Auteur Topic: Is ons bewustzijn een gedachte van onze hersenen?  (gelezen 4843 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Remon

  • Gast
Is ons bewustzijn een gedachte van onze hersenen?
« Gepost op: 11-01-2010 18:58 »
Hoi,

In het boeddhisme wordt er vaak gesproken over een bewustzijn. Dit bewustzijn staat los van het lichaam.

Wanneer wij onze gedachten compleet "stil" maken houden we een Zijn over. We Zijn er gewoon...

Maar is dit bewustzijn niet slechts een gedachte die onze hersenen aanmaken.
Ik ken mensen die een hersenbloeding hebben gehad, en hierdoor compleet andere mensen zijn geworden. Je herkent ze gewoon niet weer!!
Is door de beschadiging van de hersenen niet het bewustzijn (Zijn) aangetast? Zo ja, is bewustzijn dan niet slechts prikkels in onze hersenen?

Mvg
Remon
« Laatst bewerkt op: 19-12-2011 23:45 door lord rainbow »

Offline frederik

  • Sangha Nieuweling
  • ****
  • Berichten: 250
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:nog een vraag
« Reactie #1 Gepost op: 11-01-2010 19:50 »
Ik dacht dat het boeddhisme geen dualisme kent in de zin van een aparte geest en lichaam. Het boeddhisme kent wel de 5 karakters van niet-zelf (http://www.sleuteltotinzicht.nl/s22-059.htm), maar deze zijn zonder essentie en ik denk dat zo'n dualiteit dan ook volledig onzinnig zou zijn...

Maar laat het duidelijk zijn: ik ben zeker geen expert terzake. Voor mij is de stelling dat het bewustzijn niet door de hersenen zou gecreëerd worden, volledig onzinnig. Dit aannemen lijkt mij gewoon onredelijk, er is geen enkele wetenschappelijke basis die dit steunt (toch niet dat ik weet van heb). Het zou voor mij, net als geloven in god, gelijkstaan met zomaar klakkeloos 'geloven'.

Aan de andere kant is er wel ooit een professor filosofie geweest, Ian Stevenson, die onderzoek deed naar wedergeboorte. (http://en.wikipedia.org/wiki/Ian_Stevenson) In zijn boek hierover bespreekt hij 20 gevallen van mensen die zich vorige levens herinnerden, of herinnerden hoe ze waren gestorven (vooral kinderen denk ik), waarbij sterke aanwijzingen zijn dat hun verhaal overeenkwam met de werkelijkheid (bijvoorbeeld iemand die zich een auto-ongeluk herinnerde, en er was inderdaad zo'n ongeluk gebeurt in de buurt van waar hij geboren werd...). Ik heb het boek zelf niet gelezen, heb de informatie uit een filmpje op youtube (http://www.youtube.com/watch?v=htQ12Z2MV0Q). Zijn boek werd door andere wetenschappers evenwel niet goed onthaald, ondanks zijn wetenschappelijke methode.
Als de kern hiervan klopt, zou er inderdaad, zoals het boeddhisme beweert, een soort van 'stroom van bewustzijn' zijn (niet gelijk aan een zelf of niet-zelf) die wedergeboren wordt (en dus los van het lichaam bestaat?).

Ander interessant iets heb ik in de eos gelezen en staat ook online. Ik citeer een stuk:

"Neurowetenschappers ontdekten dat de hersengebieden die instaan voor ToM ook een rol spelen bij spirituele ervaringen. Een sonde geïmplanteerd in een bepaald ToM-hersengebied wekt out-of-body experiences op. Elke keer wanneer de sonde ingeschakeld wordt, ervaart de patiënt zijn lichaam een halve meter achter zich. Wanneer men iets verder van dat gebied stimuleert, kan men zijn eigen lichaam zien liggen vanuit vogelperspectief. Autoscopie heet dat, en het biedt altijd wel interessante gespreksstof tijdens de theevisite of het familiefeest: ‘Ik zag mezelf op de operatietafel liggen. Het was alsof mijn geest mijn lichaam had verlaten en boven de operatietafel zweefde’. Instemmend geknik boven schuddende theekopjes: er moet blijkbaar meer aan de hand zijn dan enkel maar wat interacties tussen zielloze elementaire deeltjes. "
http://weetlogs.scilogs.be/index.php?op=printView&articleId=249&blogId=8

Wanneer dus een bepaald deel van de hersenen wordt gestimuleerd, ervaart men zijn lichaam een halve meter achter zich. Dit heeft volgens mij toch ook wel wat met bewustzijn te maken.


Wel een heel interessant onderwerp. Nogmaals, al wat ik hier zeg, is vooral mijn mening en ik weet er niet echt veel van... Dit is dus geen antwoord vanuit boeddhistisch perspectief.

Een antwoord van een wetenschapper op je vraag:
http://www.ikhebeenvraag.be/vraag/2209
« Laatst bewerkt op: 11-01-2010 19:54 door frederik »

Remon

  • Gast
Re:nog een vraag
« Reactie #2 Gepost op: 11-01-2010 20:32 »
Bedankt voor je antwoord...!
Ik blijf het een moeilijk onderwerp vinden. We weten momenteel nog zo weinig van de hersenen en hoe deze functioneert. In de loop der tijd zullen we steeds meer antwoorden krijgen denk ik.

Daarnaast is er een "nieuwe" wetenschap, quantum mechanica dat steeds meer aandacht krijgt.
Dit is een wetenschap dat gaat over energie en materie...(begrijp het zelf ook niet helemaal  ???)
Zij geven aan dat als je een atoom ontleedt (ja dat kan), je alleen neutronen en protonen over houdt. En als je deze onder de "microscoop" houdt, ze zien dat het 99.9999999% uit niets bestaat!

Er zijn wetenschappers die nu zeggen dat materie niet bestaat, maar ons bewustzijn dit creeert. Wij creeeren onze eigen werkelijkheid....(En wetenschappers zeggen dit, geen filosofen)
Ik vind het echt heel interessant....en past volgens mij wel in het boeddhisme.

Hieronder een aantal links: (is wel engels)
http://www.youtube.com/watch?v=AqnEGu8VF8Y&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=1HDn6yCHCtc (Er is een deel 2)

Alhoewel er zoveel op het internet staat en je zeker niet alles moet geloven, vond ik het wel erg interessant.

Ik ben benieuwd wat jullie hier van vinden!







Offline frederik

  • Sangha Nieuweling
  • ****
  • Berichten: 250
  • Geslacht: Man
    • Bekijk profiel
Re:nog een vraag
« Reactie #3 Gepost op: 11-01-2010 21:00 »
Blij dat je er iets mee bent! Zelf vind ik het ook massas interessant.

Dat van ons bewustzijn dat materie zou creeëren heb ik al gehoord (ik heb dat eerste filmpje al gezien denk ik), maar dit zijn toch enkel hypotheses dacht ik? Maw er zijn (nog) geen wetenschappelijke bewijzen voor?? De bewering dat onze leefwereld zich volledig afspeelt in ons hoofd, lijkt wel steek te houden, op de manier dat het hier wordt uitgelegd. Ergens doet het denken aan de boeddhistische uitspraak 'de wereld als een luchtbel zien'. Er is niets wezenlijks... Je tweede filmpje heb ik nog niet bekeken...

Nog een aanvulling op je eerste post:
Ik denk dat je moet opletten met het spreken over een 'Zijn'. Volgens het boeddhisme is alles, ook het bewustzijn, veranderlijk, vergankelijk en zonder essentie. Dus de bewering dat "'het bewustzijn' aangetast zou zijn" lijkt me problematisch, omdat er geen duurzaam (onveranderlijk), onafhankelijk bewustzijn bestaat. Onthou ook dat mensen nu eenmaal dementeren, dat het lichaam aftakelt, dat bv alcohol ook ons 'bewustzijn' verandert. Alles gaat uiteindelijk voorbij en verandert...

Dat is ook, naar wat ik ervan begrijp, de essentie van sommige wetenschappelijke ontdekkingen: dat er geen essentie bestaat. En dit overlapt met wat die wijze man Boeddha al meer dan 2000 jaar geleden zei.

Zie ook dit filmpje 'Buddha and the atom; Everything is infinitely divisible', het overlapt ongeveer met wat jij zegt over dat deeltjes 99.9999% uit niets bestaan:
http://www.youtube.com/watch?v=eBbwRrlRm9k&feature=channel
Ook interessant van dezelfde man:
http://www.youtube.com/watch?v=h5cZITQDTrE&feature=related

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 558
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
    • Bekijk profiel
Re:nog een vraag
« Reactie #4 Gepost op: 11-01-2010 22:00 »
I

Aan de andere kant is er wel ooit een professor filosofie geweest, Ian Stevenson, die onderzoek deed naar wedergeboorte. (http://en.wikipedia.org/wiki/Ian_Stevenson) In zijn boek hierover bespreekt hij 20 gevallen van mensen die zich vorige levens herinnerden, of herinnerden hoe ze waren gestorven (vooral kinderen denk ik), waarbij sterke aanwijzingen zijn dat hun verhaal overeenkwam met de werkelijkheid (bijvoorbeeld iemand die zich een auto-ongeluk herinnerde, en er was inderdaad zo'n ongeluk gebeurt in de buurt van waar hij geboren werd...). Ik heb het boek zelf niet gelezen, heb de informatie uit een filmpje op youtube (http://www.youtube.com/watch?v=htQ12Z2MV0Q). Zijn boek werd door andere wetenschappers evenwel niet goed onthaald, ondanks zijn wetenschappelijke methode.


http://www.skepsis.nl/reincarn.html

Peutergebabbel

De Amerikaanse psychiater Ian Stevenson heeft zijn leven lang kinderen bestudeerd die over een vorig bestaan konden vertellen. De gang van zaken is in dat soort gevallen meestal als volgt. Het kind begint met een jaar of twee, drie te vertellen over een vorig leven. Na geruime tijd volgen pogingen van ouders of anderen om na te gaan wat er van klopt. Als Stevenson ervan hoort, meestal via de krant, gaat hij er op af en ondervraagt de betrokkenen. Hij probeert contact te houden, en later blijkt vaak dat de herinneringen van het kind vervagen met het ouder worden.

Stevensons verslagen zijn indrukwekkend. Ze overdonderen de lezer met een grote hoeveelheid details. Voor een kritische lezer mankeert er toch wat aan. Stevenson komt pas ter plaatse als alle betrokkenen al overtuigd zijn van de echtheid van het geval. Tijdens het onderzoek ondervraagt hij binnen twee of drie dagen enige tientallen personen. Hoe kun je in zo korte tijd er nu achter komen welke ingewikkelde reeks gebeurtenissen zich weken tot jaren geleden heeft afgespeeld? In veel gevallen verlopen de ondervragingen via tolken die, evenals Stevenson, geloven in reïncarnatie. Hoeveel tactvolle kritische vragen worden er dan gesteld?

Stevenson onderzoekt wel of er nog andere verklaringen mogelijk zijn, maar neemt alleen bot bedrog, helderziendheid en telepathie in aanmerking. Pogingen tot bedrog is hij wel tegengekomen, maar meestal kan hij zoiets uitsluiten. Wat met reïncarnatie verklaard kan worden, leent zich vaak ook voor andere paranormale verklaringen. Daarom kan Stevenson paranormale verklaringen niet uitsluiten. Zijn boeken en artikelen gaan dan ook over 'vermoedelijke reïncarnatie'. Hij beoordeelt gevallen telkens vanuit het gezichtspunt: kan dit met reïncarnatie verklaard worden?

Stevenson lijkt nogal lichtgelovig te zijn: hij gelooft getuigen tenzij ontwijfelbaar vastgesteld is dat ze erop los fantaseren. Hij schrijft: 'verscheidene zegslieden beweerden dat zij (mevrouw Chotkin, JWN) de neiging had geschiedenissen uit haar duim te zuigen', en even verderop: 'ik accepteer dus mevrouw Chotkins versie als betrouwbaar.' Dit vanwege het feit dat mevrouw Chotkin volgens hem de meeste controleerbare feiten wel zo ongeveer vertelde als Stevenson ze van anderen had gehoord. Getuigen op hun woord geloven is heel begrijpelijk als je met patiënten of verdachten te maken hebt, maar verkrijg je zo wel zekerheid?

Stevenson onderzoekt natuurlijke verklaringen niet ernstig genoeg. Zijn die er dan? In de eerste plaats denk je dat zo'n peuter misschien iets heeft opgevangen van gesprekken van volwassenen. Jaren later kan die bron best vergeten zijn. In veel gevallen blijkt uit het verhaal van Stevenson dat zo'n bron er best geweest kan zijn. De vorige levens van die peuters eindigden vaak onder bijzondere omstandigheden. De overledene was rijk of kwam op een bijzondere, vaak gewelddadige manier aan zijn eind, soms beide. Zo'n verhaal met grote roddelwaarde kan gemakkelijk in wijde kring bekend raken. Stevenson besteedt geen aandacht aan dit aspect. In elk afzonderlijk geval beweert hij dat het zo onwaarschijnlijk is dat er juist in dát geval een natuurlijke informatiebron is geweest. Maar als je naar verklaringen voor zeldzame verschijnselen zoekt, mag je toch niet uitsluiten dat ze zeldzame oorzaken hebben?

Een andere mogelijke verklaring is dat het verschijnsel ontstaat doordat iedereen hoopt dat het waar is. Een familie treurt om een dierbare overledene, en is blij als ze kunnen geloven dat hij of zij is weergekeerd. In deze verklaring zou het kind maar wat praten, terwijl ouders en omstanders blijven zoeken naar een geval dat er op lijkt (dit zou ook begrijpelijk maken waarom gevallen met grote roddelwaarde zo vaak voorkomen). Met terugwerkende kracht wordt het kind dan van alles in de mond gelegd. Als de treurende familie er eenmaal overtuigd is dat ze in het kind het familielid hebben teruggevonden, onderhoudt ze vaak hartelijke betrekkingen met het kind.

Uit Stevensons beschrijvingen krijg je de indruk dat het vaak de getroffen familie is die contact zoekt. Helaas is Stevenson een beetje vaag op dat punt. Een onderzoeker, David Barker, heeft meegewerkt aan een duplicatie van Stevensons onderzoek. Barker denkt dat het om een maatschappelijk verschijnsel gaat. Hoe gaat dat herkennen bijvoorbeeld? Het kind wordt voorgesteld aan een vrouw met de woorden: 'kijk eens, dit is je vorige moeder, herken je haar niet?' Het kind zegt iets van 'Uh, ja'. Later beweren de omstanders dat het kind spontaan zijn moeder aanwees midden in een menigte, en de moeder zelf heeft geen zin om daarover te gaan zeuren.

Kortom, Stevensons 'spontane' gevallen zijn zonder twijfel voer voor zielkundigen, pedagogen en cultureel antropologen. Zij hebben echter alleen bewijskracht voor lichtgelovigen. Zelfs al was reïncarnatie een feit, dan nog zou Stevensons materiaal niet deugen als bewijs.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

lord rainbow

  • Gast
Re:nog een vraag
« Reactie #5 Gepost op: 11-01-2010 22:59 »
kennelijk zijn de meningen hierover verdeeld.

ik heb ooit zijn boek, met geloof ik 10 cases of zogelezen.
En er waren toch enkele opmerkelijke situaties bij.

zou het moeten herlezen voor specificatie,maar daar heb ik niet veel prioriteit in....

het kommentaar van scepsis is niet correct op een aantal punten.

Zo staan er ook een geval in waarin hij met betreffend kindje naar aanleiding van diens aanwijzingen terechtkomt in een of ander land. en zo steeds dichter bij het gebied komt waar persoon vorige leven geleefd zou hebben.
Pas hier leert hij de andere mensen( vader,moeder,hond enz) kennen.
Er is dan nog geen sprake van dat allen al ergens van overtuigd konden zijn.
Dit gebeurde gaandeweg.
« Laatst bewerkt op: 11-01-2010 23:04 door lord rainbow »

Offline gouden middenweg & de wilde natuur

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 558
  • Er zit geen ZELF in het ik-gevoel noch erbuiten.
    • Bekijk profiel
Re:nog een vraag
« Reactie #6 Gepost op: 14-01-2010 23:14 »
kennelijk zijn de meningen hierover verdeeld.

ik heb ooit zijn boek, met geloof ik 10 cases of zogelezen.
En er waren toch enkele opmerkelijke situaties bij.

zou het moeten herlezen voor specificatie,maar daar heb ik niet veel prioriteit in....

het kommentaar van scepsis is niet correct op een aantal punten.

Zo staan er ook een geval in waarin hij met betreffend kindje naar aanleiding van diens aanwijzingen terechtkomt in een of ander land. en zo steeds dichter bij het gebied komt waar persoon vorige leven geleefd zou hebben.
Pas hier leert hij de andere mensen( vader,moeder,hond enz) kennen.
Er is dan nog geen sprake van dat allen al ergens van overtuigd konden zijn.
Dit gebeurde gaandeweg.
Het geval Jeffrey Keene

 

Jeffrey Keene is een doorsnee Amerikaan, ex-militair, nu brandweerman in New York.

          Hij werd geboren in 1947 in Danbury, Connecticut, VS.

Een aantal jaren geleden bezocht hij de historische  plaats Antietam waar in 1862  tijdens de   Amerikaanse Burgeroorlog een bloedige veldslag plaatsvond tussen Noordelijken en Zuidelijken. Terwijl hij de plaats bezoekt wellen bij Jeff Keene plots hevige emotionele herinneringen op aan zijn vorig leven als ene generaal John B. Gordon  van  het  Zuidelijke leger.

Bij onderzoek door  Keene bleek dat deze generaal inderdaad bestaan heeft en inderdaad zwaar gewond werd in de veldslag van Antietam (nl op 17 september 1862). Gordon overleefde echter zijn verwondingen en overleed jaren later op 9 januari 1904.

Keen vond ook foto’s van Gordon. Opmerkelijk feit bij deze foto’s is dat er een  heel sterke gelijkenis is tussen de twee mannen. (Zie  foto’s hieronder) En dit is niet alles: Jeff Keene heeft van bij zijn geboorte 3 littekens op (bijna) dezelfde plaatsen als waar Gordon ze had (als gevolg van zijn verwondingen in 1862)! Deze littekens hebben bij beide mannen ook dezelfde vorm! Uitvergrote foto’s van deze littekens vindt U hier .

De laatste jaren duiken meer en meer gevallen op van mensen die fysiek lijken op zichzelf in het vorige leven . Dit is logisch omdat veel mensen die nu leven een vorig leven hadden na pakweg de helft van de 19e eeuw, toen de fotografie tot stand kwam. De kans wordt nu steeds groter dat iemand die zich zijn vorig leven herinnert ook een foto van ‘zichzelf’ kan terugvinden.

http://www.rnlnd.com/aanwijzingen-en-bewijzen_files/image004.gif
 
Links: Jeffrey Keene in 2004

Rechts: John B. Gordon in de 19e eeuw.
Waarheid in spirituele zin is gevonden hebben wat je zocht.

Online Sybe

  • Eerwaarde
  • ******
  • Berichten: 2961
    • Bekijk profiel
Re: Is ons bewustzijn een gedachte van onze hersenen?
« Reactie #7 Gepost op: 27-02-2016 21:59 »
Hoi,

In het boeddhisme wordt er vaak gesproken over een bewustzijn. Dit bewustzijn staat los van het lichaam.

Ik heb het zo begrepen dat op verschillende manieren over bewustzijn wordt gesproken. Maar in rijken waar nama en rupa is, zoals in ons rijk, daar schijnt rupa een noodzakelijke voorwaarde te zijn voor de zes verschillende soorten zintuiglijk bewustzijn. Corrigeer me maar als ik dit verkeerd hebt begrepen.

Een noodzakelijke voorwaarde voor visueel bewustzijn in de zintuiglijke rijken is volgens mij het sensitieve deel van het oog. Voor auditief bewustzijn de sensitieve delen van de oren. Voor geurbewustzijn de sensitieve delen van de neus. Voor smaak bewustzijn de sensitieve delen van de tong. Voor tactiel bewustzijn de sensitieve delen verspreid over het gehele lichaam. En voor geest-bewustzijn (ja, zo wordt dat vaak vertaald) is er de hartbasis nodig. Dit soort rupa's schijnen het gevolg/resultaat te zijn van kamma.

Kortom, heeft iemand geen ogen, dan ontstaat er ook geen visueel bewustzijn, etc. Iemand kan misschien zich iets voorstellen, mentaal, maar dat is dan geen visueel bewustzijn. Vaak wordt het zo gezegd dat wanneer een visueel object het zintuigorgaan van het oog treft, dan ontstaat visueel bewustzijn. Dit moet samenkomen zeg maar. Die samenkomst heet contact. Zo werkt dat ook voor de andere soorten bewustzijn.

Dus het ontstaan van deze zintuiglijke vormen van bewustzijn wordt volgens mij wel afhankelijk gesteld van het lichaam, van rupa's, de zes zintuigbasis. Overigens zijn niet alleen de zintuigbases rupa's maar ook wat de sensitieve delen van de zintuigen treft, het visuele object, de geur etc. worden tot rupa gerekend.
Het zintuiglijke bewustzijn is echter een nama. Een verschil tussen nama en rupa is dat een nama kan ervaren maar een rupa niet.

Ja, de teksten spreken volgens mij niet over het brein en diens delen als noodzakelijke voorwaarde voor deze vormen van bewustzijn. Althans dat ben ik nog niet tegengekomen.  Maar boeddhisme en de soort kennis is ook opgebouwd of stamt ook af van contemplatieve of meditatieve ervaringen.

De Boeddha en andere yogi's kennen ook het beëindigen van zulke vormen van bewustzijn in het leven. 

Al deze vormen van bewustzijn, die bij elkaar de vijfde khandha vormen, worden onderwezen als vergankelijk/instabiel, leedvol/onbevredigend en niet-zelf. Je kunt je afvragen, stel, iemand wordt van het ene op het andere moment blind. Visueel bewustzijn ontstaat niet meer. Iemand zal zich rot schrikken. Maar als die iemand bekomen is van de schrik, is dan zijn zelfgevoel wezenlijk verandert? Kortom, is visueel bewustzijn het zelf?

Ook van deze vormen van bewustzijn zegt de Boeddha het zo te bekijken: "dit ben ik niet, dit is niet van-mij, dit is niet mijn zelf".

Niettemin, we zijn natuurlijk erg geneigd ons te identificeren met wat we via de zintuigen ervaren en kennelijk doen we dat al heel lang.

hartelijke groet,
Siebe