Ramesh Balsekar, Eckhart Tolle en Stanislav Grof zouden op de stelling van "lang kwaat" – dat verschil in interpretatie niet alleen wijst op de beperkingen van taal, maar ook op onwaarheid en begoocheling – als volgt reageren:
Ramesh Balsekar
Balsekar zou als non-dualist inzien dat tegenstrijdige interpretaties over het ware zelf inderdaad bestaan, maar hij zou stellen dat de waarheid zelf voorbij interpretaties en meningen ligt. Volgens hem zijn woorden en leerstellingen altijd secundair aan de directe ervaring. Hij zou zeggen:"Het Absolute, het ware zelf, is niet te vangen in concepten of overtuigingen. Leraren kunnen verschillen in wat ze uitdrukken, maar dat wil niet zeggen dat de ultieme werkelijkheid verdeeld is; het betekent dat elk mens via zijn eigen conditionering en overtuigingen zijn ervaring uitdrukt. Verwarring ontstaat als men het relatieve verwart met het Absolute. Juist het vasthouden aan één interpretatie als enige waarheid is begoocheling."
Ja
het relatieve verwarren met het absolute...en waarom zou een zelfkenner dat dan niet doen? Waarom zou Balsekar dat niet doen? Waarom zou jij dat niet doen? Waarom zou Tolle dat niet doen? Wat geeft dan die zekerheid dat jij (of anderen) hierover niet verward zijn? Open vraag.
Boeddha's leraren verwarden eigenlijk ook kennis van het relatieve met het absolute. Maar voor zichzelf waren ze wel overtuigd dat ze het Absolute kenden. Dus ja, wat bepaalt dan dat je het Absolute
echt kent? Zeker niet alleen de directe niet conceptuele ervaring want ook de leraren van de Boeddha baseerden zich er op!
Het hart zit vol begeerte. Vooral ook de begeerte naar het uiteindelijke, de waarheid, het ware zelf. Het hart staat er bekend om dat het naar antwoorden wil grijpen, verleidt er toe...en daarin te passioneel iets wat eigenlijk valt binnen het domein van perceptie, geest geboren dus, gaat zien als kennis van het ultieme.
Maar wat de geest je ook voorspiegelt, hoe kan dat nou
niet perceptie zijn dan? Als de geest je visuele beelden, geluiden, geuren, mentale verhalen, het bestaan van een Ego, een grenzeloos bewustzijn (arupa jhana), gedachtevormingen, verlangens, een mentale stilte en leegte voorspiegelt en laat ervaren, etc. is dat dan
geen perceptie? Is dat dan geen geest-geboren realiteit? Iets tijdelijks. Iets wat komt en gaat.
Is het niet juist het kenmerk van begoocheling dat wij constant leven in een soort besef dat wij in contact staan met hoe het werkelijk is? Terwijl alles wat we ervaren slechts een indruk is, dus hoe de dingen l i j k e n te zijn ipv zijn. Gras lijkt groen, rotsen lijken ondoordringbaar, de ene mens lijkt mooi, een ander lelijk, etc. Oke, de soort indrukken veranderen onder invloed van drugs, en ook in meditatieve staten maar zijn het dan niet evengoed ook maar indrukken? Is ook veranderlijkheid niet maar een indruk?
Oftewel...wanneer heb je dan te maken met contact en kennis van het absolute ipv kennis van en contact met wat de geest je voorspiegelt als
de realiteit?
Als je een psycho-actieve stof inneemt, en de geest gaat je een wereld voorspiegelen die voor je onbekend is, valt dat dan buiten perceptie? Waarom?
Trouwens, dat mystici een soort ultieme kennis hebben en claimen van het Absolute, van God schijnt niet echt zo te zijn ook. Een mysticus gaat meestal niet verder dan dat ie hooguit een tipje van de sluier van Gods aanwezigheid heeft opgelicht. Als het ware hooguit even heeft geproefd aan Gods goedheid, grootheid, wijsheid, licht, liefde etc. Mystici claimen meestal niet, heb ik begrepen, dat ze God zijn of überhaupt een soort volledig kennis hebben van God. Een mysticus blijft zeg maar ook bewust van diens menselijke beperkingen in liefde, goedheid, wijsheid en blijft Gods grootsheid erkennen. De mysticus ziet zichzelf niet als God zelf.
In mystiek, vind ik, speelt ook niet dat de mysticus een einde wil maken aan een eindeloze kringloop van geboorte en dood, of zelfs aan lijden. Een mysticus is ergens juist verbonden met een diep besef van de heiligheid van het leven, denk ik. Van een goedheid, een licht, een zuiverheid. Er is een natuurlijke liefde voor zuiverheid in de mysticus, volgens mij. Dat is diens roeping.
Mystici zien ook alle positieve transformaties niet als hun eigen verdienste. Zij geven alle eer aan God.
Ik voel het zelf al heel lang zo aan dat het idee van maakbaarheid waar bepaalde boeddhistische leraren zo op hameren overdreven is. Dat gaat waarschijnlijk niet werken. Iets in elkaar willen knutselen, jezelf in een bepaalde vorm willen hebben, of vormloos willen hebben, het gaat toch in wezen nergens over? Dit is het geloof in een zelf in de praktijk.
Eigenlijk moet je nooit beoefenen vanuit het idee of welke herkenning da ook van...'
dit ben Ik, dit is van mijn, dit is mijn zelf'. Waar dat dan ook naar verwijst. Of het nu verwijst naar leegte, openheid, licht, wijsheid, mededogen, openheid, je moet niet zo oefenen. Je gaat failliet.
Wat je dan ook ziet als '
dit ben ik, dit is van mij- dit is mijn zelf' dat gaat enkel dienen als een soort vorm waarin je jezelf wilt hebben. Dit werkt niet. Het leidt altijd maar tot innerlijk conflict en lijden. Het zuigt alle spontaniteit uit je. En in werkelijkheid ben je eigenlijk nooit meer jezelf als je weet wie/wat je bent. Het is gewoon niet goed om antwoorden te hebben op dit vlak van identiteit, maar mensen leren van wel. Ze leren het zelfs als de Weg.
Ik ben het daar geheel mee oneens. Bevrijd jezelf juist met alles wat je in je hebt van zelf-kennis en zelf-realisatie.
