Recente berichten

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Vrij Gepost op Vandaag om 00:24 »
Ik hou me hier aan de overlevering en geschriften Vrij, dat is mijn keus.


Prima, maar wel een keus die je uiteindelijk gaat loslaten.. Tenslotte is jouw interesse in overlevering en geschriften een initiële gewoonte, wat op gegeven moment geen vat meer op jou zal hebben, toch?
Ik houd mij aan geen enkele overlevering noch geschrift.

 
Zowel het theravada als mahayana boeddhisme leert geleidelijke zuivering in stappen, door geleidelijk groeiende wijsheid. Wijsheid leidt altijd tot zuivering, anders is het geen wijsheid. Wijsheid zal altijd vrij maken van haat, vijandigheid, hebzucht, eigenwaan, hartstocht. Het kan niet anders want dit is de natuur van wijsheid. Als dit niet gebeurt is er geen sprake van daadwerkelijke wijsheid. Als je door alles wat je hebt ontdekt en gezien een gewoon mens blijft met onhebbelijkheden als vijandigheid, hebzucht, agressie, anderen gebruiken, eigenwaan, wangedrag, dan kan er wel sprake zijn van wat wijsheid maar dan is het nog erg zwak, niet volgroeid.


Liefde kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Wijsheid kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Haat kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Vijandigheid kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Hebzucht kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Eigenwaan kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Harstocht kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Agressie kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is.
Wangedrag kan er alleen zijn omdat er 'iets is wat dat niet is
Etc etc..
Kortom, al die intenties die je opnoemt zijn feitelijk ook gewoon 'iets wat afhankelijk is van 'iets, ofwel van het ogenschijnlijke tegendeel. Hoe zou je zonder het tegendeel iets van die 'dingen' kunnen herkennen?
Alleen 'waan' (Subjectieve hypnose) kan deze werkelijkheid verdelen, een werkelijkheid die van nature onverdeeld is. Wijsheid is geen wijsheid meer zonder tegendeel, agressie is geen agressie meer zonder tegendeel, liefde is geen liefde meer zonder tegendeel, haat is geen haat meer zonder tegendeel etc.


Wijsheid lost geleidelijk maar zeker hartstochten op die op niet-intentionele en volautomatische manier ontstaan bij zintuiglijke contact zonder dat een ego of Ik dit aansticht. In niemand is er een ego of Ik als aanstichter van hartstocht en gedrag. Daarom is het volgens mij ook dwaling te denken dat het Ik de oorzaak of aanstichter is van alles.  Het Ik besef zelf is een resultaat van hartstocht en hechten.

Het 'ik loopt altijd achter de wagen van 'being alive', het 'ik is altijd te laat en komt pas na het feit wat onmiddellijk 'is. 'ik is van top tot teen verleden tijd, (geheugen, herinnering en verbeelding) en om dat onvermogen te compenseren meet het zich een ego aan waarmee het van alles en nog wat grotesk kan benadrukken, maar het zal er nooit in slagen.. onmiddellijk te 'zijn.
Wat onmiddellijk 'is, is vrij van alle tegendelen.

 

Het is ook niet zo, leert de Leer, dat de geest constant onwetend is of constant gehecht of constant met een Ik-besef. Integendeel. Oneindig veel waarnemingen komen en gaan dagelijks zonder dat de geest er emotioneel of hartstochtelijk in of bij betrokken raakt. Onwetendheid is ook niet constant aanwezig.

Dat komt omdat het van het lichaam heel veel energie vraagt om emotioneel en hartstochtelijk betrokken te zijn, het is het lichaam feitelijk om het even van wat zich zintuiglijk allemaal aandient, dat wordt prima verwerkt, daar heeft het niemand (ik/ego) bij nodig.. Iedereen kent de heilzame momenten van ff helemaal niks weten..


Het is allemaal een kwestie van aanleg, dus van samsarische gewoonte-vorming over vele levens. Neem dieren en mensen. Een mens ervaart walging bij poep of de geur van een lijk en een dier komt er af en vindt het aantrekkelijk. Puur aanleg. De ene vindt hardrock leuk en de ander wil het niet horen. Dit heeft niks met een Ik te maken maar met aanleg en samsarische gewoontevorming over vele levens.
 

Karakters lijken uniek, maar komen veel meer voor dan men denkt. verder zijn er gewoon eigenschappen en hoedanigheden die bv zoogdier soorten typeren, waarvan het mens zijn ook gewoon deel van is. Verder is er nog genetische overdracht, en de omgeving/omstandigheid waarbinnen men opgroeit, wat aangeboren talent triggert of juist niet. Ik vind de mens niet méér bijzonder dan alles wat leeft , groeit en bloeit.
Vorige of volgende levens zeggen mij niks, ik heb er niet veel mee.. this is it.



Volautomatisch, niet-intentioneel,  niet door een Ik opgewekt of aangesticht, raakt de geest gehecht aan het wat ervaart. Dat is door gewoonte-vorming. Een gewoonte-kracht.
Je kunt dit niet voorkomen. Wat je wel kunt voorkomen is dat je dit voedt en er in mee gaat, als het ware. Als je geest volautomatisch de aantrekkelijkheid van een persoon ziet, en er aan gebonden is met voorkeur en een zekere wellust, dan kun je opmerken en vervolgens voeden of loslaten. Voedt je het dan voedt je die gewoonte-kracht en als die sterker wordt, wordt je onvrijer.


Ik ben heel blij en gezegend dat ik mijn vrouw ooit heb ontmoet, en van het een kwam het ander.. Onze band is heel sterk geworden in de loop der tijd, en dat voelt prima.

Maar je kunt niks aan die initiele interesse of bekoring van de geest doen. Dat zit in je aanleg. Daar zit ook niet een keuze. De keuze zit daar dat je mindful kunt zijn van dat de geest bekoort is geraakt. Dan kun je dat voeden of loslaten. Daar zit de keuze en het zit niet in het gebonden raken aan gewaarwordingen want dat gaat volautomatisch op basis van diep ingesleten samsarische gewoonten-krachten (gati).

Maw, daar hoef je je allemaal niet mee bezig te houden middels het koppie, het gaat allemaal als vanzelf. je daar teveel mee bezig houden stoort eenvoudig wat vanzelf gaat.   

Onthechting is dus geen keuze en is nooit iets in het moment. Opmerken dat de geest bekoort is geraakt en met hartstocht ergens op gericht, en dat vervolgens loslaten, is geen onthechting. Het is beoefening.


Je kunt alleen onthechten als je in de veronderstelling verkeert ergens aan vast te zitten. Is het eenmaal duidelijk dat je nergens aan vast zit noch kunt zitten, dan wordt de intentie mindful aandachtig zijn daarvoor,  overbodig.

Onthechting komt van zuivering. Zuivering gaat tot in dat onbewuste, tot diep in je aanleg, totdat zulke neigingen helemaal zijn verdwenen die de geest binden aan het zintuiglijk object (anusaya, asava). Onthechting betekent dat de geest niet meer bekoort is door gewaarwordingen. Dat de hartstocht is geluwd. Op dat moment zijn er nog gewaarwordingen, op een persoonlijke wijze, maar op een persoonlijke wijze worden die onthecht ervaren. Dit is een vrucht van zuivering.

Ieders geest is alreeds vrij van het zintuiglijk object, omdat de geest alleen maar subject kan zijn. Er is niks mis met wat de zintuigen registreren, het reflectie materiaal van de geest vraagt er eenvoudig om dóórzien te zijn.

Als je goed kijkt kun je ook wel zien dat een Ik-besef echt niet alles aanstuurt of veroorzaakt, toch?

Het gaat niet om 'kijken' het gaat om 'Zien, dan wordt vanzelf helder en duidelijk waar je allemaal naar 'kijkt'.

2
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Buddha Amitabha Gepost op Gisteren om 21:56 »
Het klopt denk ik, wat je zegt. In het boeddhistische perspectief kan er geen sprake zijn van een "zelf", dus ook geen ego, want dat zou betekenen dat er toch een zelf via een achterdeurtje binnen zou sluipen in de leer van de Boeddha.

Het grote probleem van de mens, en ook van de spirituele zoeker, is dat hij of zij de waarheid of werkelijkheid wil begrijpen. En dan het liefst de werkelijkheid of waarheid omtrent zichzelf. En de geschriften zijn allemaal anders opgebouwd. Ook de leringen van Nisargadatta Maharaj zijn anders dan die van Gautama de Boeddha. Uiteindelijk leiden ze tot hetzelfde. Maar je kunt ze niet mengen, omdat dat nergens toe leidt. Je zult eindigen in een mengelmoes.

We kunnen de waarheid of werkelijkheid niet kennen of ervaren via het denken. Het enige wat we kunnen beseffen, helemaal aan het einde van het telkens proberen en proberen te begrijpen, is dat het niet te begrijpen is. Dat betekent te staan waar je niet kunt staan. Het is onmogelijk het Uiteindelijke te "ervaren", het gaat elke ervaring vooraf of is er het einde van. Eigenlijk is er zelfs geen begin en einde.

Elke beoefening zal er hooguit toe leiden dat je beseft, dat geen enkele beoefening of techniek je kan helpen. De beoefening kan hooguit de grond rijp maken, verder niet, metaforisch gesproken. Geen enkel woord, geen enkele zin kan je vertellen wat het Uiteindelijke (ook maar een aanduiding) daadwerkelijk is.

"De wijze brengt zijn leer zonder woorden." - Lao-Tze

Het enige wat wij hier kunnen doen, is in woorden proberen te vatten wat niet in woorden uit te drukken is. Waarom dan nog verder gaan? Omdat de poging op zichzelf je zal tonen dat elke poging uiteindelijk nutteloos is. Dus is de bestudering van de geschriften, de beoefening van de meditatie geen verloren energie. Paradoxaal genoeg zal het je, als het goed is, brengen tot het punt waar helemaal geen punt is.

"There is no spoon." - The Matrix

Tot zover...
3
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door the innerspace Gepost op Gisteren om 17:34 »
Ego, De Grote Aanstichter?

Volgens mij moeten we gewoon af van dat idee dat ego, of het 'Ik ben'- besef (wat je ego kunt noemen, asmi mana in Pali) alles aansticht. De aanstichter is van hartstocht, van emoties, van gedrag, van samsara, van onwetendheid. De bron, de oorsprong van alles. Dit is eigenlijk precies wat de Boeddha juist NIET leert, mijns inziens.

Er is geen aanstichter van gedrag in ons of iemand anders. Er is wel aanstichten. Dat is wat Paticca Samuppada concreet betekent, de leer van voorwaardelijk ontstaan. Er is niet een Ik die eens bepaalt...laat ik eens een gevoel en emotie laten ontstaan, nee, maar met zintuiglijke contact als voorwaarde ontstaat gevoel. Met dat als voorwaarden ontstaan wilsformatie van aantrekken en afstoten.....met dat als voorwaarde etc. Hier zit geen Ik in die alles aanstuurt of regelt of op gang brengt.

Wat doet dan dit ego-besef? Dat kun je zelf wel nagaan. Het Ik of ego-besef is denk ik het beste te zien als een soort katalysator.  Het brengt processen zoals emoties niet op gang maar emoties worden terwijl ze ontstaan ook voorwaardelijk be- en gegrepen als "van-mij" en als "Ik", toe-geeigend, mee geidentificeerd, en dat voedt die emoties, dat werkt als een katalysator en versterkt ze.

Neem zoiets als jaloezie of boosheid. Dat kan enorm uitvergroten onder invloed van het Ik besef. Hoe meer Ik besef er rondom een emotie bestaat, hoe meer het uitvergroot. Het is als een vuurtje dat kan oplaaien tot een enorm laaiend vuur. Maar het is niet zo dat emoties ontstaan door of vanuit ego-besef. Het ego heeft hierin een andere rol, mijns inziens.

Ik geloof dat de Pali-Boeddha niet leert dat er een Ik is in ons en in anderen die alles regelt en aanstuurt en om ook die reden zou moeten verdwijnen, omdat ie de oorzaak zou zijn van lijden en alle ellende. Dat is eigenlijk precies wat de Boeddha juist NIET leert. Dat is juist de wereldlijke en verwarde kijk op zaken. Vaak projecteer je in een ander een gemeen Ik, een laag Ik, een slecht Ik, een dit en dat Ik. Dan voedt dan vaak je boosheid etc. Maar Paticca Samuppada betekent dat zaken helemaal niet zo gaan.

Je kunt het ook zo afleiden dat ego niet alles aanstuurt door in beschouwing te nemen dat volgens de leer heel wat emoties verloren gaan voordat het ego-besef verdwenen is. Hoe kan dat als ego alles zou aansturen? Hoe kan boosheid en zintuiglijk verlangen bijvoorbeeld verdwenen zijn in een anagami, een niet meer terugkeerder, terwijl die nog ego-besef heeft?

Wat de leer van Pali Boeddha is, is dat over vele levens bepaalde neigingen zijn gevoed en versterkt. Van lust tot haat tot vijandigheid, eigenwaan, ego-besef rondom al die zaken etc.
Dat sluimert allemaal in de geest als latente neigingen (anusaya). Je kunt dat ook iemands aanleg noemen. Gewaarwordingen triggeren die neigingen in onze mentale aanleg. Er komt geen ego aan te pas. Het zijn gewoonte-energieen als het ware die vrijkomen als een gewaarwordingen iets triggert in onze aanleg. Ego-besef is 1 van die zaken die uit een neiging ontstaat die wordt getriggerd, de mana-anusaya.

4
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Vrij Gepost op Gisteren om 13:18 »
In zicht krijgen van dat wat vooraf is aan mening,emotie,idee en gevoel is alles behalve vluchtig en juist onaflatend de constante 'Tegenwoordigheid van en bij ieders 'zelf beleving en besef.
Althans dat is de bevinding bij mij..


Als ik zoiets lees, dan denk ik, dat kun je toch niet zelf verzinnen, dat zijn toch woorden van een getuige.

Het inzicht wat volgt op het in-zicht krijgen van wat vooraf, voorbij of vrij is van gedachten, idee, emotie, gevoel, perspectief, beleving etc.. zou je een 'getuige toestand kunnen noemen.. maar je bent het inzicht niet, daarom kan er feitelijk nooit geen sprake wezen van 'getuige' zijn.
5
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Gouden middenweg & de wilde natuur Gepost op Gisteren om 12:28 »
In zicht krijgen van dat wat vooraf is aan mening,emotie,idee en gevoel is alles behalve vluchtig en juist onaflatend de constante 'Tegenwoordigheid van en bij ieders 'zelf beleving en besef.
Althans dat is de bevinding bij mij..


Als ik zoiets lees, dan denk ik, dat kun je toch niet zelf verzinnen, dat zijn toch woorden van een getuige.
6
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door the innerspace Gepost op Gisteren om 11:43 »
Dit is heel belangrijk want het maakt duidelijk dat je juiste bevrijding op een persoonlijke manier realiseert. Lichaam en geest zijn gezuiverd.

Siebe.
Wat je bent is nooit gevangen of beperkt door 'iets.
Alleen 'iets is beperkt 'gevangen' als/in en door wat het ogenschijnlijk is.. Dat 'iets bestaat niet in de natuurlijke samenhang van wat 'is, dat 'iets bestaat alleen in de verbeelding, fantasie en de betekenis wereld van de mens, als soort binnen de natuur van wat natuurlijk 'is..
Wie je bent of meent te zijn is bv niks anders dan een cumulatie van 'ietsen, het totaal van die cumulatie gaat dan door voor de 'persoon'.
De persoon kan zich niet bevrijden van 'iets, de persoon kan alleen 'iets veranderen/herschikken als 'iets m.b.t. 'iets zich'zelf'. Dat is geen bevrijding, dat is gewoon vermaak van beperkt 'iets tot en met 'iets.

Lichaam en geest zijn eenvoudig al zuiver en onberispelijk in hun tegenwoordigheid.. Het is de 'waan', verbeelding en fantasie van 'iets wat van lichaam en geest 'iets verdachts 'maakt, wat gezuiverd dient te worden..
Kortom, wat alreeds onverdeeld is wordt verdeelt gemaakt door 'iets, de constante 'persoon' cumulatie van voors en tegens, af en voor keuren, ja en nee's, vraag en antwoord etc.. Dat is de on-zuiverheid, niet wat alreeds eenvoudig en gewoon is zoals het 'is.

Dat kan ont,dekt zijn.. mits je al het 'iets laat voor wat het is, 'iets. ('Waan')

Ik hou me hier aan de overlevering en geschriften Vrij, dat is mijn keus.

Zowel het theravada als mahayana boeddhisme leert geleidelijke zuivering in stappen, door geleidelijk groeiende wijsheid. Wijsheid leidt altijd tot zuivering, anders is het geen wijsheid. Wijsheid zal altijd vrij maken van haat, vijandigheid, hebzucht, eigenwaan, hartstocht. Het kan niet anders want dit is de natuur van wijsheid. Als dit niet gebeurt is er geen sprake van daadwerkelijke wijsheid. Als je door alles wat je hebt ontdekt en gezien een gewoon mens blijft met onhebbelijkheden als vijandigheid, hebzucht, agressie, anderen gebruiken, eigenwaan, wangedrag, dan kan er wel sprake zijn van wat wijsheid maar dan is het nog erg zwak, niet volgroeid.

Wijsheid lost geleidelijk maar zeker hartstochten op die op niet-intentionele en volautomatische manier ontstaan bij zintuiglijke contact zonder dat een ego of Ik dit aansticht. In niemand is er een ego of Ik als aanstichter van hartstocht en gedrag. Daarom is het volgens mij ook dwaling te denken dat het Ik de oorzaak of aanstichter is van alles.  Het Ik besef zelf is een resultaat van hartstocht en hechten.

Het is ook niet zo, leert de Leer, dat de geest constant onwetend is of constant gehecht of constant met een Ik-besef. Integendeel. Oneindig veel waarnemingen komen en gaan dagelijks zonder dat de geest er emotioneel of hartstochtelijk in of bij betrokken raakt. Onwetendheid is ook niet constant aanwezig.

Het is allemaal een kwestie van aanleg, dus van samsarische gewoonte-vorming over vele levens. Neem dieren en mensen. Een mens ervaart walging bij poep of de geur van een lijk en een dier komt er af en vindt het aantrekkelijk. Puur aanleg. De ene vindt hardrock leuk en de ander wil het niet horen. Dit heeft niks met een Ik te maken maar met aanleg en samsarische gewoontevorming over vele levens.

Volautomatisch, niet-intentioneel,  niet door een Ik opgewekt of aangesticht, raakt de geest gehecht aan het wat ervaart. Dat is door gewoonte-vorming. Een gewoonte-kracht.
Je kunt dit niet voorkomen. Wat je wel kunt voorkomen is dat je dit voedt en er in mee gaat, als het ware. Als je geest volautomatisch de aantrekkelijkheid van een persoon ziet, en er aan gebonden is met voorkeur en een zekere wellust, dan kun je opmerken en vervolgens voeden of loslaten. Voedt je het dan voedt je die gewoonte-kracht en als die sterker wordt, wordt je onvrijer.

Maar je kunt niks aan die initiele interesse of bekoring van de geest doen. Dat zit in je aanleg. Daar zit ook niet een keuze. De keuze zit daar dat je mindful kunt zijn van dat de geest bekoort is geraakt. Dan kun je dat voeden of loslaten. Daar zit de keuze en het zit niet in het gebonden raken aan gewaarwordingen want dat gaat volautomatisch op basis van diep ingesleten samsarische gewoonten-krachten (gati).

Onthechting is dus geen keuze en is nooit iets in het moment. Opmerken dat de geest bekoort is geraakt en met hartstocht ergens op gericht, en dat vervolgens loslaten, is geen onthechting. Het is beoefening.

Onthechting komt van zuivering. Zuivering gaat tot in dat onbewuste, tot diep in je aanleg, totdat zulke neigingen helemaal zijn verdwenen die de geest binden aan het zintuiglijk object (anusaya, asava). Onthechting betekent dat de geest niet meer bekoort is door gewaarwordingen. Dat de hartstocht is geluwd. Op dat moment zijn er nog gewaarwordingen, op een persoonlijke wijze, maar op een persoonlijke wijze worden die onthecht ervaren. Dit is een vrucht van zuivering.

Als je goed kijkt kun je ook wel zien dat een Ik-besef echt niet alles aanstuurt of veroorzaakt, toch?


7
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Vrij Gepost op Gisteren om 10:50 »


Het is mij zo onderhand wel duidelijk hoe jouw manier van denken is. Ik denk niet dat het veel zin heeft om daarop verder te gaan. Ik zei al eerder dat wij blijkbaar nogal van mening verschillen.

Hoe iemand zijn/haar manier van denken is, doet voor mij niet ter zaken. Ik reageer op perspectieven die getoond worden, daar zet ik wel of geen kanttekening bij, net als jij dat doet, dat is gewoon in dialoog zijn met elkaar, vrijblijvende communicatie..

Meningen zie ik als een zeer relatieve bijzaak m.b.t. waar het op dit forum over gaat, en waartoe het duidend wil/kan zijn.. het accentueren van gegevens die inzichtelijk kunnen zijn/worden naar aanleiding van serieus 'diep 'zelf'-onderzoek.
Meningen zijn tot daar aan toe zeer vluchtig van aard. In zicht krijgen van dat wat vooraf is aan mening,emotie,idee en gevoel is alles behalve vluchtig en juist onaflatend de constante 'Tegenwoordigheid van en bij ieders 'zelf beleving en besef.
Althans dat is de bevinding bij mij..
Jammer dat je afhaakt daar over door te gaan, maar oké,  no worries.
 :)
8
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Buddha Amitabha Gepost op Gisteren om 09:45 »
Sorry, maar je maakt er weer een mooi brouwsel van. Natuurlijk wordt alles weer netjes teruggekaatst, en heb ik het natuurlijk weer anders of niet goed begrepen zoals jij dat immers precies bedoeld hebt. Het is steeds hetzelfde riedeltje. En eerst was het de Innerspace, en nu ben ik het uiteraard, die het weer verkeerd ziet, of in een subjectieve hypnose zit. Ik heb al eerder gezegd, dat wat je bijdraagt hier, soms best interessant is, maar eigenlijk ligt er nooit iets bij jou, want je bent “vrij”, of Vrij. Niemand kan dat verifiëren, je kunt ook gewoon woordspelletjes spelen. Ik zeg niet dat je dat doet, maar het zou zomaar kunnen. Ik ken talloze mensen die dit soort games spelen.

Beste.
Jij weet anders ook prima hoe je een maaltje kan bereiden in je pannetje. Om binnen de terminologie te blijven.. smaken verschillen nou eenmaal.
Waarom maak je van jezelf een lijdend voorwerp, hoe komt dat? Ik zeg toch nergens dat je het verkeerd ziet, ik zie gewoon wat anders dan wat jij ziet, en daar doe ik verslag van.
Geen mens ontkomt aan 'subjectieve hypnose', ik ook niet. Dus wat is je probleem dat ik het zo stel of noem?
In voorgaande quotes zeg ik al dat ik gewoon een alledaags mens ben (13 in een dozijn) met onhebbelijkheden en hebbelijkheden, gelijk iedereen, dus er zal ook van alles en nog wat bij mij en aan mij liggen, logisch toch?
Ik ging er van uit dat die link vanzelf wordt gelegd door lezers, maar dat was bij jou dus niet zo, en ben je teveel gaan focussen op een irritant woordje in dat verband.. vrij.
Mijn werkelijkheid verschilt in de basis op geen enkele wijze van jouw werkelijkheid en visa versa.
Voorbij of voorafgaand aan die basis verdwijnt die werkelijkheid die we zo herkenbaar vinden in/bij elkaar, bevindingen of bevinding wat daar uit voort komt zijn onmogelijk te verifiëren, omdat het niet van de werkelijkheid is zoals we daar gewoonlijk weet van kunnen hebben.. Wat verifieerbaar is, is van de werkelijkheid ,en dat is altijd een geconditioneerd ervaren.
Ook de non-duale verklaringen en getuigenissen betreffen nog steeds .. de werkelijkheid, niet wat daaraan vooraf , voorbij of.. vrij van is.

Laten we het er maar op houden dat we een andere mening hebben. Wat mij stoorde, en daarom heb ik het geschreven, is dat jij net doet alsof je het allemaal zo goed weet en dat de ander er eigenlijk steeds naast zit. En dat doe je in mijn optiek regelmatig ook nog eens op botte wijze.


Ieder vogeltje zingt zo als het gebekt is, daarin ben ik geen uitzondering.
Hoe komt het dat jij 'denkt' dat ik het allemaal zo goed 'lijk' te weten? En waarom zou jij er naast zitten?
Ik raad je bij deze aan al de volgende quotes die ik op dit forum plaats meteen een beetje te relativeren, dat zal je er voor behoeden er te 'zwaar' op te reageren.


Omdat je met woorden altijd kunt ontkennen, kunt blijven ontkennen en de “fout” of het foute inzicht bij de ander kunt blijven leggen, blijf je zelf altijd buiten schot. Het is o zo gemakkelijk om zo’n foefje uit een boek te halen, of meerdere boeken. Filosoferen kunnen we allemaal, spelen met kennis. Maar veel kennis verschaf nog geen inzicht (Heraclitus).

Als er iets is wat ik zeker weet, dan is het dat ik niets weet.
(Socrates)
 :)

Het is mij zo onderhand wel duidelijk hoe jouw manier van denken is. Ik denk niet dat het veel zin heeft om daarop verder te gaan. Ik zei al eerder dat wij blijkbaar nogal van mening verschillen.
9
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door Vrij Gepost op 05-12-2021 23:22 »
Sorry, maar je maakt er weer een mooi brouwsel van. Natuurlijk wordt alles weer netjes teruggekaatst, en heb ik het natuurlijk weer anders of niet goed begrepen zoals jij dat immers precies bedoeld hebt. Het is steeds hetzelfde riedeltje. En eerst was het de Innerspace, en nu ben ik het uiteraard, die het weer verkeerd ziet, of in een subjectieve hypnose zit. Ik heb al eerder gezegd, dat wat je bijdraagt hier, soms best interessant is, maar eigenlijk ligt er nooit iets bij jou, want je bent “vrij”, of Vrij. Niemand kan dat verifiëren, je kunt ook gewoon woordspelletjes spelen. Ik zeg niet dat je dat doet, maar het zou zomaar kunnen. Ik ken talloze mensen die dit soort games spelen.

Beste.
Jij weet anders ook prima hoe je een maaltje kan bereiden in je pannetje. Om binnen de terminologie te blijven.. smaken verschillen nou eenmaal.
Waarom maak je van jezelf een lijdend voorwerp, hoe komt dat? Ik zeg toch nergens dat je het verkeerd ziet, ik zie gewoon wat anders dan wat jij ziet, en daar doe ik verslag van.
Geen mens ontkomt aan 'subjectieve hypnose', ik ook niet. Dus wat is je probleem dat ik het zo stel of noem?
In voorgaande quotes zeg ik al dat ik gewoon een alledaags mens ben (13 in een dozijn) met onhebbelijkheden en hebbelijkheden, gelijk iedereen, dus er zal ook van alles en nog wat bij mij en aan mij liggen, logisch toch?
Ik ging er van uit dat die link vanzelf wordt gelegd door lezers, maar dat was bij jou dus niet zo, en ben je teveel gaan focussen op een irritant woordje in dat verband.. vrij.
Mijn werkelijkheid verschilt in de basis op geen enkele wijze van jouw werkelijkheid en visa versa.
Voorbij of voorafgaand aan die basis verdwijnt die werkelijkheid die we zo herkenbaar vinden in/bij elkaar, bevindingen of bevinding wat daar uit voort komt zijn onmogelijk te verifiëren, omdat het niet van de werkelijkheid is zoals we daar gewoonlijk weet van kunnen hebben.. Wat verifieerbaar is, is van de werkelijkheid ,en dat is altijd een geconditioneerd ervaren.
Ook de non-duale verklaringen en getuigenissen betreffen nog steeds .. de werkelijkheid, niet wat daaraan vooraf , voorbij of.. vrij van is.

Laten we het er maar op houden dat we een andere mening hebben. Wat mij stoorde, en daarom heb ik het geschreven, is dat jij net doet alsof je het allemaal zo goed weet en dat de ander er eigenlijk steeds naast zit. En dat doe je in mijn optiek regelmatig ook nog eens op botte wijze.


Ieder vogeltje zingt zo als het gebekt is, daarin ben ik geen uitzondering.
Hoe komt het dat jij 'denkt' dat ik het allemaal zo goed 'lijk' te weten? En waarom zou jij er naast zitten?
Ik raad je bij deze aan al de volgende quotes die ik op dit forum plaats meteen een beetje te relativeren, dat zal je er voor behoeden er te 'zwaar' op te reageren.


Omdat je met woorden altijd kunt ontkennen, kunt blijven ontkennen en de “fout” of het foute inzicht bij de ander kunt blijven leggen, blijf je zelf altijd buiten schot. Het is o zo gemakkelijk om zo’n foefje uit een boek te halen, of meerdere boeken. Filosoferen kunnen we allemaal, spelen met kennis. Maar veel kennis verschaf nog geen inzicht (Heraclitus).

Als er iets is wat ik zeker weet, dan is het dat ik niets weet.
(Socrates)
 :)
10
Denk je het of weet je het... / Re: Over de ‘ik’
« Laatste bericht door the innerspace Gepost op 05-12-2021 14:24 »
Steve, je zegt dat wat Vrij zegt niet in diskrediet gebracht hoeft te worden, maar daarmee draai je feitelijk om wat er gebeurt, namelijk, Vrij maakt de bevrijding die de Pali Canon beschrijft en de arahant en Boeddha zou belichamen, en mensen die hierin vertrouwen stellen, in diskrediet, namelijk:

Daarom komt er ook nog iets achter, nu in het vet.

Het hoeft daarom niet in discrediet gebracht te worden. Net als Methode ook niet in discrediet hoeft gebracht te worden.

Voor de rest ga ik mij wijselelijk uit de verdere discussie houden.

Het gaat wat mij betreft niet om wijsheid versus methode.

Ik vind dat er sprake is van een oordeel fout.
Er wordt geoordeeld, of vanuit gegaan, dat je wijs en verlicht of zelfs bevrijd bent, als je maar dit en dat ontdekt of gezien hebt.
Nee, zo werkt het niet...en daar hoef je geen schriftgeleerde voor te zijn.
Pagina's: [1] 2 3 ... 10
Powered by EzPortal