De laatste plek waar het ego zich verschuilt

[ervaringsgetuige]

De laatste plek waar het ego zich verschuilt

In religie, spiritualiteit en zelfonderzoek zie je steeds hetzelfde oude mechanisme opduiken.
Of het nu christendom, islam, advaita, zen of boeddhisme is — het script verandert nauwelijks:

“Mijn methode is de directe, zuivere, werkelijke, authentieke weg.”

Iedereen die ergens een glimp van inzicht ervaart, verheft zijn eigen pad vanzelf tot het pad.
Het hoort gewoon bij het menselijk psychologisch functioneren.
Het grappige is: zelfs wanneer iemand géén pad claimt, gebeurt het alsnog subtiel:

• “Nee hoor, volg mij niet.”
• “Maar wél dit, want dit is wat anderen allemaal missen.”
• “Dit is de ontbrekende schakel die ik als enige ontdekte.”

Dat vind ik fascinerend om te zien:
Het ego toont zich niet meer als ‘persoon’, maar verstopt zich in het idee:

“Mijn manier van kijken is toch wel de meest complete.”

Het is de laatste plek waar het ego zich verschuilt:
niet als een ik, maar als een vermeende helderheid die de rest net niet heeft.
Maar in essentie is het exact hetzelfde oude religieuze patroon:

“Bekeert u tot mijn inzicht,
want alle andere paden missen iets.”

En dat zien we ook hier op dit forum —
of het nu gaat om boeddhistische orthodoxie, advaita, zelfonderzoek of eigen interpretaties van anattā.

Iedereen denkt dat zijn stukje waarheid net het ontbrekende puzzelstuk is.

Daarom vind ik het zo verhelderend (en humoristisch) om op te merken:

Er is geen pad dat gevolgd moet worden.
Er is niemand die iets ontdekt heeft.
En er is niemand die achterloopt of voorloopt.

De rest is gewoon het spel van Māra,
in duizenden spirituele kostuums.

[lang kwaat]

Wat jij ziet is volgens mij dat patronen hardnekkig zijn.
Als je als mens al geneigd bent tot eigenwaan, stel, dan gaat dit zelden tot nooit echt eindigen. Je vindt altijd wel iets om die eigenwaan op te baseren. Iets anders misschien dan jaren geleden maar toch...
Als je als mens al erkenning zocht, dan gaat dit zelden tot nooit eindigen. Zocht je het eerst via materieel bezit, dan wel later via het bezit van spirituele ontdekkingen en ervaringen en kennis.
Maar je blijft leven om te vergaren en niet om los te laten en onthechten. je blijft jezelf versieren met bezit. Misschien ander bezit maar toch bezit.

Ik zie dit ook wel bij mezelf. Patronen zijn ontzettend hardnekkig, vind ik.
Ze camoufleren zich hooguit.

Het spreekwoord is: de vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken.