Een student in Tendai, een filosofische school van het boeddhisme, kwam als leerling naar het verblijf van Zenmeester Gasan. Toen hij een paar jaar later weer vertrok, waarschuwde Gasan hem: 'De waarheid speculatief bestuderen is nuttig als een manier om materiaal voor preken te verzamelen. Maar onthoud dat, wanneer je niet voortdurend mediteert, je gevoel voor de waarheid [light of truth] uit zou kunnen doven.’”

Citaat uit: Paul Reps: “Zen Flesh, Zen Bones”, Uitgeverij Middlesex, blz. 55.

“Je kennis van de geschriften, hoe diepgaand ook,
is zo nietig als één enkel haartje
in de eindeloosheid van de ruimte.
Je wereldwijsheid mag dan wel heel belangrijk lijken,
het is niet meer dan een druppel water in een diep ravijn.”


- Tokusan

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?

Ik besef sedert enige tijd, dat er niets te “bereiken” valt, er valt eerder veel te verliezen. Alleen wat ik inmiddels verloren heb, is een grote opluchting. Ooit zat ik vol kennis en dacht ik dat “weten” alles was, boek na boek goot ik in mijn hoofd. Maar door meditatie en bestudering van het boeddhisme, de theosofie, het (mystieke) christendom, gnosticisme, Rozenkruisers, Rudolf Steiner, en ga zo maar door ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat kennis hooguit een verwijzing kan zijn. We kunnen eigenlijk niets weten, we doen alsof we veel weten. De verafgoding van de leraar (bijvoorbeeld de Boeddha) of zijn onderricht is een direct gevolg van ons kinderlijk verlangen dat dit vergoddelijken in ieder geval al onze problemen zal oplossen. Waarachtige leraren wijzen slechts naar jou en naar mij, precies zoals je bent. Uiteindelijk kan dat slechts een vingerwijzing zijn naar mijn levende natuur, de daadwerkelijke “leegte” die ik ben. En die leegte is vrijheid, echte vrijheid. Er valt echter niets te vinden, omdat alles reeds het geval is. Dat was en is een eye-opener voor mij. Helaas zijn er velen die een leraar op een voetstuk zetten. En boos worden als er kritiek is op de desbetreffende leraar. Ook ik heb dat gedaan, in een poging zo te worden als die leraar (Bhagwan was een tijdlang iemand die ik zeer hoog had zitten. Echter, toen ik diverse documentaires over zijn commune zag kon ik alleen maar huilen. Pasgeleden zag ik nog “Wild wild Country”, vreselijk om te zien wat Osho (Bhagwan) heeft nagelaten en hoe hij steeds vond dat hij immers boven alle kritiek verheven was). Een leraar kan ons niet geven wat we denken te willen: voor altijd gelukkig zijn. Dat is de weg van het ego! Er is geen voortdurende toestand van volmaakte gelukzaligheid, dat is de verbeelding en fantasie van ons ego, die ons “ik” regelrecht projecteert op de Verlichting. Er is geen diploma te behalen waarop staat: “Je bent vanaf nu voor eeuwig Verlicht.” Ik heb dat allemaal gedaan, uit pure onwetendheid en eigenwijsheid. Het lijkt heel erg, maar ik heb er zéér veel van geleerd. Alles is gevallen. Geen zoektocht meer, geen streven. Alles is zoals het is, de dagelijkse praktijk is de allerbeste leermeester. En de leraar die je daarmee confronteert, dat het leven zelf de grote goeroe is, dát is in mijn ogen een waarachtige leraar. Maar een dergelijke leraar zal zichzelf nooit Verlicht noemen, eerder is het een gewoon mens, zoals jij en ik. Datzelfde geldt voor de Boeddha: een doodgewoon mens, niets bijzonders. Hij heeft op bijna suïcidale wijze gezocht naar de waarheid. Totdat hij bijna stierf in de rivier als gevolg van zijn dodelijke ascese. Uiteindelijk is hij uit het water gekomen, is weer gaan eten en drinken. Onder de bodhi boom kwam de Boeddha vervolgens tot rust. Niks meer te zoeken, nergens meer naar te streven, alleen zitten. En op dat moment merkte hij dat zijn hele zoektocht ten einde was gekomen. Hij was zichzelf, eindelijk!

Ik wil met het bovenstaande geenszins impliceren dat ik nu ook Verlicht ben of zo, nee. Eerder wil ik van dat hele idee af, het is een regelrechte mythe in mijn ogen (althans, zoals er normaliter tegenaan gekeken wordt). De leer van de Boeddha is prachtig, maar wees uiterst voorzichtig met wat je doet. Bouw er geen huis op, op de woorden van Gautama de Boeddha. Probeer niet in zijn voetstappen te lopen, tracht liever jezelf te zijn, gewoon wie je bent. Het is zo simpel dat we er onafgebroken overheen kijken. Wees wat je ook maar bent, en probeer jezelf niet te “veranderen” of te verbeteren. Het kan niet! Je kunt slechts jezelf zijn, zo heeft het bestaan je gewild, punt uit. Mediteren is prima, maar zonder enige verwachting, gewoon rustig zitten. Maar ook dat valt ons zwaar, omdat er van alles in ons omgaat. Gedachten, emoties, verwachtingen, blablabla. Maar als je volhoudt, en slechts kijkt, zal op een dag het kwartje vallen. Zoals ik ben, ben ik volkomen okee. Ik hoop dat ik wat geleerd heb van het boeddhisme, en niet alleen daarvan. Sluit jezelf niet op met boeken en navelstaren, sta in het leven! Dat is waar het daadwerkelijk om draait. De werkelijkheid is chaotisch en soms zelfs vulgair, maar het is zoals het is. Alles is precies zoals het moet zijn, en dat zeg ik vooral tegen mezelf.

“Een monnik die graag Zen wilde leren, sprak zijn meester aan en zei: ‘Ik ben nog maar net geïnitieerd in de gemeenschap. Zou u zo vriendelijk willen zijn om mij de weg naar Zen te tonen?’ De meester antwoordde: ‘Hoor je het murmelende geluid van de bergstroom?’ De monnik antwoordde: ‘Ja, ik hoor het.’ De meester antwoordde: ‘Hier is de ingang.’

Met respectvolle groet,

[Old Bhikkhu]

Offline Dorje

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 658
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #10 Gepost op: 25-09-2018 18:35 »
Bedankt ook voor jouw uitgebreide getuigenis. Veel punten van herkenning.

Fijn dat je deze vragen hebt gesteld.

Vriendelijke groeten,

Dorje.

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #11 Gepost op: 25-09-2018 19:44 »
Bedankt ook voor jouw uitgebreide getuigenis. Veel punten van herkenning.

Fijn dat je deze vragen hebt gesteld.

Vriendelijke groeten,

Dorje.

Bedankt Dorje! Als er toch nog andere mensen zijn die wat over zichzelf willen vertellen dan blijft men van harte uitgenodigd. Wat dat betreft blijft dit een open topic.

Waar ik wel benieuwd naar ben, is de volgende vraag aan de mensen die al gereageerd hebben:

Wat valt je op als je zo alle levensverhalen tot nu toe naleest? Welke conclusie en misschien zelfs lering kun je er voor jezelf uit trekken? En dan doel ik eigenlijk specifiek op wat ons wellicht samen kan binden. Je hoeft je daar natuurlijk niet strikt aan te houden. Maar toch...

Met respectvolle groet,

[Old Bhikkhu]

Offline ekayano maggo

  • wat is dit
  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 498
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #12 Gepost op: 25-09-2018 20:00 »
Nu krijg ik de neiging om dwars en
baldadig te reageren..... maar dat ga
ik niet doen. 
Kwacht nog maar even. Alhoewel het
antwoord voor de hand ligt. 
« Laatst bewerkt op: 27-09-2018 06:04 door ekayano maggo »

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #13 Gepost op: 25-09-2018 22:46 »
Nu krijg ik de neiging om dwars en
baldadig te reageren..... maar dat ga
ik niet doen. 
Kwacht nog maar even. Alhoewel het
antwoord voor de hand licht.

Grappenmaker, lol  :P

Maar nu even serieus: is mijn vraagstelling niet goed? Zo nee, wat constateer je dan? Of wat zou jij nog willen vragen? Of is het nu helemaal klaar?

Ben benieuwd...

Vriendelijke groet,

[Old Bhikkhu]

Offline Tipi

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 128
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #14 Gepost op: 25-09-2018 23:36 »
[EDIT: auteur bewaart deze voor zichzelf]
« Laatst bewerkt op: 30-04-2019 19:36 door Tipi »
Warme groet,
Tipi

Offline Dorje

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 658
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #15 Gepost op: 26-09-2018 08:41 »
Mooi relaas, Borobudur, eerlijk gezegd was mijn eerste reactie: "zoveel tekst, daar begin ik niet aan", maar ik ben er toch aan begonnen en heb het in een stuk doorgelezen. Het leest heel vlot, het puilt uit van enthousiasme en gelijkmoedige gedrevenheid, mooi!

Ach, ik vind ze allemaal boeiend. Het leert mij dat we allemaal via andere motivaties tot het Boeddhisme zijn gekomen, en dat die andere insteek een invloed heeft op waar we de accenten op leggen, maar hoewel de accenten er nog zijn, beginnen ze gaandeweg af te nemen, minder in de weg te staan om een ander zijn accenten te accepteren. Dat is een proces in wording en zal een proces in wording blijven, en zo is het goed, als het maar blijft stromen en nergens te sterk opgestropt geraakt.

Het is duidelijk dat Boeddhisme voor iedereen een positieve impact heeft op het leven, moge deze positieve impact hier gestaag verder groeien en mogen we elkaar hierin ondersteunen ondanks onze eigen accenten, of soms zelfs dankzij onze eigen accenten, die verruimend kunnen zijn als ze open blijven voor andere accenten.

Moge de vriendschap groeien, moge de Sangha zegevieren!

Namaste,

Dorje.

Offline ekayano maggo

  • wat is dit
  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 498
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #16 Gepost op: 26-09-2018 10:26 »
Dan ga ik voor de eenvoudige weg:

Ik sluit me daarbij aan.

Old Bhikkhu

  • Gast
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #17 Gepost op: 26-09-2018 18:43 »
Zo borobudur2, wat een zeer uitgebreide reactie. Zo te lezen, heb je tot nu toe erg veel geleerd van het boeddhisme.

Fijn dat je gereageerd hebt, mijn complimenten!

Met diep respect,

[Old Bhikkhu]

Offline Tipi

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 128
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #18 Gepost op: 27-09-2018 20:55 »
Dank u, dank u, Dorje, Ekayanno Maggo en Old Bhikkhu.

Werd me pas ervan bewust hoeveel tekst ik geproduceerd had toen ik het had gepost.

In het echt kom ik eigenlijk niet zo energiek over hoor.
Eerder lui  :D
Warme groet,
Tipi

Offline Hawarden

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 10
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #19 Gepost op: 05-10-2018 09:11 »
1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?
Door mijn geloof over hoe het universum zou kunnen werken. In mijn zoektocht naar meer informatie daarover kwam ik tot de vaststelling dat dat het meest aanleunt bij wat het boeddhisme daarover te zeggen heeft.
Het boek “oneindig dichtbij” vond ik interessant en inspirerend.

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?
Dat alles met alles verbonden is, tot in de verste uithoeken van het heelal.
En iets praktisch, waar ik me nu aan hou: je hoeft geen vegetariër te zijn, maar als je vlees bereidt, eet alles op en werp er niets van weg. Een dier leeft niet om in de afvalcontainer te worden geworpen.

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?
Het overlijden van een familielid.

Offline Dorje

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 658
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #20 Gepost op: 05-10-2018 10:08 »
Hey, fijn dat je ook deelt!
Kort maar krachtig!


Met warme groeten,

Dorje.


P.s. Ik ben wel vergetariër, dus daarover verschil ik wel van mening, maar het is maar een mening, zoals zovelen, ik resecteer de jouwe ook. In het Tibetaans Boeddhisme, mijn Boeddhistische bakermat, zijn zelfs monikken niet sowieso vegetariër, in de hoge Himalaya kon je namelijk niet overleven zonder vlees, maar ik ben van mening dat we hier niet in de Himalaya leven. Alles kan herbekeken worden, zeker ook in het licht van de duurzaamheid van onze planeet, maar het is maar een mening.

Offline Bodhiboom

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 119
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re: Je persoonlijke ervaringen met het boeddhisme
« Reactie #21 Gepost op: 07-03-2019 14:53 »
Ik moet zeggen ik ben onder de indruk van de lengte van teksten die mensen hier hebben geproduceerd, het zijn uitgebreide verhalen die je toch aardig veel vertellen over waar mensen en hun contact met boeddhisme vandaan kwamen. Het is niet mijn intentie om ook een grote lap stof te produceren, liever iets lichts en luchtigs, maar we zullen het zien.

1. Hoe ben je in aanraking gekomen met het boeddhisme?

Mijn ouders werden toen ik een jaar of zes was lid van de beweging van Bhagwan Shree Rajneesh. Ik ben daarin mee gegaan, en heb dus ook een tijd als kind rondgelopen in het oranje, met een mala om, en heb in de communes geleefd in de jaren ‘70 en ‘80, het was een zeer avontuurlijke tijd. Daar heb ik dus ook veel meegekregen over allerlei oosterse wijsheden, over de Tao, Boeddhisme, mensen zoals Kabir, Hakim Sanai, de Zen en vele andere richtingen. Die periode kwam tot een eind toen ik mijn scholing in Nederland afmaakte en ging studeren, en toen heb ik mij lang verdiept in de gewone wereld.

Pas een jaar of zeven geleden maakte ik door een fysieke kwaal weer een levensverandering door. Ik ging door een depressie, verloor mijn baan, en heb me er uiteindelijk weer uit ontworstelt, maar ben mij ook weer gaan interesseren voor het spirituele leven. Eerst ben ik de lezingen van Bhagwan weer gaan beluisteren, en na een tijd kwam het in mij op dat in plaats van naar kleine beetjes informatie te luisteren en zijn interpretatie ervan, dat ik het Boeddhisme maar eens van dichtbij moest gaan bekijken.

Toen heb ik The Heart of the Buddha’s Teachings van Thich Nhat Hanh aangeschaft, heb een flink aantal lezingen bekeken op YouTube en ben ik cursussen gaan volgen bij een lokale Tibetaanse tempel. Er was een onmiddellijke klik, de leer voelde heel natuurlijk, als een soort aanvulling van wat ik op een diep niveau al wist.

2. Wat heb je tot nu toe geleerd van het boeddhisme?

Het heeft me veel goeds gedaan, ik heb me over de jaren op een aantal verschillende aspecten van de leer gericht en stuk voor stuk hebben ze me geholpen.

Het eerste wat ik toch veel ben tegengekomen is de leer rond de verbondenheid van alles in onze fysieke wereld zoals Thich Nhat Hanh hem vaak aanhaalt (inter-being), en de vergankelijkheid die er nauw mee samenhangt. Dingen zoals de begraafplaatsmeditatie en de Tibetaanse negen punt meditatie over de dood hebben mij ook geholpen allerlei gedachtes rond de dood en overleven tot rust te leggen.

De leer rond de negatieve mentale staten, de klesha’s en de Drie Vergiften, heeft mij ook veel gebracht. Door telkens maar weer te graven naar de oorzaken van die dingen kan je je negatieve emoties dicht benaderen, en met genoeg mindfulness kan je ze ook afzwakken. Het laat je zien hoe ze gerelateerd zijn aan mekaar, en hoe dat je gedachten beïnvloed.

Ik heb ook veel gehad aan de boeddha’s “one line summary” van zijn leer, dat “nothing whatsoever should be clung to”. Veel van mijn reis met het boeddhisme tot nu toe heeft erom gedraaid dat ik dingen los moest laten, dat ik bezig was om me krampachtig van binnen aan van alles vast te houden en dat dat mij geen geluk of innerlijke vrede bracht, integendeel dat het lijden veroorzaakte.

3. Welke ervaring of welk besef heeft je dichter bij jezelf gebracht?

Toen ik gevraagd werd door een vriend om te formuleren waarop ik mijn levensvisie baseerde. Na er een tijd over te hebben nagedacht kwam ik erop uit dat het niet een ding was, maar dat het eigenlijk rust op een driepoot, ten eerste de wetenschap, ten tweede het boeddhisme, en ten derde de leer van Bhagwan.

De uitspraak van de Boeddha in de Kalama Sutra zijn heel instrumenteel geweest in hoe ik die dingen verenig, want het past goed bij de wetenschappelijke methode. Dingen zoals karma en wedergeboorte daar verdiep ik mij niet zo in, ik neem ze aan met de kanttekening van “misschien is het zo, misschien niet, tot ik het later kan verifiëren”.

Met warme groet

Bodhiboom