Forum > spiritualiteit divers

Hoofd en Hart

(1/1)

lang kwaat:
Ik zie het zo: een stil en leeg hoofd brengt je in contact met de vormloze mentale sferen arupa loka's.
Goed geaard zijn, ontspannen, zonder verbeelding, in een staat van eenvoud, haalt je uit je hoofd en dan zit je aandacht meer in je hart, de echte zetel van de geest.
Dat brengt je volgens mij in contact met het ongeconditioneerde. Je moet vanuit je hart leven zeg maar en ook vanuit je hart naar alles kijken. Dat is het verlichte leven leiden.
Een hart dat genadig is. Het hart wordt ongenadig door hebzucht, haat en begoocheling.
Als het niet meer zo ongenadig kan worden dat je hevige wandaden verricht, onder welke omstandigheden ook, heb je de soort moraliteit en wijsheid van een stroom-betreder.
De ergste haat, hebzucht en begoocheling, de ergst verblinding is dan wel weg.

Zo zie ik ook de instructies van de Boeddha. We moeten onze mentale vermogens van mindfulness, concentratie, vertrouwen, energie, en wijsheid benutten om ons hart te openen en bevrijden maar niet het hoofd proberen te bevrijden.  Leeg worden gaat over de beklemmingen van je hart wegnemen. De belasting van al die neigingen en hartstocht. De belasting van het verleden.
De ware beklemming zit rondom het hart en niet in het hoofd. Als je hart zich niet opent dan kan je hoofd nog zo stil en leeg zijn maar dat is naar mijn smaak zeker geen bevrijding.

In deze zin kun je vrede van het hart ook niet forceren volgens mij door alles wat je hart bedrukt en je hart bezighoudt maar uit de weg te gaan. Het escapisme.
Ik haal uit de sutta's dat de Boeddha's hart zich bezighield met het voorlopige en vooral definitieve welzijn van zichzelf en andere wezens nadat eigenlijk alle grond onder zijn voeten was weggezakt en hij beroofd werd van een notie van een veilig en betrouwbaar bestaan.
En niet eerder was zijn hart weer gerust toen hij dit allemaal had doorgewerkt en uitgewerkt en het Pad had begaan en nu, ontwaakt aan het lijden, zelfs een onwankelbaar vertrouwen realiseerde temidden van een wereld zo vol lijden en in brand met conflicten, met hebzucht, haat en begoocheling. Dat hij toen de wereld zag als een paradijs vind ik zelf naieve dromerij.

Niet in ieders hart gaat hetzelfde om. De meeste mensen zijn bijvoorbeeld helemaal tevreden met hun eigen tijdelijk welzijn en het werken aan het tijdelijk welzijn van anderen. Een notie van een uiteindelijk en definitief welzijn, Nibbana, bevrijding, ontbreekt vaak bij mensen.

Hoe zou je lijden moeten eindigen met een leeg hoofd? Volgens mij is dat de leegte van het mentaal vormloze, maar niet van het ongeconditioneerde. Die leegte is iets van het hart.
Die leegte is een totaal open en onbezwaard hart, verlangenloos, genadig onder alle omstandigheden, hoe extreem ook. Een stroom-betreder heeft hier een begin aan gemaakt.
Je moet niet een leeg hoofd beoefenen maar een onbezwaard hart.

Er zijn wellicht momenten in je leven dat je dit echt smaakt dat er echt iets van je afvalt, van je hart. Op die momenten kost het ook geen enkele moeite om te zien en begrijpen dat al die mentale activiteit in je hoofd, ook de begeerte en grijpreflex,  bijkomstig is, niet Ik, niet mijn. Maar dit komt omdat je dan ontspannen, in een staat van eenvoud, zonder verbeelding en goed geaard bent en niet zo in je hoofd zit.

Als er van alles op je hart drukt, dan kun je mentaal, in je hoofd, nog zo leeg en stil worden, je voelt je dan toch nooit bevrijd.

Steve:
Mooi.

Navigatie

[0] Berichtenindex