Toch de moeite om hier te delen:
Walk for peace...
Are your serious?
Walking meditation ben ik in 1998 al samen met mijn zoon (hand in hand met Thich Nhat Hanh's linker hand, zie foto onder) al gaan doen in Frankrijk!
Ik ben erg fier op je dat je dit met je zoon gedaan hebt.
Zulke acties zijn veel waardevoller dan al ons geleuter hier, leer ik van Dzongsar Jamyang Khyentse.
Dzongsar Jamyang Khyentse is een moderne, invloedrijke Tibetaanse meester die de traditionele Vajrayana‑leer combineert met wereldwijde onderwijsprojecten, films, literatuur en humanitaire initiatieven.
Boodschap van Rinpoche voor Losar
(Tibetaans Nieuwjaar van het Vuurpaard)
We zijn aan het einde van het oude jaar en kijken uit naar de dageraad van alweer een ‘nieuw’ jaar. En opnieuw voel ik de behoefte om iets ‘betekenisvols’ te zeggen. (Hopelijk omvat deze boodschap alle nieuwjaarsjaren in 2026, van het maanjaar tot het zonnejaar en alles daartussenin.)
Het is gebruikelijk om in deze tijd gelukbrengende geschenken en woorden aan te bieden in de hoop dat een reeks gunstige omstandigheden ons pad zal effenen gedurende de komende twaalf maanden. Traditioneel zijn er talloze gelukbrengende afbeeldingen die ik je zou kunnen sturen, bijvoorbeeld een foto van een prachtige bloem of een van de acht gelukssymbolen. Maar eerlijk gezegd, een foto van gelukbrengende gouden vissen betekent niet zoveel voor me. Ik stuur je liever een herinnering aan het mooiste dat vorig jaar is gebeurd. Het kan lastig zijn om je voor te stellen wat dat 'beste' zou kunnen zijn, vooral gezien de chaos van onzekerheid die werd ontketend door de machtigen en invloedrijken toen hun comfortabele leventjes begonnen af te brokkelen. Als dat voor jou geldt, probeer dan je hart en geest te openen en een andere kant op te kijken. Voorbij alle kortzichtige ophef die de krantenkoppen domineert, is er zoveel schoonheid, inspiratie en bemoediging te vinden.
In mijn geval waren het de foto's en video's van de ongelooflijke monniken die voor de vrede wandelden, die mijn trotse, koude hart deden smelten. Ik merk dat ik elke keer weer moet huilen als ik hun reis zie of erover lees. Zoveel mensen zijn geraakt door deze monniken. Een forse, gewapende Amerikaanse politieagent boog nederig voor een monnik om zijn respect te betuigen. Mensen van alle leeftijden en uit alle lagen van de bevolking stonden langs de straten om de monniken wollen mutsen, lippenbalsem en zelfs broodjes aan te bieden. En de inheemse Amerikanen galoppeerden achter de monniken aan om zegeningen te vragen. Deze mensen zullen misschien nooit weten wie de monniken zijn. Ze zullen misschien nooit iets leren over hun gekozen pad. Ze zullen zich misschien nooit realiseren dat de gewaden die de monniken dragen het symbool van de Boeddha zijn. Toch brengt het kijken naar monniken die gewoon lopen hen geluk.
Voor mij is het meest indrukwekkende van dit alles dat de monniken, door simpelweg te lopen, een zaadje planten in iedereen die hen ziet, en zo een verbinding smeden tussen duizenden mensen en de Boeddha. De monniken hebben door twee maanden door Amerika te lopen meer bereikt dan Tibetaanse lama's door jarenlang in het Westen les te geven. Ik vertelde dit aan mijn vrienden en zij denken dat ik overdrijf. Maar is dat wel zo? We zijn er trots op objectief, rationeel en pragmatisch te zijn, maar al ons rationele denken stort in elkaar wanneer we een monnik in de sneeuw zien lopen en een onverklaarbaar gevoel van diepe vrede onze geest en ons hart overspoelt. Het is dit gevoel van diepe vrede dat zo velen van ons missen.
Ik krijg vaak de vraag: 'Hoe kan ik zinvol leven?' 'Zin' is geen gevoel. 'Zin' is niet het zogenaamde geluk of de voldoening – geluk en voldoening komen en gaan. 'Zin' is niet te vinden in luidruchtig verzet of activisme, wat weinig meer doet dan de persoonlijke vrijheid beknotten. Degenen die schreeuwen om vrijheid worden vaak voer voor de machtige bedrijven. We vinden zin in het leven door verantwoordelijkheid te nemen en ons toe te leggen op het bereiken van iets 'zinvols'. De monniken besloten simpelweg te lopen voor de vrede. Deze beslissing is zo belangrijk voor hen dat al het andere slechts details zijn. 'De zin van het leven' is daarom iets dat we zelf construeren.
De daad van verzoening is het vieren waard – niet mijn versie van vrede, niet jouw versie van vrede, gewoon vrede. Ik ben blij dat ik deze foto met je kan delen. Als je even voelt wat ik voel, is het de moeite waard.
In het komende jaar, het jaar van het Vuurpaard, zullen veel toekomstige vrienden worden verwekt en vele anderen worden geboren. Ik bid dat jullie generatie beter voor deze wereld zal zorgen dan wij.
Ik bid dat mijn jonge vrienden, zij die al in deze wereld geboren zijn, zullen leren veerkrachtig te zijn. In dit tijdperk van megalomanie en obsessie met selfies, bid ik dat jullie af en toe empathie zullen tonen door je in de schoenen van anderen te plaatsen.
Mijn oudere vrienden, mensen van mijn eigen leeftijd, hebben niet altijd de luxe gehad om onze eigen richting in het leven te kiezen. Wanneer we een keuze hebben, sluiten we door voor één optie te kiezen automatisch de andere uit, waardoor het onmogelijk wordt om alles in het leven te ervaren.
Ik bid dat we allemaal volwassen genoeg zijn om de pijn van het 'bewustzijn' te accepteren, die niet per se slecht is en vaak nederig maakt. Degenen die een te comfortabel leven leiden, ervaren zelden het geluk van bewustzijn en zijn bijna nooit nederig. Nederigheid is een eigenschap die iedereen nu nodig heeft. Met andere woorden, vier het leven dat je tot nu toe hebt geleefd en bid dat je het beste kunt maken van wat je nog te leven hebt.
Tot slot buig ik me neer vanuit mijn kamer in het verre oosten richting Amerika in het westen, waar monniken de Vredesmars lopen. Ik bid voor alle kinderen die hun moeders hebben verloren in de eindeloze oorlogen van deze wereld. En voor hen zoals ik, die volgelingen van de Boeddha zijn, bid ik dat we nooit ophouden te verlangen naar de waarheid.
— Dzongsar Jamyang Khyentse
Bron:
https://www.facebook.com/share/1Hgc5bF2Z4/?mibextid=wwXIfr
