Nog een aanvulling uit het transcript van de video door Gemini AI:
In de video haalt Eckhart Tolle Carl Jung aan om zijn punt over de noodzaak van lijden voor spirituele groei te onderbouwen.
Dit is wat Tolle over Jung vertelt:- Lijden als noodzaak voor bewustzijn: Tolle noemt dat Carl Jung, als een van de grondleggers van de moderne psychologie, het belang van lijden erkende. Hij citeert Jung (of parafraseert hem) met de woorden: "Er is geen bewustwording mogelijk zonder pijn".
- Psychologische bevestiging: Tolle gebruikt Jung om te laten zien dat het concept van "ontwaken door lijden" niet alleen een religieus of oud spiritueel idee is (zoals in het Boeddhisme of Christendom), maar ook een erkend psychologisch proces. Volgens Tolle herkende Jung dat pijn de drijvende kracht is die iemand uit zijn normale, onbewuste staat haalt.
- Archetypisch inzicht: Hoewel hij de term "archetypisch" vooral gebruikt in de context van het christelijke kruis, verbindt hij dit aan de psychologische inzichten van Jung. Het idee is dat het menselijk pad naar een hoger bewustzijn bijna universeel via een fase van diepe crisis of pijn loopt.
Kortom, Tolle gebruikt Jung om te bevestigen dat de "druk van het lijden" niet iets negatiefs is dat vermeden moet worden, maar juist het noodzakelijke mechanisme is dat het "zaadje van ontwaken" laat ontkiemen.
Je kunt de video hier bekijken:
Misschien vergroot lijden gevoeligheid maar dat is denk ik niet een soort natuurwet. Het zou ook ongevoeliger kunnen maken, kunnen verharden. Mensen kunnen ook bitter worden, wanhopig, zuur, onverschillig, boos etc. Ik denk dat de Boeddha eerder zag hoe lijden meestal leidt tot een verkeerde visie en gedrag om het lijden wat ervaren wordt, te eindigen.
Ik geloof dat ontwaken vooral voortkomt uit ver-neder-ing. En lijden ver-nedert. Lijden confronteert met machteloosheid, je merkt dat je niet de baas in huis bent. Het tast eigenwaan aan.
Met ver-nedering bedoel ik niet dat je opeens een soort minderwaardigheidscomplex krijgt, maar vooral dat je beseft dat je geen heerser bent en geen heerschappij hebt. Die hele status die je jezelf altijd toedichtte, meestal onbewust, brokkelt af.
Maar de mens is ook uiterst hardleers en zodra ie maar weer even merkt dat alles iets beter gaat dan eerst, dan komt ook meteen weer het idee terug dat je heerser bent, en op eigen kracht alles bereikt.
Hetzelfde met spirituele progressie. Het is volgens mij over het algemeen 1 grote zegentocht van herstellende eigenwaan. Maar wie blijft nou nederig? Geen mens. Er wordt van alles geclaimd. Winsten, resultaten, vooruitgang, geluk...wat dan ook. Dat wat afbrokkelde door crises, door lijden, eigenwaan, wordt toch ook weer gewoon opgebouwd. En zo bezien is er geen enkel breuk met samsara, met hoe het altijd ging. Geen her-geboorte. Misschien een andere ontwikkeling dan eerst, maar toch ook weer meer van hetzelfde.
Ik zal wel gek zijn maar ik zie het gebeuren. Gelukkig worden de gekken vergeven.