Als ik me niet vergis dan gaan mensen die zich richten op hier en nu geluk/plezier/blijdschap, hier en nu vrijheid, hier en nu vrede, hier en nu onaangedaanheid, hier en nu onbezwaardheid, een pad op dat niet heilzaam is. Een Pad dat leidt tot ontaarding. Want wat hier en nu bezwaart, beklemt, vrede aantast, is niet altijd iets verkeerds. Niet altijd iets wat je weg moet willen werken.
Er zijn gewoon zaken, kwaliteiten in jezelf, die nou eenmaal zorgen voor geestelijk ongemak, zoals gevoeligheid, zoals berouw, geremdheid, aangedaanheid. En daar is niks mis mee ook. Je moet niet alles willen bevechten ,vind ik. De hier en nu benadering ontaardt.
...
Alle innerlijke beklemming die je hier en nu ervaart, zien als fout, ongewenst, en weg willen werken, bestrijden, zie ik als onvruchtbare bezieling, verkeerde bezieling zelfs, eigenlijk geen bezieling.
is er een regel ?
Dan zullen er ook uitzonderingen op bestaan.
Ja, boeddhisme is een heilsleer, die geen ver in de toekomst liggende innerlijke vrede, of een hemel na de dood prijst, maar juist hier en nu.
Het bewaken, bewaren en herstellen van de innerlijke vrede die enkel hier en nu aanwezig is en kan zijn.
Jij prijst bepaalde vormen van innerlijke beklemming. Maar deze prijzenswaardige innerlijke beklemming is eerder uitzondering dan regel. In werkelijkheid verliest een mens zijn innerlijke vrede door duizenden triviale zaken, en niet zozeer door prijzenswaardige innerlijke beklemming.
Doen alsof de hoofdbron van onvrede de prijzenswaardige innerlijke beklemming is, lijkt me de waarheid geweld aan doen. Onwetendheid is de hoofdoorzaak. De blinde , wilde processen stuwen een mens een bepaalde richting uit, en die richting botst met de waarheid. Maar dat is geen prijzenswaardige innerlijk beklemming, maar boosheid, ergernis, omdat men zijn zin niet krijgt. En hoe boos een mens zich ook maakt die boosheid zal niets aan de waarheid of realiteit veranderen.
Een mens heeft geen andere keuze dan weg te groeien van de blinde wilde processen en tot omarming van waarheid en realiteit te groeien, met alle groeipijnen die erbij horen.
En deze groeipijnen zijn inderdaad prijzenswaardige innerlijke beklemmingen, want ze voeren uiteindelijk tot heil.
Je boosheid bewaren en cultiveren tov jezelf, de anderen of de werkelijkheid lijkt me het onnodig toevoegen van lijden, verlies van tijd en energie.
ik constateer rondom mij een maatschappelijke hypocrisie, een tijdsgeest, de verzuring met een moreel jasje.
Terwijl het gewoon frustraties zijn omwille van duizend en één zaken die men niet kan realiseren. Probeert men de verzuring blijvend vast te houden in naam van de morele verontwaardiging. Men ziet overal ontaarding en bandeloosheid, en een misprijzen tov de anderen en zichzelf.
ja, het klopt, je zin niet krijgen doet pijn, en daar moeten we doorheen.
Ja, leeft een mens in de illusie dat hij alles naar zijn hand kan zetten ?
En zal dat lukken ?
Boeddhisme promoot mededogen, inzicht, begrip, wijsheid, middenweg.
De belofte is wel dat er een uitweg is, en iedereen kan voor zichzelf constateren dat je voor de innerlijke vrede juist niets moet doen, en hoe meer je probeert te doen dit eigenlijk de verstoring langer laat duren.
Zelfs de innerlijke vrede proberen te realiseren is een verstoring, juist wanneer je gewoon verder gaat en laat rusten keert de vrede terug.
Ik zie geen heil in het voeden van de morele verontwaardiging dat niets meer is dan één van de zovele vormen waarin frustraties zich kanaliseren.
Recente berichten