Auteur Topic: Hinayana,mahayana en tantrayana  (gelezen 6206 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

lord rainbow

  • Gast
Hinayana,mahayana en tantrayana
« Gepost op: 27-01-2009 17:39 »
2e concilie te vaisali:

Ongeveer honderd jaar na het para-nirwana van de boeddha,vindt het eerste schisma plaats.(2e concilie).
Van de sthaviravadins=theravadins of 'de ouden'(interpreteren de leer meer in kloostertermen en regels),scheiden zich de mahasangikas(meer aandacht voor leken) af.
Aanleiding voor de afsplitsing waren de 10(of 5) punten,naar voren gebracht door mahadeva.Deze gaan over disciplinaire/doctrinaire zaken.Zelf wordt hij door theravadins beschuldigt van vadermoord,incest en schisma.
  De theravadins vervallen in conservatisme.De geest van de leer zou volgens hen het best bewaard blijven,door het bewaren van de letter.Het voortbestaan van de leer was voor hen onafscheidelijk verbonden met de onveranderlijkheid van diens uiterlijke vorm.
(overigens hebben zij die zelf samengesteld,na het paranirwana van de boeddha,op het eerste concilie).

Na het 2e concilie onstaan ook de sarvastivada.Deze bloeide nog in india,lang nadat het rigide theravada hier was verdwenen.
Het is de meer 'liberale' vleugel van het theravada.Naast het arhat ideaal kennen zij ook    het pratyeka -en samyak samboeddhaschap.
De geschriften over het bodhisattva pad zagen zij niet alleen als een beschrijving van de vorige levens van d boeddha(theravadins),maar tevens als een verwijzing naar een universeel geldend spiritueel ideaal.

De mahasangikas menen dat de geest van de leer het best bewaard kan blijven door een bereidheid deze te veranderen en aan te passen en eraan toe te voegen,in overeenstemming met veranderende omstandigheden en psychologische behoeften.

De term yana:
In het vroege boeddhisme erkennen alle scholen de drie yanas:

1) sravakayana.Hij die alle vier de stadia van heiligheid bereikt,inclusief het arhatschap,dmv horen over het pad door een boeddha of een leerling ervan.

2) pratyeka boeddhayana.Deze bereikt het arhatschap in volledige onafhankelijkheid van uiterlijke aanmoedigingen.Doet geen pogingen zijn verworvenheden te delen met anderen.Vandaar e naam'stille' of 'prive boeddha.'

3) boddhisattvayana.wil verlichting bereiken ten bate van alle levende wezens.

In de loop der tijd gaan deze vormen,die verwijzen naar hetzelfde,een eigen leven leiden,in de vorm van een eigen na te streven spiritueel ideaal.

In de tijd dat het mahayana ontstond,waren de beschuldigingen naar het hinayana:
a) conservatief en letterlijk van geest.houden zich meer aan de letter dan aan de geest van de leer.weigeren van verandering.
b) scholastisch/rationeel.teveel bezig met de analyse en classificatie van mentale staten.
c) eenzijdig negatief in het concept van nirwana en de weg.
d) overdreven hang naar de voornamelijk formele aspecten van het kloosterleven.
e) spiritueel individualisme.

Het verschil tussen hinayana en mahayana zit hem niet zozeer in de leer of de methode,als wel in de houding die men hiertegenover inneemt:letterlijk en als doel,of symbolisch en als middel.


Een stukje geschiedenis

Over de vele eeuwen zijn er veel tradities binnen het boeddhisme ontstaan want er heeft nooit een centrale boeddhistische 'kerk' bestaan  Al deze tradities vatten op hun eigen manier de leer van de Boeddha samen. De Boeddha gaf tijdens zijn leven niet alleen veel onderricht, maar ook diverse soorten onderricht omdat mensen verschillende aanleg, neigingen en interessen hebben, zodat iedereen iets kan vinden dat past bij zijn geestesniveau en persoonlijkheid.

De vorm van het boeddhisme zoals het allereerst voor het grotere publiek bekend werd, is pas vele jaren na het leven van de Boeddha neergeschreven. De oudste geschriften zijn vooral neergeschreven in de Pali taal in Sri Lanka. De meest verspreidde traditie die deze Pali geschriften als grondslag neemt is de Theravada traditie, die tot op de dag van vandaag vooral te vinden is in in Sri Lanka, Thailand en Birma.

Rond de eerst eeuw n.Chr. verscheen de Mahayana traditie in India, die tegenwoordig vooral in landen als China, Japan, Tibet, Korea en Vietnam beoefend wordt. Binnen het Mahayana ontstonden meerdere scholen en sub-scholen, zoals Zen en Zuiver Land (vooral in landen als China, Japan, Korea, Vietnam). Als onderscheid werd toen de andere traditie het Hinayana genoemd (deze term wordt echter soms als denigrerend beschouwd).

Rond de zesde eeuw n. Chr. verschenen tantrische leringen binnen het boeddhisme, die na het verdwijnen van het boeddhisme uit India rond de 14de eeuw vooral in Tibet bewaard is gebleven. Er zijn ook elementen van het tantrische boeddhisme in China en de Japanse Shingon traditie te vinden.

Verschillen tussen Theravada en Mahayana

Het belangrijkste verschil tussen de Theravada (Hinayana) en de Mahayana tradities is de motivatie, of het einddoel dat men zich stelt voor het spirituele pad.
In de Theravada traditie probeert men vooral om zelf de bevrijding (Nirvana) te bereiken van het cyclische bestaan dat altijd met problemen en lijden gepaard gaat (samsara). Iemand die dit bereikt heeft wordt een Arhat genoemd.
Ofschoon in de Theravada-beoefening liefde en mededogen essentiële factoren zijn, worden ze in de Mahayana traditie zelfs nog meer benadrukt. In het Mahayana ligt het einddoel van de beoefening hoger, want dit is gericht om alle voelende wezens te verlossen van het cyclische bestaan. Om dit te kunnen doen, dient men ook zelf eerst de allerhoogste staat van boeddhaschap te bereiken, want alleen een Boeddha is alwetend, en kan dus op optimale wijze anderen helpen. Deze laatste motivatie wordt bodhicitta genoemd. Iemand die gevorderd is in dit streven naar het boeddhaschap wordt een Bodhisattva genoemd, en kan gezien worden als een soort heilige binnen het boeddhisme die een altruïstische levenshouding heeft.

De Theravada traditite baseert zich vooral op geschriften die oorspronkelijk in het Pali zijn neergeschreven, en de Mahayana geschriften zijn oorspronkelijk vooral in het Sanskriet geschreven. Het Theravada onderricht vormt in feite de basis voor het Mahayana onderricht, zodat het Mahayana gezien kan worden als een uitbreiding van de leer. Volgens de Mahayana zelf, is deze leer al door de historische Boeddha onderwezen, maar is veel later neergeschreven en toegankelijk gemaakt voor het grotere publiek.
Volgens de Mahayana scholen dienen enkele leringen van de Boeddha zoals bewaard in de Theravada traditie geinterpreteerd te worden, en niet letterlijk opgevat te worden, waardoor er hier en daar aanzienlijke verschillen ontstaan in filosofie en beoefening.

Het Theravada (in de Mahayana-traditie Hinayana genoemd) baseert zich op het publieke onderricht van de historische Boeddha.

Als gevolg van het optreden van keizer Ashoka, die in de 3e eeuw voor Chr. leefde en die het Indische subcontinent tot eenheid bracht, verspreidde het Theravada-boeddhisme zich zowel naar het zuiden in de richting van Sri Lanka (en van daaruit naar Zuidoost Azië), als naar het noordwesten in de richting van het huidige Afghanistan en de hellenistische wereld (het gebied dat door Alexander de Grote was veroverd) en het noordoosten, naar China (via de Zijderoute). Later, in de 12de eeuw, raakte het boeddhisme in India in verval. Het werd door de islam verdrongen, zoals dat al eerder gebeurd was in de hellenistische gebieden westelijk van India. Het Theravada bleef levend in Sri Lanka, Birma, Thailand, Cambodja, delen van Vietnam en Indonesië.

Het Theravada maakt een groot onderscheid tussen de sangha (monniken en nonnen) en lekenvolgelingen. De opvatting overheerst, dat je monnik moet worden om de verlichting te kunnen bereiken. De leken hebben de taak de sangha te faciliteren en daarmee verdiensten op te bouwen, waardoor zij later zelf monnik kunnen worden en de verlichting kunnen bereiken.

In veel Zuidoost-Aziatische landen is het traditie dat een jongen rond zijn 18de jaar intreedt in de Sangha. De meesten treden na een maand of drie weer uit. Maar gedurende het leven treden zij weer enkele malen tijdelijk tot de Sangha toe. De leden van de Sangha dienen volgens de kloosterregel te leven. De lekenvolgelingen houden zich aan lekengeloften, die minder ver gaan dan die van de monniken en nonnen.

De hoofdbeoefeningen zijn combinaties van shamatha- en vipassana-meditatie.

Shamatha is de meditatie waarin eenpuntige aandacht beoefend wordt, waardoor de geest tot rust komt, zijn natuurlijke helderheid hervindt en gelijkmoedigheid ontstaat. Vipassana is een inzichtmeditatie. De student leert gedachten, gevoelens en lichamelijke en zintuigelijke signalen waar te nemen zonder deze te onderdrukken en zonder zich er door te laten meeslepen. Alles wat zich in en om de mediterende afspeelt vormt zo een object voor waarneming, en als het zijn kracht verloren heeft kan de waarneming zich weer richten op de ademhaling. Hierdoor ervaart de student ook de veranderlijkheid van al het bestaande, inclusief de eigen gemoedstoestanden. Door waar te nemen zonder je met het waargenomene te verbinden wordt de identificatie doorbroken. Door de beoefening wordt niet alleen inzicht verworven in het aspect van veranderlijkheid, maar ook in dat van dukkha (lijden) en anatta (niet-zelf). Tenslotte wordt hierdoor inzicht of verlichting gerealiseerd.


Tantra, Vadjrayana of Mantrayana:

De filosofische leringen van het Vadjrayana verschillen weinig van de algemene Mahayana leerstellingen, maar het belangrijkste onderscheid is in de methode van beoefening (zie ook de pagina over tantra). Na het verschijnen van het Vadjrayana enkele eeuwen na Chr., werden in India deze drie verschillende stromingen vaak naast elkaar beoefend, afhankelijk van de voorkeur van de persoon. Zo waren er in de beroemde kloosteruniversiteit van Nalanda in noord India monniken naast elkaar aanwezig die deze drie tradities volgden.

Vajrayana (spreek uit: vadjrayana), dat ook wel Tantrayana of Mantrayana wordt genoemd, is een afdeling van het Mahayana boeddhisme of het 'Grote Voertuig'. Het is gebaseerd op zowel de Theravada- als op algemene Mahayana-beoefeningen.

Voordat we het Vajrayana binnengaan, is het nodig dat we goed geoefend zijn in het streven om van de cyclus van wedergeboorte bevrijd te worden (drang naar bevrijding), ons hart moet toegewijd zijn aan het bereiken van de verlichting voor het welzijn van alle voelende wezens (Bodhicitta) en we moeten enig inzicht hebben in de wijsheid die de leegte van inherent bestaan realiseert.
Vervolgens kunnen we van een gekwalificeerde tantrische meester een initiatie (inwijding/toestemming) ontvangen, en dienen we ons aan eventuele geloften en verplichtingen die wij bij de initiatie ontvangen te houden. Op basis hiervan kunnen we instructies voor beoefening ontvangen en ons wijden aan de Vajrayana-meditaties.

Eén van de belangrijkste Vajrayana-technieken bestaat uit onszelf te visualiseren als boeddha en onze omgeving als de mandala, of de zuivere omgeving van deze boeddha. Door deze visualisaties, transformeren we ons negatieve zelfbeeld in dat van de boeddhavorm, en kunnen zo de edele eigenschappen van een boeddha in onze eigen geestesstroom cultiveren.
Boeddhistische tantra bezit ook technieken om onszelf tijdens het doodsproces, de tussenfase (bardo in het Tibetaans) en de wedergeboorte te transformeren in een boeddha.
Er zijn ook speciale meditatietechnieken om zowel één-puntige concentratie (Shamatha in het Sanskriet) te ontwikkelen als een buitengewoon subtiele geest te manifesteren. Deze subtiele staat van geest kan, wanneer je de leegte realiseert, zeer krachtig en snel de onzuiverheden zuiveren. Hierom kan het Vadjrayana een gestudeerde en goed getrainde beoefenaar, die werkt onder leiding van een volledig gekwalificeerde tantrameester, de verlichting brengen in het huidige leven.

Boeddhistische tantra is niet hetzelfde als hindoeïstische tantra, al lijkt het er van buiten wellicht wel op. Evenmin is het een soort magie. Er zijn over het Vajrayana een aantal boeken geschreven die onjuiste informatie of volledig misleidende interpretaties bevatten. Als we hier dus echt iets over te weten willen komen, is het van belang om of boeken te lezen die door een kundig leraar zijn geschreven of, nog veel beter, onderricht van een gekwalificeerde meester te zoeken.

Vooral over het sexuele aspect van boeddhistische tantra zijn er bijzonder veel misverstanden; het gaat hier echter in het geheel niet om orgiën te vieren en orgasmes te bereiken; integendeel, als men boeddhistische tantra beoefent dan is juist volledige controle van de sexuele energie belangrijk om deze energie te transformeren in wijsheid en mededogen.

in het engels:

http://about-tantra.org/



Tibetaans boeddhisme:

Het boeddhisme werd rond de 8e eeuw echt geïntroduceerd in Tibet door de Indiase meesters Sangharakshita en Padmasambhava. In deze tijd bestonden het Theravada, Mahayana en het Vadjrayana naast elkaar in India, maar vooral de Vadjrayana traditie werd populair in Tibet. Na een korte periode van vervolging van het boeddhisme, bloeide het weer op in Tibet, en er ontstonden er naast de traditionele Nyingma traditie, van de 11e tot de 14e eeuw nog drie andere belangrijke scholen: de Kagyu, Sakya en de Gelug. Deze tradities volgen in feite dezelfde boeddhistische leringen, maar ze benadrukken allemaal hun eigen beoefeningen en kloostertradities.

Het zogenaamde Tibetaans boeddhisme wordt niet alleen in Tibet gevonden, maar ook in Bhutan, Noord Nepal, Noord India, Mongolië en enkele staten van Rusland.



toevoeging betreffende de eerste yana:

Om enige verwarring te voorkomen zal ik een klein stukje schrijven om de aanduiding van dit board te verduidelijken. Het Boeddhisme valt uiteen in drie grote stromingen of soms ook wel voertuigen genoemd. Dit gaat over het eerste voertuig.

Nikaya Boeddhisme
Deze naam verwijst naar de 18 oude scholen zoals zij bekend waren rond 250 voor Christus ten tijde van de derde algemene raadvergadering van het Boeddhisme. De meeste scholen hebben het niet gehaald tot deze tijd maar zij hadden allen grote overeenstemming in hun leer en het berustte vooral op kleinere verschillen tussen interpretaties van de leringen en andere gebruiken in de Vinayas.

Hinayana
Hinayana betekent het kleinere voertuig en is een naam die is gegeven door Mahayana Boeddhisme omdat men in het Hinayana Boeddhisme te veel de nadruk zou leggen op de persoon in plaats van de groep. Het Mahayana Boeddhisme richt zich veel meer op de bevrijding van alle wezens. Daarom noemt men het eerste voertuig ook weleens het Hinayana Boeddhisme maar omdat een negatieve naam is, hoop ik dat deze benoeming snel zal verdwijnen.

Theravada traditie
De Theravada traditie is ook een naam die veel wordt gebruikt voor het eerste voertuig. Maar dit is een incorrecte aangezien het Theravada Boeddhisme slechts 1 van de 18 scholen is. Toch gebruiken mensen vaak deze term aangezien alleen het Theravada Boeddhisme nog bestaat van de 18 scholen.

Pali Boeddhisme
Deze term verwijst in grote mate terug naar het Theravada-traditie alleen kan ik u niet zeggen in welke mate aangezien Pali de taal is waarin de Pali Canon is opgeschreven. De Pali Canon is de canon van de Theravadins. Maar of de andere canons van de andere scholen ook in Pali zijn is de vraag. De delen van de andere canons van enkele scholen zijn er nog steeds in de Agama collectie. Maar deze is in het Chinees en zou een vertaling zijn van Sanskriet.

Zuider Boeddhisme
Verwijst naar de geografische ligging van de Theravada laden. Deze liggen alle in het zuiden van Azië terwijl de landen van het Mahayana Boeddhisme in het noorden liggen.
« Laatst bewerkt op: 15-01-2012 22:31 door lord rainbow »

samadhi

  • Gast
Re: Hinayana,mahayana en tantrayana
« Reactie #1 Gepost op: 02-08-2009 12:10 »
Vanuit de 'oude school', zijn er ook zeker geschriften gevonden die in het
sanskriet zijn geschreven.