Mara in het Kader van Byron Katie's "The Work"

[ervaringsgetuige]

Mara in de Boeddhistische Leer

Mara is in de boeddhistische traditie de personificatie van verleiding, afleiding en obstakels op het pad naar verlichting. Mara wordt vaak voorgesteld als een demonische entiteit die de Boeddha (en ieder die spirituele groei nastreeft) probeert te weerhouden van het bereiken van verlichting door middel van begeerte, twijfel, angst en andere mentale kwellingen. In essentie symboliseert Mara alles wat ons gevangen houdt in lijden, onwetendheid en gehechtheid aan het wereldse leven.

Mara is daarmee niet alleen een mythologische figuur, maar vooral een metafoor voor de innerlijke krachten en gedachten die ons afleiden van helderheid, vrede en inzicht. In de verhalen over de Boeddha is Mara degene die hem op de proef stelt net voor zijn verlichting, door hem te verleiden, te intimideren en te ontmoedigen.

Mara in het Kader van Byron Katie's "The Work"

Byron Katie's methode "The Work" draait om het onderzoeken van stressvolle gedachten door vier fundamentele vragen te stellen. Katie ontdekte dat lijden niet ontstaat door de wereld zelf, maar door de gedachten die we geloven over de wereld. Het zijn dus niet de gedachten zelf die het probleem zijn, maar onze identificatie ermee.

In het licht van de boeddhistische leer kan Mara worden gezien als de personificatie van deze beperkende, stressvolle en vaak onware gedachten die ons gevangen houden in lijden. Net zoals Mara de Boeddha probeerde af te leiden van zijn pad naar verlichting, zo proberen onze ongecontroleerde en niet-onderzochte gedachten ons af te leiden van innerlijke vrede en helderheid.

In de context van "The Work" is Mara dus een metafoor voor de innerlijke stemmen, overtuigingen en verhalen die we geloven en die ons weghouden van vrijheid en inzicht. Door deze gedachten te onderzoeken met de vier vragen van Byron Katie, confronteren we als het ware onze eigen Mara: we ontmaskeren de illusies die ons gevangen houden en vinden zo, net als de Boeddha, bevrijding van lijden.


Samenvatting

- In het boeddhisme symboliseert Mara de verleidingen, afleidingen en obstakels die spirituele groei in de weg staan.

- In het kader van Byron Katie's "The Work" staat Mara voor de beperkende en vaak onware gedachten die we geloven, waardoor we lijden ervaren.

- Door deze gedachten te onderzoeken, "verslaan" we onze eigen Mara en openen we de weg naar innerlijke vrijheid, net zoals de Boeddha Mara overwon op weg naar verlichting

https://www.perplexity.ai/search/wie-is-mara-uit-de-boeddhistis-YTId7ckESrOYEDFAnAE.VQ

[lang kwaat]

Byron Katie's methode "The Work" draait om het onderzoeken van stressvolle gedachten door vier fundamentele vragen te stellen. Katie ontdekte dat lijden niet ontstaat door de wereld zelf, maar door de gedachten die we geloven over de wereld.

Dan bedoelt ze waarschijnlijk mentaal lijden?

Maar als jij als mens niet eten en drinken in je omgeving kan vinden denk je dan dat je kunt volhouden dat je niet lijdt door de eigenschappen van de omgeving waarin je leeft? Of als deze omgeving ziekmakend is door giftige stoffen? En denk je dat je niet lijdt als je last hebt van ernstige hooikoorts en net in een omgeving leeft met veel grassen en bomen die je met hun stuifmeel een aanslag op je systeem zijn? Sommige mensen krijgen kanker door slechte werkomstandigheden.

Zijn we niet erg in de war door de luxe waarin we leven? Zo erg dat we zelfs gaan geloven dat lijden puur iets mentaal is en niks te maken heeft met externe omstandigheden? Misschien moet Katie als realiteitscheck van haar eigen gedachten eens naar een onbewoond eiland en zich daar maar zien te redden? Ik vermoed dat de paniek en radeloosheid snel zal toeslaan als je echt verteerd wordt door honger en dorst, eenzaamheid, en het ontbreken van vaardigheden om überhaupt te overleven.

[Buddha Amitabha]

Byron Katie is een charlatan en een regelrechte oplichter. Wat zij beweert heeft totaal niets met het boeddhisme van doen. Ze is ook zeer eenzijdig door alles uitsluitend te individualiseren naar het persoonlijke menselijke denken en de denkfouten die daarin zouden kunnen optreden. Psychologen zijn daar veel beter in, en geprofessionaliseerd. Katie niet, zij vereenvoudigt alles via haar zeer eenzijdige individualisering naar slechts vier vragen. Alsof dat allemaal voldoende zou zijn. Dit is een ernstige versobering, en een gevaarlijke ook nog, omdat het een foutief en vertekenend effect heeft.

Je kunt alle problemen in het leven niet terugbrengen naar het individu, alsof je zelf als persoon in de wereld via je denken overal verantwoordelijk voor zou zijn. Dat is niet alleen volstrekt onjuist, maar ook funest. Want mensen gaan alles op zichzelf betrekken, met het grote gevaar dat ze zich ten onrechte schuldig kunnen gaan voelen. En zich verantwoordelijk voelen voor zaken en gebeurtenissen waar ze totaal niet verantwoordelijk voor zijn. Ik adviseer mensen met klem om die Byron Katie links te laten liggen, met haar flauwekul verhaaltjes. Ze harkt alleen maar heel veel geld naar binnen met een totaal verkeerde benadering.

En meneer ervaringsgetuige is nogal gecharmeerd van mevrouw Katie, voor mij een veeg teken aan de wand. Ik zie dat hij ook nog regelmatig beweert een non-dualistisch denker te zijn. Ook dat is volstrekt onjuist, omdat de aard van het denken per definitie dualistisch is. Non-dualisme is een onjuist idee, maar wordt door velen geloofd op autoriteit van een stel idioten afkomstig uit het New Age tijdperk. Het zijn meestal wat oudere alternatievelingen, die tegen beter weten in vast blijven houden aan dit soort prietpraat.

[ervaringsgetuige]

Byron Katie's methode "The Work" draait om het onderzoeken van stressvolle gedachten door vier fundamentele vragen te stellen. Katie ontdekte dat lijden niet ontstaat door de wereld zelf, maar door de gedachten die we geloven over de wereld.

Dan bedoelt ze waarschijnlijk mentaal lijden?

... het richt zich primair op de mentale en emotionele componenten van lijden, niet direct op het genezen van lichamelijke klachten.

beweert niet dat het fysieke aandoeningen geneest. Het erkent dat niet alle pijn door gedachten of emoties wordt veroorzaakt—er zijn fysieke oorzaken zoals letsel of ziekte.

- Wel kan het helpen om de emotionele lading, stress en mentale weerstand rondom fysieke pijn te verminderen, waardoor het lijden als geheel afneemt.

[lang kwaat]

In de context van "The Work" is Mara dus een metafoor voor de innerlijke stemmen, overtuigingen en verhalen die we geloven en die ons weghouden van vrijheid en inzicht. Door deze gedachten te onderzoeken met de vier vragen van Byron Katie, confronteren we als het ware onze eigen Mara: we ontmaskeren de illusies die ons gevangen houden en vinden zo, net als de Boeddha, bevrijding van lijden.

Deels sluit dit wel aan bij de Pali sutta's vind ik:

“Bhikkhu, door zich voor te stellen/zich te verbeelden wordt men gebonden door Mara, door zich niet voor te stellen/verbeelden wordt men bevrijd van de Kwaadaardige”. In het voorstellen van wat? De vijf khandha’ (SN22.64)

“Zo subtiel, bhikkhu’s, was de ketening van Vepacitti, maar zelfs nog subtieler dan dat is een ketening door Mara. Door te verbeelden/zich voor te stellen wordt men gebonden door Mara; door niet te verbeelden, wordt men bevrijd van de Kwaadaardige.”
“Bhikkhu’s, ‘Ik ben’ is een voorstelling; ‘Ik ben dit’ is een voorstelling: ‘Ik zal zijn’ is een voorstelling; ‘Ik zal niet zijn’ is een voorstelling; ‘Ik zal uit vorm bestaan’...’Ik zal vormloos zijn’...’Ik zal waarnemend zijn’...’Ik zal niet waarnemend zijn’...'Ik zal noch waarnemend noch niet waarnemend zijn’...Zich voorstellen is een ziekte, een gezwel, een pijl. Daarom, bhikkhu’s jullie moeten jezelf zo trainen: ‘We zullen met een geest verstoken van verbeelding verblijven.’(SN35.248)

Echter, het is ook weer niet zo simpel, zeg maar, dat als er maar geen gedachten zijn, er vanzelf wel de wijsheid is van een non-dualistisch eenheidsbewustzijn, of een hart bevrijd van hebzucht, haat en begoocheling. Gedachteloos zijn betekent ook niet dat je zonder spanningen bent, bijvoorbeeld. De geest zonder gedachten kan ook star, dof en niet bepaald flexibel en helder zijn, met name als je verwijlt in die gedachteloze toestand.

Uit het bovenstaande sutta fragment blijkt, vind ik, dat het grootste verhaal, het verhaal over een bestaande entiteit-Ik is. Daar start het verhaal over onszelf en en daar berusten alle andere verhalen op als: Ik ben dit en dat, ik zal dit en dat zijn, na de dood zal ik niet meer waarnemend zijn, ik krijg niet voldoende respect, Ik ben inferieur, Ik ben superieur of gelijk aan Anderen etc.

Ik geloof dat Byron Katies methode wel laat zien dat zulke gedachten en voorstellingen weliswaar vaak onze belevingswereld is, aangezien en beleefd als de realiteit, maar dat je hier wel rek in kan krijgen.

Mijn eigen ervaring hierin is: mentale kalmte is wat anders dan echt een kalm hart hebben. Al is je hoofd nog zo stil en leeg dit betekent niet dat het hart dat ook is.
En al is je hoofd nog zo stil en leeg, je blijft je ongelukkig voelen, hongerig, en hooguit droog je op, maar je koelt niet af.
Een leeg hoofd hebben betekent ook niet dat er nu automatisch de intrinsieke wijsheid is van een Non-Duaal eenheids-bewustzijn of dat je je nu zo verbonden voelt.
Integendeel, een leeg hoofd hebben, en in die mentale leegte verwijlen, komt evengoed met een gevoel van isolement, eenzaamheid.
Maar dat heb je niet als je hart echt open en leeg is omdat je dan nergens verwijlt.

[ervaringsgetuige]

Maar als jij als mens niet eten en drinken in je omgeving kan vinden denk je dan dat je kunt volhouden dat je niet lijdt door de eigenschappen van de omgeving waarin je leeft? Of als deze omgeving ziekmakend is door giftige stoffen? En denk je dat je niet lijdt als je last hebt van ernstige hooikoorts en net in een omgeving leeft met veel grassen en bomen die je met hun stuifmeel een aanslag op je systeem zijn? Sommige mensen krijgen kanker door slechte werkomstandigheden.

Zijn we niet erg in de war door de luxe waarin we leven? Zo erg dat we zelfs gaan geloven dat lijden puur iets mentaal is en niks te maken heeft met externe omstandigheden? Misschien moet Katie als realiteitscheck van haar eigen gedachten eens naar een onbewoond eiland en zich daar maar zien te redden? Ik vermoed dat de paniek en radeloosheid snel zal toeslaan als je echt verteerd wordt door honger en dorst, eenzaamheid, en het ontbreken van vaardigheden om überhaupt te overleven.

... erkent dat fysieke omstandigheden – zoals honger, dorst, ziekte, giftige stoffen of allergieën – reëel en ingrijpend kunnen zijn.
... ontkent niet dat er daadwerkelijk lichamelijk lijden bestaat of dat externe omstandigheden invloed hebben op het menselijk welzijn.
... benadrukt,  dat het mentale lijden dat we ervaren bovenop het fysieke ongemak, voortkomt uit onze gedachten over de situatie.



"Wat er ook gebeurt in je omgeving – of je nu honger hebt, dorst, ziek bent of in een vijandige omgeving leeft – het is je denken over die situatie dat extra lijden veroorzaakt. De pijn van honger of ziekte is er, maar het verzet, de angst, de wanhoop en de verhalen als 'Dit zou niet mogen gebeuren', 'Ik ga dood', of 'Het leven is oneerlijk', veroorzaken het diepste lijden. Wanneer je deze gedachten onderzoekt, kun je zelfs in de moeilijkste omstandigheden innerlijke vrijheid en vrede ervaren."

... zou waarschijnlijk zeggen dat als je daadwerkelijk op een onbewoond eiland bent, je lichaam honger en dorst zal voelen, en dat je instinctief zult proberen te overleven. Maar het mentale drama – de paniek, de radeloosheid, de angst – ontstaat door gedachten over wat er gebeurt, niet door de rauwe fysieke sensatie zelf.
... kun je deze gedachten onderzoeken, zelfs in extreme omstandigheden, en ontdekken dat het mogelijk is om vrede te vinden met wat er is, hoe pijnlijk ook.

... niet dat je geen pijn zult voelen of dat je lichaam geen grenzen kent.
... de ervaring van lijden fundamenteel wordt gevormd door je overtuigingen en interpretaties van de situatie. ...
"Er is wat er is, en er is het verhaal dat ik erover vertel.
Het ene is realiteit, het andere is lijden."

Nuancering:

... ontkent dus niet het bestaan van fysiek lijden, maar stelt dat het grootste deel van het lijden voortkomt uit onze mentale weerstand tegen de realiteit.
...waarschijnlijk uitnodigen om zelfs in de meest uitzichtloze omstandigheden te onderzoeken welke gedachten het meeste lijden veroorzaken, en of het mogelijk is om daar vrede mee te sluiten.

Kritische reflectie:

Deze visie sluit aan bij non-dualistische en boeddhistische inzichten, waar het onderscheid tussen pijn (onvermijdelijk) en lijden (optioneel, afhankelijk van de geest) centraal staat. Dit betekent niet dat fysieke omstandigheden onbelangrijk zijn, maar dat innerlijke vrijheid mogelijk is, zelfs als de uiterlijke omstandigheden extreem zijn.

[ervaringsgetuige]

 de eeuwenoude tradities van Advaita Vedanta, Mahayana-boeddhisme en soefisme

Non-dualiteit is ...een kernbegrip in talloze klassieke stromingen. Boeddha zelf onderwees het doorzien van de illusie van afgescheidenheid, en in de Prajnaparamita-teksten wordt de fundamentele leegte en ondeelbaarheid van alle verschijnselen keer op keer benadrukt. Ook in het zenboeddhisme en Dzogchen ... de essentie van realisatie.

Dat denken dualistisch is, klopt – maar non-dualiteit wijst nu juist op het doorzien van de beperkingen van dat denken. .. verwar filosofische analyse   niet met directe ervaring. van generaties wijzen, mystici en beoefenaars ....  de essentie van de diepste spirituele inzichten.

Kortom: non-dualiteit is geen geloof, maar een universeel terugkerend inzicht in de menselijke ervaring, van de Upanishads tot aan moderne denkers als Ramesh Balsekar. Het verdient meer ...