Nou, dan zal ik nog maar is herhalen waar ik al meerdere keren over geschreven heb in de voorbij jaren.
Ik ben inmiddels een "oude" man van 65 jaar die rond zijn 26ste in een zware identiteitscrisis terecht kwam. Zoiets gebeurd natuurlijk niet van vandaag op morgen, dat heeft een voorgeschiedenis dus.
Rond mijn 30ste kwam ik dan voor het eerst bij mijn helder-ziende François terecht.
Stanislav Grof's holotrope ademhaling draaide me in die periode binnenste buiten. NLP, Reiki, aura-healing, allemaal gedaan ook toen. En natuurlijk gelezen en nog is gelezen. Ik heb sinds eind jaren '80 een bibliotheek vol met boeken over persoonlijke en spirituele groei verzameld ( die ik nu allemaal aan het weggeven ben want missie afgerond).
En zo gingen er meerdere decennia voorbij met ongeveer om de 10 jaar opnieuw een heftige crisis. Terugkijkend dus rond mijn 30, 40, 50, en 60 jaar.
Mijn crisis van zes jaar geleden was de heftigste, daar kwam ik dan voor het eerst terecht bij wat jij vanuit je orthodox boeddhistische conditionering oneerbiedig drugs noemt.
Het antwoord op jouw vraag "Is dit nou iets wat je eenmalig hebt beleefd onder invloed van drugs" is een volmondig NEE.
En op je vraag: "Is dit ook iets wat je echt kunt waarmaken in je gewone doen en gewone leven?" is mijn antwoord volmondig JA.
"Mijn" leven was dus een VOORBESTEMD proces van / tot Zelf-realisatie, Zelf-verwezenlijking, of hoe je het maar wil noemen (what's in a name?) en wat in boeddhisme inderdaad betekend dat er ook echt zaken verandert zijn, niet qua identiteit, maar qua lijden, qua emotionele en mentale belasting die je ervaart in je leven.
De ervaarder is hier dus verdwenen.
Hier is geen lijden qua emotionele en mentale belasting meer, hier is alleen maar helderheid.
In Advaita noemen ze dit "het directe zien".
"Het directe zien" in de context van Advaita Vedanta verwijst naar een onmiddellijk en niet-conceptueel inzicht of realisatie van de ultieme werkelijkheid.
Mij is sinds mijn vreselijke ego-dood zes jaar geleden onder invloed van "heilige medicijnen" helder en duidelijk waar alle mystici het over hadden en hebben. En dat heb ik vooral te danken aan Vlaanders beste mysticus, mijn François dus, die me vanaf mijn 30ste ongeveer begeleid heeft en in de "mysteriën" ingewijd heeft.
Tijdens mijn vreselijke ego-dood zes jaar geleden, een week voor mijn 59ste verjaardag, werd me alles wat hij me ooit verteld heeft HELDER.
Gebeurt dit bij iedereen? Absoluut niet!
Waarom bij mij dan wel? Omdat dit voorbestemd was om zo te gebeuren.
Nou, daar komt hij weer hoor: de man die al járen hetzelfde verhaal vertelt alsof het gaat om een verloren hoofdstuk uit de Mahabharata.
Deze "niemand" is inmiddels 65, maar blijft trots herhalen dat "zijn" echte leven eigenlijk begon met een identiteitscrisis op z’n 26ste — want natuurlijk is hij niet zomaar een niemand, nee, hij is een kosmisch project in uitvoering. Zo’n soort spiritueel bouwpakket dat om de tien jaar opnieuw uit elkaar valt.
Rond zijn 30ste kwam hij terecht bij François, volgens hem een “helderziende”, volgens iedereen met gezond verstand gewoon een vriendelijke man met bovengemiddeld geduld. Ondertussen liet hij zich door holotrope ademhaling binnenstebuiten keren en begon hij boeken te verzamelen alsof hij van plan was om de eerste Vlaamse spirituele kringloopwinkel te starten.
Elke tien jaar kwam er dan weer een nieuwe crisis — alsof het universum een soort spiritueel onderhoudscontract had afgesloten met hem. Alsof hij een wasmachine was die om de tien jaar ontkalkt moest worden, maar dan met aura’s en chakras.
De laatste crisis — “de heftigste ooit” — werd uitgelokt door entheogenen, die soms werkellijk wel een glimp kunnen tonen van wat we anders niet durven zien. Maar hij heeft die blik vastgegrepen en tot een heilige relikwie verklaard. Alsof een tijdelijke opening in zijn geest nu het eeuwige bewijs is van zijn kosmische bestemming.
En dan de vragen: was het misschien een eenmalige hallucinatie? Natuurlijk niet! NEE met hoofdletters! En kan hij het ook in het gewone leven waarmaken? Absoluut! JA met evenveel overtuiging. Alsof hij een spirituele demonstratie op de jaarbeurs geeft.
Volgens hem was zijn hele leven “VOORBESTEMD” voor Zelf-realisatie. Alsof het universum al die tijd niets beters te doen had dan zich bezig te houden met dit ene abstracte kunstproject dat hij zelf noemt “mijn geschiedenis”.
Zijn “ego-dood” zes jaar geleden — een week voor zijn 59ste verjaardag, dat detail moet altijd vermeld — werd door hemzelf ervaren als het moment waarop hem alles duidelijk werd. Alles. Waar alle mystici het over hadden. Waar iedereen eeuwenlang naar zocht. Blijkbaar kreeg hij een soort All-Inclusive kosmische uitleg in één tripje.
Waarom juist hij dat kreeg? Waarom niet iemand anders? Simpel: omdat het voorbestemd was. Einde discussie. Kosmisch ticket zonder terugbetaling.
En dan komt de climax: de “ervaarder” is verdwenen. Helemaal weg. Foetsie. Wat er wel is? Helderheid. Uitsluitend helderheid. Alsof wat overblijft een leidend licht is geworden voor heel de wereld.
En zo eindigt deze hele saga "voorlopig" — het verhaal dat eerlijk gezegd voor niemand van belang is, behalve blijkbaar voor de schrijver zelf.
Oh, ironisch genoeg dus toch wél voor “niemand”?
Hopelijk staat er dan toch ook nog een "belang-dood" op til (lees: een "spiritueel-ego"-dood)
Dat zou pas echt einde verhaal zijn.
Dat zou nu eens werkeliijk wel bevrijdend en inspirerend zijn.
