Ik ken die pure land boeddhisme niet, heb het wel eens tegen gekomen in het lezen over boeddhisme, maar het spreekt mij niet aan.
Hoewel het allemaal niet zo ingewikkeld is, zo eenvoudig lijkt het mij nu ook weer niet.
Maar verder wil ik er niet over oordelen. Het spreek "mij" gewoon niet aan. Als het velen wel aanspreekt en velen beweegt om toch een weg te gaan naar bevrijding, ook al is deze misschien te beperkt, lijkt het mij toch beter dan helemaal geen weg te gaan. Elke weg is beperkt, maar door een weg te gaan, kan je altijd op een punt komen waarin je deze beperktheid gaat inzien, en er dus uit kan breken. Die gelegenheid doet zich niet zo gemakkelijk voor als je helemaal geen weg gaat.
Zo sta ik ook t.o.v. alle godsdiensten, boeddhisme inclusief omdat het ook vaak als een dienst tot boeddha wordt opgenomen, dat het paden zijn, die altijd tot de ontdekking van hun beperktheid kunnen leiden, en dan een opening kunnen zijn om er uit te breken: padloos te worden.
Een mooi voorbeeld hiervan vind ik het gebed waar Meister Eckhart uiteindelijk toe gekomen was: "Ik bid tot God om mij te beroven van mijn idee van God". Dat gebed leidde tot zijn ontwaken uit de beperktheid dat God zou staan voor een schepper, eerder dan dat God een verwijzing is naar de onpersoonlijke werkelijkheid zoals die is. Sindsdien lijkt wat Meister Eckhart aanwijst heel erg op wat Boeddha aanwees in zijn meest subtiele sutta's.
Er zijn vele paden naar het padloze.
Maar het padloze doet pas zijn intrede, als het pad achter gelaten wordt.
