Auteur Topic: Leve de leegte? Of juist niet?  (gelezen 478 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline ervaringsgetuige

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1880
Leve de leegte? Of juist niet?
« Gepost op: 06-01-2024 14:44 »
Door leegte worden bewogen is ontvankelijk-zijn, dan is het gemoed receptief.   Dat heb ik vast al 5 x geschreven hier,....

Wat een getoeter over de leegte toch allemaal. ::)
Was ik net nog is in onderstaande .pdf aan het grasduinen...

Citaat
Is de realisatie van leegte de ultieme sublimatie?
Een vergelijkende literatuurstudie vanuit Lacaniaans-Boeddhistisch perspectief.

...https://www.scriptiebank.be/sites/default/files/e0b655d4e19feb2b76c4e80b33f011fb.pdf

Zag ik daarin nog staan...

Citaat
"lang leve de leegte!"


Merk op dat Nāgārjuna niet vervalt in een nihilisme,
integendeel. Nāgārjuna gaat niet in tegen het verschijnen van fenomenen, maar keert zich af van het idee dat deze fenomenen een inherent absoluut bestaan kennen. Het is net door de wereld op te vatten als leeg van inherent bestaan dat er iets mogelijk wordt.

(knip)


Leegte betekent onbestendigheid (svabhāva), veranderlijkheid. Hoe zouden we zelfs nog maarkunnen in- en uitademen als er geen leegte of verandering mogelijk was. ―Onbestendigheid is van wezenlijk belang voor alle leven (…): lang leve de onbestendigheid! (…) Lang leve de leegte!‖ (Thich Nhat Hanh, 2005, p. 27). Zonder verandering zou geen enkele graankorrel uitgroeien tot een korenaar. Als de graankorrel een zelfnatuur (svabhāva) zou hebben en niet zou veranderen, blijft het voor eeuwig en altijd een graankorrel (Thich Nhat Hanh, 2005).
Één van de beroemdste boeddhistische uitspraken, die we terugvinden in de hartsoetra (prajñaparamita-sūtra), sluit hier zeer nauw bij aan: ―vorm is leegte en leegte is vorm‖ (Thich Nhat Hanh, 2005, p. 13). Het eerste deel van deze uitspraak, vorm is leegte, geeft aan dat vorm geen inherente natuur (svabhāva) heeft maar wordt gekarakteriseerd door vergankelijkheid, onbestendigheid en voorbijgaandheid. Het tweede deel, leegte is vorm, geeft aan dat we leegte niet kunnen losmaken van de fenomenen waarop het betrekking heeft; leegte bestaat slechts in afhankelijkheid (pratītyasamutpāda). Leegte is de zijnsmodus van vorm, het is met andere woorden niet in tegenspraak met de verschijning van vorm, noch is het iets dat we kunnen terugvinden voorbij de verschijnselen in een transcendente werkelijkheid (Lopez, 1990). Leegte opent de weg naar creatie. Het samengaan van voortdurende veranderlijkheid, de afwezigheid van een absoluut beginpunt en de ontkenning van inherente causaliteit maakt dat het universum kan blijven creëren in nooit eindigende ontwikkeling.
Dat leegte staat voor onbestendigheid heeft tot gevolg dat mensen verlichting (nirvāṇa) kunnen bereiken.


.....
Denken, gedachten, filosoferen, woorden, woorden en nog is woorden, menslief toch...
Ik krijg er een punthoofd van! ::)
Dan nog is effe gegoogled op "Lang leve de leegte! Thich Nhat Hanh" en zo vond een artikel waaruit dit...

Citaat


Leve de leegte? Of juist niet?
24 april 2013 door Taigu



Voorwaardelijk ontstaan is van de bron van lijden geworden tot de bron van verlossing. Loopt er tussen deze twee uitersten nog een weg van het midden?

Nagarjuna staat binnen het boeddhisme in hoog aanzien, maar ik vind het maar een rare denker. Zijn verzen getuigen van een koud soort logica. Dit kan niet en dat kan niet, en zus en zo evenmin, dus moet alles wel ‘leeg’ zijn. Zijn beroemde negatieve methode komt niet erg positief over. Nagarjuna (India, tweede eeuw na Chr.) legde het filosofisch fundament voor de ‘leegte’ of ‘sunyata’ en wordt wel de tweede Boeddha genoemd. Geef mij de eerste maar.

Je ziet mensen bijna over hun eigen gedachten struikelen wanneer je leest of hoort hoe ze proberen uit te leggen dat alles ‘zonder inherente existentie’ is. Het lijkt wel of ze zichzelf willen overtuigen dat ze recht in de leer zijn, terwijl van al dat dappere pogen ondertussen dikke druppels van kunstmatigheid afdruipen. Het gaat zo tegen iedere intuïtie in. Waarom niet gewoon zeggen: gooi maar in mijn petje?

Ik weet nooit goed of boeddhisme en filosofie wel een gelukkige combinatie vormen. Het begint al met de Abhidharma, een nogal schematisch uitgevallen proeve tot het systematiseren van de leer van de Boeddha. De volgende in de lijn, Nagarjuna, was misschien ook niet een geslaagd hoofdstuk.


https://boeddhistischdagblad.nl/achtergronden/16511-leve-de-leegte-of-juist-niet/

Die Taigu vat het goed samen!

Wat een gefilosofeer ende getoeter over 'de leegte' allemaal zeg.
Doet me denken aan de drievuldigheid of triniteit in het christendom.
Als mijnheer de priester / theoloog daarover begint in de kerk ziet / hoort men hem ook struikelen over zijn gedachten.