Ik heb de sutra waar Passievrucht uit citeerde even snel bekeken, en mijn maag keerde meermaals bij vele stukken passages waar ik toevallig even bleef bij hangen.
Ziehier kan je hem in het Engels volledig nalezen, maar ik zou het niemand aanraden:
http://lirs.ru/do/Mahaparinirvana_Sutra,Yamamoto,Page,2007.pdfIk begrijp Passievruchts probleem met Mahayana. Het komt niet oprecht over dat het geschreven is alsof de Boeddha uitspraken deed over Mahayana, laat staan over de verhevenheid ervan. Dat slaat natuurlijk nergens op.
Dit is voor mij dan ook geen Mahayana (niet dat ik hiermee de essentie van de sutra zelf verwerp). Mahayana is voor mij geen steunen op teksten. In Theravada is dat anders, daar hebben ze de pali sutta's en als je het texueel bekijkt, als je een idee wilt hebben wat de Boeddha zelf echt uitgesproken heeft, kan je je enkel hier op toeverlaten, niet op de sutras die achteraf zijn opgesteld door anderen, toch niet voor wat betreft de woorden afkomstig van de Boeddha zelf.
Mahayana is voor mij de meesters die ons op weg kunnen zetten, op hun eigenste manier. Mahayana is voor mij levende, groeiende, evoluerende Dharma.
Mahayana is voor mij een evolutie van het Boedddhisme, net als je een evolutie, verder werken hebt op het baanbrekende idee dat Einstein had in verband met de relativiteistheorie, door andere wetenschappers die het nog allemaal verfijnd hebben, maar wel in hun verfijning nog volledig steunen op dat baanbrekende idee van Einstein.
Boeddha is wat mij betreft de grondlegger, maar het hele Boeddhisme zoals we dat vandaag kennen, met al zijn stekkingen, is de verdere uitwerking ervan. Boeddha is niet de enige verlichte geweest, er zijn er nog gevolgd, en dezen hebben Boeddhisme mee vorm gegegeven.
In die zin blijf ik er bij dat Mahayana een reactie is geweest op hoe het Boeddhisme op dat moment door sommigen vorm werd gegeven. Er zijn in mijn visie verlichte meesters geweest, die hetzelfde bereikten als wat de Boeddha bereikte (niet iedereen hoeft hier mee eens te zijn, het is mijn visie), maar op een andere manier bereikten. Zij zagen dat het vasthouden aan de woorden van de Boeddha, hoewel de enige zuiver toeverlaat, akkoord, voor sommigen een obstakel kon vormen om tot eigen ontdekking te komen. Zij zagen andere mogelijkheden, die niet voorkwamen of te weinig uitgewerkt waren in de pali sutta's, maar die wel erg zinvol waren om mensen op het pad naar wat de Boeddha gerealiseerd had vooruit te helpen.
En dan krijg je het afwijzen hiervan, het in de hoek duwen van "dit is geen boeddhisme". Jammer genoeg leek de enige mogelijkheid om dit gedachtengoed dat toch ook wel waardevol kon zijn, maar geen ingang kreeg bij mensen als het niet uit de mond van de Boeddha was gekomen, ingang te doen krijgen, door het dan maar in de mond van de Boeddha te leggen.
Maar voor mij is het altijd helder geweest, Mahayana is een latere ontwikkeling, het is een aanvulling op de weg die de Boeddha heeft gewezen, het is niet altijd dezelfde weg en het is niet uitgesproken door de Boeddha zelf. Het verwijst wel naar dezelfde verwezenlijking nl. nibbana/nirvana (ook hier hoeft niet iedereen het mee eens te zijn).
Echter het kon maar aan de man gebracht worden door het te doen uitschijnen dat het uit de mond van de Boeddha kwam, en het kon maar op tegen de kritiek door het te gaan verheffen. Waarbij ik deze aanpak niet goedkeur.
Hoe dan ook, er zijn veel goeie dingen gekomen uit dit Mahayana, er zijn grote meesters uit voortgekomen, zoals de Dalai Lama, Tich nath han, Longchenpa (een grote Dzigchen meester van weleer); ... om er maar een paar te noemen, die weer op hun eigen manier naar diezelfde bevrijding uit het lijden wijzen. Evengoed als er grote meesters zijn gekomen uit het Theravada.
Daar gaat het voor mij om, niet om die teksten die in een context zijn ontstaan waarin zeer sterk opgebokst moest worden tegen de gevestigde waarden, teksten die nu, voor ons Westerse geest, een beetje erg bij de haren getrokken lijken. Ik had liever gehad dat men open gesteld had dat dit nieuwe aanvullingen waren op wat de Boeddha aangewezen had, maar onder die vorm hadden ze in die context toen waarschijnlijk nooit het daglicht kunnen zien.
En als oprecht geinetereseerde in de ideeën, methodes en technieken van het Mahayana, leer je daar dan ook dwars doorheen kijken. Daar gaat het niet om. Het gaat niet om de hocus spocus, niet om de Boeddha die na een toespraak een regenboog van licht voortbrengt. Het gaat om de levendige relevantie van de essentie wat in deze stroming naar voor wordt gebracht, de relevantie ervan voor ons hier en nu.
Voor mij is het heel erg relevant om mijn streven die ik ooit had naar verlichting dat eerder een grijpen was geworden, een willen hebben voor mezelf, om te buigen naar een meer gezonde gerichtheid op iets breder dan mijzelf.
Voor de rest zijn er uit het Mahayana stromingen ontstaan die mij heel erg aanspreken, meer dan Theravada, omdat ze "voor mij" het gemakkelijker maken zelf te ontdekken wat er in de sutta's staat. Ik vind mij heel sterk in Dzogchen, en de beoefening hiervan heeft gewoon al een enorme impact gehad op mijn rusteloos streven dat ik vroeger had.
Maar dankzij dit forum ben ik Theravada en vooral de pali sutta's ook sterk gaan waarderen. Het is fijn, geeft vertrouwen, om dichter bij de woorden van de Boedha zelf, de grondlegger van heel dit gebeuren, te kunnen aansluiten. Dit is voor mij een enorme verrijking. Zoals ik eerder zeg ben ik hierdoor sommige aspecten van Dzogchen en Mahayana pas echt juister gaan begrijpen.
Dus deze rijkdom die we hier als mens krijgen voorgeshoteld, het is immens. Ik ben er immens dankbaar voor en hoop dat iedere boeddhist dat ook kan zijn, dankbaar voor hetgeen waar zij zich meer in vinden, maar ook dankbaar dat er boeddhismen zijn die voor andere beter liggen. We zijn één grote boeddhistische familie allemaal aan het bewegen in een zelfde richting.
Hiermee wil ik weer even een periode van actief aanwezig zijn op het forum afsluiten. Ik wil mij hierbij ook excuseren voor de botheid waarop ik soms op anderen reageer. Ik neem het mee naar de stilte. In Boeddhisme zijn dit allemaal kansen, je kan er naar kijken, je kan er uit leren, je kan evolueren. En zolang we dit doen, zijn we op goede weg, denk ik.
Maar geen verkeerde interpretaties deze keer, lang ben ik nooit weg, en vluchten van iets doe ik ook niet, ik heb gewoon periodes van stilte nodig, integratie, beschouwen, onbetrokkenheid, na periodes van (te) sterke betrokkenheid.
Het ga jullie allen goed!
