Auteur Topic: de gevolgen van oefening  (gelezen 132 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline MaartenD

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 168
    • Bekijk profiel
de gevolgen van oefening
« Gepost op: 10-02-2019 10:47 »
Beste iedereen,

Boeddhistische oefening kent als het goed is geen doel. Oefenen om een doel te bereiken lijdt maar tot teleurstelling en frustratie. Tot zover de overbekende theorie. Oefening heeft echter wel gevolgen, resultaten. Wat zijn die resultaten?

Ik ben benieuwd naar merkbare resultaten van oefening in het dagelijkse leven. Van iedereen. Zonder oordeel erbij, gewoon delen. Negatieve gevolgen zijn ook welkom. Voel je in dat geval ook welkom om een apart topic erover te openen of een persoonlijk bericht te sturen.

Lid van dit forum? Eenmalig op bezoek? Dat maakt niet uit. Jouw ervaring is welkom.

Met warme groet,

Maarten

Offline MaartenD

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 168
    • Bekijk profiel
Re: de gevolgen van oefening
« Reactie #1 Gepost op: 10-02-2019 10:51 »
Fietsen zonder stress.. Ik fiets iets meer dan 30 km per dag voor woon-werkverkeer en kom genoeg mensen tegen die geen licht voeren en/of geen richting aangeven. Regelmatig is dat gevaarlijk. Zelf maak ik trouwens ook wel eens een fout, hoewel ik serieus m'n best doe.

Tegenwoordig wind ik me niet of nauwelijks meer op over verkeersgedrag van anderen. Het gebeurt, het is.

Offline Dorje

  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 444
    • Bekijk profiel
Vast in de sneeuw
« Reactie #2 Gepost op: 10-02-2019 16:17 »
Onlangs bracht ik mijn oudste dochter (9 jaar) naar school en daarna de jongste (2 jaar) naar de opvang. Maar halverwege naar de school begint de oudste te panikeren omdat ze één handschoen kwijt was, en het had gesneeuwd (sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken, je weet wel...). "Stop", riep ze "keer terug, ik moet die echt hebben". Ik wou ergens stoppen langs de baan, om rustig even in de auto te kijken, maar ik kon nergens stoppen, tot we langs een verlaten oude (niet meer gebruikte) en volledig ondergesneeuwde parking kwamen, en ik daar even in sloeg om rustig de handschoen te zoeken en te vinden in de auto. Maar, toen geraakten we niet meer vooruit, noch achteruit, we zaten helemaal vast in de sneeuw.

Het fijne was dat ik helemaal niet opgedraaid geraakte hierdoor, hoewel er alle reden toe was (de oudste ging te laat zijn op school, de jongste te laat bij de opvang, en ik te laat op mijn werk).  Integendeel moest ik er om lachen (wat een bizarre situatie), glimlachen weliswaar, want mijn oudste was zich ondertussen erg aan het opjagen en een beetje staan lachen zou alleen maar olie op het vuur zijn. Ik bleef heel rustig, bleef rustig proberen, maar er kwam geen enkele beweging in. In plaats van mijn oudste de schuld te geven, benadrukte ik het feit dat we die handschoen tenminste gevonden hadden en het grappige van de situatie waarin we nu zaten, de oudste werd hier ook rustig van, we zijn samen onder de auto beginnen kijken en we  vonden een grote steen die onder de sneeuw omhoog was gekomen en die de auto vast op zijn plaats hield. Mooi weggehaald en er kwam stilaan weer wat beweging in. Hoera...

Dorje.


Offline Borobudur2

  • Gerecycled op 23-08-2018
  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 127
  • Geslacht: Man
  • Geluk is een gewoonte en vaardigheid
    • Bekijk profiel
Dag in het ziekenhuis
« Reactie #3 Gepost op: 10-02-2019 21:56 »
Begin november werd een familielid van me acuut heel ziek. Was er zelf bij toen het gebeurde, ging naar het ziekenhuis, hoorde bepaalde horrorverhalen van artsen. Deed heel erg mijn best om de moed en de humor erin te houden, en mijn familielid deed dat ook. Wat dat betreft staken wij elkaar aan.

Die eerste dag in het ziekenhuis was heel stressvol, met onzekerheid over de toekomst, huilende mensen aan de telefoon, een overvloed van meningen van mensen hoe dit aangepakt moest worden. Maar ook heel veel liefde en dankbaarheid, steun van mensen. Het was een van de mooiste dagen van mijn leven, had nergens anders willen zijn dan op die plek waar alle stress was, daar waar ik nodig was. Aan het einde van de dag mediteerde ik gedurende een uur, en wat ik toen intens voelde: wat is het leven toch prachtig. Ik voelde dankbaarheid voor deze dag.

Denk dat voor mij de gevolgen van oefening zijn:
- Leren te surfen op de energieen en emoties van het moment, als ware het golven van de zee.
- Juweeltjes herkennen in shit-situaties (zonder mest geen bloemetjes).
- Leren te luisteren naar het hele zachte stemmetje in mij, die me vertelt wat nodig is om het goed te laten komen. En vaak is het goed zoals het is, ook al lijkt de situatie heel shit tijdens het moment. Dan zitten er zaadjes van 'het is goed' in het moment, en het zachte stemmetje in mij leert mij dat te herkennen. Ik voelde die dag dat de komende tijd zwaar zou worden, maar ook nodig om lichamelijk en geestelijk te genezen. Ik voelde dat de genezing zou gaan gebeuren, en die genezing verloopt inmiddels heel voorspoedig: in lichaam en hart.
Warme groet,
Borobudur

Offline MaartenD

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 168
    • Bekijk profiel
Re: de gevolgen van oefening
« Reactie #4 Gepost op: 12-02-2019 14:01 »
Met enige (on-)regelmaat loop ik tegen vermoeidheid en overprikkeling aan. Asperger speelt daar een redelijke rol in.

Wat ik merk is dat ik de staat van mijn lichaam/geest kan opmerken zonder er direct iets van te vinden. Of, als dat toch gebeurt, dat dan weer op te merken. Zodra ik dat gedaan heb kan ik kiezen om rust te nemen of juist door te doen. Zelfs intern energie opwekken werkt af en toe! Het besef dat sensatie niet 'van mij' zijn, begint ook te groeien en dat helpt met dingen in perspectief zetten.


Offline Dorje

  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 444
    • Bekijk profiel
Re: de gevolgen van oefening
« Reactie #5 Gepost op: 15-02-2019 16:13 »
Het gebeurt af en toe da ik opmerk dat het niet om mij gaat: dus niet om mij die beter om moet gaan met zijn moeilijke momenten en ook niet om mij die daardoor meer en meer gelukkige momenten zal kennen. Met het opmerken dat het niet om mij gaat, wordt gelijktijdig ook een rust opgemerkt, een geluk die los staat van die mij en zijn omstandigheden: ongelukkig of gelukkig. In die momenten is er gewoon geluk, en rust, ook al is er een moeilijkheid of een makkelijkheid.

Een voorbeeld: mijn jongste dochtertje (2 jaar) is op dit moment goed ziek, niets ernstig, gewoon de griep, bleek na het doktersbezoek, maar ze heeft het wel erg goed zitten. Als ouder geeft jou dit een onvermijdelijk onbehaaglijk gevoel, ongerustheid, angst dat het tot iets ergers gaat leiden. En in die onbehaaglijkheid merkte ik op een gegeven moment op dat de "ik" die zich onbehaaglijk voelt, nooit vrij zal kunnen zijn van die onbehaaglijkheden en maar goed ook, als die er vrij van zou zijn, zou hij geen actie ondernemen en naar de dokter gaan. En dit opmerken gaf een rust en een vorm van geluk, zonder dat de onbehaaglijkheid hiermee weg was, een rust en geluk die er los van staat en er onafhankelijk van is. Hiermee werd opeens duidelijk dat het gaat om die rust en dat geluk, en niet om het vrij maken van dat "ik" van onrust en er meer geluk voor bereiken, wat onmogelijk is.

Na het doktersbezoek, zat ik samen met mijn dochtertje in het zonnetje, mijn angst en ongerustheid was zo goed als verdwenen, dankzij het doktersbezoek, en mijn dochtertje was even niet aan het huilen en jammeren, en dan het zonnetje er nog bij, wat een geluk overviel mij op dat moment, maar ook daar weer, in dat moment van afhankelijk geluk nu, bemerkte ik dat dit geluk zo afhankelijk was van de omstandigheden en dus niet het geluk en de rust was waar het om gaat. En daarmee viel het grijpen ernaar en de subtiele angst, voor het moment dat de omstandigheden weer zouden omslaan (en mij dit moment weer zou wegkapen), weg, en was er daar weer die rust en dat geluk dat onafhankelijk is van omstandigheden, en het besef dat het niet gaat om mijn "ik" in een toestand van blijvend geluk te krijgen, wat onmogelijk is.

Ook al was er tegelijkertijd een besef dat dit moment van rust en geluk ook maar een moment was, bleef er een besef dat dit moment wel onafhankelijk was van de omstandigheden, want het was daar in de onbehaaglijke situatie en nu ook in de behaaglijke situatie, het was dus onafhankelijk van de behaaglijkheid of niet, m.a.w. het is altijd beschikbaar om ontdekt te worden, in welke omstandigheden dan ook. Er was dus geen grijpen, nog angst dat dit voorbij ging gaan, er was een besef van dat het nooit echt weg zou zijn, hoewel zeker was dat ik het zo dadelijk weer niet meer ging opmerken.

De rust en het geluk dat onafhankelijk is, ligt dus niet in de toekomst, je kan het niet bereiken, het ligt dus niet in het verleden, je kan het niet werkelijk verliezen, maar is altijd beschikbaar in elk moment, hoe erg of hoe goed de omstandigheden ook zijn, het ligt daar altijd klaar om (her)ontdekt te worden.

En het is enkel die rust en dat geluk waar het om gaat, niet om de rust en het geluk van mij (met mijn onvermijdelijke omstandigheden).



Offline MaartenD

  • Verspreider van inzicht
  • ***
  • Berichten: 168
    • Bekijk profiel
Re: de gevolgen van oefening
« Reactie #6 Gepost op: 15-02-2019 16:51 »
Vanmiddag merkte ik wat opkomende ergernis op bij een mailtje van een collega dat in eerste instantie wat scherp overkwam. Toen bedacht ik dat die mogelijk wat emotie mee liet gaan in een tekst, wat erg begrijpelijk is. Toen begreep ik dat we dit allemaal doen. Toen begreep ik dat dit ook niet anders kan. Toen voelde ik opeens als het ware alle tientallen processen in en tussen geesten tegelijk gebeuren.

Dat was best een moment van inzicht, geloof ik. Dit gebeurt eigenlijk constant, we zijn ons er hooguit niet van bewust.

Offline Dorje

  • Sangha lid
  • ****
  • Berichten: 444
    • Bekijk profiel
Re: de gevolgen van oefening
« Reactie #7 Gepost op: 15-02-2019 19:13 »
Dat lijkt mij inderdaad best wel een moment van inzicht!

Fijn Maarten.