Boeddha Forum

Zie wat ik drie jaar geleden al citeerde van mijn helder-ziende François...

Citaat van: ervaringsgetuige op 03-04-2023 23:42

Wat met de zondeval bedoelt word is dat we vanaf onze geboorte vatbaar zijn voor verleiding! (Mara )

Als wij konden geboren worden als appeltjes die van de bomen vallen, en nooit geen zoogtijd moesten doormaken, dan bestond er geen erfzonde.
De erfzonde wordt doorgegeven met de moedermelk en de begeerte wordt aangewakkerd door de moedermelk.
Want de baby, tijdens het zogen, begint te genieten van de melk die hij binnenkrijgt. Niet alleen van de melk die hij binnenkrijgt begint hij te genieten, maar ook van de tepel waar hij aan zuigt.
Daar begint het. Dat mag, dat is niet negatief voor onze baby’s. Het negatieve is dat later, mensen van die emotie heel hun leven slachtoffer blijven.
Dat is het gevaarlijke. Op een bepaald moment moet je gaan beseffen dat de melk, de melk waardoor je levend kan blijven, dat je die levensmelk in je draagt. Dat je na evolutie de moederborst in jezelf draagt.

Ik benader het wat anders. Wat de baby heel erg nodig heeft is een soort geruststelling. Een gevoel van een band, verbinding met anderen. Je kunt haar wel melk geven maar dat schijnt niet voldoende te zijn. Een baby heeft vooral ook genegenheid nodig, nestwarmte, koestering. Kennelijk voelt het zo verbinding. En zelfs als volwassenene kun je merken dat een gevoel van verbinding ontspant, kalmeert, spanning wegneemt. Het schijnt dat een baby echter zoveel stress krijgt als haar behoefte aan verbinding niet wordt vervuld dat ze er aan onderdoor gaat.
Ik zie dit allemaal als conditioneringen, instinctieve processen, als dit dan dat. Geen bewuste keuzes.

Een baby zal vast van de smaak van de melk genieten of het gevoel van een speen en tepel in de mond. Maar ik zoom in op dat gevoel van verbinding dat ze zo hard nodig heeft om te overleven.

Psychologen leren dat er nogal het een en ander kan misgaan als we ook later niet voldoende verbinding voelen. Een kind kan dat gaan overcompenseren en bijvoorbeeld gaan pleasen, zichzelf wegcijferen, als een idioot willen presteren om de trots van de ouders op te wekken, overdreven zich richten op anderen en daarvoor gaan zorgen, heel hulpvaardig worden, extreem aanpassen en afstemmen op anderen etc. Het kind probeert verbinding te voelen en wil dat blijven voelen en ontwikkelt zulke strategieën. Ik vind dit nogal herkenbaar.

Ik kan op basis van eigen ervaring wel zeggen we dit kind tot ver in de volwassenheid kunnen meedragen, en misschien wel tot in het graf meenemen.

Op deze manier wordt de behoefte aan verbinding een soort start van nogal wat drama omdat verbinding best een beladen gevoelsmatige zaak is. Kijk, als in je interactie met mensen verbinding als het ware steeds de inzet is, dan is de inzet nogal hoog steeds. De strategieën die je ontwikkelt, vervullen ook niet, en ergens voel je ook wel aan dat het niet echt authentiek of waarachtig is, vind ik.

Als je wat ouder wordt, meer bewust, kun je dit soort dingen signaleren bij jezelf en anderen.
Als de behoefte aan verbinding zich concreet uitwerkt in wat toch eigenlijk wel geforceerd gedrag is, dan vind ik wel dat je kunt zeggen dat dit ons onvrij maakt.

Ik geloof zelf dat er niet echt een ontsnapping aan lijden is binnen een psychologische belevingswereld waarin het erg draait om Ik en mijn en mijn zelf. En ook om gevoelens van het verbonden-Ik en onverbonden-Ik. Ook al kalmeert een gevoel van verbondenheid, het is ook kwetsbaar, tijdelijk, afhankelijk, voorwaardelijk. Het kan ook zo omslaan.

Ik denk dat het psychologiseren zelf ook een manier is om verbinding te zoeken.

De basis van gehechtheid lijkt me onze behoefte of diep verlangen naar verbinding. Naar mijn smaak besprak de Boeddha dit als de pijl in het hart.
We worden er mee geboren naar mijn smaak, want een baby heeft dit al.

Je niet-verbonden voelen gaat gelijk op met een beleving dat je als een soort psychologische entiteit-Ik bestaat. Niet zozeer een Ego-besef want het draait bij dat Ik-besef niet altijd om protserigheid maar de beleving dat je als psychologische entiteit-Ik bestaat, kan ook draaien om je klein voelen, bescheiden, eenzaam, onderdeel van iets groters etc.
Het zijn allemaal gevoelens die berusten op een notie van scheiding.
De beleving dat je als psychologische entiteit-Ik bestaat, komt altijd wel met een soort besef van Ik hier, jij daar, van binnen en buiten, van subject en object, van begrenzing, scheiding.
Als dat hevig wordt, wordt dat des te pijnlijker.

Daarom storten mensen zich ergens op volgens mij. Op seks, in religie/op God, sport, op boeddhisme, een relatie, activisme, een hobby, werk etc. Want dan vergeet je even die druk en pijn van scheiding. Is dat liefde? Dat denk ik niet. Het is denk ik hartstocht.

Ik geloof dat de Boeddha begreep, zag en realiseerde dat onze diepe behoefte aan verbinding, de kern is van het zoekend, belastend, bezwarend, lijdend, strijdend bestaan van ons mensen. Het jaagt de mens steeds maar voort. Alsof ook verbinding voelen weer tijdelijk even werkt en daarna is het ook weer uitgewerkt. 
Alsof je toch steeds weer op jezelf teruggeworpen wordt en weer de druk voelt, de eenzaamheid, het beleven dat je als psychologische entiteit-Ik bestaat.
Een belevingswereld  die draait om scheidingen.

Ik denk wel dat je kunt zeggen dat  de Boeddha ook een weg leert van onverbondenheid naar verbondenheid.
Vooral in het zien dat we dit soort lijden met elkaar delen.
Maar in de kern overstijgt de Dharma de kwestie van onverbondenheid versus verbondenheid, mijns inziens.

Alles valt of staat met hoe we onszelf beleven. Wat is de geest? Bestaan we wel als een eiland? Bestaan we wel als psychologische entiteit-Ik? Is dat er wel echt of is dat ook maar een cognitieve constructie? Een indruk die tijdelijk wordt gevormd door processen? Als het maar een indruk is dat we als psychologisch-Ik bestaan, is de beleving van een onverbondenheid dan wel waarachtig?

Ik zie het zo dat de Boeddha door inzicht wijzer geworden, de pijl er uit heeft getrokken. Ik denk dat hij zag dat onverbondenheid noch verbodenheid een soort ware staat zijn. Beide zijn tijdelijke belevingen die voorwaardelijk ontstaan.
In de natuurlijke lege en heldere openheid van hart en geest speelt dit niet. Dat zag de Boeddha volgens mij. En daar ligt volgens mij ook de uitweg.

Hoe sterk de behoefte of verlangen ook is naar verbinding (al bij een baby) ik denk dat de Boeddha zag dat het toch ook maar bijkomstig is.

Boeddha veroordeelde volgens mij niks. Alles is gewoon menselijk. Je onverbonden voelen, eenzaam, geïsoleerd. Net als het zoeken naar uitwegen. Of je storten op zaken om het gevoel als Ik te bestaan tijdelijk te verliezen in een activiteit, sport, seks, werk, etc.  Even de druk niet voelen van psychologisch bestaan als Ik, als subject, met een verdeelde geest.
Je verbonden voelen is ook menselijk. Je later niet meer verbonden voelen ook. 
In de kern zijn het allemaal 'maar' belevingen die komen en gaan en geconstrueerd worden. Niet een ware staat ofzo.

Maar we kunnen wel zien volgens mij dat we steeds weer worden teruggeworpen op onszelf. De dukkha van de beleving dat je als entiteit-Ik ziet, hoort, voelt en kent en bestaat blijft zich voordoen ook al kan het tijdelijk even weg zijn.

Boeddha nodigt volgens mij uit er van te leren en belichaamt het overstijgen van dukkha.
Overal kunnen we van leren.

Ik ga even op mijn windpaard zitten en laat de teugels los:

Boeddha leert nergens dat er alleen maar het zintuiglijk soort kennen is, of iets anders verwoord, het kennen via de 6 zintuigen. Sterker hij benadrukt in meerdere suttas dat je het niet zo moet zien dat er geen kenvermogen meer is als de zes zintuiglijke vermogens eindigen.
 
 Wat echt de basis is van ware vrede en niet agitatie, het einde van lijden, lijk me een niet zintuiglijk soort kennen zonder zintuiglijk contact. En gewaarzijn is een niet zintuiglijk soort kennen. Heel anders dan gewaar-worden dat altijd een zintuiglijk contact behelst.

Vinnana, als zintuiglijk soort kennen,  zal nooit de oplossing worden van lijden. Want altijd anicca, dukkha en anatta.
 
Zintuiglijk kennen, of kennen via de 6 zintuigen, levert altijd een versnipperd soort geest op. Als een aap die van tak tot tak gaat. Monkey mind.
 
Gelukkig is dit niet de natuur van geest, anders was er geen ontsnapping aan lijden.
 
Gevoel hebben voor het niet-zintuiglijke karakter van geest of kennen, is naar mijn smaak niet anders dan gevoel hebben voor de in wezen open en lege en nog vrije staat van geest. Nog nergens mee verbonden geraakt. Dit is niet iets van de verre toekomst! Het is hier en nu te zien en aanwezig.

Zo krijgt volgens mij asankhata ook een werkelijke betekenis. Een niet metafysische. Als die dimensie in het leven die leeg is, open, vrij maar ook helder, het bevat ook het element van weten, intelligentie, licht. Geen IQ.
 
De geest is niet iets zintuiglijks.