@Siebe,
Vogel is al een label, kenmerken ervan zeker ook.
Het Absolute bestaat niet nee. Het is een manier om iets te beschrijven, net als “vogel”. Je kan hoogstens zeggen dat je een proces, iets dat niet werkelijk te onderscheiden is van de lucht dat het nodig heeft, het water dat het nodig heeft, het voedsel dat het nodig heeft, voor het gemak van de communicatie gaat afspreken te beschrijven met een label, waarbij je al die zaken die deel zijn van het proces eruit gaat buiten sluiten, je het daar aflijnen tot wat men dan als vogel gaat labelen. In Absolute zin, dit is een bepaalde manier van beschrijven bestaat een vogel niet, bestaat er geen ik en ander, in die zin beschreven is het waar dat dit niet bestaat. In relatieve zin beschreven bestaat er wel degelijk een ik t.o.v. een ander, een vogel t.o.v. een leeuw. In het dagelijkse leven kan je niet zonder deze relatieve manier van zien, in bevrijding kan je niet zonder deze absolute manier van zien. Beiden zijn echter manieren van zien, niet werkelijk op zich, en uitspraken in die zin zijn enkel geldig binnen het standpunt waaruit gezien wordt. Het is niet geldig naar de bakker te gaan, een brood te nemen en dan te zeggen: geld bestaat niet. In Absolute zin is het nochtans geldig om te zeggen dat geld niet bestaat.
Het is geen kwestie om van de gehechtheid aan het ene perspectief te gaan naar de gehechteid aan het andere perspectief, maar beiden gelijktijdig te kunnen houden, elk met zijn waarheden binnen dat perspectief, maar niet waar op zich.
Toon mij jouw directe kennis aan? Denk je echt dat jouw kennis van een vogel direct is?
Ik kan niet door te zwijgen, door geen woorden en geen labels te gebruiken antwoorden op je vragen. Onmogelijk. En de antwoorden op zich kunnen nooit de waarheid raken, onmogelijk. Maar ze kunnen wel wijzen voorbij de woorden en de labels, dat is de enige zin van mijn antwoord hier: dat duidelijk wordt dat aan het ene vast te hangen en het andere te verwerpen, of het ene in te wisselen voor het ander, nooit bevrijdend kan zijn. Dat is ook waar Mahayana naar verwijst met zo’n label als non-dualiteit. Als je maar gemoedsrust vind om dit alles te reduceren tot verbeelding, be my guest, maar verwacht dan niet dat ik hier maar blijf op ingaan.
Daarom: het ga je goed Siebe.
Ik blijf er bij...wat je beleeft, wat je ontdekt, wat je ziet, is dat (wat je ziet, beleeft, kent).
Nooit iets anders. Het is dat, zo. ...
En dat wat je rechtstreeks kent is nooit gelabeld, nooit geduid, heeft geen naam, nietwaar?
Waarom kunnen we het daar eigenlijk niet bij laten?
Serieuze vraag hoor.
Waarom grijpen we naar ideeën als...maar ik heb Absolute ervaren, het Zijn, het Ongedeelde etc?
Waarom?
Jij zegt omwille van communicatie...geloof ik niks van....
Ik zeg, omwille van begeerte, grijpen, en eigenwaan.
Oordelend? Nou, is dat zo? Of zit er wat in wat ik zeg?
Als je een onaangenaam gevoel beleeft bij een wond, en je noemt dat
pijn, of iemand anders noemt dat Schmerz, of weer iemand anders noemt het iets anders, dan kun je toch bij elkaar komen, omdat je in wezen met het woord naar hetzelfde soort gedeeld ervaarbare fenomeen verwijst. De aanduiding maakt niet uit, het is inwisselbaar voor alles. Al noem je dat onaangename gevoel bij die wond 'banaan' dat maakt niks uit, als iedereen dat doet, of iemand de moeite neemt wat jij met banaan bedoelt. Het label, de aanduiding, doet er niet toe.
Want het label bepaalt niet wat iets is of wat je beleeft, kent.
Maar bij labels als God, het Absolute, Non-dualiteit, Zijn, werkt het niet zo.
Dan bepaalt het label
volledig wat je kent. Je legt dan als mens zelf die betekenis in wat je hebt ervaren, beleefd, gezien, kent.
Dat is toch wat anders dan slechts een label gebruiken.
Het is echt zoveel meer dan dat.
Je kunt niet zomaar de aanduiding/label 'het absolute' inwisselen voor een andere aanduiding 'het relatieve'.
Want die labels bepalen nu de zaak, en niet je ervaring, beleving, het gekende.
Het idee dat al dat soort labels gebruikt worden om te verwijzen naar iets wat je kunt kennen, en alleen maar over te communiceren is niet waar.
Nee, het is voor mij echt wel duidelijk dat woorden, labels, aanduidingen echt niet alleen maar bedoeld zijn om te verwijzen naar zaken die mensen echt beleefd hebben, kennen.
Er speelt veel meer. Het draait vooral om willen, begeren, invullen naar wens. Zelf verzinnen wat je hebt beleefd en kent.
Dit gaat nooit over het gekende maar over de kenner en diens begeerten, voorkeuren etc.
Als iemand begint leeg te lopen over zijn kennis van Zijn, van Leegte, van het Absolute, ja, ja....
Die mens spreekt geen moment over wat ie ECHT heeft ervaren, beleefd en kent.
Maar over wat ie
verbeeldt dat ie heeft ervaren, beleeft en kent.
Jij wilt het kennelijk niet erkennen, nou dan niet
