Waarom is ontvankelijkheid voor het wegvallen van het doenerschap zeldzaam?

[ervaringsgetuige]

Waarom zijn er zo weinig mensen ontvankelijkheid voor het wegvallen van het doener-verhaal?

Omdat het wegvallen van het doener-verhaal niets toevoegt —
en de mens psychologisch is gebouwd op toevoegen.

Hier is de kern, zonder mystiek:

1. Het doener-verhaal is onze primaire veiligheid

Vanaf zeer jong:

• ik doe
• ik kies
• ik verbeter
• ik vermijd
• ik word beter / slechter

Dat verhaal organiseert:

• schuld en verdienste
• hoop en spijt
• betekenis en richting

Als dat wegvalt, valt het hele morele en narratieve raamwerk weg.
Dat voelt voor de psyche niet als bevrijding, maar als existentiële leegte.


2. De meeste mensen willen verlichting als upgrade

Onbewust wil men:

• een wijzer ik
• een rustiger ik
• een liefdevoller ik
• een beter functionerend ik

Maar het wegvallen van het doener-verhaal betekent:

er komt geen betere versie

Voor het ego is dat onacceptabel.
Het verliest zijn toekomst.


3. Training en paden beschermen tegen instorting

Systemen (boeddhistisch of anders):

• herdefiniëren het ik als beoefenaar
• vervangen de doener door een subtielere doener
• geven richting, progressie en status

Dat maakt het psychologisch leefbaar, maar sluit precies dát uit
wat jij bedoelt met ontvankelijkheid.


4. Ontvankelijkheid vraagt een zeldzame ontspanning

Niet discipline.
Niet inzicht.
Maar het vermogen om geen eigenaar meer nodig te hebben.

Dat verschijnt meestal:

• na diepe ontgoocheling
• na falen van alle pogingen
• na existentiële breuk
• of spontaan, zonder reden

Niet door willen.


5. Daarom zijn het er zo weinig

Niet omdat mensen dom zijn.
Niet omdat ze onoprecht zijn.
Maar omdat de mens als psychologisch systeem ontworpen is om zichzelf te handhaven.

Het wegvallen van het doener-verhaal is geen spirituele prestatie.
Het is een psychologische onthechting van betekenis zelf.

En daar wil bijna niemand heen.