Auteur Topic: mijn kind  (gelezen 522 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Moesa

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 115
  • Geslacht: Vrouw
    • Bekijk profiel
mijn kind
« Gepost op: 14-11-2018 19:38 »
Vorig jaar ging mijn jongste dochter naar het middelbaar onderwijs. Ze kon VWO dus ze ging. Voor haar is dat een hele overgang. Ze verlaat op dat moment het basisonderwijs en dan ga je een overstap maken. Dat is verandering. Voor een moeder als ik voel je dat. Mijn kind gaat de "wereld "in. dat had een gevolg: mijn kind kon heel die indrukken niet aan, met als gevolg: Mama ik wil niet meer leven
Je kind ligt op haar bed voor haar uit te kijken. Ze wil niks. Ze trekt zich op en ga haar VWO ding doen.
Voor de lezers, mijn kind is nooit tevreden met een 7. Dus geloof mij.
Elke dag zegt ze: mama of papa, het is zo erg dat ik op school zit.
Ze hoeft helemaal niet te voldoen aan ons. Dat is een vermoeiend proces
Mijn man en ik hebben boeddhisme gezocht, en hopen mijn kind te helpen. Ik zie gewoon een rigide houding tegenover zaken.
Als ik zeg dat nu elke catogorie van leeftijd depressief is, dan maak ik mij zorgen
Als je geen kinderen hebt, dan lijkt het mij dat je niks kunt zeggen over hoe een leven werkt.

Moesa

Offline Tipi

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 128
    • Bekijk profiel
Re: mijn kind
« Reactie #1 Gepost op: 16-11-2018 19:09 »
Hoi Kundalini,

Leuk om weer van je te vernemen.

Wat vindt je dochter van mediteren?
Als ze zo'n streber is, dan kan ze vast ook doorzetten met mediteren.
Ervaren dat die gedachten over de cijfers op school eigenlijk alleen maar gedachten zijn.
En dat ze niet haar gedachten is.
Gedachten hebben geen substantie.

En ook leren te voelen.
Niet voelen hoe ze zich voelt, want dat kan ze al heel goed.
Maar meer voelen wat ze voelt, en dat te benoemen.

Vroeg of laat in een mensenleven worden we geconfronteerd met onszelf.
Voor sommigen is dat rond hun dertigste, sommige veel later, sommige veel eerder.
Ik vind het zelf heel gezond om zelf stil te zitten met onszelf, te ervaren hoe dat is.

Maar het hoeft ook niet, met jezelf stil zitten, en dat is helemaal niet erg.
Zorgen om je kind en afkeer tegen school horen ook bij het leven.
Het zou juist apart zijn als een kind school helemaal geweldig vindt.

Voor mij heeft liefde niet zo veel met afkeer of verlangen te maken.
Liefde is wat overblijft als iemand minder wil (minder verlangen) en minder niet-wil (minder afkeer).
Het zit er al, in ieder van ons.

Je kan ervaren dat dat soort liefde het veel te maken heeft met vertrouwen: vertrouwen dat het goed komt.
Vertrouwen dat je kind haar draai in het leven zal vinden.
Soms is er afkeer tegen een situatie, soms is er verlangen, maar altijd is er dat vertrouwen en liefde.
Die vertrouwen en liefde is wat je ervaart als je je eigen gedachten, verlangen, afkeer laat zijn voor wat ze zijn.
Dat is ook liefde: loslaten, en dat kun je oefenen door los te laten tijdens meditatie.
Warme groet,
Tipi