Ik denk dat het heel interessant is wat er in Nederland met de kerk gebeurt. De vergrijzing slaat toe en relatief weinig jongere mensen schijnen een religieuze impuls te hebben. Betekent dit dat de religieuze impuls zeldzaam is, buiten het veld van sociale conditionering?
Sommige spirituele tradities doen aan verspreiding van het woord. Wat wij nu boeddhisme noemen valt ook onder die noemer. Het verspreiden van woorden die mensen inspireren. Zingeving, doel in het leven.
Vanuit het egoïstische perspectief is er "ik" , de "ander", en de "wereld". Tot op bepaalde hoogte is dit inderdaad de juiste kijk op de werkelijkheid.
Toch is deze kijk onvolledig. Er zijn andere woorden om naar de werkelijkheid te kijken, waarbij de grenzen tussen ik, de ander en de wereld wegvallen.
Vanuit het ik-perspectief is er geboorte, lijden, ondergang en dood. Vanuit andere perspectieven is er een cyclisch gebeuren.
Sommige religies promoten het ontstijgen van het louter egoïstische streven. Een egoïstisch streven dat samengaat met een bepaald soort lijden.
En men kan wel zeggen dat de traditionele kerk wel verdwijnt en dat een bepaalde soort spiritualiteit verdwijnt. Maar men kan niet zeggen dat het lijden dat samengaat met het egoïstische streven daardoor verdwijnt. En juist dan is het belangrijk dat er een spiritualiteit bestaat dat hieraan tegemoetkomt.
Iedereen zal ontdekken dat de wereld niet rondom zichzelf draait. Iedereen kan ontdekken dat er wel een fundamentele ik positiviteit in het innerlijk voortdurend aanwezig is, maar dat dit nog niet wil zeggen dat men niet de grenzen van zijn kunnen en verlangens zal ontmoeten. De onvervulde wensen en doelstellingen.
ik geloof niet dat religie is ontstaan uit en door een bovennatuurlijke kracht. Maar juist dat wij de mensen zelf de religie/spiritualiteit vormgeven.
Op de eerste plaats naar onszelf toe. Wij ontdekken gaandeweg welke "woorden" een blijvende waarde zijn. Op de eerste plaats voor onszelf.
Een tweede aspect is, hoe formuleren we die voor ons waardevolle zaken/ontdekkingen op dusdanige wijze dan anderen er ook baat bij hebben.
Veel mensen ervaren geen inspiratie meer bij de woorden van diverse tradities. De oude formuleringen knellen. Het raakvlak valt weg, het komt niet meer overeen met de persoonlijke belevingswereld.
De Keizer is dood, leve de Keizer. Vernieuwing gaat altijd samen met ondergang en dood.
Onze grenzeloze bandeloosheid, egoïsme, onverschilligheid, materialisme, verslavingen, woede, geweld, is niet enkel iets van nu, maar was altijd al een motor voor de spirituele tegenpool discipline, mededogen, onthechting, innerlijke vrede, mildheid.
Religie is geen wondermedicijn dat men in de kerk kan kopen. De waarde van mijn religie is afhankelijk van mijn inspanningen, inzichten.
Ik kan wel zeggen "ik ben boeddhist", maar eigenlijk is dat nonsens, want het is altijd mijn interpretatie, vormgeving, beoefening.
En toch is ook "mijn" niet de juiste woordkeuze.
Alsof het bewuste beslist.
Toch ben ik het die gaandeweg ontdekt wat waardevol blijkt te zijn, op langer termijn.
We, de samenleving heeft altijd al de spiritualiteit vormgegeven en dat de ene vorm verdwijnt wil niet zeggen dat er geen andere is. Niet één dominante vorm maar talloze vormen.
En op een dag zullen er terug uit die talloze vormen weer gemene delers gevonden worden en zullen er wederom meerdere grotere dominante vormen ontstaan.
Alles komt terug, maar dan anders.
We vertellen aan elkaar wat waardevol voor ons is, wat voor ons blijkt de werken. Wat onze ervaringen zijn met dit of dat.
