Auteur Topic: ..en als het stuk gaat,gaan wij ook stuk...  (gelezen 6348 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

LewisC

  • Gast
..en als het stuk gaat,gaan wij ook stuk...
« Gepost op: 27-01-2006 00:28 »
Momenteel houdt hetvolgende mij bezig.

Het was 7 januari j.l. precies vijftien jaar geleden dat ik geconfronteerd werd met de dood van een kind welke mij zeer dierbaar was.
Dit meisje heeft in de paar jaar dat ik haar kon, mij een groot mededogen laten zien en haar spreken getuigde vaak van grote wijsheid.
Zij verplaatste de slak die haar pad kruiste naar een veiliger oord opdat deze niet vertrapt zou worden. Toen ik haar eens vroeg waarom zij dit altijd deed antwoorde ze: "het mag niet stuk want het is zo mooi gemaakt en als het stuk gaat, gaan wij ook stuk."
Dit deed zij ook met spinnen, vliegen, muggen etc.etc., alles wat leefde en dreigde gedood te worden, ving zij en bracht het in veiligheid.
Het verbaasde mij en niet alleen mij ook andere waren getuigen van haar obsessieve poging alles te redden wat zij redelijkerwijs redden kon.
Daarnaast inspireerde zij anderen om dit ook te doen. Kinderen en volwassenen volgde haar voorbeeld daarin.
Ik heb een pedagogische opleiding gevolgd en kon haar gedrag in geen enkel verband brengen met haar leeftijd, ontwikkelingsfase en achtergrond.
Haar aanwezigheid was ook vaak sfeerbepalend in positieve zin, iedereen hield van haar stille aanwezigheid waar zoveel rust in was. Zij kende geen emotionele pieken en dalen ze was heel gelijkmatig; mild en kalm in haar spreken.
Toen zij dan ook gestorven was heeft dat grote beroering teweeggebracht onder degene die haar gekent hebben.
Haar dood heeft voor mij tot gevolg gehad dat ik op zoek ben gegaan naar de zin van alles. Uiteindelijk heb ik haar dood geaccepteerd toen ik er achterkwam dat gezien vanuit het licht van het Boeddhisme er Boddhisattva's zijn.
Ik geloof dat wij toen een Boddhisattva gekent hebben. Met dit geloof heb ik bij haar sterfdag 49 dagen opgeteld en kwam ik op 25 februari. Ergens in de tijd zou zij (de ziel) op 25 februari wederom reincarneren.
In mijn omgeving is er tot op heden geen kind geboren op 25 februari.
Enige tijd geleden werd mij gevraagd door een vriend hoe ik reincarnatie zag en ik vertelde hem over het sterven de eerste van de drie toestanden van devachan, de gewaarwording en de wedergeboorte welke als tweede en derde toestand worden gezien.
Logische vraag van hem was hoelang devachan duurde. Ik vertlede hem dat 49 dagen na het sterven een ziel opnieuw kan reincarneren maar dat dit ook na 49 dagen en een jaar kan zijn of misschien zelfs langer. Maar dat de 49 ste dag na het sterven de datum bepaald waarop in de tijd een ziel opnieuw in een lichaam terugkeert.
Degene die dit vroeg heeft samen met zijn vrouw een kindje verloren op 26 juni en berekende dus wanneer de ziel van hun kind opnieuw zou kunnen reincarneren dit omdat zijn vrouw wederom zwanger is.
Daarnaast rekende hij ook uit waarop de kinderen die na hun doodgeboren zoontje waren geboren in een vorige incarnatie waren gestorven en wat bleek dat hun oudste dochter geboren op 15 april 1996 in haar vorige incarnatie gestorven was op 25 februari.

Ik vraag mij nu af en mede omdat ik met deze kinderen en met name met het oudste meisje altijd een sterke band heb gehad en nog heb, wat betekend dit nou? Ik heb voor het oudste meisje vanaf dat zij een half jaar was tot aan haar vierde levensjaar gemiddeld zo'n drie dagen per week gezorgd (mijn vrouw en ik hadden een kinderopvang) en zij had niet wat de kleine Latifa had, maar ook zij is een rustig en evenwichtig kind dat ook een groot mededogen kent.

Geen 49 dagen dus maar 2 keer 49 dagen. Deze vraag heb ik ook voorgelegd aan de stupa in Hantum en deze zeiden dat slechts de Gyalwa Karmapa die het inzicht heeft in de drie tijden mij hier antwoord op kan geven. Maar ik vraag me af of ik een antwoord wil ik denk dat ik hier eerst over wil nadenken, op wil mediteren en met anderen Boeddhisten hierover wil spreken en wil luisteren naar wat zij zeggen, alvorens de vraag aan hem voor te leggen.

Wat denken jullie?

Wil
« Laatst bewerkt op: 20-12-2011 20:54 door lord rainbow »

jim_hunabku

  • Gast
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #1 Gepost op: 27-01-2006 09:10 »
Wat een mooi verhaal Wil, over hoe mensenlevens vervlochten kunnen zijn en hoeveel betekenis we voor elkaar kunnen hebben.

Soms wordt er in het Boeddhisme wel eens gesproken over de relatieve/conventionele en de ultieme waarheid. Misschien ken je dit thema wel uit de de Madhyamikha van Nagarjuna. Ik denk dat dit met betrekking tot jouw vraag op twee verschillende betekenissen kan hebben. Misschien is de belangrijkste wel de betekenis van de gebeurtenissen zoals die zich in jouw leven hebben afgespeeld en de inspiratie die je daar aan ontleent; jouw relatieve waarheid. Weegt de kracht die het je geeft op tegen een behoefte aan de ultieme waarheid? Misschien is de werkelijkheid wel veel complexer, maar geeft de Karmapa een antwoord op jouw enkelvoudige vraag. Dan zou je geloof ontkracht worden zonder dat de onderliggende verbanden naar boven komen. Bovendien bestaan er ook binnen het Boeddhisme verschillende theorie?n over hoe het e.e.a. nu precies zit in relatie tot reincarnatie.

De tweede betekenis is de letterlijke betekenis van Madhyamika, de werkelijkheid van Leegte, waarin alles slechts bestaat in onderlinge afhankelijkheid en veranderlijkheid. In zo'n onvoorstelbaar complex web is alles mogelijk en misschien jouw hart wel een hele goede gids.

Soms kijk ik naar een boom en probeer te begrijpen hoe hij werkt; zijn cellen, genen, waterstromen, chlorofyl, grondsoort en altidude-relatie. Soms kijk ik naar een boom en zie zijn schoonheid, de kracht waarmee hij zich van de grond verrijst en zijn takken uitstrekt naar de hemel in getuigenis van de vele generaties mensen die reeds naar hem hebben gekeken. Slechts zelden kijk ik tegelijk naar beide bomen.
« Laatst bewerkt op: 27-01-2006 09:12 door jim_hunabku »

Offline Winnetoe

  • Boeddha Forumganger
  • **
  • Berichten: 162
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #2 Gepost op: 27-01-2006 19:27 »
Hallo,

De Boeddha onderwijst zijn leerlingen dat er drie kenmerken zijn van het bestaan. In het Pali worden deze Anicca, Dukkha, Anatta genoemd. In het nederlands vertaald: "Vergankelijkheid, leed, zelfloosheid". Alles wat wij opkomt (en wat wij ervaren) heeft deze drie karakteristieken. Veelal zijn we ons hier niet van gewaar en vergeten we dat de realiteit deze kenmerken heeft. We willen graag dat zaken niet veranderen en nemen zaken persoonlijk op. Dit is een grote bron van leed.

De dood van je vriendin confronteert je sterk met deze drie eigenschappen. Zij verdient het niet om te sterven en je zou graag willen dat zaken anders zijn. Op deze momenten ervaren we een sterk verzet tegen de waarheid van het huidige moment.We willen niet onze kinderen, ouders, familie of vrienden verliezen. We willen niet de gevoelens van leed ervaren als we ze wel verliezen. Veelal proberen we middels onze gedachten  deze gevoelens te controleren. Deze gedachten gaan altijd over het verleden of de toekomst. "Had ik maar dit of dat gedaan, of misschien is hij/zij nu wel hier of daar." De gedachten hebben niets met het huidige moment te maken en helpen ons niet met de acceptatie van het pijnlijke gevoel.

De drie kenmerken impliceren ook dat er niet zoiets als een ziel bestaat. Er is niets in "jezelf" dat je kunt aanwijzen dat niet onderworpen is aan de drie kenmerken van het bestaan. Jij bent niet dezelfde persoon die je 10 of 15 jaar geleden was. Je bent zelfs niet meer dezelfde persoon als die vam een paar minuten of seconden geleden.  Dit betekent niet dat er geen oorzakelijke relatie bestaat tussen de persoon van 10 jaar geleden en nu. Er is een oorzakelijke relatie, maar er is geen kern of ziel.

De wijze waarop je je vriendin beschrijft wekt de indruk dat ze de vijf morele voorschriften nauwgezet volgt (het niet doden, niet liegen, niet stelen, geen "verkeerde" sexuele activiteiten, geen drank & drugs). Het strikt navolgen van deze voorschriften lijdt tot een kalme en rustige geest. Het is de eerste stap die ons op weg helpt naar het bereiken van nibbana.  Ze heeft blijkbaar duidelijk aan anderen laten zien hoe je een gelijkmoedig en gelukig bestaan kan leiden.
Het enige wat wij hoeven te doen is dezelfde voetstappen volgen.

Ik wens je succes met je zoektocht!

Groeten,
Erwin.


Hatred can never be overcome by hatred. Hatred can only be overcome by love!

Offline Darius

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 22
  • Helder & Wakker
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #3 Gepost op: 29-01-2006 20:14 »
Kinderen en de dood, ik ervaar dat altijd als een verschrikkelijke combinatie.

Ik denk niet dat ik je vraag kan beantwoorden. Ik zie alleen wel een aantal overeenkomsten in je verhaal o.a. het reincarnatie proces.

Tja waarom ontmoet je mensen, meestal met een doel, maar ook: het karma uit jouw verleden vormt je toekomst en overstijgt ook je leven.

Zelf denk ik dat karma mensen aan elkaar bind, zodat je dus ook steeds weer bij elkaar incarneerd.

Niemand hier nieuwsgierig naar zijn vorige levens? Dan bedoel ik dat niet uit eerzucht maar misschien om karmische gebeurtenissen in dit leven te ontdekken?

vriendelijke groet,

Darius
Zolang de ruimte bestaat,
Zolang er gewaarwordende wezens bestaan,
Zal ook ik blijven bestaan,
Om te helpen, om te dienen,
Om mijn bijdrage te leveren.

LewisC

  • Gast
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #4 Gepost op: 30-01-2006 22:14 »
Allen dank voor jullie inbreng.

Jim, wat een mooi gegeven, dat van die boom, ik houd hem erin voor mezelf.

Ziel, inderdaad er is geen ziel maar gezien het feit dat 95% van mijn vrienden en kennissen Christenen zijn kan het gebeuren dat hetgene ikzelf zie als een (karmische)energie (residu van een bestaan) ik dit ziel noem. Communicatie met hen over hetgeen mij als basis dient is anders niet mogelijk alles heeft een vorm een beeld in het Christendom, spreek met hen niet over hoe gevuld de leegte van het Boeddhisme is of hoe je de stilte kan waarnemen door te luisteren.

Dat een antwoord van de Karmapa op mijn enkelvoudige vraag mijn geloof zou kunnen schaden zou heel goed kunnen. Rationeel gezien niet te verklaren maar gevoelsmatig geeft het onrust bij mij (het nadenken over deze vraag).
Mijn gevoel vindt de vraag m.b.t. de 49 dagen dus niet relevant, er is rust in mijn hart.
Een vriend van mij, een natuurgeneeskundig zei eens: "de kennis van het hart en die van het hoofd worden gescheiden door een rubberen muur", misschien dat ik daar mee worstel ook al weet ik dat niet.

Van huis uit ben ik Christelijk opgevoed. Ik heb mij binnen het Christelijk geloof altijd fel uitgelaten tegen de stelling dat niet gedoopte kinderen die stierven verdoemd waren.
Kinderen waren toen voor mij de meest zuivere benadering van God als wezen.
En dan komt er een kind op je pad die hetgeen je voelt ook laat zien. En als jij nou de enige bent die dit ziet kan je later nog zeggen het was slechts een hersenspinsel, de wens was de ouder van mijn gedachten.
Maar dat geloof ik niet. Twee jaar na Latifa haar dood sprak ik iemand die haar ook heel goed gekent had en zij liet mij weten niet te kunnen spreken over haar en niet dat zij dit niet wilde want zoals zij zelf verwoorde: "mijn hart zingt als ik aan haar denk, maar mijn lippen kunnen de woorden niet vormen." Dat herkende ik duidelijk. Geen woorden kunnen vinden voor hetgeen je geraakt heeft.
Deze erkenning moet eigenlijk voldoende zijn om de vraag niet te stellen aan de Karmapa want daarmee zou ik alleen maar aangeven mij niet los te kunnen maken van de behoefte die ik heb aan een leraar zoals zij was. Is dat fout? Rationeel gezien lijkt het mij niet, in het Boeddhisme is het gebruikelijk als een leerling de wedergeboorte van zijn/haar Lama zoekt, wat zegt dit van degene die zoekt? is dit hechting met of behoefte aan meer wijsheid.

Het beeld wat ik als Christen had van het kind en wat zich aan mij openbaarde in haar heeft gemaakt dat ik nu hoe moeilijk soms ook de Boeddhanatuur kan zien in sommige volwassenen omdat ook zij kind zijn geweest.

Het laatste was wat hardop denken, ik had al aangegeven niet echt te willen weten hoe het nou zit met die 49 dagen daar ik de behoefte daartoe en de relevantie daarvan alleen rationeel kan verklaren.

Wil
« Laatst bewerkt op: 30-01-2006 22:18 door LewisC »

jim_hunabku

  • Gast
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #5 Gepost op: 31-01-2006 10:43 »
Heel herkenbaar Wil.

Zowel de Dalai Lama, als Tich Nhat Hanh en Suzuki wezen er in het verleden op dat de meeste westerlingen beter eerst goede christenen kunnen worden alvorens zich met boeddhisme bezig te houden. Hier zijn vele redenen voor te bedenken, maar een ervan is dat we onze eigen cultuur en archetypen vaak opleggen aan een denkwijze die daar niet uit is voorgekomen. Een van de kernmerken daarvan die ik ook vaak bij mezelf aantref is het zoeken naar absoluten of absolute betekenissen. Het is de reden dat het woord religie niet geheel het boeddhisme dekt of dat het woord lijden slechts een van de vele betekenissen van het woord dukkha is. Mensen in het algemeen en westerlingen in het bijzonder hebben een diepe behoefte aan zekerheden in een bestaan dat volgens de Boeddha in het geheel niets biedt om je aan vast te houden. Opvallend is in deze context om te zien hoe open de Boeddha zelf verklaringen liet als het ging om metafysische zaken. Als je eenmaal een concept/etiket geplakt hebt neig je tot grijpen. Zen heeft vaak erg passende paradoxen om van dit probleem af te komen. Zoals Suzuki eens over ons specifieke geval zei: when you die, mind dies and body dies at the same time mind never dies, body never dies. Daar kun je het dan mee doen.

LewisC

  • Gast
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #6 Gepost op: 01-02-2006 17:53 »
Hoi Jim

Juist vanwege het westerse denken is het dat ik het Boeddhisme geen religie wil noemen.
Ik blijf het een levenswijze noemen die zichzelf bewijst in het ervaren van degenen die hem aangenomen hebben.
Wij kennen geen God althans geen externe God. Religie is verering van een (extern)wezen die het leven en de omstandigheden daarbij schept en hulp biedt aan de stervelingen indien nodig.
Dit geloven wij niet, wie vereren we dan? geen religie dus.
Het volgen van de Boeddha zie ik niet als verering van hem maar het willen aanvaarden van de waarden die hij gegeven heeft door ze (zoveel mogelijk) toe te passen in je eigen bestaan en als je dit doet dan ervaar je de werking ervan.
Je zou Boeddha's leer en de wet van Karman in enkele regels kunnen omschrijven zoals een natuurkundig of wiskundig algoritme een probleem vangt,
Dat is mijn omschrijving van het Boeddhisme als andersdenkenden mij bewust religieus noemen.

Het is daarom ook dat ik zo bezig ben gebleven met Latifa.
Geen van de mensen die zowel met haar als met mij bekend waren waren indertijd bewust met religie bezig.
Vrijwel al deze personen hebben over haar hetzelfde gezegd als wat ik omschrijf boven in deze thread en enkele daarvan zijn net als ik door haar dood zich bezig gaan houden met vragen omtrent zingeving, zeg maar ze zijn bewuster gaan leven.

Dit vindt ik al een voorbeeld van het Boeddhisme is ervaren, waarnemen.

Nog zo een:

Latifa was Islamitisch en wat ik me vooral in het vroege begin van mijn gang op het pad van de Boeddha afvroeg was: "Als Christen heb ik mijn geloof verloren in haar dood, zij was weg, en omdat ik haar bij me wilde houden ben ik zoveel mogelijk dat gaan doen waarvan ik dacht dat zij dat ook gedaan zou hebben en zo levend vind ik haar terug in het Boeddhisme.
Een van de belangrijkste zaken in het Boeddhisme is te weten dat alles onderling verbonden is en ik heb mij toen ook voorgenomen om gezien mijn ervaren, een brug te willen worden tussen mensen en meningen ik zag en zie dat nog steeds als mijn missie in dit bestaan.
Toch heb ik als ik sprak met anderen over het boeddhisme en de visie die zij aanhingen nooit een goed antwoord kunnen geven op hun vraag waarom ik niet Islamiet was geworden.
Enkele jaren geleden (ik werk als freelance journalist) schreef ik een artikel over zeilschepen en bij de research hiervoor kwam ik op een internetsite van iemand die een zeiljacht had gebouwd en deze de naam Latifa had gegeven. Uiteraard wilde ik natuurlijk weten waarom en viste dit uit. Het is zo en daar kwam ik toen achter dat er vanuit het Soefisme (mengeling Islam/Cristendom) een meditatie bestaat die de weg van de Latifa wordt genoemd.
Het arabische woord Latief (vertaald=lief) is de oorsprong van de naam Latifa (is liefdevolle) en Latief staat tevens in de genoemde meditatie voor de eerste 99 namen van God. De honderdste naam ben jezelf.
De weg van de Latifa is de weg naar het hart, de innerlijke verfijning. Deze wijsheid deed ik op in een interview met Jeanne Beyaart, iemand die deze meditatie onderwijst.

Zo zul je dus begrijpen dat ik niet kan zeggen te geloven, maar te ervaren.

Wel dien ik op-te-passen inderdaad niet zo te gaan denken als wat jij omschrijft. Ik neig daar soms ook wel naar.

Wil
« Laatst bewerkt op: 01-02-2006 22:52 door LewisC »

jim_hunabku

  • Gast
Re: Hoe zien anderen dit?
« Reactie #7 Gepost op: 02-02-2006 11:10 »
Hoe graag we ook anders zouden willen, religies zijn en blijven vingers die wijzen naar de maan. Maar niet de maan. Het is daarom dat we om de werkelijkheid te willen zien het ego als een sluier af moeten werpen; zijn leegte te aanschouwen. Anders blijven we kijken naar wat we willen zien en niet de naakte realiteit. Of zoals de Koran zegt:

[2:54] Recall that Moses said to his people, "O my people, you have wronged your souls by worshipping the calf. You must repent to your Creator. You shall kill your egos. This is better for you in the sight of your Creator." He did redeem you. He is the Redeemer, Most Merciful.

Sorry, ik had even geen NL-vertaling bij de hand.