Omgaan met hartenpijn

[lang kwaat]

Het hart is een grote hunker bunker, vind ik. Het grijpt alles aan om in eigenwaan te groeien, lijkt wel. Want een gekwelde geest ziet eigenwaan aan voor eigenwaarde.  Van trots groeit het en voelt zich dan even goed. De gemankeerde geest ziet in eigenwaan en kans te groeien in eigenwaarde. Het kent ook geen andere weg om toch wat eigenwaarde te voelen. Trump zit in ons allemaal. Het moet altijd groter dan groots, altijd moeten we elkaar overtroeven in kennis en visie, in inzicht, in ervaring, in diepzinnigheid, in wijsheid, in prestatie.

Boeddha zag onwetendheid en begeerte als oorzaak. Ik denk dat dat de diepste verklaring is. Hij zegt eigenlijk, vind ik, het hart is helemaal niet echt verwond, niet echt beschadigd, niet echt gebroken, maar als de pijl van hartstocht er in komt, dan komt dat ook met een gevoel van emotionele en mentale behoeftigheid. En dat wordt beleefd als wie/wat je bent. Zo krachtig is de uitwerking van begeerte.

Vanuit spiritueel perspectief is die emotionele en mentale behoeftigheid een soort indringende en zeer krachtige begoocheling. Als een sterk dwaallicht in de geest.
En in deze zin trekt hartstocht en begoocheling ook samen op.
Vanuit psychologisch perspectief is het hart echt gekweld en is er echt een gemis en tekort in dit hart.

Zit het gevoel van emotionele en mentale behoeftigheid echt in je hart? Of beleef je dit in je hoofd?

Hoe dan ook weet ik wel dat hartstocht, emotionele en mentale behoeftigheid teweegbrengt. En als dat zich eenmaal heeft genesteld, functioneert het als een zwart gat. Het zuigt alle informatie daarnaar toe. Alles komt nu binnen bij die gekweldheid. Naar mijn smaak is dit ook de betekenis van asmi mana. Het draait om een sterk besef of gevoel dat je een emotioneel en mentaal behoeftig wezen bent. Dit wordt misschien allemaal niet zo welbewust door een baby beleefd maar zo functioneert een baby ook al.

Wat is wijsheid? Moeten we onszelf laten behandelen alsof we echt  een gebroken hart hebben, kapot zijn, beschadigd? Of moeten we misschien opgewekt worden en meer in verbinding komen met het hart en het verlangenloze in onszelf? Moeten we misschien meer uit ons hoofd komen? Maar krijg je dat echt voor elkaar als je hartstochtelijkheid sterk is?
Moeten we echt onszelf helen? Anderen helen? Is psychologie de oplossing of juist de kwaal?

[ervaringsgetuige]

@Lang kwaat,

Wat jij “hartenpijn” noemt, lijkt me vooral de manier waarop de geest een bepaald verhaal inkleurt – een verhaal van tekort, eigenwaan, hunkering. Maar het is interessant hoe je tegelijkertijd zelf zegt dat de pijn niet “echt” in het hart zit, maar dat begeerte een begoochelende kracht heeft die alles naar zich toetrekt.

Vanuit dat perspectief zou ik willen toevoegen:

Wat we ‘pijn’ noemen is meestal de frictie tussen een opkomende ervaring en het verhaal dat het denken erover maakt.
De ervaring zelf is vaak veel eenvoudiger dan het commentaar erop.

De vraag is dan niet of we echt een gebroken hart hebben, of dat we onszelf moeten helen.
De vraag is eerder:

Wie is het die heling nodig heeft?
Wie voelt zich kapot?
En wat blijft er over als het verhaal even wegvalt?

Want als dat verhaal stilvalt – zelfs maar voor een seconde – blijk je nooit kapot geweest te zijn. Er is enkel de gewaarwording, zonder eigenaar. De rest is projectie, interpretatie, asmi-māna, zoals je zelf noemt.

In die zin is psychologie noch oplossing, noch kwaal.
Psychologie werkt binnen het verhaal van een “ik” dat lijdt.
Spirituele scherpte prikt het verhaal van dat “ik” door.

Beide kunnen iets doen, maar het spelen zich op totaal verschillende niveaus af.

Je vroeg:
Zit die emotionele behoeftigheid in het hart of in het hoofd?
Misschien zit ze nergens.
Misschien is ze enkel een verschijning in bewustzijn.
En precies dat inzicht haalt de lading eruit.

De paradox is dat zodra je het verhaal niet meer hoeft te repareren, het vanzelf tot rust komt.

[ervaringsgetuige]

Het hart is een grote hunker bunker, vind ik.

Vanuit Een Cursus in Wonderen zou ik zeggen:
wat jij “het hart” noemt, is niet het hart, maar het ego-denksysteem dat via gevoelens spreekt.

De Cursus stelt dat het hart (of de juiste denkgeest) niet kan hunkeren.
Hunkering ontstaat alleen wanneer de geest gelooft in afscheiding en tekort. Het voelt dan alsof er iets ontbreekt, en dat gemis wordt beleefd als “ik”.

In die zin klopt je beschrijving fenomenologisch:
het ego is een hunker bunker.
Maar de vergissing zit hem in de identificatie.

Volgens de Cursus is er geen werkelijk gebroken of beschadigd hart.
Er is alleen een verkeerde zelfdefinitie die om bevestiging vraagt.

Genezing is daarom geen reparatie van een wond, maar het herinneren dat er nooit iets ontbrak.
Zodra dat inzicht oplicht, verliest hunkering haar geloofwaardigheid en valt ze vanzelf stil.

[ervaringsgetuige]

Wat veel mensen hartenpijn noemen — liefdesverdriet is daar het bekendste voorbeeld van — is geen pijn van het hart, maar het ego-denksysteem dat via gevoelens spreekt.

De mens met liefdesverdriet voelt niet “wat er is”,
maar wat hij gelooft.

Het gevoel volgt het denken:
het idee van verlies, gemis, afwijzing, tekort.
Zodra dat idee wordt geloofd, verschijnt het als emotie in het lichaam en wordt het ervaren als iets wat jou overkomt.

Daarom voelt liefdesverdriet zo persoonlijk en zo echt:
het is gedacht lijden dat gevoeld wordt.

Dat maakt het niet denkbeeldig in de zin van “het is er niet”,
maar wel in de zin dat het geen zelfstandige realiteit heeft los van identificatie.

Zodra het denken niet meer wordt geloofd — zelfs maar even —
blijft er gewaarwording over zonder eigenaar.
En dan blijkt dat het hart zelf niets mankeert.