ach ja, het is allemaal weer wat.
In werkelijkheid is er volgens mij niemand zo leeg dat ie niks meer te wensen heeft, niks meer verlangt en geen behoeften meer heeft. Ik denk zelfs een Boeddha niet.
Maar op een rare hallucinogene manier moet dit toneelspel gespeeld blijven worden.
Oh wat ben ik toch leeg...zie maar...ik raak niet mentaal aangedaan
Oh wat ben ik toch leeg, zie maar...niks deert me
Oh wat ben ik toch leeg, zie maar...mij kun je niet kwetsen
Oh wat ben ik toch leeg, zie maar...ik ben behoeftenloos.
Oh wat ben ik toch leeg, zie maar, ik heb geen enkele psychologische honger.
Is er echt meer gaande dan een toneelspel?
Ik hoop eigenlijk van wel maar ben er niet gerust op.
Vind ik lastig.
Wie houdt wie voor de gek he?
Is het spirituele pad dan niks anders dan 1 groot toneelstuk?
Wat is nog vertrouwenwekkend?
Als je in de intieme cirkel verkeert van een of andere guru zal waarschijnlijk blijken dat ie maar een heel gewoon mens is met nukken, drammerigheid, liefdeloosheid, ongeduld, lusten, buien etc.
Misschien ben je zelfs wel een beter mens zelfs. En kan hij eigenlijk beter een voorbeeld nemen aan jou.
Maar 'the show must go on' dat de guru zo leeg is, zo volmaakt, zo wijs, zo verlicht, zo Ik-loos, zo boven alle verlangens uitgestegen.
Ik geloof eigenlijk maar in 1 ding...spontane goedheid, de spontane expressie van het edele (niet "de" edele).
De rest is allemaal bla, bla. Wat een mens zich ook toedicht.
Waar kun je nog voor warmlopen He?
Daden van goedheid, vind ik. Liefde.
Kun je warm lopen voor wijsheid. Ingewikkeld, want wat is wijs?
Daar kom je niet uit vind ik.
Het klopt toch gewoon dat als je alle kennis van de wereld zou hebben, bergen kan verzetten, kan vliegen, alle wijsheid hebt, maar geen liefde... dan mis je toch alles?
Of ben ik nu alleen maar weer een romantische dwaas?
Ik geloof van niet.
Liefde en goedheid is wat mij betreft toch alles.
Wat edel is in ons zal volgens mij nooit iets anders willen dan alleen maar goed doen, ook al is dat maar iets kleins en zelfs al komt dat met lijden en last.
Het edele geeft daar niet echt om.
Er is liefde in dat hart of waar dat ook zit.
Het edele is niet te scheiden van het goede en liefdevolle, vind ik.
Hoofdzakelijk het edele brandt ons.
Want dat zit opgesloten, dat wordt bedrukt, dat komt niet spontaan tot expressie.
Maar het wil er wel uit.
Is dat niet de oorzaak van lijden?
Dat de bezieling, het edele in ons zo verborgen blijft.
Is het echt begeerte was ons brandt of bezieling?
Kan het niet zo zijn dat bezieling je eigenlijk geen rust gunt?
Je kunt alles wel bevechten wat je onrustig maakt, maar is het wel iets slechts?
Is er zoiets als Heilig Vuur?
