Auteur Topic: De gewetensnood van intentie  (gelezen 2418 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline teksten Siebe

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 5315
De gewetensnood van intentie
« Gepost op: 13-08-2015 23:27 »
Eens moet je toch ook als boeddhist, lijkt me, ophouden met het voeden of volgen van intenties, van plannen, van voornemens.

Eens moet je dit toch aanvoelen als niet-zelf? Hoe authentiek of zuiver handel je nou werkelijk met al die intenties, plannen, voornemens? Het draait toch steeds maar weer om Ik en dualiteit.

En op een dag kun je niet eens meer gewoon zonder plannen zijn, zonder voornemens, zonder intenties en ervaar je zoiets al bedreigend en maakt het je neerslachtig zonder plannen en voornemens te zijn. Dus maak je maar weer plannen en heb je weer miljarden intenties. jezelf weer veilig gesteld. Ik heb intenties, dus ik besta!

Wat heeft het dan allemaal voor zin he? Wat een gedoe. Word je niet alleen maar gekunstelder door al die intentionele activiteit? Altijd maar zo doel-bewust bezig? Wat is er mis mee werkelijk eens vanuit je authentieke zelf te handelen? Wat staat er tussen? Beeldvorming? Opvoeding? De druk uit de omgeving? Omdat je vindt dat bepaalde dingen nou eenmaal zo horen te gaan? Wat is het? Waarom ben je niet authentiek?

We hebben veel te veel intenties met elkaar. En daarom is er nooit echt een contact en ontmoeting van hart tot hart. Het is allemaal zo ziellloos. Een wereld waarin iedereen altijd maar intenties met de ander heeft zelfs goede, is evengoed de hel. Het vuur van intentie, het gloeiend koper van intentie, de smeltkroes van intentie, de vlammen van intentie.

Weet je, je blijft toch in gewetensnood, ook met goede intenties, omdat je toch aanvoelt dat het nooit echt authentiek gedrag is of was. Er is een breuk. Er is iets wat blijft zeuren. Iets waardoor zelf een positieve intentie niet zuiver is.

Niemand is eenvoudigweg zichzelf. Alles heeft de smaak van opgekloptheid, door intentie. Allemachtig wat hebben we toch Boeddha's nodig, de intentielozen.

Wat wij nodig hebben, vinden jullie niet, wat ik nodig heb, oke,  is terug naar eenvoud, naar ongekunsteldheid, naar intentieloosheid. We moeten wat meer oog krijgen voor de kwaliteit van intentieloosheid en intenties begrijpen als de kwaal en niet de oplossing. Als zelfvervreemding in plaats van authentiek gedrag. Jazeker, we moeten weer leren en durven kiezen ook voor de voortreffelijkheid, de perfectie, de wijsheid van intentieloosheid.

De Boeddha is intentieloos. Daarin zit diens kwaliteit en heil. Goede intenties verbeteren de geest toch niet, slechte verslechteren de geest ook niet. Je wordt er niet beter of slechter van. Het is allemaal kinderlijk gedoe eigenlijk. Sorry, het is zo. Al die goede bedoelingen? Prachtig hoor, maar wat is er mis mee zonder bedoeling te zijn? Zie je daar de perfectie dan niet in? Nee, want we hebben het al zover gebracht dat zonder intentie, zonder plannen, zonder voornemens we ons niet meer veilig voelen, niet onszelf, niet levend, niet dit en dat. Bravo! Wat een prestatie van formaat, als boeddhist.

Waar intenties worden gevolgd is wijsheid al verzwakt. Daar is het gevoel van authentiek-zelf al bedolven onder een lawine van waanvoorstellingen van zelf en ander. Uit dwaling gaan we voortdurend weer dat pad op van intenties. Maak jezelf en de wereld iets minder verward, zoek je heil niet in intentionele activiteit.

Siebe