Auteur Topic: Weggedragen door muziek  (gelezen 173 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Bodhiboom

  • Sangha Nieuweling
  • ****
  • Berichten: 235
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Weggedragen door muziek
« Gepost op: 28-06-2019 11:05 »
Beste allen,

Ik zat gistermiddag op mijn balkon, en ik was in een niet al te beste stemming. Ik was wat somber vanwege mijn financiële situatie en al de dingen die niet konden, en daardoor projecteerde ik nogal wat donkere gedachten op vreemdelingen die ik in het dorp was tegen gekomen. Het kleurde mijn hele wereld een beetje donker. Maar: ik was me bewust dat het projecties waren. Desalniettemin kon ik mij er niet van los schudden.

Toen ben ik maar naar wat muziek gaan luisteren, en terwijl ik daar in de zon zat werd ik weggedragen door de stem van Donny Hathaway naar de ghetto’s van New York in de jaren ‘70. Toen ik weer een beetje bijkwam werd ik me ervan bewust dat mijn innerlijke wereld was verfrist en veranderd. Ik voelde mij een heel stuk beter.

Dus ik vraag mij af: is bewustzijn niet altijd het antwoord? Is het soms gewoon noodzakelijk om even afstand te nemen, de geest te bevrijden van het hier en nu en in vogelvlucht ergens anders naar toe te gaan?

Met warme groet,
Bodhiboom

Offline Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 3158
    • Bekijk profiel
Re: Weggedragen door muziek
« Reactie #1 Gepost op: 28-06-2019 12:40 »
Ik geloof hierin, kortom, wat dagelijks gepruttel uit de koffiepot genaamd siebe,

De geest staat constant onder druk, wordt constant belast door bezoedelingen. Hierdoor zijn er onaangename gevoelens, zoals gevoelens van donkerte, angst, onzekerheid, verlegenheid, agressie, vijandigheid, gespannenheid, etc. Constant beuken die kilesa's op de geest in. Hierdoor voel je je zelden eens rustig, ontspannen, tevreden, vredevol, ruim, open.

Als die kilesa's zomaar opeens zouden eindigen, zou je merken dat geest dan uit zichzelf ontspannen, ruimtelijk, open en vredevol is. Het mist dan niks. Het voelt zich dan niet onvoldaan, niet gefrustreerd en is niet zoekend naar een oplossing voor het soort lijden wat het ervaart want het mist op dat moment niks.

De Boeddha ontdekte de weg naar de beëindiging van alle bezoedelingen. Hij liep die zelf tot het einde. Hij begreep dat DIT  de oplossing is van lijden. Op vele manier besprak hij die bezoedelingen.

De wereld volgt een ander spoor. Dat spoor zit ook in ons zelf. Het is de visie dat we door bezoedelingen zelf, zoals haat, vijandigheid, zintuiglijk verlangen, te volgen, een einde kunnen maken aan het lijden.  Onmogelijk. Het verlangen naar zintuiglijk genot, bijvoorbeeld, en het vinden van genot, kan hooguit even het ervaren lijden wegnemen, maar komt daarna nog sterker terug.

Al die begeerte die in ons tot leven komt, en waar achter een visie zit dat dit ons lijden zal eindigen, is zelf juist wat lijden veroorzaakt. Bezoedelingen, kilesa's zijn vormen van begeerte.

De Boeddha ontdekte dat de geest eenmaal ontlast van alle bezoedelingen de beeindiging van alle onvoldaanheid, onzekerheid, frustratie, zoeken, is. Een voorname bezoedeling is asmi mana, de bezoedeling 'Ik ben' maar daar schijnt men zich niet op te moeten richten in het begin.

De Boeddha onderwees vaardige methoden om op een structurele manier uit de greep van bezoedelingen te geraken en deze te eindigen. Maar het valt niet mee uit die greep te geraken.

Lijden lost volgens mij niet structureel op door wegdromen, of door afleiding, of door genot, of door mooie muziek, of wellness, of mooie natuur, etc. Dat zijn een soort tijdelijke lapmiddelen. Het kan misschien wel even werken, maar is niet echt een fundamentele aanpak zoals de Boeddha-Dhamma.

Siebe