Auteur Topic: God als misvatting  (gelezen 6733 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Japheth

  • I'm a modern and secular Zen Noahide
  • Geïntresseerde
  • *
  • Berichten: 72
  • Met onze gedachten schepen we de wereld
God als misvatting
« Gepost op: 12-02-2011 11:18 »
God als misvatting (aanrader)
Richard Dawkins

Richard Dawkins god als misvatting. In zijn onnavolgbare, pakkende, soms geestige stijl richt Richard Dawkins zijn scherpzinnige pijlen op het geloof in een bovennatuurlijke god. Dawkins laat geen spaan heel van de belangrijkste argumenten voor religie (het bieden van troost, het funderen van ethiek, etc.) en toont de grote onwaarschijnlijkheid van het bestaan van een opperwezen aan. Hij laat zien hoe religie oorlog voedt, onverdraagzaamheid in de hand werkt en aanzet tot kindermishandeling. De auteur betoogt dat geloof in god niet alleen irrationeel is, maar ook potentieel dodelijk. god als misvatting is een vurig pleidooi voor het "uit de kast komen" van ieder die zich diep in zijn hart al een athest weet. Een ongelooflijk boek over het ultieme onderwerp, dat veel stof deed, en doet opwaaien.. Richard Dawkins (1941) is een Britse evolutiebioloog, wereldberoemd als populair"wetenschappelijk schrijver. Van zijn hand kwamen eveneens internationale bestsellers als Onze zelfzuchtige genen en Het verhaal van onze voorouders.. Midprice"editie van controversi'le bestseller. "Het is onwaarschijnlijk dat het athesme ooit een betere pleit"bezorger zal krijgen dan Richard Dawkins." Theodore Dalrymple. "Een stroom prikkelende obser"vaties, aardige terzijdes, houtsnijdende kritiek en wetenswaardigheden genadeloze analyse." Elsevier. "Voor wie vrij durft te denken, is God als misvatting een heerlijke lees"ervaring." Het Parool. "Als athest op zoek naar argumenten voor een discussie met gelovigen? Geloofstwijfels? Lees Dawkins!" Quest.

Met een dik, in Angelsaksische parlando-stijl geschreven leesboek beoogt de terzake wetenschapspopularisering vermaarde auteur het brede lezerspubliek te overtuigen van de wenselijkheid van een weloverwogen, atheistische levenshouding. Met logische redenatie, natuurwetenschappelijke informatie, een evolutie-theoretische optiek, anekdotiek en persoonlijke drive prikkelt de auteur tot een existentiele coming-out. Vanwaar die strijdbaarheid? De auteur gruwt van autoritair-religieuze aanspraken en blijkt negatief getriggerd door het (wetenschappelijk-publicitair) optreden van vooral het Amerikaans-christelijk fundamentalisme. Humaniteit kan alleen door een rationele (= atheistische), wetenschapsgeorienteerde levenshouding gewaarborgd worden. Het voordeel van zo'n soort boek is de brede terrein-orientatie. Het nadeel: de relatieve oppervlakkigheid. Aldus werd het ook vlak na verschijning in een publiek debat besproken. Met literatuuropgave, noten, een appendix met 'vriendelijke adressen voor wie hulp nodig heeft bij het ontsnappen aan religie' en een register. In een later toegevoegd nawoord gaat de auteur in op de kritiek die hem naar aanleiding van dit boek ten deel is gevallen.

Clip :http://www.youtube.com/watch?v=LVr9bJ8Sctk


Gr
« Laatst bewerkt op: 03-07-2012 21:29 door lord rainbow »
'Toen Siddhartha Gautama werd gevraagd zijn leer in één woord samen te vatten, antwoordde hij: 'Gewaarzijn.'

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1600
Re:God als misvatting
« Reactie #1 Gepost op: 12-02-2011 17:11 »
Richard Dawkins is een verstokte atheïst, die een erg smalle opvatting heeft van religie. Eigenlijk snapt hij niet, dat godsdienst en spiritualiteit zeer uiteenlopende benaderingen kent en dat hij dat als wetenschapper niet zomaar op de schop kan nemen. Mensen geloven namelijk toch wat ze zelf willen, daar zal Dawkins ze niet vanaf helpen. Dat wil hij wel, maar hij verlaagt zich tot een simpele moderne Don Quichot die meent dat hij met windmolens zou moeten vechten. Hij vecht met denkbeelden, die niet in zijn wetenschappelijke straatje passen. Eigenlijk zou hij zich niet met dit onderwerp moeten bemoeien als wetenschapper, maar ja, hij doet dat dus wel in zijn boek “God als misvatting”. Ik blijf me afvragen waarom eigenlijk… Hij baseert zich grotendeels op het ontzag dat Albert Einstein ooit had voor de Kosmos, en dat is natuurlijk veel te beperkt om het totale scala aan religieuze uitingen mee te omvatten.  De filosoof Friedrich Nietzsche beweerde in de 19de eeuw namelijk al dat God dood was, Dawkins wil dat nog eens dunnetjes over doen. Hij kan goed schrijven, dat moet gezegd worden, maar Nietzsche wist mijns inziens véél meer van religie dan Dawkins ooit zal begrijpen.

Een onevenredig deel van zijn boek “God als misvatting” gebruikt hij voor een beschrijving van de maagdelijke geboorte van Jezus. Maar hij begrijpt helemaal niet wat een “tweede geboorte” betekent in religieus opzicht. Je eerste (geslachtelijke) geboorte is de natuurlijke geboorte als mens, de tweede (ongeslachtelijke) geboorte betekent dat je je conditioneringen doorbreekt en jezelf in spiritueel opzicht als het ware ter wereld brengt; jezelf vindt én bent zoals het bestaan je daadwerkelijk gewild heeft. Niet zoals de wereld om je heen je vormt en wil dat je je gedraagt. Noem het Ontwaken of Verlichting, dat maakt niet zoveel uit. Het is gewoon een mythische beschrijving van de ongeslachtelijke geboorte van Jezus, en dat is pure poëzie. Maar dat begrijpt een dorre wetenschapper als Dawkins niet. Ditzelfde geldt voor het archetypische en tevens mythische verhaal dat we kunnen lezen in het Bijbelse Genesis, over het ontstaan van de “wereld”. Opnieuw is dat op poëtische wijze beschreven, een prachtig verhaal. Maar dat snapt Dawkins niet, en zet er een soort oergodsbegip tegenover, wat hij trouwens zelf heeft bedacht. Alles wat daar niet zo ongeveer mee in overeenstemming is, zou volgens Dawkins bestaan uit pure verzinsels. Het is mij niet duidelijk waar Dawkins nu eigenlijk naar toe wil, behoudens dat uit zijn boek blijkt dat hij een soort vastgeroest biologisch atheïsme aanhangt.

Dawkins stelt zelfs de vraag: “Wie heeft die God dan gemaakt?” hetgeen getuigt van zijn atheïstische eigenwaan. Hij wil kostte wat kost tot het bewijs komen dat er geen redelijke bewijzen zijn voor het bestaan van God, de gebruikelijke uitkomst van wat atheïsten over het algemeen willen uitdragen. Hij haalt er zelfs de kansrekening voor uit de kast, een puur menselijk fenomeen, waar natuurlijk geenszins als conclusie uit kan worden gedistilleerd of er sprake kan zijn van een God of juist niet. Er wordt door Dawkins zelfs een wankele en mijns inziens weinig duidelijke mementheorie tegenaan gegooid, wat eigenlijk niets bewijst. Het gaat te ver om die mementheorie hier helemaal uit te gaan werken, maar het komt er op neer dat de evolutie als het ware over een soort genenstructuur zou beschikken met een mechanisme tot vermenigvuldiging. Hierdoor zou variatie mogelijk worden met als gevolg selectie, waardoor precies die “genen” over zullen blijven die de beste en sterkste kansen in zich dragen. Dawkins ziet hierin een analogie met de menselijke hersenen die ideeën en met name religieuze theorieën kunnen vermenigvuldigen. Dit zou het voortbestaan van religieuze overtuigingen zo ongeveer verklaren, althans wat ik er van begrepen heb. Maar wat is dan echt een meme en wat is nou eigenlijk het gevolg van aangeleerd gedrag e.d. als gevolg van de je omringende cultuur?

Uiteindelijk zwamt hij wat in de rondte over religie en moraal en bespreekt hij op zijn eigen wijze religie in vergelijking met dictatorschap. Zelfs de moraal van Confucius wordt uit de kast getoverd, terwijl zijn bijna-tijdgenoot Lao-Tse mijns inziens een veel duidelijker voorbeeld is van wat religie is. Ook de troostfactor binnen de godsdienst krijgt een atheïstisch kleurtje overgeschilderd. Eigenlijk is zeer de vraag wie Dawkins nu eigenlijk wil overtuigen? Ik vind zijn dikke boek niet erg overtuigend, omdat het er sterk op lijkt dat Dawkins zoals gezegd niet veel begrijpt van spiritualiteit en religie, laat staan van God. Daarbij laat ik uiteraard in het midden of er daadwerkelijk een God bestaat of niet.

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
Re:God als misvatting
« Reactie #2 Gepost op: 17-03-2011 09:38 »
Het bijzondere van dit boek van Dawkins is dat hij op zijn geheel eigen manier aangeeft dat godsdiensten eigenlijk geen plaats meer hebben in de 'moderne' maatschappij.
Ik heb het zo opgevat als : de geinstitutionaliseerde godsdiensten zoals we die kennen in de wereld.
Hij beschrijft wat een ieder inmiddels wel weet en dat is dat deze godsiensten in het verleden, maar ook nu nog, heel veel ellende hebben veroorzaakt in de wereld.
En we hoeven ons alleen maar bewust te zijn van het feit dat er godsdienstleraren zijn die mensen er toe aanzetten om tankauto's te laten ontploffen op een marktplein en meer van dat soort onmenselijk geweld. Dan kun je begrip hebben voor wat Dawkins schrijft over godsdiensten.

Helaas haalt Dawkins een paar zaken door elkaar.
Dat zijn de geinstitutionaliseerde godsdiensten die hun leden vertellen wat ze moeten denken en die ook menen dat ze als wereldse gezagdragers buiten de practische organisatie om namens en voor hun leden kunnen praten.
En aan de andere kant zijn dat de individuele mensen die hun individuele ontwikkelingsweg hebben en hun individuele ervaringen, zowel van zintuiglijke als bovenzintuiglijke aard. Mensen die zich geinspireerd weten door grote individualiteiten uit onze wereldgeschiedenis.

Dawkins behandeld beide zaken in zijn boek maar tussen de regels door is hij wel druk bezig om zijn eigen doctrine de mensen subtiel 'door de strot te duwen'.
Hij heeft niet in de gaten dat hij in wezen hetzelfde doet als de door hem afgewezen godsdiensten. Hij wil de doctrines zoals die daar te vinden zijn uitwisselen voor de doctrine van de materiele wetenschap. Dat is zo ongeveer net zoiets als de keizer van China eruit te gooien om vervolgens zo onopvallend mogelijk, verstopt in een blauw werkpak, de nieuwe keizer van China te worden.

In zijn 'leer' worden de autoriteiten van de kerken, tempels en moskeeën vervangen door die van de wetenschappers die zich strict houden aan de zintuiglijke ervaringen en vandaaruit vervolgens de mensen vertellen wat ze moeten denken aan de hand van hun feiten en wat ze moeten geloven aan de hand van hun hypotheses.

Het is interessant om de overeenkomsten te zien met die van de godsdiensten. Ook Dawkins heeft aanbidders en volgelingen en de individuele innerlijke ervaringen van mensen worden niet gezien en bijna minachtend terzijde geschoven.

Dit is de tijdgeest.

De wereld wordt steeds verder 'ontdaan' van de geest, en de mens daarmee steeds verder gereduceerd tot een toevallige samenloop van physieke omstandigheden waarin alle gebeurtenissen, ook die in het hoofd, worden gekenmerkt als chemische, minerale, neurologische processen die automatisch verlopen. De mens als biologische computer. Het menselijk lichaam als hardware en cognities, conditioneringen en concepten als de software die er door omstandigheden van buitenaf toevallig ingestopt worden.   
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

Offline frederik

  • Boeddha Forum Sangha aanvrager
  • ***
  • Berichten: 259
Re:God als misvatting
« Reactie #3 Gepost op: 03-04-2011 21:57 »
Citaat
Dawkins behandeld beide zaken in zijn boek maar tussen de regels door is hij wel druk bezig om zijn eigen doctrine de mensen subtiel 'door de strot te duwen'.
Hij heeft niet in de gaten dat hij in wezen hetzelfde doet als de door hem afgewezen godsdiensten. Hij wil de doctrines zoals die daar te vinden zijn uitwisselen voor de doctrine van de materiele wetenschap. Dat is zo ongeveer net zoiets als de keizer van China eruit te gooien om vervolgens zo onopvallend mogelijk, verstopt in een blauw werkpak, de nieuwe keizer van China te worden.

In zijn 'leer' worden de autoriteiten van de kerken, tempels en moskeeën vervangen door die van de wetenschappers die zich strict houden aan de zintuiglijke ervaringen en vandaaruit vervolgens de mensen vertellen wat ze moeten denken aan de hand van hun feiten en wat ze moeten geloven aan de hand van hun hypotheses.

Het is interessant om de overeenkomsten te zien met die van de godsdiensten. Ook Dawkins heeft aanbidders en volgelingen en de individuele innerlijke ervaringen van mensen worden niet gezien en bijna minachtend terzijde geschoven.

Dit is de tijdgeest.

De wereld wordt steeds verder 'ontdaan' van de geest, en de mens daarmee steeds verder gereduceerd tot een toevallige samenloop van physieke omstandigheden waarin alle gebeurtenissen, ook die in het hoofd, worden gekenmerkt als chemische, minerale, neurologische processen die automatisch verlopen. De mens als biologische computer. Het menselijk lichaam als hardware en cognities, conditioneringen en concepten als de software die er door omstandigheden van buitenaf toevallig ingestopt worden.   

Doctrine vind ik hier niet het passend woord. Als je (in "de wetenschap") kan bewijzen dat een bepaalde hypothese onjuist is, dan wordt deze verworpen. Een doctrine daarentegen staat niet ter discussie.

Wetenschap tracht ons meer kennis te verschaffen over de wereld rond (en in) ons. Wat we vervolgens met die kennis doen, of hoe we ze interpreteren, ligt aan de mensen...

Offline Japheth

  • I'm a modern and secular Zen Noahide
  • Geïntresseerde
  • *
  • Berichten: 72
  • Met onze gedachten schepen we de wereld
Re:God als misvatting
« Reactie #4 Gepost op: 06-04-2011 15:24 »
Helemaal met je eens man.

Citaat
Dawkins behandeld beide zaken in zijn boek maar tussen de regels door is hij wel druk bezig om zijn eigen doctrine de mensen subtiel 'door de strot te duwen'.
Hij heeft niet in de gaten dat hij in wezen hetzelfde doet als de door hem afgewezen godsdiensten. Hij wil de doctrines zoals die daar te vinden zijn uitwisselen voor de doctrine van de materiele wetenschap. Dat is zo ongeveer net zoiets als de keizer van China eruit te gooien om vervolgens zo onopvallend mogelijk, verstopt in een blauw werkpak, de nieuwe keizer van China te worden.

In zijn 'leer' worden de autoriteiten van de kerken, tempels en moskeeën vervangen door die van de wetenschappers die zich strict houden aan de zintuiglijke ervaringen en vandaaruit vervolgens de mensen vertellen wat ze moeten denken aan de hand van hun feiten en wat ze moeten geloven aan de hand van hun hypotheses.

Het is interessant om de overeenkomsten te zien met die van de godsdiensten. Ook Dawkins heeft aanbidders en volgelingen en de individuele innerlijke ervaringen van mensen worden niet gezien en bijna minachtend terzijde geschoven.

Dit is de tijdgeest.

De wereld wordt steeds verder 'ontdaan' van de geest, en de mens daarmee steeds verder gereduceerd tot een toevallige samenloop van physieke omstandigheden waarin alle gebeurtenissen, ook die in het hoofd, worden gekenmerkt als chemische, minerale, neurologische processen die automatisch verlopen. De mens als biologische computer. Het menselijk lichaam als hardware en cognities, conditioneringen en concepten als de software die er door omstandigheden van buitenaf toevallig ingestopt worden.   

Doctrine vind ik hier niet het passend woord. Als je (in "de wetenschap") kan bewijzen dat een bepaalde hypothese onjuist is, dan wordt deze verworpen. Een doctrine daarentegen staat niet ter discussie.

Wetenschap tracht ons meer kennis te verschaffen over de wereld rond (en in) ons. Wat we vervolgens met die kennis doen, of hoe we ze interpreteren, ligt aan de mensen...
'Toen Siddhartha Gautama werd gevraagd zijn leer in één woord samen te vatten, antwoordde hij: 'Gewaarzijn.'

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
Re:God als misvatting
« Reactie #5 Gepost op: 06-04-2011 19:31 »
Het is altijd belangrijk om te determineren hoe een begrip wordt gebruikt, doctrine wordt hier als volgens de gangbare opvatting gebruikt:
doctrine Een verzameling leerstellingen of dogma's die niet ter discussie staan.
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/doctrine

In die zin kenmerken heel wat religies en tot religies vervormde filosofieen zich voor hem, en ook voor mij, als doctrines. In mijn bijdrage refereer ik aan het begrip doctrine omdat dat juist hetgeen is waar Dawkins het in zijn boek over heeft als hij het heeft over de religies.

Zijn doctrine is niet zo zeer de inhoud van zijn verhaal als wel de manier waarop hij het brengt namelijk als een werkelijk materialistisch denker: alleen dat bestaat voor mij wat ik met mijn zintuigen kan waarnemen en daar vallen ook alle waarnemingen onder die worden uitgevoerd met materieel verfijnde instrumenten verder bestaat er niets.

In wezen is hij nog konsekwenter als Kant, hij verzint er geen God bij, hij laat zien dat hij zich van niets Goddelijks, niets bovenzintuiglijks,  bewust is en 'tussen de regels door'  laat hij weten dat hij daar ook niet veel respect voor heeft en dus ook niet voor de mensen die vanuit een ander bewustzijn naar de wereld kijken als dat hij doet. Een 'beetje' de hoogmoed van de intelectuele mens, intelect binnen de materiele grenzen, zonder enige spiritualteit.

« Laatst bewerkt op: 06-04-2011 19:35 door chan »
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn

Offline teksten.BA

  • aanvraag voor lidmaatschap
  • Eerwaarde
  • *
  • Berichten: 1600
Re:God als misvatting
« Reactie #6 Gepost op: 06-04-2011 19:58 »
Een doctrine, een verzameling dogma’s die niet ter discussie staat betekent het verschil tussen dode en levende religie. Dogma’s zijn dodelijk. Waarachtige religie is als een rivier, een stroom. Hij gaat maar door en eindigt nooit. Een dogma is daarentegen een kunstmatige blokkade, een belemmering zelfs, een dam die de stroom van de levende spiritualiteit probeert te stuiten. Gelukkig zijn dammen niet eeuwig en zal de stroom op een gegeven moment toch weer fris doorbreken.

Offline chan

  • Gevestigde Sangha
  • *****
  • Berichten: 515
Re:God als misvatting
« Reactie #7 Gepost op: 06-04-2011 21:41 »
Ook religies zijn niet eeuwig. Er is geen religie die niet tot een doctrine verwordt. Religies zoals wij die heden ten dage kennen bestaan nog slechts op basis van haar doctrines en mensen die deze doctrines vanuit subjectieve motivaties omarmen en voortzetten als herhaling van oude kennis in een vertwijfelde zoektocht naar persoonlijke zekerheid.
De Boeddha zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Dharma  zoek IK in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
De Menselijke gemeenschap zoek IK  in en met mijn werkzame IK aanwezigheid.
Boeddhanatuur ontmoet Boeddhanatuur in zelfbewustzijn